Subscribe: Presseurop | Debat
http://www.presseurop.eu/nl/taxonomy/term/33/*/feed
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language:
Tags:
als  die  door  duitsland  economische  europa  europese  hebben  hun  meer  met  ndash  nog  politieke  schrijft  zich 
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Presseurop | Debat

VoxEeurop | Debat



The talk of the continent



 



Mobilisatie voor de EU: “We wensen van de Unie een politieke, economische en culturele macht te maken”

Mon, 20 Mar 2017 08:03:08 +0100

Civico Europa, – Een groep van vooraanstaande Europese intellectuelen en politici roept in deze ingezonden brief, die in meerdere media is verschenen, de Europese Unie op tot hernieuwde inspanningen. Ook sporen zij de Europeanen aan op 25 maart een grote burgermars in Rome bij te wonen om de 60e verjaardag van de ondertekening van het Verdrag van Rome te vieren. Meer....






Europa en democratie: Nationale verkiezingen, Europese impact

Wed, 20 May 2015 13:08:00 +0100

, – Of het nu gaat om het Verenigd Koninkrijk of Griekenland, het lijkt erop dat het lot van de gehele EU wordt beslist door nationale verkiezingen op het scherpst van de snede. Eigenlijk zouden we ons als Europeanen moeten uitspreken, maar dan is het wel zaak dat de Europese instellingen democratischer gaan functioneren. Meer....



Geschiedenis: Kaart van landen die Armeense genocide en Holodomor erkennen

Mon, 04 May 2015 16:57:36 +0100

Deze kaart, gemaakt door @BeautifulMaps op basis van Wikipediagegevens, toont de landen die ofwel de Armeense genocide (medz yeghern), die in april van dit jaar precies honderd jaar geleden begon, ofwel de Holodomor, de hongersnood in Oekraïne in 1932-1933 waarvoor de Sovjet-Unie verantwoordelijk was, erkennen. Landen die beide genocides erkennen, staan in het turquoise vermeld.

Op Portugal, IJsland, het Verenigd Koninkrijk, Ierland, Denemarken, Noorwegen, Finland, Luxemburg, Wit-Rusland, Roemenië, Albanië en de landen van het voormalige Joegoslavië na, erkennen alle landen in Europa minimaal een van de twee gebeurtenissen.




Slavoj Žižek: “De grootste bedreiging voor Europa is zijn luiheid, zijn onverschilligheid en zijn algehele relativisme”

Fri, 17 Apr 2015 19:33:06 +0100

In een vraaggesprek met het Duitse tijdschrift Der Spiegel, wijt de uitgesproken linkse Sloveense filosoof Slavoj Žižek de problemen van Europa aan de "luiheid van het continent".

Žižek zegt dat hij geen warhoofd is. “Ik ben communist bij gebrek aan beter, uit wanhoop over de situatie in Europa.” Voor hem is de Europese crisis niet slechts een kwestie van ja of nee zeggen tegen het kapitalisme. De crisis raakt het hart van de westerse democratie. Er is echter “geen weg terug naar het communisme".

Volgens Žižek zijn de vier belangrijkste uitdagingen van het geglobaliseerde kapitalistische systeem de klimaatverandering, de niet te overziene gevolgen van het biogenetisch onderzoek, de ontbrekende zelfregulering van de financiële markten en het groeiende aantal mensen dat in de samenleving buiten de boot valt. Alleen een “vernieuwde linkse beweging kan de centrale waarden van de liberale democratie veiligstellen”. “Als links deze kans laat liggen, wordt het gevaar groter dat fascisme en autoritaire regimes weer de kop opsteken.

Volgens Žižek ligt het antwoord op religieus fundamentalisme, rechts populisme en nationalisme echter niet in meer integratie en tolerantie maar in een nieuwe dominante cultuur die ook grenzen stelt. Een dergelijke “richtinggevende cultuur” in Europa zou een "universele Verlichting" betekenen. Hij zegt dat we op een punt kunnen belanden dat culturele co-existentie niet langer mogelijk is.

“De grootste bedreiging voor Europa is luiheid, dat men zich terugtrekt in een cultuur van onverschilligheid en algeheel relativisme”, zegt hij waarbij hij doelt op het schuldgevoel van Europa dat tot multiculturele tolerantie leidt. Hij vindt dat “er een explosieve situatie ontstaat wanneer twee etnische of religieuze groepen bij elkaar in de buurt wonen maar een volledig onverenigbare manier van leven hebben, waardoor zij kritiek op hun religie of levensstijl als een aanval op hun identiteit beschouwen".

