Subscribe: Het leven zoals het is
http://cashproductions.blogspot.com/atom.xml
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Dutch
Tags:
als  ben  die  dingen  doe  door  dus  geen  goed  iets  mensen  met  naar  nog  stress  tijd  uit  veel  wat  weet  werk 
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Het leven zoals het is

Het leven zoals het is





Updated: 2017-11-28T10:54:06.089+01:00

 



Blindsided

2017-11-28T10:53:19.166+01:00



"Een deel van de burn-outs ontstaat doordat mensen perfectionistisch zijn aangelegd, een hoog verantwoordelijkheidsgevoel hebben en voortdurend werken. Als ze stress hebben, overdrijven ze en gaan ze over hun grenzen zonder te luisteren naar de signalen van het lichaam. Daardoor crashen ze, voor ze in de gaten hebben dat ze die grenzen hebben overschreden."
Burnout coach Luk Dewulf in De Standaard, vandaag 28 november 2017




Ruminate not

2017-11-28T10:54:06.130+01:00

Of ik een piekeraar ben, vroeg de dame. "Euh, neen", antwoordde ik. En ik meende het: volgens mij "pieker" ik niet. Bah neen: ik anticipeer! Of ik heb flashbacks.

Semantics, schmemantics natuurlijk. Het gaat hem gewoon om de connotatie.

Ik heb niet het gevoel dat vooruit plannen (en daarbij alle mogelijke opties bekijken) problematisch is. Maar gelijk realiseer ik me dat wat ik doe "catastrophizing" (is er eigenlijk een Nederlands woord voor?) heet. Mijn vooruitzien is niet vrolijk. Niet positief tout court. Ik probeer paraat te zijn voor het gedoe dat eraan komt. Bereid me voor op het ergste. The light at the end of the tunnel is an oncoming train.

(image)
© Anxiety Girl by Lacey London 

Flashbacks zijn evenmin blijmoedig. Terwijl angstaanvallen meestal diffuus zijn, zonder aanwijsbare reden zijn flashbacks héél specifiek. En niet uit te roeien. 




Check Check Double Check

2017-11-27T11:20:33.932+01:00

"Je maakt jezelf wijs dat anderen je uitlachen omdat je trager bent dan de rest", las ik ergens, op een ADHD blog, denk ik.

Uitlachen? Daar heb ik nu geen schrik voor. Maar 'k ben wel extreem gevoelig voor kritiek op mijn werk. Voor kritiek op alles wat ik doe, eigenlijk.

Omdat ik héél goed weet waar mijn valkuilen liggen.
  • Ik plan en organiseer me te pletter. Zet dingen in de agenda. Splits een grote taak op in deeltaken. Maak lijsten.Veel lijsten. ALLES is een klus. En raak vervolgens verlamd door de hoeveelheid werk. 
  • Dingen gaan niet hard genoeg vooruit (of toch niet zo hard als ik het zou willen), want ik dwaal af . Meestal verdwaal ik héél diep in details. Ik wil iets COMPLEET snappen vooraleer ik er over schrijf/praat. Ik wil dat wat ik produceer JUIST geformuleerd is. Dat de vertaling CORRECT is. De lat ligt altijd hoog. Bijgevolg doe ik uren over wat een ander snel snel oplost. 
  • Ik ben als de dood voor slordigheidsfouten, die ik hoe dan ook maak. Een half jaar opleidingen met apart te reserveren lokalen en verschillende lesgevers plannen en in het systeem stoppen is daarom een helse procedure. Check, check, double check. En dan krijg ik geheid achteraf toch een mailtje om te vragen "of ik overal het aanvangsuur correct heb ingevoerd". It kills me.
  • Ik begin aan massaal veel en maak niets af. Mijn opvolging sucks."Out of sight is out of mind" mag je bij mij heel letterlijk nemen. Ik laat lange termijn klussen doodbloeden. Ondanks mijn hele arsenaal aan "to do"en checklists, verlies ik dingen uit het oog. Daarom voel ik permanent stress als er iemand op me afkomt met een vraag. "Wat ben ik nu weer vergeten?" en "Die weet nog goed dat ik die grote klus nooit afgewerkt heb." Ik word er helemaal onderkruiperig van. Want ik ben bang. En als ze niks zeggen, word ik paranoïde. Altijd fun dus. 



Apply yourself

2017-11-25T08:12:58.034+01:00

Dat waar ik in doorschiet ontbreekt bij hen compleet.
Doe een inspanning. Steek een tandje bij.
Underachievers.



