Subscribe: Searching for happiness in chaos
http://happiness-chaos.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Searching for happiness in chaos

Searching for happiness in chaos





Updated: 2014-10-03T09:49:40.327+03:00

 



redirect to markosthegnostic.wordpress.com

2007-03-13T10:33:29.507+02:00




Κρόνος ΙΙ

2007-03-06T02:44:53.757+02:00

Όλοι μιλούν για τον χρόνο που περνά και δεν γερνά. Ήταν μια φορά κι ένα καιρό ένας βασιλιάς που τον έλεγαν Κρόνο. Είχε κακή φήμη, καθώς έλεγαν ότι είχε φάει όλα τα παιδιά του εκτός από ένα. Η γυναίκα του τον ξεγέλασε και του δοσε κι έφαγε μια πέτρα. Κι όλοι στο βασίλειο περίμεναν τον σωτήρα που θα φερνε και πάλι την αρετή και τη γαλήνη σ’ όλη τη χώρα.
Κι όντως μια μέρα ο γιος που όλοι περίμεναν ήρθε. Άλλοι τον έλεγαν Δία, άλλοι Διόνυσο, άλλοι Μίθρα, άλλοι Άδωνι, άλλοι Έρωτα κι άλλοι Χριστό. Οι περισσότεροι όμως τον αποκαλούσαν ο θεός χωρίς όνομα ή ο θεός με τα πολλά ονόματα.
Ήταν άραγε θεός; Ε, μάλλον, αφού κι ο Κρόνος κι η Ρέα ήταν θεοί. Μόλις το έμαθε ο Κρόνος έστειλε τη φρουρά του και τον συνέλαβε. Τον έριξαν σ’ ένα μπουντρούμι. Εκεί, μια παράξενη φράση ήταν γραμμένη πάνω απ’ τη πύλη, «η φυλακή του χρόνου». Και πράγματι από τη στιγμή που φυλάκισαν τον θεό χωρίς όνομα, άρχισαν να δουλεύουν όλα τα ρολόγια, ο χρόνος έγινε αδυσώπητος, όλοι αγχώνονταν να προλάβουν, και προγραμμάτιζαν τα πάντα λεπτό προς λεπτό. Τα παράπονα ήταν μεγάλα μέχρι που μια ομάδα πολιτών με όνομα ΑΚΧ (Αγωνιστές Κατάργησης Χρόνου) έκαναν διάβημα στον βασιλιά να απελευθερώσει το γιο του. Εκείνος όμως ήταν ανένδοτος. Και μια μέρα ο αρχηγός της ΑΚΧ με τη συνοδεία έξι ανδρών, γκρέμισαν τη πόρτα και μπήκαν στο μπουντρούμι. Εκεί τους περίμενε μια μεγάλη έκπληξη. Ο θεός ήταν νεκρός.
Έγιναν έξω φρενών. Ξεσήκωσαν όλη τη χώρα, εισέβαλαν στο παλάτι και όρμησαν και συνέλαβαν το βασιλιά. Ένα λαϊκό δικαστήριο τον καταδίκασε σε ισόβια εξορία στο Νησί των Μακάρων, ως υπεύθυνο για το θάνατο του γιου του.
Κι έτσι άρχισε μια νέα ζωή για το βασιλιά, μια μακάρια ζωή, και κανείς δεν κατάλαβε πώς ήταν δυνατόν μια ποινή να είναι τόσο καλή. Τα ρολόγια όμως συνέχισαν να χτυπούν. Και οι άνθρωποι συνέχισαν να αγχώνονται και να δυστυχούν.
Μέχρι που μια μέρα έπιασαν ένα ζητιάνο στα σύνορα της πόλης. Άλλοι τον έλεγαν τρελό κι άλλοι σοφό. Πήγε και του μίλησε ο αρχηγός της ΑΚΧ και του περιέγραψε όλα τα προβλήματα που είχαν ανακύψει. Κι ο ζητιάνος πρότεινε μια πολύ παράξενη λύση, να αναστήσουν το θεό χωρίς όνομα. Ο αρχηγός της ΑΚΧ κατάλαβε ότι όντως επρόκειτο περί τρελού και τον έκλεισαν στη φυλακή του χρόνου.
Πέρασαν οι μέρες, πέρασαν οι μήνες, πέρασαν τα χρόνια, η ΑΚΧ είχε πια διαλυθεί, ο αρχηγός του έφυγε απ’ τον κόσμο, πέρασαν αιώνες, πέρασαν χιλιετηρίδες. Ένας έμενε ίδιος και διηγιόντουσαν γι αυτόν από γενιά σε γενιά, ο ζητιάνος. Και μια μέρα τους πέρασε η σκέψη μήπως ο ζητιάνος αυτός ήταν ο χρόνος ο ίδιος που πάντα περνά αλλά ποτέ δε γερνά. Κι αποφάσισαν τότε να τον σκοτώσουν. Και πράγματι, μετά από τόσα και τόσα χρόνια, ο ζητιάνος επιτέλους πέθανε.
Ο χρόνος όμως και πάλι δεν καταργήθηκε. Και τώρα πια το πρόβλημα ήταν ακόμη μεγαλύτερο. Έπρεπε ν’ αναστήσουν και το θεό και το ζητιάνο. Κι όσο περισσότερους οι άνθρωποι σκοτώνουν, τόσο περισσότερους αναλαμβάνουν να αναστήσουν, αν θέλουν ακόμη να καταργήσουν τον χρόνο…