Maar Žižek verdedigt Europa en noemt zichzelf een “linkse eurocentrist”.

Ik ben ervan overtuigd dat we Europa meer dan ooit nodig hebben. Stelt u zich eens een wereld voor zonder Europa: er zouden dan nog twee polen overblijven. Aan de ene kant de Verenigde Staten met hun harde neoliberalisme, aan de andere kant het zogenaamde Aziatische kapitalisme met zijn autoritaire politieke structuren. Daartussenin zit het op expansie beluste Rusland van Poetin. We zouden het meest waardevolle deel van de Europese erfenis kwijtraken, namelijk een democratie die de vrijheid van collectieve actie insluit. Zonder die vrijheid zijn geen gelijkheid en gerechtigheid mogelijk.

Artikel vertaald door Jan Messchendorp.




Onderzoek naar de nieuwe rol van Duitsland in Europa: Het Vierde Rijk, echt?!

Fri, 03 Apr 2015 16:17:40 +0100

Wat is de positie van Duitsland in Europa? En hebben de Zuid-Europese landen gelijk als zij de huidige Duitse dominantie in Europa vergelijken met die van de nazi's? Dat zijn de vragen die een groep journalisten proberen te beantwoorden in een speciaal onderzoek voor het Duitse weekblad Der Spiegel. Het duistere verleden van het land vormt voor de schrijvers de basis om aan te tonen dat Europa's "leider tegen wil en dank" paradoxaal genoeg zowel te groot als te klein is om zijn huidige rol te vervullen: Hoewel het optreden van Berlijn niet onomstreden is, wordt de eurozone overduidelijk geleid door Duitsland. Het land heeft een grote invloed op het lot van miljoenen mensen woonachtig in andere landen. Zulke macht brengt een aanzienlijke hoeveelheid verantwoordelijkheid met zich mee, maar de [Duitse, red.] regering en andere beleidsmakers gedragen zich soms alsof ze leiders van een klein land zijn. Duitsland heeft feitelijk zijn dominante politieke positie te danken aan zijn economische successen, maar zodra het moet inleveren op zijn kortetermijnbelangen is het land niet bereid écht politiek leiderschap te tonen, menen de schrijvers van Der Spiegel. Het "brutale diplomatieke optreden" is geboren uit de wens dat alle eurozoneleden de Duitse principes van zuinigheid en efficiëntie zullen naleven. Dit tot ongenoegen van de tegenstanders van de Duitse hegemonie, die steeds meer van zich laten horen: De bezwaren van bijna alle critici van het Duitse beleid draaien om één woord: bezuinigingen. Het verwijst naar een beleid van spaarzaamheid, een concept dat een positieve bijklank heeft in Duitsland, maar in de Europese landen die het hardst getroffen zijn door de crisis, staat het woord voor een kil beleid van buitenaf opgelegde ontberingen. Duitsland exporteert niet slechts zijn goederen, maar ook zijn regels. Het team van Der Spiegel schrijft dat de vergelijkingen die door de critici worden gemaakt met het Derde Rijk, te wijten zijn aan de Duitse pogingen de eigen economische belangen te beschermen. Hoewel het weekblad de vergelijking niet terecht vindt ("Niemand zou Merkel werkelijk met het Nazisme associëren"), is het wel van mening dat "een nadere beschouwing over het woord "Reich" (of rijk) wel op zijn plaats zou zijn", aangezien Duitsland een enorme invloed ver voorbij zijn eigen landsgrenzen heeft en een bezuinigingsbeleid oplegt aan economische partners die daar niet op zitten te wachten. Gebeurtenissen uit het verleden vormen voor de huidige leiders van Europa een ongemakkelijke boodschap. Duitslands Tweede Rijk, het zogenaamde 'Keizerrijk' gevormd door Bismarck, bevond zich in een precaire positie: het was een van de belangrijkste machten in Europa geworden, maar was niet sterk genoeg om het continent in zijn eentje te domineren. De auteurs menen dat het land zich vandaag in een soortgelijke situatie bevindt. Duitsland heeft een handelsoverschot van 217 miljard euro en gelijktijdig breiden de Duitse banken hun macht uit door dit kapitaal naar andere EU-landen te exporteren. Maar hoewel het land boven zijn buren uittorent, zou een economische ineenstorting van Zuid-Europa een einde aan de Duitse dominantie kunnen maken. Ook hieruit blijkt dat het land zowel te groot als te klein is om het continent daadwerkelijk te kunnen leiden. Schuldeisers willen macht over hun schuldenaars hebben, omdat ze bang zijn, bang dat ze hun geld niet meer terug zien. Duitsland zou nog wel de Griekse schuld kunnen betalen, maar niet die van Italië en Spanje. Blijft de vraag hoe Duitsland zijn verantwoordelijkheid zou kunnen nemen als Europa's machtigste land. De auteurs van Der Spiegel eindigen het artikel met een uitspraak van Hans Kundnani, een in Londen gevestigde deskundige van het Duitse buitenlandse beleid: "Een echt dominante heerser als de VS bepaalt niet alleen de norm, het creëert ook prikkels voor hen over wie hij heerst, zodat zij een onderdeel van het systeem blijven[...]



