Subscribe: Dirok
http://dirok.blogspot.com/feeds/posts/default?alt=rss
Added By: Feedage Forager Feedage Grade C rated
Language: Dutch
Tags:
als  bij  deze  die  dit  door  hebben  hun  kunnen  meer  met  naar  nog  uit  wat  werd  worden  wordt  zien 
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Dirok

Dirok





Last Build Date: Wed, 16 Sep 2015 20:59:05 +0000

 



Liberia: Hell on Earth

Mon, 16 Aug 2010 19:49:00 +0000

Netwerk had anderhalve week geleden de documentaire ‘Liberia, Hell on Earth’ (zie onderaan bericht) in het kader van de getuigenis van Naomi Campbell in de zaak tegen de van oorlogsmisdaden verdachte ex-president van Liberia Charles Taylor. De film van de Canadese journalist en oprichter van Vice Magazine Shane Smith is opzienbarend door de afschuwelijke dingen die te zien zijn. Maar ook de manier waarop de documentaire gemaakt is roept vraagtekens op. De film laat een bezoek zien van een Canadees camerateam aan Liberia, een van de armste landen van de wereld. Via contacten in het land weet Smith met zijn team in gesprek te komen met een aantal ex-warlords die illustere namen dragen als Bin Laden, Rambo of Butt Naked en die in de burgeroorlog in het land legers al dan niet bestaand uit kindsoldaten aanvoerden. Schokkend zijn de verhalen over kinderen die bloed drinken voordat ze de strijd ingaan, de drugsgebruikende jongens in sloppenwijken en de beelden van wanhopige prostituees in een bordeel in de sloppenwijk West-Point in Monrovia, de hoofdstad van het West-Afrikaanse land.GevaarDe ploeg heeft veel lef om af te reizen naar dit land, waar bijvoorbeeld ons ministerie van Buitenlandse Zaken niet-essentiële reizen voor afraadt. Smith gaat ook nog eens de gevaarlijke buurten in, maar het doel van deze reizen is niet altijd duidelijk. Smith ondergaat de gevaren als een onvolwassen puber die in een avonturenfilm is beland en gedreven door de kick er af en toe lachend een Fuck, did you see that-reactie uitgooit, alsof de ernst van wat er om hem heen gebeurt hem ontgaat.Dat is nog tot daaraan toe, maar zorgelijk wordt het wanneer Smith met een in Liberia wonende journalist de ex-warlord Bin Laden vrijkopen. De politie heeft begrepen dat de journalisten hem willen interviewen en zetten hem snel gevangen, in de hoop er zelf een centje uit te kunnen slaan. De Canadezen werken er vrolijk aan mee, hoewel het vrijkopen van een ex-warlord nou niet bepaald onder journalistieke werkmethoden valt.Afstand houden is er vervolgens ook niet bij. Smith gaat met zowel Bin Laden als met But Naked op stap en volgt hen in hun hedendaagse bezigheden. Zo zwaait Bin Laden de scepter in een hoerenbuurt, is But Naked inmiddels bekeerd tot het Christendom en onderwijst hij oud-kindsoldaten. Echt kritische vragen volgen er nauwelijks. Ruimte voor reflectie is hier wel als Smith opmerkt dat alhoewel But Naked een vriendelijke en charmante persoonlijkheid is dit ook de man is die verantwoordelijk is voor de dood van duizenden mensen in het door burgeroorlog zwaar getroffen land.EenzijdigMaar zoals enkele kijkers op de site van Netwerk vertellen, laat Smith ook vooral de slechte beelden van het land zien. Volgens reageerder Peter van der Horst was de werkelijkheid in de wijk West-Point niet zo negatief als de beelden laten zien. En hoewel er inderdaad dus wel een werkelijkheid is die er zo uitziet, dat bewijzen de beelden immers, hangt het wel aan de documentaire van Smith: een zucht naar sensatie.Want wat vooral ontbreekt is een andere kant aan het verhaal. De ex-warlords komen aan het woord, maar niemand biedt een weerwoord. Of niemand mag het bieden. Wat doet de VN-veiligheidsmacht daar precies? En waarom gaan ze volgend jaar weg? En waar is de stem van NGO’s of hulporganisaties? En wat denkt de regering over de beschuldiging van enkele ex-warlords dat zij de enigen zijn die de mensen nog helpen? Waarom kiest Smith er eigenlijk voor alleen de ex-generaals aan het woord te laten?EffectbejagSmith wil het beeld van het land vooral eendimensionaal houden, het is zijn stijl. Uit deze blogpost blijkt wel dat dit beeld blijft hangen. De documentaire is schokkend, niet alleen door bijvoorbeeld de beelden van de marteling van oud-president Samuel Doe, maar vooral door de schets van de ruwe werkelijkheid op sommige plekken en het besef van wat er gebeurd is in Liberia. De shock-doc stijl met het effectbejag van Smith werkt op zijn manier dus wel, maar verliest door de eenzijdigheid veel aan waarde. Het is veel minder een journalistiek document geworden, [...]



Een dag uit het leven van een verrekte mongol

Wed, 21 Apr 2010 13:35:00 +0000

‘Hey verrekte mongol’. Zie daar de bekende uitroep van de New Kids on the Block, de serie filmpjes die te zien was op weblog Flabber en zender Comedy Central. Belangrijkste kenmerk van het groepje jongens dat gevolgd wordt is naast hun lange haren en trainingspakken hun overdreven asociale gedrag. Er wordt met niemand rekening gehouden en ze kijken nergens echt van op. Behalve als het bier op is misschien.Grappig, die nihilistische en karikaturale humor van de New Kids. Met een beetje fantasie zou je er nog maatschappijkritiek in kunnen zien, zoals Jiskefet die had met De Proleten Johnny en Willie. Maar daarover heb ik de makers van de New Kids eigenlijk nooit gehoord. Zaterdagnacht word ik wakker van een groep jongens die door mijn straat loopt. De een zingt, een ander is aan het juichen en werkt daarin steeds naar een climax toe. Voor de duidelijkheid: het is nacht. De straat is leeg. Een aantal jongens alleen. Visualiseer. Even klinkt nog het fijnzinnige gezang: ‘Hamas, hamas, joden aan het gas.’ Dan is het weer stil. Ze zijn weg. De volgende morgen blijkt dat ze niet alleen gezongen hebben: een ruit in ons pand is ingegooid. Wat er precies gebeurd is, wordt niet duidelijk. Als ze een fiets in de straat gesloopt hadden, of een lantaarnpaal, was ik waarschijnlijk niet eens verbaasd geweest. Maar een ruit van een huis, waarin mensen slapen.Vervolgens ga ik naar mijn voetbalclub. Er staat een wedstrijd op het programma tegen JSV uit Nieuwegein. Een wedstrijd die al snel uit de hand dreigt te lopen. Al in de eerste tien minuten trapt hun spits na. De scheidsrechter is coulant en geeft slechts geel. Ondanks dit wordt er door de tegenstander constant tegen hem geschreeuwd, alsof hij een thuisfluiter is. Nadat de Nieuwegeiners achter komen te staan, wordt ook hun spel fysieker.In de tweede helft negeert de scheidsrechter een vlagsignaal van de grensrechter van de tegenstander, onze spits scoort. De vlag ging constant omhoog en de scheids vertrouwt het niet meer. Nu breekt de pleuris goed uit. Een rode kaart wegens commentaar volgt, waarop er nog meer geprotesteerd wordt. De scheidsrechter krijgt een duw en staakt uiteindelijk de wedstrijd. Een van de tegenstanders probeert nog een bal tegen hem aan te schieten en te gooien. Op weg naar de kleedkamers lachen de Nieuwegeiners. ‘Wij leren nooit joh.’Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze zichzelf ergens wel stoer vinden.Nederland vindt de New Kids heel cool. Ik heb er hard om gelachen. Het is grof en zeer gewelddadig. Maar het is niet echt, denk ik dan. Toch als je heel goed kijkt, dan weet je dat ook de makers van het programma hun inspiratie ergens vandaan moeten halen. Want we lachen er om en vinden het mooi, maar die lompheid, die botte asociaalheid, dat gewelddadige gedrag: het ligt toch gewoon op straat, met erom heen een paar glasscherven. ‘Dat hoort niet, jonguh.’Seizoen 3 New Kids [deel 3] | Flabber[...]



Tien kilometer

Tue, 06 Apr 2010 19:12:00 +0000

Ik kijk om me heen. Het is koud. Links van me een station op een heuvel. Voor me staan huizen die wanhopig meer proberen te zijn dan nieuwbouwhuizen. Helaas. Om me heen heel veel mensen in sportieve outfits. Ze staan in de rij voor de wc, halen hun startnummer op of leveren hun tas in.

Mijn warme trui en trainingsbroek moeten nu echt uit. Het is twintig minuten voor de start. Ik loop naar de grote blauwe boog waar het startschot zo moet klinken. Je kunt niet bepaald zeggen dat heel Leidsche Rijn is uitgelopen voor de loop over tien kilometer. Misschien doen ze wat ze normaal hier ook doen. Bij de start klinkt muziek door de krakerige
geluidsinstallatie. Het staat vol, heel vol. Halverwege weet ik een plekje te bemachtigen. Na drie minuten ben ik eindelijk de start gepasseerd.

De eerste minuten gaat het over smalle paden, er is geen doorkomen aan. Om toch een redelijk snel tempo te lopen wijk ik uit naar het gras of het stuk van de weg waar zo de marathonlopers langs zullen komen. Maar hoe hard ik ook loop, Leidsche Rijn omringt me nog steeds.

Eindelijk bereiken we dan bredere wegen. In tegenstelling tot de Singelloop kan ik hier al na een kwart lopen zonder constant mensen te moeten inhalen. De route gaat langs het water bij De Meern. Een grote lange brede weg, waar de pijn in mijn linkerscheenbeen ook begint toe te nemen. Ik kan wel in mijn eigen tempo lopen nu. Utrecht lijkt nog ver.

Maar dan passeren we al het bord dat ons vertelt dat er nog slechts vijf kilometer te lopen is. Dat valt mee. Sterker nog, het gaat eenvoudig tot nu toe. Een bekende loopt plotseling langs me. Ik besluit ‘m te volgen, omdat ik met een richtpunt waarschijnlijk een stuk harder ga lopen.