A picture is worth a thousand words

2017-11-27T13:35:51.323+01:00

Maak je geen zorgen! zegt men mij. Allez seg.





You cannot pour from an empty cup

2017-11-21T23:26:27.323+01:00

Goed zorg dragen voor jezelf staat hoog aangeschreven in het boeddhisme. Ik weet dat. Toch doe ik weinig of niks in die zin. 

Chronisch uitstelgedrag, zo kan je het noemen. Foute prioriteiten stellen, dat ook. Als puntje bij paaltje komt, is er maar één iets waar ik alle energie tegenaan gooi, en dat is het WERK. Want dat is BELANGRIJK. Eerst werken, en dan de rest. En bij die rest sta ik zelf als laatste in de rij. Met de gekende gevolgen: ik doe door tot het licht helemaal uitgaat. 
 

Ik zag het niet aankomen. Geloofde dat ik aan hetzelfde tempo kon blijven voordoen. De peute, die me - een jaar geleden - waarschuwde "dat dit niet zou blijven duren", vond ik aandoenlijk.  

Je weet niet wat je voelt. Je voelt niet dat je moe bent. Je stelt belangrijke behoeften uit.

Jaja. 

Ik hyperventileerde en verging van de angst. Maar ik deed voort. Geen focus? Giet er wat koffie op. Moe? Giet er sloten koffie op. Honger? Daar doe ik niet aan! Eten moet je inpakken (duh!) of kopen en meebrengen of je moet je werk onderbreken, opstaan en naar de resto. Ik heb helemaal geen tijd voor die crap. 

Twee dagen per week vasten en terug op gewicht komen: het werkte tot ik massa's suiker nodig had om alert te blijven. En nadien veel eten om wat rustiger te worden. 

Al die maanden dat ik zoveel mogelijk "onrust" probeerde te vermijden door systematisch weg te blijven van mensen. Heel de tijd dat iets uitsteken thuis (zoals koken & boodschappen doen) nog nauwelijks lukte ... Was er dan niemand die de bui zag hangen? Geloofde iedereen - zoals ik - dat  ik weer op mijn plooien zou komen wanneer het wat minder "druk" zou worden? Dat ik het wel zou "trekken" tot de volgende schoolvakantie

Project zelfzorg: ik had het er tien jaar geleden moeilijk mee en het is niet er niet veel beter op geworden. Ik heb weer een lijstje met werkpunten; waar ik voorlopig niet eens veel van bak. 
  1. Als je hulp nodig hebt, vraag er dan om.
  2. Beweeg
  3. Rust
  4. Eet gezond & gevarieerd
  5. Stel je grenzen
  6. Doe niet te veel
  7. Zorg voor structuur
  8. Wees lief voor jezelf



Questions

2017-11-15T21:42:56.872+01:00

Gisteren en vandaag ben ik - om gezondheidsredenen - de deur uit geweest. Mensen gezien en zo. En dan komen er vragen. Meestal mijn favoriete vragen.

"Draag je wel genoeg zorg voor jezelf?"
Neen. Anders was dit hier nu niet gebeurd.

"Hoe zit het met je netwerk?"
Last time I checked the wifi was on.

People. You gotta love them.



Fight, Flight, Freeze Responses

2017-11-14T16:06:22.151+01:00


En, hoe voelt het, vandaag? Euhm...

(image)

Frozen, denk ik. 

width="320" height="266" class="YOUTUBE-iframe-video" data-thumbnail-src="https://i.ytimg.com/vi/L0MK7qz13bU/0.jpg" src="https://www.youtube.com/embed/L0MK7qz13bU?feature=player_embedded" frameborder="0" allowfullscreen>



This is a test (This is a test) And it's going to cut you down to scale

2017-11-20T16:41:50.618+01:00

Gratis zelftest – Test je stress, angst en depressie
Meet je huidige niveau van stress, angst of depressie online met onze zelftest!

Allez hup, eens kijken hoe ik scoor in vergelijking met de vorige keer....








Infographs, gotta love them

2017-10-31T23:51:56.661+01:00

Zie nu: een hele ijsberg! Je kan er zelfs een poster van bestellen! Wel jammer dat die niet in het Nederlands bestaat.

(image)

Bron: https://www.learningsuccessblog.com/adhd-iceberg-infograph. Original infograph found on http://www.chrisdendy.com/





Nobody needs to know

2017-10-31T18:21:12.727+01:00

Op een kleine drie weken tijd, waarin ik zelf niemand contacteerde om uit te leggen waar ik uithing, heb ik precies 2 mails ontvangen van mensen die zich vragen stelden. Geen familie. Neen. Collega's. 