Europese economische integratie: Het continent wordt langzaam uiteengerukt

Fri, 20 Mar 2015 15:01:53 +0100

Omdat Europa wel een gedeelde munt maar geen politieke of fiscale unie heeft, dreigt het continent uiteen te vallen, schrijft Timothy Garton Ash in het Britse dagblad The Guardian. De huidige eurocrisis heeft de kloof tussen het nog altijd welvarende noorden en het door schulden geplaagde zuiden alleen maar verder vergroot. De crisis heeft er tevens voor gezorgd dat de nationale democratische belangen op ramkoers liggen met het leiderschap van de EU.

Garton Ash gelooft niet dat de eurozone binnenkort zal instorten. Maar op termijn lijkt dit scenario onafwendbaar. Met een toespeling op de Britse econoom Adam Smith schrijft hij:

Ondanks de uitzonderlijke prestaties die we de afgelopen zeventig jaar sinds 1945 hebben geleverd en de herinneringen en hoopvolle verwachtingen die we nog immer met betrekking tot het Europese project koesteren, is ons continent nog flink bezaaid met puinhopen.

Andere dynamiek

De pijn wordt momenteel vooral gevoeld in het zuiden, maar uiteindelijk zullen ook de krachtige economieën in het noorden door deze structurele onbalans worden getroffen. Dat komt volgens Garton Ash door het ontbreken van een politieke unie waarin erkenning is voor structurele verschillen tussen de lidstaten. In het Amerikaanse federale stelsel wordt er rekening mee gehouden dat de economie van Alabama het nooit zo goed zal doen als die van Californië. De EU daarentegen probeert het hele continent om te vormen tot een "Exportweltmeister" à la Duitsland. Daarmee verliezen we uit het oog dat er ook een interne exportmarkt moet overblijven. "Als iedereen zich meer als Duitsland moet gedragen," schrijft Garton Ash, "moet Duitsland zich iets minder als Duitsland gedragen. Maar daar is Duitsland niet toe bereid.”

Erger nog, het zuiden heeft de ene bezuinigings- en liberaliseringsgolf na de andere te verduren gekregen, zonder de gewenste economische transformatie:

Grieken, Italianen en Fransen zijn geen Duitsers. Zeker, hun economie heeft structurele hervormingen nodig. Die hebben onder meer tot een groei van de export vanuit Spanje geleid. Maar de samenleving en de bedrijven in deze landen kennen nu eenmaal een andere dynamiek.

Onverenigbaar met het hoofddoel van de EU

Dit alles loopt uit op een situatie waarin nationale democratische belangen onverenigbaar zijn met het hoofddoel van de EU. Economische integratie heeft veel lidstaten in zwaar weer gebracht en de Duitse hegemonie versterkt. Er bestaat nu maar weinig animo voor een hechtere politieke unie, al is dat voor Garton Ash de enige manier om uit de malaise te raken waarin de eurozone momenteel verkeert:

Om de structurele problemen van de eurozone op te lossen, is een Europese democratische solidariteit tussen burgers nodig, die over de landsgrenzen heen reikt. Onder de verschillende nationaliteiten in de eurozone is een dergelijke gezindheid evenwel niet merkbaar en er valt niet te verwachten dat daar spoedig verandering in komt. […] Hierdoor komt de nationale democratie steeds meer op gespannen voet met de Europese integratie te staan.

Wat kunnen we dan doen? Garton Ash is niet optimistisch over de overlevingskansen van de Unie. Maar het is nog niet te laat voor een koerswijziging:

Kunnen de Europeanen die rondom of na 1989 zijn geboren, de politieke verbeelding en wil tentoonspreiden die onze huidige politici ontberen?

Vertaald uit het Engels door Jan Messchendorp.




Europese integratie in gevaar: Zal de EU net zoals Joegoslavië of de Sovjet-Unie eindigen?