Het gaat nu richting de kade van het Amsterdam-Rijnkanaal, de beklimming van de brug volgt. De bekende loopt nu naast me. Ik versnel op de brug. De beklimming gaat, maar de pijn begint nu voelbaar te worden. Ik begin te hijgen. Het teken dat mijn lichaam moe begint te worden. Maar na de burg zijn we in Utrecht. Dat wil zeggen Kanaleneiland. Opnieuw een brede weg met grote gebouwen aan weerszijden. Ik verlang terug naar de knusheid van het parcours van de Singelloop. Hier is tenminste wel genoeg ruimte. Zou mijn tempo hoog genoeg zijn? Ik loop van het ene groepje, naar het andere. Dat gaat nog wel goed.

De laatste kilometer. Ik gooi de laatste versnelling er tegenaan. De pijn. Het verlangen er te zijn. Ik draai de Croeselaan op. Langs de kant schreeuwt huisgenoot Johan me de laatste aanmoedigingen toe. Het van pijn vertrokken gezicht gaat weer in een glimlach, en een versnelling volgt. Gejuich van de mensen langs de kant. Ik hoor het, maar ik zie bijna niets meer. Het is een tunnel nu, de finishboog het uiteinde. De eindstreep is in zicht. Ik buig voorover. Kapot. 48.16 mijn eindtijd. Aangezien ik mijn begintijd niet weet, weet ik niet of ik beter was. Beter dan bij de Singelloop.



Krant moet terug de bank in

Sun, 04 Apr 2010 12:51:00 +0000

Terwijl de eerste iPads in de VS net over de toonbank gaan, bestaat er bij uitgevers al een groot enthousiasme over de nieuwe gadget. Hoofdredacteur van InCT, tijdschrift over innovatief uitgeven David Huijzer noemde in zijn hoofdredactioneel commentaar de twee buzzwords van dit moment: social media en e-books. NRC Handelsblad en De Telegraaf maakten presentatiefilmpjes (zie hieronder) waarin getoond wordt hoe de krant er op een iPad uit moet gaan zien.Bij de presentaties waren dingen te zien die je eigenlijk niet wilt zien. Simpelweg een krant afbeelden op de iPad, dat betekent dat er geen gebruik gemaakt wordt van de mogelijkheden die het apparaat biedt. Dat doet denken aan de eerste kranten online, die er precies uitzagen als hun papieren tegenhangers. Het filmpje van De Telegraaf ziet er een stuk gelikter, maar ook veelbelovender uit. Niet het typische krantenuiterlijk, maar wel filmpjes en een foto waarop ingezoomd kan worden bij een artikel. Ronduit spectaculair was het filmpje dat tijdschrift Sports Illustrated maakte, over hun ideeën hoe het tijdschrift er op een e-reader uit zou moeten zien.Luie stoelHoewel er nog genoeg vragen zijn die beantwoord moeten worden, is het enthousiasme ook goed te begrijpen. Lukt het kranten en tijdschriften namelijk via e-reader-achtige apparaten de gebruiker te bereiken, dan verovert men ook digitaal weer een plekje in de luie stoel, bank of bed, en dat heeft voordelen voor media die zich meer richten op achtergronden, duiding en analyse: op langere artikelen.Ga maar eens na. Je zit achter je computer, rechtop, achter een bureaustoel. Je doet dit op je werk, of thuis. Een weinig comfortabele positie. Door de werkhouding verwacht je als gebruiker ook interactie. Je leest vooral kortere teksten. Filmpjes doen het ook goed. Het beeldscherm is weinig gunstig voor de ogen, langere teksten sla je veelal over.Sitting forwardOnrealistisch? Deze gebruikssituatie wordt wel sitting forward genoemd. Hiermee wordt bedoeld een actieve houding in mediagebruik. Dit is ook de manier waarop veel mensen het internet op gaan, al heeft de laptop hier enige verandering in gebracht. Dit heeft zijn weerslag op dat wat mensen op het internet doen, bijvoorbeeld vooral korte teksten lezen. De tegenhanger heet leaning back. Dit is de meer relaxte, passieve, volgens sommigen wellicht ouderwetse vorm van mediagebruik, bijvoorbeeld hoe de meeste mensen televisie kijken, of de krant lezen.Na een dag achter het beeldscherm is het soms lastig om ’s avonds weer achter de computer te kruipen, alleen al omdat de houding niet erg relaxed is. De laptop bracht hier al wat verandering in, die kan je ook in comfortabelere positie gebruiken. Veel content die via het internet te vinden valt blijft zo minder 'toegankelijk'. Maar sinds ik zelf een iPhone heb, bemerk ik dat ik wel veel meer lange teksten online lees. Interessante artikelen, die ik vroeger mede om bovenstaande redenen nog wel eens links liet liggen, bewaar ik nu voor ’s avonds of voor in de trein. De gebruikerspositie of de opstelling is denk ik zeer belangrijk en bepalend voor de manier waarop je media gebruikt. Als mensen Uitzending Gemist of YouTube op hun televisie kunnen gebruiken, zal het gebruik van dit apparaat waarschijnlijk ook veranderen. De krant wordt gebruikt op een lean back manier. Die kun je meenemen in je favoriete stoel, er staan lange teksten in, achtergrondverhalen, analyses, duiding van nieuws, in tegenstelling tot de snelle prikkels van nieuwssites of bijvoorbeeld Twitter. Online draait het nog veel meer om sitting forward. KansenJuist daarom bieden e-readers en de nieuwe iPad mogelijkheden. Nu zijn de apparaten aanwezig die de interessante, langere, tijdlozere content van het internet ook toegankelijk maken in een andere gebruikssituatie. De langere teksten die kranten als NRC Handelsblad of De Volkskrant aanbieden, dat wil zeggen, de achtergrondartikelen, de analyses, wil je in alle rust in een comfortabele houding lezen. Je kunt de iPad nu niet als d[...]



Rellenoefening of oefenrellen?

Tue, 23 Mar 2010 20:06:00 +0000

Soms lees of hoor je een nieuwsbericht, waarbij je nog een keer moeten lezen of luisteren om te zien of je het misschien verkeerd begrepen had. Maar nee, het is echt zo. Bij een rampenoefening in de Euroborg in Groningen in november was een groep figuranten iets te overtuigend in de rol als hooligan. Ze begonnen in plaats van de daarvoor bestemde tennisballen stenen naar de politie te gooien. Drie jaar geleden gebeurde in Rotterdam hetzelfde.

Gisteren heb ik zelf zo'n oefening mogen aanschouwen. Leidse studenten waren naar de Kuip getrokken om daar mee te doen aan een oefening, ik ging mee op reportage. Een spandoek zou zogenaamd in de brand vliegen. Bepaalde groepen moest weerstand bieden. Behalve dit werden ook stadionleuzen enthousiast gekopieerd. En de ME werd soms iets te veel weerstand geboden.

Buiten het stadion ging een aantal scholieren iets te ver tegen de ME. Zij werden eruit gehaald en mochten niet meer meedoen aan de oefening. Na oefening nummer twee waagde een jongen het om vuurwerk naar de politie te gooien.

Opvallend is dat de grens tussen rellerig gedrag en spelen dat je dit gedrag vertoond behoorlijk vaag lijkt te zijn en sommigen eenvoudig van de een in de ander overgaan. Als de ME tevoorschijn komt is wat volgt meestal een kat-en-muisspel, zoals ik ook zelf heb kunnen zien bij de rellen na de UEFA-cupwinst in 2002. Gister leek dat 'spelelement' eveneens aanwezig te zijn, evenals de rol van hooligan, die de knaapjes getooid met capuchon en Feyenoordsjaal overtuigend wisten te vertolken.



Almere, belangrijker dan je dacht

Sun, 28 Feb 2010 13:14:00 +0000

(image)
Het is de laatste weken niet van de televisie te slaan: Almere. De ene na de andere actualiteitenrubriek gaat er op bezoek. Het lijkt er op dat in de afgelopen weken in de media evenveel aandacht voor Almere is geweest als in de afgelopen twintig jaar.

Almere. Bekend van een prachtige campagne met een Almere, misschien best wel de gezelligste stad van Nederland-achtige slogan. Je zou er geen toeristen naartoe durven sturen. Hotspots of the Netherlands? You should visit Almere. Je ziet het al voor je. Met hun backpacks komen ze station Almere Centrum uitgelopen, hun Lonely Planet opengeslagen in de hand, nieuwsgierig om zich heen kijkend. En dan voorbijgangers vragen: ´Where is, eeeeh….`. Tja, wat eigenlijk?

Te zien op de televisiebeelden is steevast een campagneteam, meestal rondlopend op een kolossaal aandoend plein, omringd door enorme gebouwen. Ze dragen felle jassen. Het gekke: steeds lijkt er bijna niemand rond te lopen. Het is er uitgestorven als in een winkelstraat op een niet-koopzondag, maar dan wel een heel grijze. En dan maar flyeren.


Almere is een groeistad. Moet in de toekomst de derde stad van Nederland worden. Het is een van de snelst groeiende steden van Europa. Dus ja, inderdaad best wel belangrijk. Maar dat zijn slechts de bijzaken van de hausse aan media-aandacht. De gemeenteraadsverkiezingen die eraan komen zijn zijdelings een reden, het heeft er mee te maken. De werkelijke reden is: Almere heeft de PVV. Het is een van de twee steden waar de partij deelneemt aan de gemeenteraadsverkiezingen, samen met Den Haag. Bij de Europese verkiezingen wist de PVV hier de meeste stemmen binnen te halen.

Goed, ik moet toegeven, Almere, ik ben er nog nooit geweest. Heb nog nooit de trein gepakt om het te bezoeken. Dus, wat heb ik te oordelen. Kende de aangrenzende gemeente Lelystad vroeger enkel van de soap Medisch Centrum West. Kwam daar ooit toevallig, vertrok er weer snel. Maar Almere zelf, nooit geweest. Nog geen reden voor gevonden. Misschien is er na drie maart nog een reden minder om er naartoe te gaan.