Copyright by Markos-the-Gnostic



poem-53

2007-02-24T16:33:50.109+02:00

καθώς τα μάτια της εισχωρούν στα μάτια του
ανοίγει τότε μια πληγή

από τη ρίζα της γης
μέχρι τα δάχτυλα τ’ ουρανού
ο θάνατος καραδοκεί

βέβαιος πως κάποτε
θα τα πάρει πίσω τα μάτια αυτά
όχι όμως και τη ματιά
καθώς αυτή δεν γεύτηκε ποτέ το χρόνο και την ηδονή



Orick

2007-02-20T00:24:54.998+02:00

Τώρα, καθώς καταπιανόμουνα να ολοκληρώσω ένα άρθρο, έπεσε η προσοχή μου στο όνομα ενός συγγραφέα, που είχα ως αναφορά, τον Orick… Δεν ξέρω πώς μου έκανε ένα πολύ ανώμαλο συνειρμό, και με πήγε στους Βίκινγκς, σ’ ένα άλμπουμ που συμπλήρωνα μικρός με χαρτάκια που βρίσκαμε μέσα στις σοκοφρέτες. Πιο συγκεκριμένα με πήγε σε μια απ τις εικόνες του άλμπουμ, μια εκστρατεία των Βίκινγκς, με κοκκινογένηδες άγριους καπετάνιους μέσα σε υπέροχα πολεμικά σκαριά…
Και τότε, ναι αυτό είναι το φοβερό, με είδα μπροστά μου ολοζώντανο, μικρό αγοράκι, να κοιτάζω με λαχτάρα ποιο χαρτάκι μου λείπει, και να κάνω σχέδια ανταλλαγών με τον Νίκο και τους άλλους φίλους που είχαν ενσκήψει με τον ίδιο ενθουσιασμό στο ίδιο εγχείρημα, στην πολυπόθητη συμπλήρωση των σελίδων του άλμπουμ. Η κατάσταση διευκολυνόταν από το γεγονός ότι είχαν διπλά κάποια χαρτάκια που μου έλειπαν, όπως κι εγώ είχα διπλά κάποια που τους έλειπαν. Όλο μου το πρόβλημα ήταν τα χαρτάκια. Κι η ευτυχία που θα αναδυόταν από τη συμπλήρωση της σελίδας των Βίκινγκς ήταν τόσο εφικτή και συνάμα τόσο σημαντική. Ανατρίχιασα στην ιδέα του τι συνιστούσε τότε την ευτυχία μου και τι την συνιστά τώρα. Ένοιωσα ότι δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο από τα μικρά προσδιορισμένα πράγματα. Ένοιωσα ένα σαδισμό του σύμπαντος και της φύσης που μας μυεί στη συνέχεια στη λατρεία του άγνωστου, του απροσδιόριστου και του άπειρου. Και νοστάλγησα πέρα για πέρα τις μέρες που όλη μου η αγωνία και η αδημονία περιστρεφόταν γύρω από αυτά τα χαρτάκια, τις μέρες όπου το Σύμπαν περιοριζόταν στη γειτονιά μου και οι ξένες χώρες ήταν το τέρμα των λεωφορείων του Προφήτη Ηλία, όπου ποτέ δεν είχα πάει και φάνταζε μέσα μου πιο μυστηριώδες και ανεξιχνίαστο κι απ τον μακρύτερο γαλαξία…



Take five

2007-02-19T01:39:27.073+02:00

Μπαίνοντας κι εγώ στο παιχνίδι των 5 βασικών ή έστω κρυφών σημείων του χαρακτήρα μέσω της πρόσκλησης του χαρτοπόντικα, και άλλων ίσως συντρόφων, έχω να δηλώσω τα εξής:
1) ίσως τη ζωτικότερη θέση στη ζωή μου παίζει το ζήτημα του έρωτα. χμ. πώς εννοώ λοιπόν τον έρωτα; σαν μια προσπάθεια προσέγγισης κάποιου άλλου ανθρώπου που με ιντριγκάρει, αλλά ειδικής προσέγγισης με ένα τρόπο αμφίσημο, επιθετικό αλλά και βαθύτατα παθητικό, ακατανόητο ως προς τον αποδέκτη, αλλά και ως προς τον πομπό, που τελικά οδηγεί αντί στην βαθύτερη γνώση του εαυτού στην βαθιά επίγνωση ότι δεν υπάρχει εαυτός, και ότι όλα είναι παιχνίδια της πρωταρχικής ενέργειας.
2) μέσα σε ένα κόσμο που κύριο χαρακτηριστικό του είναι η απουσία νοήματος προσπαθώ μάταια αλλά δεν έχω και τι άλλο να κάνω πιο αξιοπρεπές να βρω ή μάλλον να δημιουργήσω, και ελπίζω ότι το νόημα που ξεπροβάλλει μες απ' αυτή τη διαδικασία αποκτά μια δική του ζωή και δημιουργεί αλυσιδωτά κι άλλα
3) μέσα απ' την επίγνωση ότι κάθε τι που γεννιέται έχει μέσα του τον σπόρο της αυτοκαταστροφής του, αγχώνομαι φοβερά και αποφασίζω να φτιάξω κάτι αιώνιο. το θέμα είναι αν αυτό μπορεί να επιβιώσει μέσα στον κόσμο ή στα όνειρα του κόσμου. στην ανάγκη θα αρκεστώ στα όνειρα
4) η ομορφιά με τραβά σαν μαγνήτης. προς τι άραγε, αφού δεν είναι σίγουρο ότι με γνωρίζει, ούτε καν ότι με θυμάται
5) όποτε κοιτάζω τους ανθρώπους, κοιτάζω τα μάτια τους. όσα απ' αυτά με ενδιαφέρουν με βάζουν σε άγχος, κατά πόσο με κοιτάζουν κι αυτά. τελικά όμως το αλληλοκοίταγμα δεν είναι η μόνη πραγματική επανάσταση, με όσες και όποιες συνέπειες;