Fri, 06 Feb 2015 17:15:42 +0100

De fundamenten van de Europese integratie worden bedreigd door groeiende ongelijkheid, extremisme en intolerantie, schrijft John Feffer in Le Monde diplomatique. Feffer, directeur van Foreign Policy in Focus, waarschuwt dat het heel goed mogelijk is dat “net als in de Sovjet-Unie en Joegoslavië het federale project in de Europese Unie op een faliekante mislukking zal uitlopen”, als het bezwijkt onder de druk van de huidige dwarse tegenkrachten op het continent.

Feffer betoogt dat Europa er na de Koude Oorlog op gebrand was te slagen waar andere grootmachten hadden gefaald, met een model voor sociale cohesie, groei in samenhang met gelijkheid, en de rechtsstaat. Hoewel de EU sindsdien veel heeft bereikt, is er veel weerstand tegen de ooit dominante combinatie van marktliberalisme en regionale integratie. Volgens Feffer bevindt Europa zich nu in een tijdperk van extremen, met mogelijk verstrekkende gevolgen:

We staan misschien niet aan de vooravond van een nieuwe Europese oorlog, maar ineenstorting van de huidige structuren, te weten de eurozone en regionale integratie, is beslist niet ondenkbaar. De gebeurtenissen die in het verleden in de oostelijke grensstaten hebben plaatsgevonden, staan wellicht model voor de onheilspellende toekomst die Europa mogelijk te wachten staat. In de afgelopen kwart eeuw heeft men daar zeer slechte ervaringen opgedaan met federale constructies waarin volken met diverse culturen werden samengebracht. […] Europa zal als continent blijven bestaan en de natiestaten zullen, in verschillende mate, een zekere welvaart blijven genieten, maar Europa als idee zal dan geschiedenis zijn. Erger nog, als Europa zijn overwinning in de Koude Oorlog uiteindelijk toch in een nederlaag ziet verkeren, heeft het alleen zelf daar schuld aan.

In de ban van extremisten

De EU is zelf de veroorzaker van de problemen, stelt Feffer, omdat het neoliberale beleid in de periode na de Koude Oorlog geen bevredigende oplossing voor de sociale en economische verschillen bood. Terwijl Duitsland zich grote tekorten permitteerde om zo de voormalige DDR te ontwikkelen, voerde de EU een voorzichtig begrotingsbeleid dat ten koste ging van groei. Op EU-lidstaten die failliet dreigden te gaan, werd “de ene na de andere ‘shocktherapie” toegepast. Als gevolg hiervan verandert Europa van een continent dat geen alternatief heeft voor het neoliberalisme, in een continent dat in de ban is van extremisten, die willen dat er een eind komt aan het economische beleid van de EU en aan de Europese integratie als geheel. Een sprekend voorbeeld hiervan is Viktor Orban, de zelfverklaarde “niet-liberale” premier van Hongarije. Zulke ontwikkelingen, die het Europese project op zijn grondvesten doen schudden, vereisen concrete politieke actie.

In verscheidenheid verenigd klinkt aantrekkelijk, maar de EU heeft meer dan mooie woorden en goede bedoelingen nodig om de onderlinge verbondenheid te consolideren. Als zij niet met een betere aanpak komt van economische ongelijkheid, politiek extremisme en maatschappelijke onverdraagzaamheid, zullen haar tegenstanders binnenkort in staat zijn de economische integratie volledig terug te draaien.




Slavoj Žižek: Terroristen Charlie Hebdo zijn “pseudofundamentalisten”

Fri, 16 Jan 2015 16:40:56 +0100

De dodelijke aanslag op de redactie van het Franse satirische blad Charlie Hebdo zou een veroordeling van de daden en solidariteit met de slachtoffers moeten ontlokken, maar zou bovenal het geschikte moment moeten zijn om moed te verzamelen teneinde na te denken, schrijft de Sloveense filosoof Slavoj Žižek in The New Statesman.

Žižek betoogt dat ”de gebeurtenis een nauwgezette religieuze en politieke agenda volgde en in deze was het dus duidelijk onderdeel van een breder patroon.” ”Maar,” zegt Žižek, ”de terreur is niet gebaseerd op een superioriteitsgevoel van de terroristen en hun wens om hun cultureel-religieuze identiteit te vrijwaren van de woeste aanval van de mondiale consumptie beschaving.”