(object) (embed)



De Wissel is De Wissel niet meer

Wed, 24 Feb 2010 13:46:00 +0000

Ongeloof. “Er gaat iets mis. Hij rijdt in de verkeerde baan”, roept de NOS-commentator. Besef. Kramer rijdt in dezelfde baan als tegenstander Skobrev. Hij zal gediskwalificeerd worden. Tot dan toe lag hij op koers voor een gouden medaille op de tien kilometer op de Olympische Spelen, een raar hupje naar de binnenbaan maakte daar in een klap een einde aan. Weg gouden medaille.Gisteren was ik met vele anderen getuige van een sportdrama. Een gebeurtenis die te bizar lijkt om waar te kunnen zijn. Je zou het in een verhaal niet durven op te schrijven. Was het al dramatisch dat Kramer de verkeerde baan koos, nog erger werd het toen bleek dat het op aanwijzen van zijn coach Gerard Kemkers gebeurde. Daardoor koos Kramer alsnog de binnenbaan, waar hij bij de vorige bocht ook uitgekomen was, op dat moment al met een veilige voorsprong op Lee.De actie van Kramer doet denken aan een ander dramatisch sportmoment waarin een coach een hoofdrol speelde, dat aangeduid werd als ‘De Wissel’. In de zestigste minuut van de poulewedstrijd van Nederland tegen Tsjechië op het EK 2004 wisselt bondcoach Dick Advocaat de uitstekend spelende Robben voor Paul Bosvelt. Nederland staat op dat moment met 2-1 voor. De wedstrijd slaat om en uiteindelijk verliest het Nederlands elftal de wedstrijd met 3-2.De reactie van Robben tijdens die wedstrijd doet denken aan die van Kramer. Uit de lichaamstaal van de vleugelspeler valt op te maken dat deze de beslissing van zijn coach niet alleen onbegrijpelijk vindt, maar ook afwijst. Het camerashot van Kramer en Kemkers vlak na de mislukte race was al even pijnlijk. Kramer praat met chef de mission Henk Gemser, wijst met zijn hoofd naar achter, waar Kemkers op de grond zit. De woede straalt van hem af. Kemkers kan op zo’n moment een aantal dingen doen: zijn emoties uiten, hij kan wezenloos voor zich uit staren, of overgaan op de orde van de dag. Gewoon, omdat je het op een dergelijk moment ook niet meer weet. Hij poetst zijn schaatsen schoon, alsof het de belangrijkste zaak van de wereld is.Na de wissel van Robben viel een deel van de sportpers en het Nederlandse volk over de toch al niet populaire Dick Advocaat heen. Het werd als de reden van het verlies gezien. De bondscoach werd het mikpunt van spot, misschien ook wel omdat hij zijn fout niet toegaf. Advocaat kon beter bij de NS gaan werken, als hij toch zo goed kon wisselen. De Wissel, werd een begrip. Maar na gisteren is De Wissel iets anders geworden. Qua dramatiek overstijgt de wissel van Kramer (die feitelijk geen wissel was), die van Robben. Bij de actie van Advocaat kan nooit helemaal aangetoond worden hoe de wedstrijd was afgelopen als hij Robben had laten staan. Misschien hadden de Tsjechen wel alsnog gescoord, dat blijft gissen. Maar voor Kemkers blijft er weinig te gissen over. In een split-second maakt hij een fout, Kramer verandert zijn koers en verliest. De eerste grappen vlogen gisteren al over Twitter. Over Kramer en Kemkers die niet meer samen door de bocht kunnen. Of Kemkers nu ook van baan zal gaan wisselen. Humoristisch, zeker. Schaatsen is qua beleving niet vergelijkbaar met voetbal. En Kemkers gaf zijn fout direct toe. Maar De Wissel is De Wissel niet meer. Ik hoop voor Kemkers dat de hoon hem bespaard blijft. [...]



Het revolutionaire experiment van de UEFA

Thu, 07 Jan 2010 21:20:00 +0000

Probleem: de moeilijk waarneembaarheid van acties op het voetbalveld door de drie paar ogen van de scheids- en grensrechters op het voetbalveld.Gevolg: Talrijke foute beslissingen met soms grote gevolgen.Oplossing: De vijfde en zesde official. Voortaan niet drie paar, maar zes paar ogen om de acties op het voetbalveld te volgen.Zie hier het antwoord van de Europese voetbalbond UEFA op de problemen rond de arbitrage. Onlangs kondigden ze aan door te gaan met het experiment in de Euro League. Met de toename van het gebruik van camera’s langs de velden is steeds duidelijker geworden dat de scheidsrechter en grensrechters in hun waarnemingsvermogen te kort schieten om alle acties juist te kunnen beoordelen, waardoor foute beslissingen genomen worden.HenryDit kan grote gevolgen hebben. Een van de meest wrange vond onlangs plaats in de play-off voor kwalificatie voor het WK in Zuid-Afrika tussen Frankrijk en Ierland. Bij een 0-1 stand voor Ierland in de verlenging van de tweede wedstrijd beging de Fransman Thierry Henry een handsbal in het strafschopgebied van de tegenstander die de scheidsrechter ontging. Hierdoor kreeg hij de bal onder controle, kon teamgenoot William Gallas bereiken, die vervolgens scoorde. Gevolg: een 1-1 stand. Resultaat: Frankrijk naar het WK, Ierland mag thuisblijven.Tragisch. Niet voor niets werd gesproken over Henry’s Hand van God, refererend aan die andere handsbal met grote gevolgen, in 1986. Ierland tekende protest aan en eiste een replay. De FIFA wees het protest af. Oud-international Roy Keane noemde de Ierse bond hypocriet. Bij een controversiële penalty die Ierland kreeg in een eerdere kwalificatiewedstrijd tegen Georgië, bood de Ierse bond immers ook geen replay aan, aangezien de foute beslissing hier in Iers voordeel was. Daarin heeft hij gelijk, het probleem is hiermee echter niet opgelost: door een gebrek aan waarnemingsvermogen ontstaan willekeur en oneerlijkheid in de voetbalsport.En dat terwijl de oplossing zo voor de hand liggend lijkt: technische hulpmiddelen worden in meerdere sporten al gebruikt. Maar UEFA en Wereldvoetbalbond FIFA blijven tegen gebruik van bijvoorbeeld videobeelden. In plaats daarvan introduceerden ze het experiment met de vijfde en zesde official, die opgesteld achter de goals voor meer duidelijkheid moeten zorgen.OnhoudbaarDat het niet gebruiken van videobeelden bijna onhoudbaar wordt laat het volgende voorbeeld zien. In augustus werd PSV door de vierde official op de vingers getikt omdat het op een videoscherm in het stadion tijdens de wedstrijd tegen Ajax herhalingen van acties in de wedstrijd had vertoond. Wat het extra vervelend maakte, was dat er een arbitrale dwaling te zien was. Een overtreding op PSV-er Ibrahim Affelay werd niet bestraft, Ajax kon de bal overnemen en vervolgens scoren. De actie werd een aantal keren herhaald en PSV kreeg een vermaning van de KNVB. Dubieuze gevallen mogen niet op videoschermen herhaald worden, omdat dit een escalerende werking in het stadion kan hebben, zo luidt de UEFA-richtlijn. Een actie wordt dus verkeerd beoordeeld door de arbitrage, we hebben de technologie om dit vrijwel direct na de actie waar te kunnen nemen, alle supporters in het stadion weten het omdat ze de herhaling gezien hebben, maar ze mogen dit eigenlijk niet weten, omdat dit een escalerende werking kan hebben. De supporter heeft in dit geval beter ‘materiaal’ tot beschikking om het geval te beoordelen dan de man die het spel moet leiden. Tja, valt dit nog langer uit te leggen?MensenwerkMaar Blatter is niet te vermurwen. Scheidsrechters zijn mensen en voetbal moet een menselijke sport blijven. En dus meer mensenogen op het veld gericht. Camera’s en monitoren, dat zijn duivelsche apparaten die met menselijkheid niets van doen hebben. Of iets dergelijks. Hieronder het fragment met Thierry Henry. Kijk er nog maar eens goed naar. Het is vierentwintig jaar na d[...]



Prems poppenkast

Mon, 03 Aug 2009 20:14:00 +0000

(image)
Gisteren een duopresentatie bij Zomergasten gezien. Uniek. Prem Radhaskishun presenteerde het programma samen met Margriet van der Linden. Prem was tegelijkertijd ook gast. Twee rollen, dat kan hij.


Mooie televisie. Prem is zo'n 'mediamannetje'. Die heeft dus veel mooie fragmenten. En veel te vertellen. Prachtige televisie.

In het laatste uur laat hij op een mooie manier zien hoe het medium volgens hem werkt. Een poppenkast, noemt Prem het. In het getoonde fragment ontvangt presentator Karel van der Graaf in 1984 in zijn show Karel twee gasten die debatteren over Suriname (zie http://www.vpro.nl/programma/zomergasten/afleveringen/42152231/items/42307141/). De camera registreert de gesprekken en sprekers netjes. Totdat een nieuwe spreker aan het woord komt en het volledig uit de hand loopt: de twee gaan op de vuist. Karel grijpt niet echt in, niemand grijpt in en een grote vechtpartij tussen de twee kemphanen breekt los.

Opvallend is dan dat de cameramensen, hiervoor nog zo attent aanwezig om alles wat er binnen de talkshow gebeurde in beeld te brengen, nu niet meer op de actie inzoomen. Wat er in de studio gebeurt is onduidelijk. Plots is er bijna niets meer te zien.

Prem legt uit dat televisie voor hem het laten zien van wat er gebeurt is, de actie dichtbij brengen. Volgens deze redenering, die ik ook volg, is een voetbalwedstrijd, een debat of een demonstratie live uitzenden meer 'televisie' dan de uitzending van een aflevering van Friends of GTST, die niet direct een gebeurtenis overbrengen. Het maakt ook weinig uit of dit om acht uur of negen uur gebeurt, het is meer de opvoering van een theaterstuk. Maar televisie kan dus ook een live-gebeurtenis zoals een voetbalwedstrijd live bij mensen thuis brengen.