Πετάω τη σκυτάλη, στους εξής, που ίσως ήδη τους έχουν πετάξει τη σκυτάλη:

Candy-Blue
I-potis
Padrazo
Lucy
Lady Lilith

και για να κάνω την εξαίρεση και άλλη μια
Aisthisis



Νικελο-κοβάλτιο: Μια άλλη αλχημική ματιά

2007-02-07T09:56:56.135+02:00

Αναζητούσε την ευτυχία όχι των στιγμών, αλλά τη διαρκή. Την ευτυχία των στιγμών την ονόμαζε ηδονή. Την ευτυχία τη διαρκή την αποκαλούσε απλά ευτυχία.Έφυγε από το σπίτι και χάθηκε μες στο πλήθος. Οι άνθρωποι που τον περιστοίχιζαν έμοιαζαν με κάμπιες που ενώνονταν η μια με την άλλη και φαίνονταν σα να σχηματίζουν ράγες τρένου. Οι ράγες ήταν φτιαγμένες από ένα ειδικό κράμα, νικελο-κοβάλτιο, νικέλιο 30%, κοβάλτιο 20% (το άλλο 50% ήταν άγνωστο).Για την παραγωγή του νικελίου εργάζονταν στο μεγάλο φαράγγι της Σιέρρα Λεόνε επτακόσιοι τριάντα άντρες. Τρέφονταν με ταμπλέτες κοβαλτίου για να εξισορροπούν τα άλατα των κυττάρων τους. Πέθαιναν καθημερινά δέκα και αντικαθίστανταν άμεσα από μια ουρά εθελοντών που περίμεναν διακαώς τον θάνατο των συναδέλφων τους. Ένας απ’ αυτούς, ο Αμπάουμπα, ήταν ήδη νεκρός όταν ανέλαβε τη δουλειά. Είχε τρομερή ζωτικότητα. Και απέπνεε μια σιγουριά γύρω του, τη σιγουριά ότι θα την έβγαζε καθαρή ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Η πιθανότητα του θανάτου του είχε εκλείψει κι αυτό τον γέμιζε με μια απέραντη αισιοδοξία. Η γυναίκα του, η Μάουρα, ασχολιόταν με διακοσμήσεις κήπων και είχε φτιάξει μες στη μέση της ζούγκλας μοναδικά αίθρια, όπου τοποθετούσε φαύνους, σάτυρους και ερωτιδείς, σε στάσεις υπαινικτικές και δυσεύρετες. Η αδελφή της Μάουρα, η Τιτί, ήταν δασκάλα σουαχίλι. Έτσι γνώρισε τον Τζόρτζο, ένα Ναπολιτάνο μαφιόζο, που της υποσχέθηκε ότι θα την βγάλει από την ανέχεια, αρκεί να της έλεγε ένα ναι. Εκείνη τον τάραξε στα όχι, και ο Τζόρτζο, αφού ολοκλήρωσε τα μαθήματά του, γύρισε στη Νάπολη, συνεχίζοντας την επαγγελματική δραστηριότητα που εξασκούσε επί δεκαεννέα σχεδόν χρόνια, κατασκευάζοντας φάκες νικελο-κοβαλτίου, νικέλιο 30%, κοβάλτιο 20% (το άλλο 50% ήταν άγνωστο). Οι φάκες αυτές ήταν ειδικευμένες. Προορίζονταν για τη σύλληψη ποντικιών τραπεζών, και βασίζονταν στη μεγάλη επιθυμία τους για λαδωμένα χαρτονομίσματα.Ο συριγμός ενός απ’ αυτά μόλις πιάστηκε στη φάκα, έφερε ένα απαίσιο αίσθημα ναυτίας στην Έλενα. Ζήτησε άδεια απ’ τον Διευθυντή της κι έφυγε μια ώρα νωρίτερα για το σπίτι της. Από την αηδία στον τρόμο. Η πόρτα του σπιτιού της ήταν παραβιασμένη. Η αγωνία της χτύπησε κόκκινο. Το τόλμησε. Πέρασε στην τραπεζαρία. Εκε[...]



poem-46

2007-02-06T10:42:42.573+02:00

Εγώ
εκεί μπροστά
διηθούσα νοήματα
μες απ τα φίλτρα
των ψευδαισθήσεων
των δικών μου αισθήσεων
της μόνης αλήθειας

Εσύ
απέναντι
ύψωνες μια πολεμίστρα
για να σωθείς ή να αλωθείς
απ τους ανθρώπους
ή τους ανθρωπολάλους
τους μόνους αντιπάλους



με αφορμή τον Ναό της Πόλης, ένα τετραγωνισμένο μονόλιθο

2007-02-03T11:39:30.487+02:00

αρ-νουβώ βεληνεκούς πυρίχειου
στριμωγμένα φτερά
ο κάτω κόσμος σε αναταραχή
η φύση τολμά να αλωθεί
η ηδονή του τέλους
η γυναίκα
ως επίκεντρο του χρυσού χώματος
οι υπόλοιποι ας ελπίζουν…



poem-42

2007-01-19T19:36:08.069+02:00

κάποιες φορές τα πρόσωπα
γλιστρούν
κι από αγάπη
σε χρώματα διανύονται
τ’ απογεύματα όμως
οι φράσεις περιμένουν
και το λιμάνι ίχνος ματιών