Waar het [moslimfundamentalisten, red.] duidelijk aan ontbreekt is een eigenschap die eenvoudig is te onderscheiden bij andere authentieke fundamentalisten, van Tibetaanse boeddhisten tot de Amish in de VS: de afwezigheid van rancune en vijandigheid, de oprechte onverschilligheid jegens de manier van leven van de ongelovige. […] Het probleem met fundamentalisten is niet dat wij hen beschouwen als inferieur aan ons, maar het is eerder zo dat zij zichzelf heimelijk als inferieur beschouwen. Dit is waarom onze aanmatigende, politiek correcte verzekering dat wij geen superioriteitsgevoel jegens hen koesteren, hun woede en rancune alleen maar vergroot. Het probleem is niet een culturele kloof (hun poging om hun identiteit te beschermen), maar het tegenovergestelde feit dat de fundamentalisten al zijn zoals wij, dat zij heimelijk zich reeds onze standaarden eigen hebben gemaakt en zichzelf daaraan de maat nemen.

Islamofascisme

Die rancune is belangrijk in Žižeks opvatting waarin fundamentalisme een reactie is – een foutieve en raadselachtige weliswaar – tegen een werkelijke tekortkoming van het liberalisme, dat aan zichzelf overgelaten, zonder de hulp van een nieuw radicaal links, voortdurend fundamentalisme zal genereren en zichzelf zal ondermijnen.

De recente wisselvalligheid van moslimfundamentalisme bevestigt Walter Benjamins oude inzicht dat ”elke opkomst van fascisme getuigt van een mislukte revolutie”: de toename van fascisme is de tekortkoming van links, maar is tegelijkertijd het bewijs dat er een revolutionair potentieel en ongenoegen was dat links niet kon mobiliseren. Geldt vandaag de dag niet hetzelfde in verband met het zogenoemde 'islamofascisme'? Is de toename van moslimfundamentalisme niet exact correlatief aan het verdwijnen van seculier links in moslimlanden?

Vertaald door Emiel van den Toorn.




Aanslag Charlie Hebdo: WIJ ZIJN CHARLIE

Thu, 08 Jan 2015 09:13:03 +0100

Drie gewapende en gemaskerde mannen hebben op 7 januari een aanslag gepleegd op het hoofdkantoor van het satirische weekblad Charlie Hebdo. Daarbij zijn 12 mensen om het leven gekomen en 11 gewond geraakt. Onder de doden bevinden zich hoofdredacteur Charb (43), cartoonisten Wolinski (80), Tignous (57), Honoré (73) en Cabu (77), columnist Bernard Maris (68) en twee politieagenten. De aanslagplegers zijn inmiddels zijn geïdentificeerd door de politie. De jongste van het drietal heeft zich inmiddels bij de politie gemeld, de andere twee zijn nog steeds op de vlucht. Het zijn moslimextremisten die de profeet Mohammed, waar Charlie Hebdo meerdere malen spotprenten over heeft gepubliceerd, wilden wreken. In Frankrijk en de rest van de wereld is geschokt gereageerd op het bericht. Velen hebben zich solidair met het blad getoond door te zeggen "Ik ben Charlie".




25 jaar na de val van de Berlijnse muur : Duitsland, nog steeds verdeeld?