Maar hoe opvallend is het dat alles dat binnen de show in 1984 gebeurt in beeld gebracht wordt, maar op het moment dat het buiten de draaiboeken en scenario's gaat en uit de hand loopt, het verslag plotsklaps stopt. Want na enkele chaotische beelden en overzichtelijke beelden verschijnt het AVRO-logo in beeld met de boodschap: "Even geduld aub." Dit mogen we dus niet zien.

Het is of een van de poppenspelers Jan Klaasen van zijn hand afwerpt, Katrijntje aan stukken scheurt en Prems 'poppenkast' omduwt. Televisie brengt de werkelijkheid over, maar stopt hier dus waar de regie ophoudt.



Renners die twitteren

Fri, 24 Jul 2009 16:26:00 +0000

“Well, that wasn't a good move!!”, twittert wielrenner Levi Leipheimer. De renner van de Kazachstaanse Astanaploeg viel zelf uit in de twaalfde etappe met een gebroken pols en zit dus thuis. En dus twittert hij erop los. Lepiheimer twittert over een actie van de inmiddels tot de enige echte kopman van de Astanaploeg gepromoveerde Spanjaard Alberto Contador. Rijdend in de gele trui, gevolgd door de gebroeders Schleck en teamgenoot Andreas Klöden, demarreert hij op de Colombière. De Schlecks kunnen hem volgen, maar de Duitser moet lossen. Resultaat: Astana’s goede kansen op de tweede en derde plaats in het eindklassement zijn verkeken. “If Andreas finishes 4th in GC by less than 2' from 3rd, we know where he lost it. . .”, meldt Leipheimer later. En Lance Armstrong twittert: Getting lots of question why AC attacked and dropped Kloden. I still haven't figured it out either. Oh well.” ’s Avonds in het programma Avondetappe is de actie van Contador het gesprek. Domme actie of hoort dit erbij? Mart Smeets meldt elke avond trouw dat het twitteren van Armstrong geen vorm van journalistiek is. Maar deze avond gaat het vooral ook over of het gepast is wat Leipheimer doet. Je eigen teamgenoten afvallen via Twitter. Vuile was houd je binnenskamers. Ik vraag me af of Lance Armstrong ooit beweerd heeft dat hij journalistiek bedrijft met Twitter. Vast niet. De Amerikaan gaat handig om met de mogelijkheden die de media hem bieden. De lancering van zijn nieuwe ploeg gaat via een schokkerige videoboodschap via de site Livestrong.com. Wie heeft de televisie eigenlijk nog nodig De vuile was van Leipheimer komt dus ook naar buiten via Twitter. Toch is dit anders dan in de pers je beklag doen over interne zaken. De korte berichtjes die op Twitter verschijnen geven vaak de gedachtewereld van de gebruikers weer en kunnen diep gaan. Intieme zaken worden gepost, hoe iemand zich voelt, waar men zich bevindt of waar men mee bezig is. Via Twitter kon nu direct worden gezien hoe de directe collega’s van Contador over zijn actie dachten. Je ziet het ook op Facebook, mensen geven in hun status hun algehele welbevinden weer. Foto’s van vakanties en communicatie met vrienden, alles is te zien. Iedereen in de etalage op internet. Leipheimer deed hetzelfde. Menig journalist put dankbaar uit deze bronnen. Maar het is niet hetzelfde als een directe quote tegenover een verslaggever. “Ik heb een nieuwe baan”, twitterde ik vorige week. Armstrong deed ongeveer hetzelfde. [...]



Filmpje uit de oude doos

Tue, 05 Aug 2008 13:04:00 +0000

allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.blogger.com/video.g?token=AD6v5dxXZQ7wsfPAZSKG68aViLzeky4b5L-qlPLbV0jg8ZhmqHJn471E98iDun9OdHfRTRzcnvk3RvBttL8' class='b-hbp-video b-uploaded' FRAMEBORDER='0' />


Media Files:
http://www.blogger.com/video-play.mp4?contentId=8f1df65182709e73&type=video%2Fmp4




Trots op Nederland

Sat, 07 Jun 2008 14:28:00 +0000

De tweede ‘partij’ van Nederland. Tenminste, dat zeggen de peilingen. Veelvuldig is Rita Verdonk in het nieuws. Iedere keer als ze weer meer zetels lijkt te hebben. En woensdag nog, toen ze bij Knevel en Van den Brink vertelde dat haar beveiliging wordt teruggeschroefd. Dat Rita groot ging worden toen ze de VVD verliet en een eigen beweging startte, viel te verwachten. Maar nu is Verdonk in de polls groter dan de VVD, laat ze de PvdA zelfs achter zich.

Trots op Nederland. Het blijft raar dat Rita al trots op Nederland is voor het EK goed en wel begonnen is. We hebben enkel oefenwedstrijden tegen Denemarken en Wales achter de rug. Maar dan nog. Trots op Nederland. Zou ons land er echt iets aan hebben als we onszelf op de borst kunnen slaan, tevreden zijn? Rita lijkt in ieder geval erg trots, staand aan het roer, de nationale driekleur op de achtergrond.

Ben ik zelf eigenlijk trots op Nederland? Misschien. Ik vind dat we het hier goed voor elkaar hebben, het is een mooi land om in te wonen. Ik houd niet zo van mensen die veel te zeuren hebben over Nederland, dat het hier allemaal zo’n puinhoop is. Waar ze dan liever zouden willen wonen? Nou, Spanje bijvoorbeeld. Benidorm, daar zijn ze ‘verleden jaar’ op vakantie geweest en daar was alles toch echt veel beter.

Het EK-journaal laat donderdag zien dat Wesley Sneijder geblesseerd raakt tijdens de training. Of eigenlijk is het niet te zien, want de training is besloten. Dat is het moment dat de NOS-verslaggevers in hoge bomen rond het stadion klimmen en zo het gebeuren toch vastleggen. Sneijder zit achter een boom. Ineens is hij verdwenen van de training. Wat betekent dit voor de kansen van het Nederlands elftal?

En terwijl Trots op Nederland in de peilingen stijgt, word ik steeds iets minder trots op Nederland. Maar ook dat verandert. De blessure van Sneijder blijkt mee te vallen. De eerste wedstrijd op het EK tegen de Italianen wordt winnend afgesloten. Frankrijk moet er ook aan geloven. Op zondag 29 juni wordt Nederland Europees kampioen, twintig jaar na dat andere grote voetbalsucces in onze historie. Trots loop ik over straat, een oranje sjaal om mijn nek geknoopt. Nog niet op de hoogte van de politieke barometer van week 27. TON stijgt weer: dertig zetels.



Hazes is Hazes

Sat, 07 Jun 2008 12:43:00 +0000

Vrijdagavond in de Boedha. Een buurtkroeg in Amsterdam, Oud-Zuid. Het behang is iets te kitsch, de verlichting van de flessen achter de bar iets te glad, de kroeg heeft net niet de hipheid die het wil hebben. Aanwezig: drie stamgasten, twee barvrouwen, mijn vrienden en ik. Eén gast staat iets te dronken aan de bar en gooit er soms een voorzichtig danspasje uit. De twee andere stamgasten gaan volledig op in het spel van hun gokkasten.

Ik bestel vier bier terwijl de man aan de bar contact met me zoekt. Hazes moet gedraaid worden, vindt hij. De barvrouw begint onmiddellijk een lofzang op de overleden zanger. Ze is het volledig met de stamgast eens en pakt een cd van André. Hij is fantastisch. En binnenkort gaat ze naar een concert waar andere artiesten Hazes-nummers zullen doen.

“Nou die Xander deed het destijds best aardig”, knoop ik een gesprekje aan. Dat is ze met me eens. Maar deze vrouw vindt het nog elke dag erg dat hij er niet meer is. En is er langzamerhand niet al eens een waardige opvolger, vraag ik. Tja, dat ligt toch moeilijk. “Hazes is Hazes”, zegt ze resoluut.

Heldenverering. Wie dacht dat Nederlanders nuchter waren, werd in 2004 lelijk verrast. Een heel voetbalstadion en nog wel meer stond op z’n kop vanwege de dood van de populaire volkszanger, of zanger van het levenslied zo u wilt. Nu is er een standbeeld en zijn er mensen die hem missen.

Zelf heb ik nooit echt helden gehad. Misschien mijn opa. Of voetballer Paolo Maldini, want die was linksback en ik ook. Maar verder… Maar daar lijkt nu verandering in gekomen. Want nu luister ik de muziek van Amy. Dat is haar voornaam en Winehouse haar achternaam. En die doet volledig recht aan haar. Ik weet niet hoe veel keer per week ik luister en hoe lang al, maar vervelen doet het nog lang niet.

Zaterdagavond zie ik op televisie een optreden van haar in Londen. Ik ben nieuwsgierig, want ik ken alleen haar cd. Dit moet nog in haar betere periode zijn geweest. Echt goed gaat het nu niet met haar, sinds ze lijkt op een wandelend drankorgel. Maar ook hier komt ze te laat, maakt ze na een paar nummers al het gebaar dat ik altijd naar mijn vrienden als ik vraag of ze bier willen hebben en staat ze wat wankelend op het podium. Ondertussen zingt ze met flinke uithalen en wiebelt ze op haar benen, iets wat waarschijnlijk op dansen moet lijken.

Na drie nummers kan ik het niet langer aanzien en -horen. Is dit het nou? Vinden de mensen in de zaal het echt leuk? En zou ik eigenlijk wel ooit naar een optreden van haar toe willen?

Nee, ik wil mijn mooie illusie liever in stand houden, ik luister alleen de cd. En omdat het me onduidelijk is hoe lang Amy Winehouse het nog zal maken begin ik alvast met de heldenverering. Want of er ooit nog een cd van Amy komt? De tijd zal het leren. En of er dan een waardig vervanger zal opstaan? Ik weet het niet. Amy is Amy.



Vaarwel Tel Sell

Fri, 11 Jan 2008 12:20:00 +0000

Het is voorbij, het zit erop, Tel Sell is failliet, de inboedel wordt verkocht. Rara op welke manier ze dat gaan doen. Alles gaat eruit, de camera’s als laatste.