"Wat moet ik gaan vertellen en aan wie?", het spookt al weken volcontinu door mijn kop. Ik raak er niet uit.

Het is inderdaad een beetje weird om al die mensen waar ik in de laatste maanden hoogstens virtueel contact mee had een bericht te sturen met "hey, weet je wat?". Want ik weet het ook niet zo goed.

Dus laat ik de tamtam zijn werk doen. En die heeft op 3 weken tijd geen handvol mensen bereikt.

Het zal me leren. Niet afdoende en niet duidelijk communiceren.




Anterograde amnesia

2017-10-30T23:07:24.199+01:00

  • Tijdelijk vastgehouden informatie of informatie uit het korte termijn geheugen kan verloren gaan. Tijdelijke retentie vervalt met storing. 
  • Inprenting (of 'codering'), het proces waarbij informatie wordt opgeslagen in het geheugen, kan worden verstoord doordat iemand afgeleid of moe is. 
  • Vergeten kan ontstaan door ‘fouten’ in het geheugen tijdens de inprenting en tijdens de opslag.
  • Anterograde amnesie is het gevolg is van een storing van geheugencodering en opslag.
Werkgeheugen kapot, korte termijn geheugen compleet zoek: dat is het zowat.

Schrijven lukt, maar moeizaam. Met 10 tabbladen open. Met kladjes en referenties. Uren bezig aan één blogpost.

Weg van het scherm en ik verlies houvast. Niks blijft plakken. Ik loop verloren in mijn leven en dat is bijwijlen eng. Voortdurend en overal word ik geconfronteerd met dingen die ik compleet vergeten ben.

Die "Tabula Rasa" met Veerle Baetens kwam behoorlijk hard aan. Damn.



Tension and trauma: be gone!

2017-10-30T14:33:37.493+01:00

Ik heb vannacht een app gekocht en die heet "TRE for All". Vermoedelijk is dat een slimme zet. Want ik ben echt van plan om de oefeningen die ik recent aangeleerd kreeg uit te voeren.

Op zich is dit voornemen van weinig waarde; ik ben al miljoenen keren met goede moed aan stress reducerende oefeningen begonnen: ik blijf een optimist.

Yoga, Tai Chi, Qi Gong, boeddhistische meditatie, mindfulness, ademhalings- en imaginatietechnieken, autogene training en progressieve relaxatie, toegepaste en hypnorelaxatie: noem mij een relaxatietechniek en ik heb hem geprobeerd. Met wisselend succes. Volhouden is nooit mijn ding geweest. En meestal ben ik gewoon te gespannen. Als ik hyperventilerend zonder werkgeheugen in de gracht lig, zijn al die trucs onbegonnen werk.

In het voorbije jaar waren sporadische sessies holistisch lichaamswerk mijn enige verstrooiing. Iets wat ik onderging, want actief ingrijpen lukte al lang niet meer.

Maar zie, ik heb iets nieuws geleerd. Iets wat werkt en wat ik WEL kan.
TRE staat voor Tension Releasing Exercises; dat zijn dus "TRE Trauma- en spanningsreducerende oefeningen", uitgedokterd door David Berceli. Ik heb er nog niet veel over gelezen; weet alleen dat het op de psoas spier inwerkt en dat het de parasympathicus activeert.

Geloof mij vrij: na alle uitleg die ik al over die voor mij ongrijpbare parasympaticus kreeg, lijkt het alsof ik de Graal zelve gevonden heb.

Nu ja. Ik kreeg de TRE reeks dus mee op papier, maar dat is moeilijk werken zo, dat lezen en oefenen tegelijk. Vandaar de (Engelstalige) "TRE for All" app: die bevat niet alleen de uitleg, maar ook korte filmpjes van hoe het precies moet. Just what I need!

Meer leesvoer over TRE in het Nederlands en het Engels hierzo. En er is ook een boek.




I hear beeping sounds

2017-10-30T11:29:55.569+01:00

Ja lap, sinds een paar dagen fluiten mijn oren. En neen, ik luister niet vaak naar luide muziek. Ik luister al bijeen zeer weinig naar muziek. Ik vergeet gewoon om dat te doen.

Is het mijn bloeddruk? Is het iets anders? Of gewoon weer stress? Dat zou wel es kunnen, volgens het internet. Wat is stress? 10 symptomen & gevolgen van mentale spanning meldt alvast dit:
"Oorsuizen door stress komt erg veel voor. Om die reden wordt oorsuizen ook wel piepstress genoemd. De medische term voor oorsuizen of piepstress is tinnitus. Als je oren suizen door toedoen van stress, dan hoor je een fluit- of pieptoon in één of beide oren. Dit geluid komt niet van buitenaf, maar wordt voortgebracht door de hersenen onder invloed van stresshormonen. Je kunt helaas weinig doen tegen oorsuizen.