δισταγμός

το φιλί
ανάμνηση δεν ήταν
ήχος
απώλεια συναρπαστική
εξαίρεση
σε μακριά μαλλιά πλεγμένη



Eros vs poetry

2007-01-19T08:56:03.354+02:00

Η ομορφιά είναι χαρά παντοτινή
Keats

Ενώ συζητούσα με μια φίλη μου για την προτεραιότητα ανάμεσα στη ποίηση και τον έρωτα, όπου εκείνη υποστήριζε ότι η ποίηση είναι το έσχατο θεμέλιο, ενώ εγώ έδινα αυτό το ρόλο στον έρωτα, άρχισα να αισθάνομαι μια υπαρξιακή ζάλη, όπου οι αρχικές έννοιες έχαναν το διακριτικό τους περιεχόμενο και γίνονταν ρευστές δίνες, μες στις οποίες ελίσσοταν η ψυχή μου.
Μες απ τις δίνες αυτές είδα να ξεπροβάλλει ο Έρωτας σαν κατσικοπόδαρος σάτυρος που με τις πονηρές ματιές του έδινε το σύνθημα για κάθε κίνηση, για κάθε ύπαρξη, για κάθε δράση, είτε σκόπιμη είτε μάταιη, όσο μπορούν να υφίστανται τέτοια ανθρωπικά νοήματα μες στο αρχικό συμπαντικό μάγμα.
Ανάμεσα στ’ ανοιχτά του πόδια κυλούσε η Ποίηση, μια βυσσινιά σπειροειδής κορδέλα που ερχόταν απ’ το άπειρο και βυθιζόταν μες στο πουθενά και πάνω της ήταν γραμμένα τα παρελθόντα, τα παρόντα και τα μέλλοντα, μα κυρίως τα μέλλοντα, τα υπαρκτά και τα ανύπαρκτα, μα κυρίως τα ανύπαρκτα, τα δυνατά και τα αδύνατα, μα κυρίως τα αδύνατα, οι προθέσεις οι πραγματοποιημένες κι οι απραγματοποίητες, μα κυρίως οι απραγματοποίητες, κι ανάμεσα σ’ όλες αυτές τις φράσεις και τα ονόματα μια χρυσή κλωστή σχηματοποιούσε μια άλλη ιστορία παράξενη και δυσνόητη.
Καθώς με είδε ο Έρωτας να δυσκολεύομαι να κατανοήσω ακόμη και να διαβάσω την ιστορία αυτή, μου έδωσε ένα ζευγάρι χρυσά γυαλιά. Τα φόρεσα κι ένας κρότος ήχησε μες στα σπλάχνα μου, τόσο έντονος που μου ταρακούνησε την καρδιά. Και βρέθηκα να κυλάω μες στη κλωστή με μια ταχύτητα που μου έκοβε την ανάσα. Και δίπλα μου ένας φτερωτός ερωτιδέας έσχιζε τον αέρα πετώντας με ορμή ανοίκεια και μου σιγοψιθύριζε την ιστορία που διέγραφε η χρυσή κλωστή.
«
Ζούσε κάποτε σε μια σπηλιά μια κοπέλα που δεν γερνούσε ποτέ. Είχε κατακόκκινα μαλλιά που έπεφταν μπρος στα μάτια της, μπλέκονταν ανάμεσα στα στήθη της, άγγιζαν την ήβη της και χάιδευαν τα άσπρα αγαλματένια πόδια της. Την έλεγαν Ομορφιά. Ήταν πολύ όμορφη μα εκείνη δεν το ήξερε γιατί δεν είχε κανένα να της το πει. Έτσι πέρασαν οι μέρες, τα χρόνια, οι αιώνες, χωρίς τίποτα να συμβαίνει. Κι έτσι γι αυτήν ήταν σαν μην είχε περάσει ούτε στιγμή, κι ίσως να ήταν κι έτσι…
Μια μέρα όμως εμφανίστηκε ένα αγόρι που το έλεγαν Έρωτα. Μόλις την είδε θαμπώθηκε απ’ την ομορφιά της, ζαλίστηκε, έπεσε στην αγκαλιά της και τη ρώτησε πώς τη λένε. Εκείνη δεν του απάντησε κι έτσι εκείνος πήρε το θάρρος να της δώσει ένα όνομα που σκέφτηκε μόλις εκείνη τη στιγμή.
‘Είσαι η Ποίηση που όλα τα βλέπει όπως δεν είναι κι όλα τα κάνει όπως τα θέλει’.
Κι έτσι η Ομορφιά έγινε Ποίηση, κι από τότε κάθε ποιητής που γεννιέται στον κόσμο πλάθει βήμα-βήμα το κορμί της, μέχρι που μια μέρα ομορφιά και κόσμος θα έχουν γίνει ένα.
»

Copyright by Markos-the-Gnostic



poem-41

2007-01-08T00:24:52.039+02:00

διηθώντας…
κι ενώ τα μάτια αρκούσαν
άρχισε η ψυχή
να πλάθει κι άλλο σώμα
και το βάφτισε ηδονή
κάποιοι στο βάθος όμως μακριά
παράκουσαν
κι άρχισαν
να το λένε οδύνη



poem-28

2006-12-26T11:56:56.609+02:00

(image)