Menig Nederlander zal een kleine glimlach bij het horen van het bericht over het faillissement van Tel Sell niet hebben kunnen onderdrukken. Weg is die urenlange tv-vervuiling. Maar toch is het ook jammer. Waar moet je nu naartoe voor je aerobed, vacuüm-opbergzakken, puistjescrème of dat fitnessapparaat dat zo goed stof vangt op je zolder? Die fitnessapparaten, waar je naast een slank figuur ook nog eens grotere borsten of de gespierde torso van een bodybuilder van krijgt. Tenminste, als je vaak naar Tel Sell keek, kreeg je wel die indruk. Om over die zongebruinde teint maar te zwijgen. Had alleen niet het idee dat de schaars geklede personen uit de commercials ook tot de doelgroep van Tel Sell behoorden.

Wie dat dan wel zijn? Ik heb het me ook vaak afgevraagd. Je moet toch wel achterlijk zijn om te geloven dat dit nieuwe fitnessapparaat in tegenstelling tot de 24 eerdere varianten die eerder op Tel Sell voorbij kwamen je wel dat slanke figuurtje gaat geven. Maar die kopers, ze bestaan. Wat je kunt doen om uit te vinden wie dit zijn is op een willekeurige zaterdag naar winkelcentra als Hoog Catharijne of Zuid Plein gaan. Je ziet daar een heleboel mensen lopen, winkelend publiek. Zij zijn het niet, zij kopen in immers in winkels en niet via de tv. Blijft over een kleine groep kopers, net iets te klein om van rond te komen.

Gelukkig is het niet zo dat deze producten in de toekomst niet meer verkrijgbaar zullen zijn. Kom op, er is meer op de wereld dan Tel Sell! De reden dat Tel Sell niet meer rond kan komen is waarschijnlijk dat steeds meer websites soortgelijke producten aanbieden. En dus kun je ook in toekomst nog wel ergens terecht voor Reduce Fat-pillen , de Eurowrapper, Meatball Magic of Divide Pro. Blijven die mooie beloftes van Tel Sell in ieder geval bestaan. Fijn, kan ik vanavond tenminste met een gerust hart op mijn Yubisaki Pillow in slaap vallen.



YouTube en de brand in het museum

Sun, 18 Nov 2007 16:52:00 +0000

Sinds enkele jaren is het er: YouTube. Sinds wanneer precies is me niet duidelijk, sinds wanneer ook echt iedereen het kent, weet ik ook niet. Sommige dingen zijn er gewoon ineens. Zo ook YouTube. En dat kun je merken.

YouTube lijkt elke dag wel weer dieper verweven in de samenleving. Filmpjes worden druk bekeken, Google kocht de site, terwijl ook de serieuze media er gebruik van het systeem gebruik gaan maken. En dan zijn er ook nog de ‘YouTube-helden’. Een beroemd voorbeeld is Esmée Denters, het slaapkamerzangeresje, die haar ‘optredens’ op YouTube plaatste en daar een contract en een optreden met Justin Timberlake mee verdiende. En wat te denken van het filmpje ‘Stone Island’. Een jongen laat op aparte wijze zijn nieuwe jas zien, meer dan honderdduizend keer werd het inmiddels bekeken.

Omdat sterren als Oprah ook nog een duit in het zakje doen, zorgt YouTube voor een enorme mix van de meest uiteenlopende filmpjes. En dat heeft een grote aantrekkingskracht. YouTube is nu leuk, cool en überhip. Maar het is eigenlijk nog zo veel meer dan alleen hip, zo werd me deze week duidelijk.

Armando Museum
Woensdag werd bekend dat de omstanders van de brand in het Armando Museum in Amersfoort pas erg laat 112 gebeld hebben. Hadden ze dit eerder gedaan, dan had het museum wellicht gered kunnen worden, zo bleek uit een onderzoek naar de brand die waarschijnlijk buiten begon. Veel omstanders of toeschouwers hadden een tijd lang naar de brand staan kijken in de veronderstelling dat iemand anders wel al naar 112 gebeld zou hebben. De brandweer rukte pas uit na een automatische melding van de rookmelder in het gebouw.

Maar omstanders hadden niet alleen staan kijken, zo bleek ook. Ze hadden ook foto’s of filmpjes gemaakt. Twee jongens die de eerste beelden maakten, kregen in het NOS Journaal de vraag waarom ze niet eerst 112 gebeld hadden, bij het zien van de brand. Eén van de jongens vertelde dat ze eigenlijk in shock waren, en vervolgens hun mobiele telefoons hadden gepakt om de brand te filmen. “Ik dacht, misschien kunnen we het wel op YouTube zetten.”

In het pre-mobiele tijdperk waren mensen misschien wel naar het dichtstbijzijnde huis gerend, om daar dan 06-11 te bellen. Nu hoeft dat niet meer, bijna iedereen heeft een mobiel op zak. En dus zou je denken dat hulpdiensten nog sneller ter plaatse kunnen zijn. Maar nu grijp je bij het zien van een brand die mobiele telefoon, dat apparaat waar vroeger ook nog wel eens mee gebeld werd, je schakelt de camerafunctie in en je maakt een briljant filmpje. Uploaden maar.

Spektakel
Terwijl het filmpje binnenliep, brandde het museum af. Ach ja, laten we eerlijk zijn. Schilderijen, beelden, dat zijn toch ook allemaal oude media. En die schilderijen van Van Ruisdael, staan die niet ergens online?

Voor de twee jongens was dit een nieuw spektakel, normaal zie je zoiets online of in een film, nu een keertje in het echt, what’s the difference. En ook zij dachten dat anderen het alarmnummer al wel gebeld zouden hebben. Dus als je dan de producent van beelden op YouTube kan zijn, pak je natuurlijk die kans.

Weet je wat Esmée Denters trouwens deed toen ze optrad in de Amsterdam Arena? Staand op het podium, tussen de nummers door, het publiek aan haar voeten, pakte ze haar cameraatje en filmde...



BEDROG

Tue, 07 Aug 2007 19:02:00 +0000

DIT ARTIKEL SCHREEF IK VLAK VOOR DE TOUR BEGON. IK PLAATSTE HET NIET, VOND HET NIET GOED GENOEG. MAAR HET BLEEK TIJDENS DE TOUR WEL HEEL ERG RELEVANT TE ZIJN.

BEDROG
Ik niet meer precies wanneer ik precies mijn eerste touretappe zag, wel wat ik zag. Zwetende coureurs die vochten met elkaar en met de bergen. Tactiek, ploegenstrijd en topsport op de mooiste plekken van deze planeet. Ik weet dat ik direct gegrepen was. Sindsdien kijk ik elk jaar de Tour de France en andere grote wedstrijden die het wielerseizoen kent.

In die jaren zijn er heel wat renners gepasseerd die mijn helden werden. Marco Pantani, Richard Virenque, Laurent Jalabert, Michael Boogerd. Door hun strijdlust, hun dapperheid en hun kamikaze acties wisten ze mijn sympathie te winnen. Hun ontsnappingen, de manier waarop ze de bergen bedwongen, dwongen bij een diep respect af voor de sportmannen in deze tak van sport.

Maar als liefhebber van de wielrensport kun je helaas niet alleen maar bewonderen of volledig ondergedompeld worden in deze bewondering. Om de zoveel tijd wordt dat wat achter het toneel van deze sport gebeurt naar voren gebracht. Dopingbeschuldigingen, soigneurs die opgepakt worden met injectienaalden vol EPO en verdachte artsen die relaties onderhouden met grote delen van het peloton.

Dezelfde Pantani en Virenque werden beide beschuldigd van dopinggebruik, evenals zovele andere renners. Veelvuldig tourwinnaar Lance Armstrong werd achtervolgd door dubieuze beschuldigingen van Franse zijde. Soms werd er iemand gepakt, zoals met een TVM verzorger gebeurde. Maar nog veel vaker volgden vele ontkenningen.

Eigenlijk weet iedereen wel dat er ‘gepakt’ wordt in de wielerwereld. De renners weten het, de journalisten weten het. Het publiek? Een groot deel van het publiek weet het. Maar niemand wil het eigenlijk echt weten. En daarom lullen we er gewoon overheen. Doen we elke zomer weer vrolijk mee met Mart Smeets en zijn we enthousiast over weer een nieuwe tourwinnaar. We doen allemaal net even alsof we gek zijn, terwijl niemand eigenlijk kan zeggen of de wedstrijd eerlijk verlopen is.

De tour van vorig jaar maakte het al stukken moeilijk om deze comedy vol te houden. Favorieten Basso en Ullrich werden net als een groot aantal andere renners op verdenking van dopinggebruik uit de koers genomen. Wat volgde was een wedstrijd zonder favorieten, waarin de Amerikaan Landis uiteindelijk na een wonderbaarlijk herstel de eindzege pakte. De gele trui werd hem uiteindelijk ontnomen na de ontdekking dat ook hij doping had gebruikt. Hoewel ook hij ontkende, bleef er op deze manier helemaal niets over om nog van te genieten.

En vorige week bekende ineens de een na de ander. Aldag, Holm en Zabel. De Telekom ploeg bleek ineens iets anders te zijn dan een degelijk team met harde werkers. En ook Bjarne Riis, tourwinnaar van 1996 bekende ook te hebben gebruikt. Elf jaar heb ik ook Riis als een tourwinnaar gezien, een held die in 1996 de allerbeste was. Een veteraan die nu op professionele wijze de leiding geeft aan een profteam. In een moment bleek de herinnering aan de tourzege van Riis een leugen, elf jaren van bedrog.

Het is de druppel. Waar kun je nog wel op vertrouwen, als niets lijkt wat het is. Want de twijfel begint nu pas echt. Welke tourwinnaars hebben nog meer op onrechte wijze overwinningen behaald? Of wint de beste dopinggebruiker de Tour? Wanneer ik weer naar een etappe zal gaan kijken weet ik nog niet.