Omdat oorsuizen een belangrijk symptoom is van stress, is het echter wel een duidelijk signaal dat je stress dient te verminderen of zelfs stressmanagement moet overwegen."



Topsy Turvy

2017-10-28T23:09:31.482+02:00

Drie dagen thuis en mijn dag-nacht ritme staat al geheel op zijn kop. 

Soit. Ik herpak me. Slapen: nu.





Never Memorize Anything You Can Look Up

2017-10-22T22:29:03.234+02:00

Einstein once said "Never Memorize Anything You Can Look Up" I never knew he did. Maybe I forgot. Anyway; it doesn't matter.  

Some also say that "Before Google, there was memory". I see that differently. Me remembering anything at all? It's all thanks too Google tools. And Microsoft tools too, these days. Yep.




I want you to trust people. Try. (3)

2017-10-31T23:26:21.109+01:00


Getver. Dit beeld is om zoveel redenen immens funny.

Hugh Laurie als Dr. Gregory House en Lin Manuel Miranda als Alvie, in "Broken", mijn favoriete aflevering, waar ik in 2010 en 2009 al over schreef. 

Yup, Lin Manuel van Hamilton, the musical!  Net nu ik Ron Chernows 731 pagina dikke Hamilton biografie aan het lezen ben. 

Tel daarbij het feit dat ik net als Dr. House met enige "trust issues" kamp en het wordt geheel hilarisch. 





It's all fun and games until someone loses an eye

2017-11-13T16:59:53.880+01:00

OJOO. Het is nog niet te laat maar wel 4 voor 12

allowfullscreen="" class="YOUTUBE-iframe-video" data-thumbnail-src="https://i.ytimg.com/vi/BMRs71eZ7ow/0.jpg" frameborder="0" height="266" src="https://www.youtube.com/embed/BMRs71eZ7ow?feature=player_embedded" width="320">


Doe mee

Jij kan de campagne mee verspreiden en op die manier er mee voor zorgen dat mensen die het moeilijk hebben sneller geholpen worden. Deel onze filmpjes en afbeeldingen via sociale media of bestel gratis een poster.

Sharing is caring

Jij kan de campagne mee verspreiden en op die manier er mee voor zorgen dat mensen die het moeilijk hebben sneller geholpen worden. Deel onderstaande filmpjes en afbeeldingen via sociale media of bestel affiches om op te hangen op jouw werk, in jouw school of organisatie. Gebruik #4voor12 om te verwijzen naar de campagne.





If all else fails

2017-11-13T16:33:11.177+01:00

De PAAZ, dat is de Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis. Da's de plek waar het snel moet gaan, want je kan er niet blijven. Ze moeten dus dingen in gang zetten.

Ik wil hier niet zijn. Ik ben niet "depressief": dysthymie is geen depressie. Ik heb ook geen "burnout", want ik kan nog één ding en dat is werken. Ik weet dat ik dringend naar mijn medicatie moet laten kijken, want daarmee gaat het fout. Al veel te lang.

Op het prikbord in de gang zie ik de "4 voor 12" campagneposter. The irony.


De bekleding van de lift naar de afdeling is beschadigd. Er zitten (bloed?)vlekken op de muur van mijn kamer.  De ramen zijn op slot. In de kleerkast zit er geen kledingroede. Zolang ik geen groene kaart krijg mag ik de afdeling niet af. 


This is the sort of place they want you to contemplate hanging yourself by your shoestrings.

Jesus, I must be crazy to be in a loony bin like this.



World Mental Health Day - 10 October

2017-11-13T00:23:05.596+01:00

"De Werelddag Geestelijke Gezondheid nodigt iedereen uit om stil te staan bij zijn of haar geestelijke gezondheid en die van anderen. Omdat er nog altijd te veel over gezwegen wordt. En spreken net een deel van de oplossing kan zijn..."


Yada yada yada. We weten het ondertussen wel. Maar doen we er iets aan?

Eind mei koos ik voor een reis: ik trok bijna twee weken op mijn eentje door Engeland en dat is me erg goed bevallen. Ik heb er deugd aan gehad. "Ga ik in opname of ga ik op reis?", de vraag die me vooraf zwaar bezighield, verdween voor enige tijd van de agenda. Ja, het ging absoluut niet goed met me. Maar "ga maar op reis" was een logisch advies. Want wie de vraag aanhoorde, had me al al eerder geheel in vodden meegemaakt. En ik wou die "als je er efkes uit bent, zal het wel beteren" graag geloven.