Fri, 07 Nov 2014 23:51:25 +0100

Op verjaardagen is het gebruikelijk om terug te blikken. Duitsland analyseert echter vooral de huidige situatie in het land, met het 25-jarig jubileum van de val van de Berlijnse muur op 9 november in het vooruitzicht. Hoe verdeeld is de grootste economie van Europa? “In de euforie vlak na de val van de Berlijnse muur in 1989 probeerde Duitsland meteen de littekens van de opdeling tijdens de Koude Oorlog uit te wissen. Maar de erfenis van Oost-Duitsland blijft zichtbaar in statistieken”, schrijft Die Zeit in een compilatie van statistische informatie, kaarten en grafieken, waaruit blijkt dat als gevolg van de Duitse hereniging littekens zijn ontstaan die voorlopig nog niet zullen verdwijnen. In een blog die verband houdt met dit artikel, schrijft redacteur Fabian Moor: De grens bestaat nog steeds. Duitsland is nog altijd in tweeën opgesplitst en dat vrijwel volgens dezelfde scheidslijnen als ten tijde van de muur. Tot op de dag van vandaag, 25 jaar nadat er aan de opgelegde scheiding een eind kwam, is er sprake van een demografische en economische onbalans. Tevens bestaan er grote verschillen in levensstijl. […] Wasdrogers? Die zijn populair in het Westen, maar in het Oosten worden ze nauwelijks gebruikt. Wapenbezit? Geen Oost-Duitser die ernaar taalt. In het voormalige Oost-Duitsland is het inkomen per hoofd van de bevolking nog altijd veel lager dan in de oude Bondsrepubliek (BRD) en de voormalige DDR heeft veel grotere boerderijen dan het oude West-Duitsland. Die Zeit merkt ook op dat de inwoners van het oostelijk deel van Duitsland andere vakantiebestemmingen kiezen dan de inwoners van wat vroeger de BRD was. Verder brengen Oost-Duitsers hun kinderen naar de dagopvang en krijgen de meesten van hen elk jaar een griepprik. De bevolking in het Oosten is ouder. Na de hereniging hebben veel jonge mensen hun heil in het Westen gezocht en zijn daar gebleven. Toch wordt het idee van een verdeeld Duitsland steeds meer bekritiseerd. “Volgens mij zijn vergelijkingen tussen Oost en West overbodig,” schrijft redacteur Steffen Dobbert. “De muur bestaat niet langer in Duitsland of in de hoofden van de jonge generatie”, betoogt hij. En, zo voegt hij eraan toe, over een paar jaar zal de term ‘Ossi’ [naam met ongunstige betekenis voor een Oost-Duitser, red.] verdwijnen – als de media tenminste geen roet in het eten gooien. […] De meeste mensen beschouwen zichzelf eerder als Duitser dan als oosterling of westerling. Ik vraag mij af: wanneer zal deze realiteit doordringen tot de redacties van tv-stations, radio’s, kranten of websites? De publieke omroep BR heeft recentelijk de uitslagen van een reeks enquêtes over Oost- en West-Duitsland naast elkaar gelegd. Hieruit blijkt dat: 75 procent van de Oost-Duitsers positief tegen de hereniging aankijkt; in het Westen vindt slechts de helft van de bevolking dat de hereniging meer voordelen dan nadelen biedt, volgens een recent onderzoek van Infratest dimap. […] Het goede nieuws luidt dat Oost-West-clichés niet van generatie op generatie overgaan. Twee derde van de jongeren tussen 14 en 29 jaar nemen afstand van de vooroordelen van hun ouders. “In hun speurtocht naar de oude Berlijnse muur gingen mijn collega’s van Zeit Online zelfs op zoek naar ‘Ronny’s ’,” schrijft Steffen Dobbert. Hij wijst erop dat “Ronny tussen 1975 en 1983 de populairste jongensnaam in de DDR was”. Het aantal “Ronny”-Facebookpagina’s is in het vroegere Oost-Duitsland naar verhouding veruit het grootst. Een van mijn vrienden heet Ronny. Toen ik hem over de landkaart [met daarop de verspreiding van deze naam, red.] vertelde, zei hij: “Dat is logisch, want de meeste Ronny’s wonen nog altijd op de plek waar ze zijn geboren. Maar dat betekent niet dat de DDR nog steeds besta[...]



Roemenië: “Kerk verliest terrein”

Thu, 23 Oct 2014 11:24:24 +0100

Hoewel het geloof nog steeds wordt ingezet als campagne-instrument voor de presidentsverkiezingen van 2 en 16 november, is de Kerk een onderwerp van discussie in het Roemeense parlement en verliest zij aan populariteit bij de bevolking. De Kerk behoorde altijd tot een van de weinige instellingen waarin de Roemenen vertrouwen hadden, maar dat is nu aan het veranderen, schrijft Adevărul. Volgens een peiling, zo schrijft de krant, heeft nog maar 62 procent van de bevolking vertrouwen in de Kerk, terwijl dit vorig jaar nog 70 procent was.

Het dagblad stelt bovendien:

Politici schamen zich er niet voor het geloof in hun verkiezingscampagne te gebruiken, maar daardoor brengen ze de Kerk alleen maar schade toe.

Het parlement moet zich buigen over een wetsvoorstel om godsdienstlessen te vervangen door de keuzevakken ethiek en maatschappijleer. Deskundigen pleiten echter voor een combinatievak van godsdienstgeschiedenis en ethiek.




Debat: Populisme, de redding van de liberale democratie?