De perfectie van de imperfecte journalistiek

Wed, 14 Feb 2007 15:06:00 +0000

“Journalisten zijn blunderaars, de journalistiek is imperfect”, bijt Arendo Joustra, hoofdredacteur van Elsevier ons op de dinsdagavondlezing van de master Journalistiek toe. Tien tere ‘kinderzieltjes’ van journalisten in wording knakken. Maar het is nu eenmaal zo dat het hele corps van journalisten samen toch goed werk verrichten, zo zegt Joustra. En daarom is het van groot belang, dat ondanks deze fouten, mensen journalistiek werk verrichten.De alternatieven zijn slechter. Zou niemand meer journalist zijn, dan zouden veel misstanden in de samenleving nooit aan het oppervlak kunnen komen. Zoveel schandalen zouden nooit ontdekt worden. Politici zouden hun eigen gang kunnen gaan. Het leger journalisten dat bijvoorbeeld de politiek in Den Haag volgt, schrijft hier massa’s verhalen over. Tussen deze verhalen zit altijd wel een goed verhaal, dat de vinger op de juist zere plek weet te leggen. Dit systeem is dus ondanks zijn beperkingen veel beter dan een alternatief, zo zegt Joustra. En daarin heeft hij gelijk'No story is worth dying for - but this was the story of a lifetime'.Maar als we de woorden van Joustra zo bekijken, komt de journalistiek er wel erg slecht vanaf, terwijl het niet eens zo moeilijk is om het belang van een goede journalistiek aan te tonen. Dit laat de donderdagavondfilm, ‘Live From Bagdad’ ons zien. Deze film draait om een groep CNN reporters die afreist naar Bagdad, vlak voor het begin van de eerste Golfoorlog. Tijdens hun verblijf komen ze onder andere op zeer directe wijze voor de vraag te staan hoe ver ze willen gaan voor een goed verhaal. De tagline van de film laat dat zien: ‘No story is worth dying for - but this was the story of a lifetime’ (bron: http://www.imdb.com/).De ploeg en in het bijzonder de drie verslaggevers en producer zetten letterlijk hun leven op het spel om een goed verhaal te brengen. Ze zijn de enige die ‘live’ uit Bagdad kunnen uitzenden en dat beseffen ze goed. Ze blijven dan ook bij hun hotelraam zitten om, terwijl de bommen inslaan over de Amerikaanse bombardementen te kunnen berichten. Ze weigeren om voor hun eigen veiligheid de schuilkelder op te zoeken en kiezen voor het verhaal. Kortom, er zijn kennelijk journalisten die bereid zijn heel ver te gaan om een goed verhaal te kunnen brengen.Zouden er geen journalisten zijn, dan zouden er ook geen mensen zijn die voor een waarschijnlijk niet al te vorstelijk salaris hun leven voor dit soort zaken op het spel te zetten. Zonder de journalistiek zouden waarschijnlijk veel minder mensen de tijd nemen om allerlei zaken uit te zoeken, waardoor de misstanden in de maatschappij aan het licht komen. Juist omdat mensen het label journalist dragen, en hiermee geld kunnen verdienen, wordt dit soort werk verricht. Het is ook precies waarom een fenomeen als ‘Burgerjournalistiek’ voorlopig nog zo weinig oplevert. De tijd en het geld om iets langdurig te onderzoeken, om reizen te maken en naar het buitenland te gaan ontbreken. De professionele journalist heeft hier dus juist wel de tijd en het geld voor.On the Eve of WarTerwijl de oorlog in Irak op uitbreken staat, besluit een groot deel van de CNN-ploeg in Bagdad te blijven. Verschillende nieuwsorganisaties halen hun mensen wel weg uit het gebied. CNN kan uiteindelijk de nu al legendarische beelden leveren van de eerste bombardementen op Bagdad. Door de dapperheid van deze journalisten is er toch berichtgeving over de oorlog. Was die er niet geweest, dan had men wat betreft deze eerste fase van de oorlog op de Iraakse en Amerikaanse autoriteiten af moeten gaan. Dit is het belang van dit soort journalistiek. Dankzij het doorzettingsverm[...]




Sun, 04 Feb 2007 21:14:00 +0000

De dreiging van de burgerjournalistiekDe journalistiek wordt bedreigd. Burgers liggen op de loer om de taken van de journalist over te nemen. Over tien jaar is minstens de helft van de journalisten zijn baan kwijt. Heus waar? Nee. Hoewel kranten inderdaad abonnees verliezen en redacties uitgedund worden, zien we vooral een verandering van de journalistieke praktijk en gaat van de burgerjournalistiek voorlopig weinig dreiging uit.Dick van Eijk, journalist van NRC Handelsblad houdt zich bezig met de vraag wat journalistiek en burgerjournalistiek nu precies zijn. Voor het begrip journalistiek formuleert hij de volgende definitie: ‘Journalism is truth-seeking storytelling, primarily serving citizens, without a legal foundation.’ Hieruit volgt volgens hem dat burgers nauwelijks serieuze journalistiek bedrijven. Via weblogs of websites zien we een groot aantal genres aan ons voorbijtrekken, maar echte journalistiek zit er weinig tussen. Bovendien wordt ook nog overschat hoeveel burgers daadwerkelijk met hun weblogs bezig zijn. Schrijvers die wel serieus bezig zijn, plaatsen vaak niet eens echt veel berichten op hun blog.Hierin heeft Dick van Eijk dus gelijk, er is nauwelijks sprake van echte ‘burgerjournalistiek’ en ‘publieke conversatie’ is inderdaad een mooie term voor de elektrische versie van dat wat vroeger misschien op gewoon op straat plaatsvond. Maar deze ‘publieke conversatie’ kan nog steeds een grote bedreiging vormen voor de manier waarop de journalistiek nu werkt, oftewel de traditionele journalistiek. Ook dit is media-aanbod, ook deze sites worden bezocht door burgers. Dit aandeel is gering, maar het gehele aanbod samen kan toch verantwoordelijk zijn voor grote groepen bezoekers. Het ligt er dus maar net aan hoeveel aandacht er nog is voor ‘nieuws’ in het algehele medialandschap.De taken van de journalistiek worden dus niet zomaar overgenomen door de burger. Maar waar in dit debat soms weinig besef van lijkt te zijn, is dat zowel het medialandschap als de journalistiek aan grote veranderingen onderhevig zijn. De technologie van het internet zorgt voor een nieuw distributiesysteem van content, dat ook nog eens veel nieuwe mogelijkheden met zich meebrengt. De mogelijkheden om via het internet te publiceren en een miljoenenpubliek te trekken zijn plotseling voor iedere burger met enig kennis van zaken en een internetverbinding aanwezig. Dit is een verandering, aangezien dit voor het individu in het verleden vrijwel onmogelijk was en men afhankelijk was van bijvoorbeeld kranten, televisieprogramma’s. Op het internet is er dan ook een zeer groot en versnipperd aanbod van informatie ontstaan. Maar ook de mediaconsument verandert, al dan niet onder invloed van de mogelijkheden van het internet. Deze wordt zelfbewuster, wil en heeft meer te vertellen en brengt ook eigen gecreëerde content. De gevolgen zijn al zichtbaar, de mediaconsument bepaalt steeds meer zelf waar hij zijn nieuws vandaan wil halen en wanneer hij dit wil bekijken. Journalistieke organisaties proberen dus hun content steeds meer in hapklare brokken te presenteren, via verschillende media toegankelijk te maken en nemen meer mogelijkheden in bijvoorbeeld hun sites op zodat ook de gebruiker zijn eigen content kan publiceren. Deze content neemt een belangrijkere plaats in binnen mediaorganisaties dan voorheen.In de huidige tijd zien we ineens heel veel verandering, daar waar bijvoorbeeld televisie een redelijk stabiele periode heeft meegemaakt. Zo komt bijvoorbeeld het broadcast-model van televisie onder druk te staan en dalen de oplages van kranten. De journalistiek zal zich aa[...]




Sun, 28 Jan 2007 16:32:00 +0000

Journalist, tot de dood erop volgtDe moord op de Turkse journalist Hrant Dink heeft de wereld opgeschrikt. Dink had een mening over de Armeense genocide en werd daardoor regelmatig bedreigd door Turkse nationalisten. Hij liet zich hier niet door afschrikken. Uiteindelijk werd hij vlak voor het kantoor van zijn krant neergeschoten. Hoe tragisch ook, zonder mensen zoals Dink zou de journalistiek zijn functie verliezen.De moord op Dink staat natuurlijk niet op zichzelf. Overal ter wereld vinden journalisten in hun werk de dood. Soms is dat omdat ze werkzaam zijn in gebieden waar het gevaarlijk is, maar soms ook omdat ze een mening hebben en hiervoor uitkomen. Op het moment dat een journalist om zijn mening vermoord wordt, zijn democratische processen in het geding.Veronica Guerin is een bekend voorbeeld van een journalist die binnen haar werk de dood vond. Ze schreef artikelen over de onderwereld in Dublin. Ze dompelde zich steeds verder onder in deze wereld en dit bracht steeds grotere gevaren met zich mee. In de gelijknamige film ‘Veronica Guerin’ wordt duidelijk hoe ze bij het zien van de vele verslaafde kinderen in de achterbuurten van Dublin tot op het bot gemotiveerd raakt om de handel en wandel van de Ierse drugsbaronnen aan het daglicht te brengen. Maar Guerin raakte zover verstrengeld in de Ierse gangsterwereld, dat ze er een speler in werd. En helaas voor haar was ze een speler die een te grote bedreiging voor enkele drugsbaronnen vormde, waardoor ze uiteindelijk uit de weg werd geruimd.Het verhaal van Guerin roept de vraag op hoe ver een journalist zou moeten gaan in zijn strijd om soortgelijk onrecht aan het oppervlakte te brengen. Guerin werd wel naïef genoemd en zou door haar roekeloze gedrag haar familie in gevaar gebracht hebben. En wat moet een journalist die, zoals Dink, wordt bedreigd om het hebben van een bepaalde mening? Wat te doen als door het werk de privé-omstandigheden van de journalist worden aangetast, zoals bij Guerin, die thuis werd bedreigd en zelf werd aangevallen? Het probleem van deze Ierse journaliste was dat ze met zulke belangrijke zaken bezig was, die zo bedreigend waren voor een aantal criminelen, dat het voor haar onmogelijk werd de ‘journalistenpet’ nog af te kunnen zetten.Het is de taak van de journalist om misstanden aan te tonen. Het geval van Guerin laat echter hoe moeilijk het is te bepalen hoe ver te gaan. De strijd die ze streed was voor een goede zaak, maar de last die ze daardoor op haar schouders kreeg was te zwaar voor één persoon om te dragen. De pen kan evenzeer een wapen zijn net als het pistool, waardoor de journalist een serieus te nemen factor in menig conflict is. Het pistool is echter een wapen dat een vaak definitiever resultaat heeft dan de pen.Guerin zou geen slechte journalist geweest zijn als ze had besloten de handdoek in de ring te gooien, nadat de druk op haar groeide en groeide. Ze bracht inderdaad haar familie in gevaar, vader en zoon hadden hier niet voor gekozen. Op het moment dat je als journalist zelfs thuis bedreigd en aangevallen wordt is een grens bereikt. Het is het moment waarop het uitvoeren van het werk bijna onmogelijk gemaakt wordt en de journalist als mens eigenlijk niet meer bestaat. Daar staat tegenover dat het ver gaat om journalisten als Guerin en Dink roekeloos te noemen. Guerin probeerde om een proces in Ierland te doorbreken om te voorkomen dat er nog meer drugsleed gebracht zou worden en nog meer drugsbaronnen ten koste van dit leed hun zakken konden vullen. De manier waarop ze te werk ging was soms roekeloos. Ze had kunnen verwachten dat [...]