αν έτρεχα…
αν πολεμούσα…
αν αγαπούσα…
η σκέψη μου
θα έτρεχε μαζί μου;
θα πολεμούσε ένδοξα ξωτικά;
θα αγαπούσε ξεχασμένες ψυχές;


μάλλον
αυτός ο πελώριος πύργος
θα εισχωρούσε στη κόρη του ματιού μου
και όλα θα αποδεικνύονταν πόσο μικρά είναι…



poem-25

2006-12-24T19:43:01.434+02:00

(image) αρωγός του απείρου;
εν μέσω
λιμήν ασμένως
ναύλος επί τούτου ορισμένος
νωχελικά δεμένος
σφύρα δι-ερωμένη
αμνημοποιός εριστικών δαχτύλων
βιρτουόζος of virtues?
ροής πιστός
δυνητικά
εγώ αλλά εσύ



Πέραν του χωρόχρονου;

2006-12-20T19:14:28.005+02:00

Το εγώ ως σύνολο αντιληπτικών, συναισθηματικών και βιολογικών λειτουργιών δεν παραμένει ποτέ το ίδιο από στιγμή σε στιγμή. Πώς είναι τότε δυνατόν να διατηρεί την αίσθηση μιας συγκεκριμένης ταυτότητας, ενός συγκεκριμένου εαυτού; Μόνο αν είναι σύνθεση και επιπλέον συνιστωσών πέραν των χωρο/χρονικών. Αν δηλαδή κάποιες λειτουργίες του έχουν συνιστώσες σε μια ή περισσότερες διαστάσεις πέραν των 4 διαστάσεων του χωρόχρονου, τότε πιθανόν αυτές οι συνιστώσες, καθώς είναι ανεξάρτητες του χρόνου, να είναι υπεύθυνες για το βίωμα της διατήρησης της ταυτότητάς μας, παρά τις χωρο-χρονικές αλλαγές των υπόλοιπων συνιστωσών των διαφόρων λειτουργιών του εγώ.
Και μια ακόμη [παρακινδυνευμένη ίσως] υπόθεση: Αν τη στιγμή της παύσης των βιολογικών λειτουργιών στο χωρο/χρονικό πλαίσιο παρατήρησης (κοινώς θάνατος), συνεχίζουν να παραμένουν κάποιες μη μηδενικές συνιστώσες αντιληπτικών, συναισθηματικών ή βιολογικών λειτουργιών σε άλλες διαστάσεις, τότε το εγώ θα συνεχίζει να υφίσταται, συνιστώμενο πλέον από τις μη χωρο/χρονικές συνιστώσες των διατηρούμενων λειτουργιών του.



περί ηδονής

2006-12-15T02:22:04.234+02:00

τι κάνει τον πόνο ηδονή;
η ύπαρξη του άλλου
ενός ανταγωνιστή του νου μας
ενός συναγωνιστή της ψυχής μας



poem-22 (από την ιερουργία στην εριουργία)

2006-12-11T14:45:37.276+02:00

σε παρακολουθώ από μακριά
μέσα από συσκευές, σωληνώσεις και ηθο-τεχνικές δίνες

λαχανιάζω και κάμπτομαι
καθώς σε βλέπω

αποφεύγω
τις επίδοξες συντμήσεις

προτιμώ τη διάδοση
είναι πιο φιλειρηνική
ακόμη και χωρίς διαπιστευτήρια

βυθίζομαι στα μάτια σου

η κόρη των ματιών σου δηλώνει πως είναι θεός
κι
ο θεός εκνευρισμένος
βγαίνει απ’ τον εαυτό του
και μας υπενθυμίζει πως δεν υπάρχει θεός

βυθίζομαι στα μάτια σου

στο βάθος
η αρχέγονη βία χορεύει με την απόλυτη μεγέθυνση και την απόλυτη διαφορά



Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη

2006-12-06T10:05:23.390+02:00

Καθώς ήμουν στον ηλεκτρικό ανεβαίνοντας προς Ομόνοια το Σάββατο το πρωί, ήταν όρθιοι δίπλα μου ένα ζευγαράκι. Ήταν έτσι στραμμένοι που εγώ έβλεπα το κορίτσι. Ο ενθουσιασμός της και η χαρά της ήταν πραγματικά απερίγραπτα. Τόσο εκφραστικά που σχεδόν μου το μετέδιδε και σε μένα. Φιλούσε κάθε λίγο και λιγάκι το αγόρι και το κοίταζε με μια τέτοια λάμψη, που σε μια στιγμή ένιωσα σαν να κάηκα απ την ακτινοβολία της. Σαν να εκπροσωπούσε τη χαρά που μπορούν να γευθούν οι άνθρωποι γενικά και σαν να πήρα κι εγώ παρεπιπτόντως (από σπόντα) μια άκρη απ τη χαρά της, τη μόνη ΧΑΡΑ που μπορεί να νιώσει κανείς χωρίς τρύπες και ενδοιασμούς.
Την ίδια στιγμή με διαπέρασε ένα περίεργο αίσθημα… Σαν να μην ήταν αυτή που χαιρόταν αλλά η φύση που την χρησιμοποιούσε για όσο τη χρειαζόταν… Και τότε συνειδητοποίησα πόσο μεγάλη είναι η τύχη όσων και για όσο βρεθούν στα δίχτυα των σχεδίων της. Βιώνουν μια ενέργεια που ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι δικιά τους κι όμως για λίγο ή πολύ γίνεται δικιά τους, καταδικιά τους… και το φως που εκπέμπουν είναι φως άπειρων θεών που στριμώχνονται μέσα σε δυο μικρές κόρες, που όποιος τολμήσει να τις κοιτάξει κατάματα, πολύ αμφιβάλλω ότι θα μπορεί πλέον να είναι και να συμπεριφέρεται ως κοινός θνητός…



poem-18

2006-11-21T16:16:04.496+02:00

δέματα εδέσματα από ρητίνη
σε ανηφορικές διατυπώσεις
και
διασαλευμένες υπεκφυγές
που στριμώχνονται ηδονικά
σε λαιμούς μπουκαλιών
και
όλα διανυμένα μαζί