Mon, 20 Oct 2014 10:14:27 +0100

Het populisme maakt al sinds de Romeinse tijd deel uit van de democratie, schrijft politiek wetenschapper Yascha Mounk in Foreign Affairs. De wederopleving van het verschijnsel is niets anders dan een natuurlijke reactie na de “lange periode van spectaculaire economische groei” die heeft geduurd van het einde van de Tweede Wereldoorlog tot eind jaren zeventig. Hoewel gevestigde politici zaken als de overwinning van eurosceptische partijen bij de Europese verkiezingen van mei wegredeneren als gevolgen van de financiële crisis, die door het economisch herstel vanzelf zullen verdwijnen, meent Mounk dat de wortels ervan zijn gelegen in “een langetermijnstagnatie van de levensstandaard en een diepe crisis van de nationale identiteit”. De burgers van de westerse democratieën worden geconfronteerd met het einde van een trend die dateert van de Industriële Revolutie, waarbij iedere generatie steeds een hogere levensstandaard genoot dan de vorige. Daarnaast is er sprake van toenemende economische instabiliteit en onzekerheid over de toekomst, waardoor veel mensen “er steeds meer van overtuigd zijn geraakt dat de gevestigde politiek hen in de steek heeft gelaten”. Dit gevoel van onzekerheid wordt nog versterkt door “miljoenen immigranten” die, in plaats van tijdelijk te blijven, zoals regeringen hadden beloofd, “het recht hebben verworven zich in hun adoptielanden te vestigen en zijn gaan eisen dat ze als volwaardige leden van de samenleving worden geaccepteerd”. In een dergelijke context profiteren populisten ervan zichzelf neer te zetten als de stem van de “zwijgende meerderheid”. Ze beloven “de belangen van de 'echte' leden van de natie te beschermen tegen minderheden waarmee de politieke elites zogenaamd onder één hoedje spelen”. Na een periode van economische voorspoed, waarin “de gevestigde politieke partijen van de meeste westerse democratieën erin zijn geslaagd hun populistische rivalen te verbannen naar de onschadelijke rafelranden van het politieke discours”, kan de wederopleving van het populisme een bedreiging van de democratie zelf lijken. Maar “niet iedere populistische beweging hoeft slecht te zijn voor de democratie”, betoogt Mounk, die zegt dat democratieën “ruimte moeten bieden aan de gerechtvaardigde grieven die ten grondslag liggen aan het populisme, terwijl de kiezers ervan moeten worden overtuigd dat de simpele oplossingen die door de populisten worden aangedragen gedoemd zijn te mislukken”. Op het economische vlak zijn hier riskante beleidswijzigingen voor nodig: Vooral in Zuid- en West-Europa zullen politici zeer impopulaire maatregelen moeten nemen, zoals het verhogen van de pensioengerechtigde leeftijd en het versoepelen van de arbeidswetgeving. […] Maar een nieuwe generatie ambitieuze politici, waaronder de Italiaanse premier, Matteo Renzi, begint steun te zoeken voor pijnlijke economische hervormingen door stem te geven aan populistische frustraties en kiezers zich te laten scharen achter het doel van de herverdeling van de beschikbare middelen. Voor de Europese leiders is het nóg moeilijker hun burgers gerust te stellen over de vermeende bedreiging van de nationale identiteit van de kant van de EU - Een veelbelovend begin zou zijn afstand te doen van hun reeds lang bestaande toewijding aan een “steeds nauwere unie,” een verlangen die het voor de populisten maar al te makkelijk maakt om te beweren dat de EU-bureaucraten niet zullen rusten voordat ze de Europese natiestaten hebben ontmanteld. Door een specifiek eindpunt voor het integratieproces in het vooruitzicht te stellen, kunnen de Europese leiders zich immuun maken voor de aantijging dat ze zwak zijn op het gebied van de soevereiniteit, terwijl ze de voornaamst[...]



Economie: Wij hebben een “Europese New Deal” nodig

Tue, 09 Sep 2014 14:58:05 +0100

Les Echos, Parijs – Met de komst van een nieuwe generatie leiders kan er een oppepper aan het Europese gemeenschappelijke project worden gegeven. Wat we nodig hebben is een nieuw investeringsprogramma, meent een Franse econoom. Meer....



EU-Rusland: Vuist maken tegen Russisch imperialisme

Wed, 30 Jul 2014 20:09:15 +0100

"Het enige antwoord op de Oekraïense crisis is een solidair optreden tegen Vladimir Poetin!", schrijft Adam Michnik, directeur van Gazeta Wyborcza, in een opinieartikel dat in Le Monde, The Guardian, El País, Gazeta Wyborcza, La Stampa, Süddeutsche Zeitung en Delfi is verschenen. Nu de EU sancties tegen Moskou heeft afgekondigd, confronteert de Poolse oud-dissident Europa met zijn demonen en vraagt hij om een reactie van de Europeanen:

De hypocrisie, de stomheid en de stilte van de intellectuele elite, artiesten, wetenschappers en de media over de opkomst van de totalitaire nazi- en stalinistische regimes staan voor altijd in ons geheugen gegrift en vormen één van de meest trieste herinneringen van de twintigste eeuw. [...] Momenteel zwijgt Europa over de agressieve, imperialistische politiek van Vladimir Poetin. Het Westen tolereert in stilte zijn agressieve beleid dat overduidelijk de soevereiniteit van andere staten schendt: zoals die van Moldavië, Letland, Georgië en -vooral- die van Oekraïne.