Sun, 21 Jan 2007 14:52:00 +0000

Internetjournalistiek

Wat is internetjournalistiek? Daar draait de lezing donderdag onder andere om. Sietske van Weerden, adjunct-hoofdredacteur maakt er een interessante opmerking over. Internet is volgens haar alleen een technologie. Volgens haar bestaat er niet zoiets als internetjournalistiek.

Internetjournalistiek. Het is een term die steeds vaker te horen is. Een misschien wel gehypte term. Want wat is dit dan precies? Sietske haalt definities aan die Wikipedia weergeeft:

Journalistiek die het internet, of typische internet-verschijnselen, als onderwerp heeft.
Journalistiek die via internet wordt bedreven (gepubliceerd).
Journalistiek die internet als bron gebruikt.
Journalistiek die uitsluitend bestaat op het internet (een omschrijving van internetjournalist en mediafilosoof Mark Deuze)

Vooral journalistiek die via internet wordt bedreven wordt vaak omschreven met de term internetjournalistiek, als het gaat om sites als nu.nl, maar ook in de discussies rond weblogs. In dit geval is het dus het medium dat bepaalt over wat voor soort journalistiek we het hebben. En alhoewel we inderdaad ook de term televisiejournalistiek kennen, is het maar de vraag of dit wel de juist manier is om een gebied te definiëren.

Zo zijn er journalisten die in kranten schrijven en in tijdschriften. Ook hier wordt geen onderscheid gemaakt. En wat te doen met de artikelen van de Volkskrant die ook op de websites verschijnen? Het is moeilijk om hiertussen verschillen te maken. Anders is het bij een site als Indymedia.nl, die het internet gebruikt om lezers zelf materiaal aan te laten bieden. De discussie of dit nu wel of geen journalistiek buiten beschouwing gelaten, gaat het hier inderdaad om ‘journalistiek’ die volledig gebruikt maakt van de mogelijkheden die het internet biedt. Een dergelijk systeem zou op papier veel moeilijker kunnen functioneren. Maar of dit dan ‘internetjournalistiek’ is, blijft onduidelijk.

Bovendien wordt het steeds problematischer om internet te zien als een medium. Het biedt immers beeld, tekst en audio. Verder zijn er directe communicatiemogelijkheden zoals mail of chat en worden steeds meer interactieve applicaties gecreëerd. Het wordt dan ook steeds moeilijker te bepalen wat internet dan is. Zijn de afleveringen die teruggekeken kunnen worden op Uitzendinggemist nu televisie of internet-televisie?

Internet zie ik daarom liever als de achterliggende technologie die bovenstaande voorbeelden mogelijk maakt. Internet is een nieuwe manier om journalistieke producten te distribueren.
Dit kan gelden voor beeld, tekst en audio. Hierdoor ontstaan wel kleine verschillen. Zo wordt voor filmpjes op het internet het advies gegeven dat ze kort moeten zijn, evenals teksten, die ook een iets andere opbouw hebben. Maar verder is er niet heel veel nieuws onder zon, of het moeten de mogelijkheden zijn om te reageren. Gebruikers krijgen meer invloed, hebben mogelijkheden om reacties te plaatsen op sites of kunnen zelf weblogs bijhouden. Maar vooralsnog is journalistiek via internet nog niet per ce internjournalistiek. Omdat grote verschillen ontbreken, lijkt het er eerder op dat internetjournalistiek als terrein nog in ontwikkeling is.




Tue, 11 Apr 2006 20:41:00 +0000

'Cartoonrellen' tonen vooral culturele verschillen aan Februari 2006Als je op de televisie vanuit het rustige en veilige Nederland beelden van elders op de wereld te zien krijgt, kan dat grote verbazing opwekken. Natuurlijk ben je heel wat gewend, maar je kijkt er toch van op dat een aantal spotprenten voor geweld, rellen, veel schade en zelfs doden kunnen zorgen. Vanwaar zoveel woede over een simpele serie cartoons?De spotprenten afgedrukt in een Deense krant zorgden voor al dan niet gewelddadige protesten op allerlei plekken in de wereld. Zo werden enkele westerse ambassades aangevallen in onder andere Libanon en Iran en werden in Pakistan enkele Westerse bedrijven door een woedende menigte vernield. Het meest zorgwekkende is de grote schaal waarop de ongeregeldheden plaatsvonden en het feit dat er zelfs doden bij vielen.Veel moslims voelen zich beledigd door de cartoons en daar valt weinig over te zeggen. Dit is een gevoel wat er nu eenmaal is. De profeet Mohammed afgebeeld met een ‘bomtulband’ is voor enkele fundamentalistische moslims wellicht een kloppend beeld. Voor heel veel meer moslims klopt dit beeld helemaal niet. Zij vinden dat hun profeet beledigd wordt en dat actie nodig is. De manier waarop er gereageerd wordt verschilt, maar voor sommigen is dit helaas een zeer gewelddadige reactie. De aanvallen op de westerse ambassades geven een grote willekeur aan die verklaard kan worden door een blinde haat tegen het westen. Bovendien heeft de Deense regering weinig te maken met dat wat een krant in dat land publiceert. In Denemarken is er immers sprake van vrijheid van meningsuiting. Daar zit dan ook gelijk de crux van het probleem.Geert Wilders en een Italiaanse minister zochten de publiciteit door de cartoons op verschillende wijze te publiceren, met het doel de vrijheid van meningsuiting te beschermen. Helaas gooiden ze hiermee enkel meer olie op het vuur. Ze zorgden voor meer felle reacties. Balkenende roept keer op keer dat er andere manieren zijn om te reageren. Zo kan men naar de rechter stappen, of reageren met de pen in de hand. Behalve dat dit voor heel veel mensen op de wereld nauwelijks serieuze mogelijkheden te noemen zijn, komt daar nog bij dat in grote delen van de wereld een gewelddadige reactie bij belediging van de profeet Mohammed wel geaccepteerd is.Het is precies dit culturele verschil in opvatting dat op dit moment zorgt voor zoveel onrust in de wereld. De moslims die op de straten demonstreerden tegen de spotprenten, die gebouwen vernielden en in brand staken en ambassades aanvielen, hechten geen waarde aan vrijheid van meningsuiting. In Europa is godsdienst steeds minder belangrijk aan het worden. In grote delen van de wereld neemt religie echter nog een zeer belangrijke plaats in de samenleving in. Voor de demonstranten komt godsdienst op de eerste plaats, vrijheid van meningsuiting is niet iets wat zij wensen. Zeker niet als hiermee hun waarden aangetast kunnen worden. In de westerse wereld is men echter van mening dat de westerse waarden aangetast worden, vandaar onder andere de reactie van kamerlid Wilders.Het is goed dat we in Nederland vrijheid van meningsuiting kennen en hoewel er ook in ons land wel eens problemen ontstaan, is iedereen inderdaad vrij om te zeggen wat hij of zij wil. Het is goed voor deze vrijheid te vechten, maar tegelijkertijd ook zeer belangrijk te beseffen dat een overgroot deel van de wereldbevolking religie nog ver boven dit grondrecht stelt. ‘Grensoverschrijding van dit soort uitingen kan daardoor tot prob[...]