Έρως-Αγάπη-Πόθος

2006-11-13T21:54:01.213+02:00

Η ζωή στο παρόν είναι ο έρωτας, η προβολή του έρωτα στο παρελθόν είναι η αγάπη και η προβολή του έρωτα στο μέλλον είναι ο πόθος. Ερωτας είναι η ζωή μέσα στις άπειρες στιγμές του παρόντος, καθώς από στιγμές γίνονται στιγμή. Αγάπη είναι η μάταιη προσπάθεια να συγκρατήσεις τον χρόνο και πόθος είναι η αγωνία να γεννήσεις και άλλο χρόνο.



Ο θεός και το κουνούπι

2006-11-04T23:23:23.173+02:00

Ας μιλήσουμε περί θεού…

Ως γνωστόν κάθε απόδειξη περί της ύπαρξης ή μη ύπαρξης του θεού στερείται σοβαρότητος, καθώς εισάγει παραπλανητικά σε μια υπό εξέταση πρόταση, έναν όρο άγνωστο, απροσδιόριστο, αντικειμενικά ανύπαρκτο.
Μειώνοντας στο ελάχιστο το βάθος και επεκτείνοντας στο έπακρο το εύρος της έννοιας ‘θεός’ τον καθιστούμε κατηγορούμενο των πάντων, μέλος δηλαδή μιας πανταχού παρούσας ταυτολογίας. «Η δύναμη είναι θεός», «η αδυναμία είναι θεός», «το καλό είναι θεός», «το κακό είναι θεός», κάτι σαν «τα άλογα είναι ζώα» και «τα γαϊδούρια είναι ζώα». Τι προσθέτει άραγε στην αντίληψη και τη βίωση μας ένας τέτοιος θεός; Μάλλον τίποτα.
Αν από την άλλη μετατοπίσουμε την έννοια ΄θεός’ από τη θέση του κατηγορουμένου στη θέση του υποκειμένου, τότε τον υποτάσσουμε σε κάτι ευρύτερο απ’ αυτόν. Υποστηρίζουν με περισσή ευκολία οι θεολόγοι ότι «ο θεός είναι πανάγαθος» και ότι «ο θεός είναι παντοδύναμος» χωρίς να τρομάζουν στην ιδέα ότι έχουν ήδη έτσι δημιουργήσει κάποιους υψηλότερους θεούς, το αγαθό και τη δύναμη.
Συμπέρασμα;
Εκτός από τη πρόδηλη πρόταση «ο θεός είναι θεός» που δε διαφέρει και πολύ από την πρόταση «το κουνούπι είναι κουνούπι», δεν μπορούμε να αρθρώσουμε τίποτε άλλο πειστικό περί του θεού.



Εκείνη

2006-11-04T23:22:31.440+02:00

…Μέσα στη μανία του να θεωρεί το καθετί σα σύμβολο, άρχισε την προσπάθεια να αποκρυπτογραφήσει το σώμα της.
Το λευκό της δέρμα παρέπεμπε σε μια αγνότητα τύπου Άρτεμης, σα να τους προκαλούσε όλους χωρίς να υποκύπτει σε κανένα.
Τα κατακόκκινα χείλη της μάλλον υπονοούσαν την άβυσσο, τον ανοιχτό κρατήρα, την αδυσώπητη έλξη, τη μαγική τέχνη της Μήδειας, το ζωώδη σφυγμό του θανάτου.
Τα δάχτυλά της μου θύμιζαν τα ίχνη του εφήμερου, στάλες εριστικές, παιδικά εργαλεία.
Τα μαλλιά της με μετέφεραν στο Μεσαίωνα, σε ένα δάσος πυκνό με κρυμμένους ιππότες, καταδιωκόμενες μάγισσες και στο βάθος ένα κατακόκκινο ήλιο που συνεχώς δύει, χωρίς να δύει ποτέ.
Τα μάτια της, όλοι θα τα παρουσιάζατε σαν πύλη προς τον χαμένο παράδεισο. Ποιητικές αερολογίες! Τα μάτια της ήταν κάτι πολύ συγκεκριμένο, ήταν σκοτεινές κατακόμβες, όπου ποτέ δεν ήχησαν ευλαβείς λειτουργίες, που φιλοξενούσαν πάθη αναμμένα απ τις Σειρήνες και καταδικασμένα να μη σβήσουν ποτέ.
Όσο για τα πόδια της, το πιο απολαυστικό μέλος της, δε συμβολίζουν το παραμικρό. Γι αυτά γίνομαι εγώ σύμβολο, γίνομαι η γη τους, για να γεύομαι τις πατημασιές της, το γλυκύτατο βάρος της, που κατανέμεται αρμονικά πάνω μου, μες απ τα πέλματά της και τα προκλητικά ακροδάχτυλα της…

Απόσπασμα από το «Εκείνη» του Jesus Calderon, Εκδ. ‘Φίληβος’, μτφρ. Σ. Ιωαννίδης.