Maar het beterde niet. Integendeel. Things fell apart. I hit rock bottom. Again.

Heeft er iemand iets gemerkt? Vast wel. Heeft er iemand iets gezegd? Nauwelijks. Of toch niet tegen mij. 

Soit: het was géén symbolische daad om me op 10 oktober, Werelddag Geestelijke Gezondheid, te laten opnemen. Het was omdat ik de hulp die ik wou en zocht niet kreeg en ik te veel lang heb gewacht om nog rustig een wekenlange wachttijd uit te zitten. Dus ben ik ingecheckt in de PAAZ. In de hoop dat ze me daar snel zouden depanneren.





Setting out to join a demographic

2017-10-06T00:37:27.058+02:00

Naarmate de week vordert, het bijten en krabben erger wordt en het aantal lege pilsblikjes stijgt, vraag ik me af waar ik op wacht. Ok, het is nu wel afdoende gedeeld, dat ik eigenlijk feitelijk alweer een end rock bottom en omstreken verken. Maar daar houdt het ook op. Concreet gezien is er verder niks gepland. Ik mag het helemaal zelf oplossen. Dat is zo.
Ondertussen zit ik dus domweg tijd te verdoen. In afwachting.







Pitch Black

2017-10-17T09:23:47.755+02:00

Elke nuance is weg. Alles is zwart. Uitkijken naar is er niet meer. Alleen flashbacks van alles wat ik verkloot heb en angst over wat ik aan het verkloten ben. Het gaat niet over draagkracht versus draaglast. Het gaat over de moed om voort te doen.




Terugval

2017-10-17T09:08:48.332+02:00

Ergens rond mijn vertrek naar Engeland heb ik het geweer van schouder veranderd. Ik ben gestopt met therapeutisch analyseren, ontleden, nadenken. En heb me op klussenlijsten gegooid. Op het werk (daar waren ze al lang in zwang) en thuis. Klussen oplijsten en afchecken heeft één voordeel. Je krijgt het idee dat dingen vooruit gaan. Soms frustrerend traag. Maar ze gaan vooruit. Zolang je bezig blijft er is geen ruimte voor onrust. Het is pas als je stopt, dat die toeslaat.  Dus probeer je om niet te stoppen. Vermijd je onderbrekingen. Die je zelf veroorzaakt of die anderen voor jou organiseren - die laatste zijn de ergste. Bezig blijven maakt je focussed. En kregelig. Alles wat op de wachtlijst kan  gaat erop. Er is liefst enkel de lijst.
Wat erbij komt is vervelend. Onderbrekingen. Mensen die stuff van je willen. Die verwachten dat je dingen doet. Dat je van je starre lijst afwijkt. Dat je hier en nu beslist in plaats van te wachten tot je er tijd en zin voor hebt.
Dus ga je mensen vermijden. De lijst brengt rust. Controle over de uitvoering der dingen.
En tussenin bedwing je de onrust met roze pilletjes en blikjes pils. Niet veel, maar wel vaak.
Het is een terugval. Dat had ik net gedetecteerd, voor ik de lijstmanie startte. Het is onrust en onwil en ongenoegen. En het is alweer een hele tijd bezig. (Wanneer kreeg ik dat voorschrift voor Roos?)
Onrust. Bijten en kauwen. Verstikken.
Vluchten. Eenzaam. Alleen. Angstig.

I tried. I 've had it by now. There's no way this is ever going to get any better. Cause I don't understand how people see the good things. How they have fun. It's all trouble.



Winona knows

2017-08-19T22:35:24.179+02:00





Flab, droop & wiggle

2017-11-11T18:19:41.936+01:00

"Zakt mijn kont erg?", vraag ik, voor de spiegel, wetende dat het er erg goed uitziet.
"Dat zie je niet in die loopbroek. Die trekt alles omhoog." zegt ze. Zij die negentien en geheel strak is. "Je bent vijftig. Je kan niet verwachten dat je nog zo strak bent als op je twintigste!"

Ze heeft gelijk: ik verwacht het niet, want ik doe ook niks te om strak(ker) te worden. Maar toch leef ik graag in de illusie dat - mocht ik me toeleggen op wat meer sport - het nog goed kan komen. Zoals vroeger. Toen ik nog spieren had.

Maar juist dat is het probleem: het komt niet meer goed.