Tue, 11 Apr 2006 20:32:00 +0000

UIT DE OUDE DOOS:PSV-De ego’s voorbijVorig seizoen was een zeldzaam topseizoen voor PSV. Coach Guus Hiddink leidde zijn ploeg naar het kampioenschap van Nederland, de overwinning in de beker en de halve finale in de Champions League. Een opvallende prestatie, aangezien het jaren geleden was dat een Nederlands team zo ver kwam op dit kampioenenbal. Waarom is PSV onder Hiddink zo succesvol?Dit seizoen is hij alweer vier seizoenen in dienst van PSV, toptrainer Hiddink, die terugkeerde naar Nederland na een succesvol verlopen Wereldkampioenschap met Zuid-Korea. De eerste twee seizoenen kende hij vooral op nationaal niveau succes, vorig jaar wist de ploeg uit Eindhoven eindelijk de tweede ronde van de Champions League te bereiken. De zegereeks ging verder, uiteindelijk strandde PSV op dramatische wijze in de halve finale tegen AC Milan.Het is een zeer opvallende prestatie, omdat PSV door het vertoonde spel liet zien dat ook het winnen van de Champions League tot de mogelijkheden had behoord. De Einhovenaren speelden bijzonder sterk en AC Milan werd bijna weggespeeld. Het succes is vooral toe te schrijven aan Guus Hiddink. Eerder in zijn carrière liet hij al zien een absolute toptrainer te zijn, een motivator die het in zich heeft spelers beter te maken. Bij PSV deed hij een aantal zeer goede aankopen, die de ploeg op verschillende manieren versterkten.Na het vertrek van Kezman, Robben en Rommedahl was de vrees dat het verlies van de gehele voorhoede zou leiden tot een aanzienlijke daling van de kwaliteit van het elftal. Het zou immers niet mogelijk zijn om deze drie toppers te vervangen. De onbekende aankopen Jefferson Farfan en Damarcus Beasley en de Zuid-Koreaan Park deden hun voorgangers echter in de vergetelheid raken. Toppers als Robben en Kezman hebben jarenlang geweldige dingen laten zien in het Philips Stadion, maar successen zoals in vorig seizoen waren altijd uitgebleven. Het team vorig seizoen bestond verder uit spelers als Lee, de teruggekeerde en sterk spelende Philip Cocu, de altijd hard zwoegende Vennegoor of Hesselink en het Braziliaanse duo Alex en Gomes. Wat maakte dat het PSV met dit rijtje namen juist wel zoveel succes kende en tot ver in Europa kwam?De Zuid-Koreanen Lee en Park zijn eigenlijk het beste voorbeeld van wat PSV in dat seizoen was en eigenlijk nog steeds is. Beide Aziaten stellen zich altijd zeer bescheiden op en hadden aanvankelijk moeite zich aan het Nederlandse niveau aan te passen. Dit werd echter vooral veroorzaakt door een onderschatting van eigen kunnen. Toen het werkelijke potentieel er uitkwam, bleken beide Koreanen keihard te kunnen werken en zich vol overgave voor het team te kunnen opofferen. Het was een gevoel dat in de gehele selectie van PSV teruggezien kon worden. Kezman liet zich ooit na een Europese uitschakeling ontvallen dat het niveau van zijn teamgenoten toch iets te laag geweest was. Zoiets zou in het huidige PSV niet meer goed passen. Park of Farfan zou zo’n uitspraak nooit gedaan hebben. In het veld stonden elf mannen die bereid waren zich voor elkaar op te offeren. De grote ego’s of persoonlijkheden waren verdwenen. Het succes van PSV was niet op één naam toe te spitsen, maar op het gehele team, op de elf gelijken.Inmiddels zijn opnieuw een aantal PSV-ers vertrokken. Park en Lee spelen in Engeland, Bouma ging hen achterna, Van Bommel heeft eindelijk zijn transfer verdient en speelt in Spanje, terwijl zijn maatje op het middenveld Johann Vogel naar Milan vertrok.. PSV is er in[...]




Tue, 11 Apr 2006 20:31:00 +0000

UIT DE OUDE DOOS:Waarom Ullrich de Tour weer niet wintIn de weken voorafgaand aan de Tour de France wordt volop gespeculeerd. Wie gaat de grote wielerronde dit jaar winnen? Ook dit jaar lijkt Jan Ullrich de grootste uitdager van de topfavoriet Lance Amstrong. Toch zal de Duitser ook dit jaar geen succes in de Ronde van Frankrijk kennen.Lance Armstrong is als titelverdediger en zesvoudig winnaar van de Tour de France de gedoodverfde favoriet. In de voorgaande rondes konden zijn concurrenten nauwelijks enige vorm van bedreiging vormen. De koers stond onder strakke regie van zijn ploeg en de sterke Amerikaan maakte gehakt van zijn concurrenten. In de voorgaande rondes zijn eigenlijk maar weinig momenten aan te wijzen waarop Armstrong het echt moeilijk had. Als het er werkelijk op aan kwam, fietste hij simpelweg het hardst. Maar hoe komt het dat Armstrong superieur is ten opzichte van zijn opponenten?Het feit dat Armstrong nu al zesmaal de Tour won is waarschijnlijk afhankelijk van een groot aantal factoren. Wat maakt iemand nu eigenlijk de beste? Jan Ullrich, zelf de eenmalige winnaar van de ronde, heeft overduidelijk een grote aanleg voor het fietsen. Toen hij in 1997 als 23-jarige Pantani en Virenque in de Tour achter zich liet, leek een grote toekomst voor hem in het verschiet te liggen. Hij kon als geen ander in een tempo naar boven fietsen, op groot verzet en zonder maar iets van dit tempo te wijken. Maar hierna behaalde hij enkel nog tweede plaatsen in de Tour, achter Pantani en voornamelijk achter Lance Armstrong.De Duitser keert elk jaar met een trainingsachterstand en licht overgewicht terug van de winterpauze. Het is een achterstand die hij elk seizoen weer moet overbruggen. In een interview verklaarde hij ooit dat fietsen weliswaar mooi is, maar dat voor hem ook andere dingen in het leven belangrijk zijn. De Duitser houdt van lekker eten en gaat in de periode dat er niet gekoerst wordt graag een biertje drinken met zijn vrienden. Dat is eigenlijk ook normaal, heel menselijk, maar misschien voor een topsporter niet erg wenselijk gedrag.Hoe anders is dit bij Lance Armstrong. Ook in de winter fietst hij. Zelfs met oud en nieuw, als de grootste fanatiekelingen voor de kachel blijven, zit hij op de fiets, voor soms wel een uur of zes. Armstrong traint altijd en ook dan fietst hij harder dan wie dan ook. De Amerikaan heeft een supermentaliteit. Een wedstrijd als de Tour de France moet gezien worden als een strijd waarin de persoon die het fitst is en het meeste pijn kan lijden de grootste winstkansen heeft. De belangrijke voorbereiding daarvoor ligt in de trainingen. Armstrong heeft meer dan wie dan ook de wil om in een trainingsritje maximaal te gaan, om zich helemaal leeg te fietsen. Dit vereist een hoge mate van discipline en mentaliteit. Ullrich lijkt dit in veel mindere mate te kunnen opbrengen.Het is langzamerhand een cliché geworden, maar het feit dat Armstrong een ziekte overwonnen heeft, speelt hierin een belangrijke rol. Hij overwon teelbalkanker, zijn overlevingskans lag op vijftig procent. Hiervoor moest hij meerdere zware chemo-kuren ondergaan. Zou juist daarom het pijn lijden in de training en wedstrijd niet meer dan een peulenschil voor hem zijn? Zou dat niet juist de reden zijn waarom hij harder traint dan wie dan ook, op elk detail let, de etappes grondig verkent en zich voor misschien wel 200 procent inzet voor zijn sport. Armstrong leeft voor het wielrennen, voor hem is er niets anders, terwijl er in Ullrich[...]




Tue, 28 Mar 2006 19:37:00 +0000

UIT DE OUDE DOOS:Behoort illegaal downloaden binnenkort tot het verleden?De muziekindustrie heeft een nieuwe strategie gevonden te hebben om het illegaal downloaden tegen te gaan. In plaats de pijlen te richten op de services als KaZaa en Morpheus gaat men individuele gebruikers aanklagen. En de resultaten lijken goed te zijn. Behoort het downloaden van muziek en films straks al weer tot het verleden?Het begon met de rechtzaak die de RIAA, de Amerikaanse belangenorganisatie van de platenindustrie aanspande tegen Verizon Communications, een internetprovider. Die werd gewonnen en hierdoor moest Verizon de naam en adresgegevens van een verdachte KaZaa gebruiker vrijgeven. Door dit precedent wordt het mogelijk voor platenmaatschappijen om individuele gebruikers van services als KaZaA, Morpheus of Grokster aan te klagen. Dit is inmiddels al een aantal keren gebeurd in de Verenigde Staten. Een aantal studenten werd aangeklaagd en sommige betaalden al boetes van enkele duizenden dollars. De RIAA heeft ook al voor zo’n duizend gebruikers een dwangebevel klaarliggen waardoor hun identiteit achterhaald kan worden. De RIAA hoopt met deze heksenjacht mensen bang te maken en vooral bewust te laten worden dat men niet zomaar ongestraft muziek kan downloaden. Heeft het RIAA hier een belangrijk nieuw wapen gevonden in de strijd tegen het illegaal downloaden van muziek?De acties van de RIAA markeren een nieuw tijdperk in de strijd tussen de platenmaatschappijen en de download services. In het verleden werd Napster al succesvol op de knieën gedwongen. Hierna verschenen er weer nieuwe programma’s zoals KaZaA en Morpheus. Het speciale van KaZaA is dat dit een programma is waarin gebruikers hun files kunnen uitwisselen. KaZaA biedt zelf geen files aan en is dan ook niet verantwoordelijk voor hetgeen er uitgewisseld wordt. Hierdoor hebben rechtzaken tegen KaZaA geen zin, in tegenstelling tot Napster. Ter vergelijking, je kunt het postbedrijf ook niet aanklagen als iemand illegale goederen per post verzend. Het aanklagen van individuele gebruikers is de nieuwste stap in de strijd tegen het illegale downloaden van content. In meerdere landen worden al voorbereidingen getroffen om individuele gebruikers aan te klagen. Het gaat dan vooral om groot verbruikers. Ook Brein, de Nederlandse variant van de RIAA heeft aangekondigd acties te zullen beginnen tegen aanbieders van illegale muziek. Hier gaat het vooral om mensen die muziek aanbieden op eigen sites. Er zal eerst met waarschuwingen gewerkt gaan worden. Als Nederlandse KaZaA gebruiker hoeven we voorlopig niet te vrezen. In Nederland is de privacy regeling stukken beter geregeld dan in de VS. Alleen door middel van een dwangbevel van het Openbaar Ministerie zouden providers gedwongen kunnen worden de identiteit van gebruikers vrij te geven, maar dit heeft op dit moment nog geen prioriteit voor het OM.Maar hoeveel effect hebben deze acties nou eigenlijk? Zal dit er echt voor zorgen dat er minder illegaal gedownload wordt? RIAA klaagde nog slechts enkele internetgebruikers aan. En KaZaA alleen al heeft zo’n 240 miljoen gebruikers. Zo lijkt de kans dat je daadwerkelijk gepakt wordt verwaarloosbaar klein. Nielsen Netratings denkt echter dat de acties wel degelijk zin hebben. Dit bedrijf onderzocht het gebruik van services Morpheus en KaZaA. Sinds het einde van Juni, toen de plannen van de RIAA bekend gemaakt werden, is het gebruik ervan met 15% gedaald. Dit z[...]