Σκοτεινή αρχιτεκτονική

2006-11-04T23:21:43.166+02:00

…Όλες οι μορφές γύρω του ήταν πανομοιότυπες. «Πώς είναι δυνατόν;» σκέφτηκε. Εφόσον η μορφή είναι ουσιαστικά η έκφραση και έκφραση είναι η ψυχή, τότε όλες οι ψυχές είναι όμοιες; Και τελικά υφίσταται κάπου κάποτε η διάκριση; Ή είναι μόνο εντύπωση, υποκειμενική αντίληψη υποτιθέμενων οντοτήτων; Ζαλίστηκε, ένοιωθε να χάνεται ως παρατηρητής και όλα γύρω του να μετατρέπονται σε γκρίζους μεγάλιθους, αδιαφοροποίητη ουσία, δομικά υλικά μιας σχεδόν ανύπαρκτης δομής. Το μόνο που παρέμενε ζωντανό κι έντονα χρωματισμένο ήταν η Ανν, τα σαρκώδη χείλη της κι ο πόθος του να τη γευτεί χωρίς όρια. Υπήρχε… ναι τελικά υπήρχε… υπήρχε γι αυτήν. Και, γιατί όχι, ίσως κι εκείνη γι αυτόν…

Απόσπασμα από το «Σκοτεινή Αρχιτεκτονική» του James Livingston, Εκδ. ‘Σπουδές’, μτφρ. Ν. Αλλοίμονος.



Οι διαστάσεις του έρωτα

2006-10-31T01:19:19.940+02:00

…Ήθελε πολύ να της το πει, αλλά δίσταζε. Εκείνη πάλι δεν είχε την παραμικρή διάθεση να αποξηράνει τα συναισθήματά της. Έδεσε τα δυο μαντήλια σε ένα και βγήκε για να οργώσει. Δεν είχε όμως κτήματα, κλήματα και πάσης φύσεως εδάφη. Παρ’ όλ’ αυτά εκείνος προηγήθηκε. Εκείνη, αδιάθετη, τον πληροφόρησε ότι δεν πίστευε πια στις a-priori αλήθειες. Έλυσε τα μαντήλια, τα μούσκεψε και τα στράγγισε πάνω της. Τα στήθια της ήθελε να οργώσει. Εκείνη έτρεξε μες στο σκοτάδι, αλλά κανείς δεν το πρόσεξε. Έμοιαζε άλλωστε σαν ακίνητη, όμοια με τη ψυχική της διάσταση. Στην αρχή αυτός απελπίστηκε, αλλά σύντομα ένιωσε καλά γιατί δεν θυμόταν τον λόγο της απελπισίας του, αλλά και τον λόγο κάθε απελπισίας. Γιατί η απελπισία κρύβει βαθιά στον κόρφο της την ελπίδα. Έσκυψε να τη φιλήσει. Το πρόσωπό της ήταν το ηδονικότερο αντικείμενο πόθου που είχε συναντήσει. Προχώρησαν πιασμένοι απ το χέρι μες στο σκοτάδι. Το πρόσωπό του ήταν το ιδανικότερο αντικείμενο πόθου που είχε συναντήσει. Δεν γνωρίζονταν. Εκείνη αιφνιδιάστηκε αλλά χαμογέλασε γιατί ο πιο άγνωστος είναι τελικά ο πιο κοντινός. Τα χέρια τους χαϊδεύονταν. Γνωρίζονταν εδώ και χρόνια. Εκείνος επιδίωξε να το λησμονήσει, υπονοώντας ότι η γνωριμία υποθάλπει τη συνουσία. Μια μέρα θα έκαναν περίπατο μαζί στην όχθη του Σηκουάνα. Και θα γευόταν ο ένας τον άλλον κάτω από τους ήχους του Γαλλικού Μάη και τα χρώματα της ατίθασης αυτοκρατορίας. Εκείνος έβγαλε το πανωφόρι του και το πέταξε στο φεγγάρι. Εκείνη διαμαρτυρήθηκε. Δεν είχε δικαίωμα να αποκρύψει μια τέτοια πανσέληνο…

Από το ‘Οι διαστάσεις του έρωτα’ του Ανρύ ντε Βερντέν. Εκδόσεις ‘Πλίνθος’. Μτφρ. Γ. Γεωργιάδης.



Οι δέκα εντολές [μια άλλη ερμηνεία ή/και αντί-θεση]

2006-10-27T13:20:32.396+03:00

«Ουκ έσονται σοι θεοί έτεροι πλην εμού»

Ό,τι δημιουργείς είναι θεός γιατί τι άλλο υπάρχει;

«Ου ποιήσει σεαυτώ είδωλον ουδέ παντός ομοίωμα»

Όλος ο κόσμος είναι φτιαγμένος από είδωλα της σκέψης σου και της δόξας σου κι εμείς πολλαπλασιάζουμε τα είδωλα και τα ομοιώματα, ακολουθώντας το δικό σου παράδειγμα. Και τα τιμάμε αυτά τα είδωλα και τα λατρεύουμε πιο πολύ κι από σένα, γιατί μέσα σ’ αυτά τελείται η συνάντησή μας μαζί σου.

«Ου λήψει το όνομα κυρίου του θεού σου επί ματαίω»

Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης. Ποιος είμαι εγώ που θ’ αρνηθώ το όνομά σου στα πάντα;

«Μνήσθητι την ημέραν των σαββάτων αγιάζειν αυτήν. Εξ ημέρας ποιήσεις πάντα τα έργα σου, τη δε ημέρα τη εβδόμη ου ποιήσεις εν αυτή παν έργον»

Την ημέρα των Σαββάτων θα τιμήσω πάνω απ’ όλες με εργασία αδιάκοπη και τις άλλες έξι θα σιωπώ, γιατί χρειάζεται χρόνος πολύς για να αφομοιώσω τα κρυμμένα σου νοήματα.

«Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου»

Εγώ τιμώ μόνο τα γεννήματά μου, γιατί μέσα σ’ αυτά αντικρύζω τη δική σου ενέργεια.

«Ου φονεύσεις»

Μόνο εσύ που δίνεις μπορείς να πάρεις. Άστους να πιστεύουν τ’ αντίθετο. Εσύ όμως ξέρεις…

«Ου μοιχεύσεις»

Πώς ν’ αντιστρατευτώ τις επιθυμίες μου, τα δικά σου μάτια μέσα μου; Θυμήσου τον πόνο του μηδενός καθώς γονιμοποιούσες ένα κόσμο ολόκληρο μες στα σπλάχνα της δικής του αγαπημένης…

«Ου κλέψεις»

Μόνο να κλέβω μπορώ. Τίποτα δε μου ανήκει.

«Ου ψευδομαρτυρήσεις κατά του πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή»

Θυμήσου, κι εσύ αναρωτιόσουν ‘τι εστιν αλήθεια’

«Ουκ επιθυμήσεις τη γυναίκα του πλησίον σου, την οικίαν του πλησίον σου, τα υπάρχοντα του πλησίον σου»

Κανείς δεν έχει γυναίκα, κανείς δεν έχει κανείς δεν έχει οικία, κανείς δεν έχει υπάρχοντα, είναι όλα δικά σου. Επιθυμώ τα δικά σου, γιατί μόνο αυτά υπάρχουν…

Copyright by Markos-the-Gnostic



Ραφαήλ

2006-10-18T02:42:15.230+03:00

Όλοι θα γνωρίζετε την παράδοση των γραφών, όπου ο Μιχαήλ ήταν ο αρχάγγελος εκείνος που σταμάτησε την κατάρρευση του ουρανού, όταν ο αδελφός του, ο άλλος αρχάγγελος, έκανε το ‘τραγικό’ σφάλμα να πάρει την πρώτη πρωτοβουλία. Κι φυσικά την άλλη γνωστή ιστορία του Ευαγγελισμού, όπου πρωταγωνιστεί ο άλλος τους αδελφός, ο Γαβριήλ. Σίγουρα όμως δε θα ξέρετε την ιστορία του μικρού τους αδελφού, του αρχάγγελου Ραφαήλ, μια ιστορία που κι εγώ την έμαθα μόλις πριν λίγο…Ζήτησε μια μέρα ο Ραφαήλ απ’ τον μεγάλο φρουρό των ουρανών, τον παντοδύναμο Μιχαήλ, την άδεια να επισκεφθεί τη κόλαση. Πολλά ακούγονταν κι είχαν γραφτεί γι αυτό το παράξενο τόπο και μια επιτόπια έρευνα θα ήταν τουλάχιστον ενδιαφέρουσα… Του άνοιξαν τη πύλη, μια πύλη που στην κυριολεξία χώριζε τους δυο κόσμους ολοκληρωτικά. Ήταν μια βαριά κατάμαυρη μεταλλική πύλη, στη μέση ενός ακατέργαστου αδιαπέραστου τείχους, που δε φαινόταν να τελειώνει πουθενά. Περιέκλειε την κόλαση [ή τον κόσμο μας;] [ή μήπως και τα δυο;] πάνω, κάτω, αριστερά και δεξιά…Μπήκα μέσα με τρόμο, μετά από όσα είχα ακούσει γι αυτή τη περιοχή, αλλά πολύ σύντομα ηρέμησα, μάλιστα ηρέμησα υπερβολικά, γιατί δεν υπήρχε τίποτα που να ταράξει την ηρεμία μου. Ώστε αυτή η περίφημη κόλαση ήταν τελικά άδεια; Όπου και να έστρεφα το βλέμμα του… μια έρημη γη, μια απέραντη χέρσα έκταση, μια αφύσικη ομοιομορφία…Κι έτσι άρχισα να βαδίζω προς το βάθος με μια ελπίδα ότι κάπου κάτι θα συναντούσα. Και πράγματι δεν έπεσα έξω… Μετά από κάμποσες ώρες είδα καθισμένο σε μια πέτρα έναν ασκητή.‘Τι κάνεις εδώ άγιε πατέρα;’ τον ρώτησα.‘Είμαι ο Αντώνιος νέε μου, δεν με αναγνώρισες;’‘Ο Αντώνιος;’ ψέλλισα με απορία.΄Ένας άγιος στην κόλαση ε;’ έβαλε τα γέλια ο ασκητής. ‘Μα εγώ το ζήτησα. Ήταν η ύψιστη ανάγκη μου, η τελευταία μου επιθυμία. Είχα υπερνικήσει πια όλους τους πειρασμούς. Δεν υπήρχαν άλλοι πια. Η ζωή μου ήταν εντελώς άδεια. Και ζήτησα απ το θεό να με στείλει στην ίδια [...]