In Roemenië neemt de redactiechef van Dilema Veche, Mircea Vasilescu, ook stelling en legt hij uit dat de Franse president “François Hollande zijn beslissing om een oorlogsschip te leveren [aan Rusland, red.] heeft onderbouwd met het argument dat als hij niet overgaat tot de verkoop van het schip, Frankrijk 1,1 miljard euro aan Rusland moet teruggeven. Is dat de prijs die moet worden betaald voor het opzijschuiven van je waarden en normen?”

“Hoe is het mogelijk dat de mening van Frankrijk over Poetin meer waard is dan die van vijfhonderd miljoen Europese burgers?” Vasilescu meent dat:

Poetin zijn eigen gang gaat en dat de EU-landen zich gedragen als kinderen die elkaar de schuld geven. Wat is er gebeurd met de principes en de waarden van de democratie?

Michnik ziet door de twijfel van de Europeanen slechts één oplossing:

Wij -intellectuelen, journalisten, wetenschappers- hebben de taak waakzaam te blijven en het publiek te waarschuwen. Wij moeten de ganzen van het Capitool van onze tijd zijn. Wij moeten niet bezwijken voor oude illusies en in ons comfortabele conformisme blijven steken. Onze taak is nu om helder te spreken, en wel vandaag, met energie.

Zo moeten we, om te beginnen, "niet langer Poetin met Rusland vereenzelvigen". "Het conflict dat zich momenteel in Oekraïne afspeelt, dat begon met de annexatie van de Krim, en werd gevolgd door voortdurende provocaties in het Oosten van dat land" moet als "schandelijk, tragisch en gevaarlijk" worden beschouwd. En als laatste, zouden we moeten toegeven dat "Vladimir Poetin geen politicus is die op een Europese manier handelt. [Hij] bedrijft permanente waaghalzerij. [...] Hij heeft inmiddels de doos van Pandora geopend".




De toekomst van Europa: “Waar België gaat, gaat Europa”

Thu, 17 Jul 2014 14:22:38 +0100

“Wie wil weten hoe de EU er over 5 jaar uitziet, moet kijken naar het Belgie van nu”, schrijft voormalig Europarlementariër Derk Jan Eppink in De Volkskrant. Beide lijken op “permanente bouwplaatsen waar de daken worden verbouwd om verzakking van fundamenten te verhullen”, en hebben te maken met een vergelijkbare verkiezingsuitslagen (op 25 mei vonden zowel de Belgische als Europese parlementsverkiezingen plaats). Bovendien kennen ze hetzelfde fundamentele probleem: een kloof tussen Noord en Zuid.

Het formeren van een regering in België is nooit eenvoudig geweest (na de verkiezingen in 2010 duurde het 541 dagen), maar deze keer is het misschien nog wel moeilijker. In Vlaanderen werd vooral gestemd op de nationalistische partij N-VA, de "Waalse kiezers marcheerden naar links: de regerende socialistische partij verloor ten gunste van een soort Waalse communistische partij. Vlamingen stemde rechtser; Walen linkser”. Eppink vraagt zich af of het nog wel mogelijk is een federale regering te vormen na deze uitslag.

De verkiezingsuitslagen van het Europees Parlement laten een vergelijkbaar patroon zien: “In Mediterraan Europa won links; in het Noorden rechts. Dat maakt de verdeling van Europese topposities bitser. De EU koerst nu af op een intergouvernementele conferentie voor institutionele renovaties op zijn Belgisch.”

Eppink denkt dat het probleem van de EU en België in de fundamenten van de sociaaleconomische ontwikkeling zit. Beide hebben te maken met een groeiende kloof tussen Noord en Zuid. “Het Noorden vindt dat het Zuiden moet aanpoten met structurele hervormingen en het Zuiden vindt het Noorden zelfzuchtig en asociaal. Dat veroorzaakt al enkele decennia polarisatie binnen de Belgische staat, maar nu ook toenemend in de EU.”

Europese en Belgische politici kunnen zich verschansen achter hun “Maginotlinie tegen de boze buitenwereld", zoals ze deden toen de N-VA buiten de federale regering werd gehouden door de andere partijen, maar dit lijkt een ander effect te hebben gesorteerd: Bart De Wever, leider van de N-VA, is de winnaar geworden tijdens de laatste parlementsverkiezingen. Hetzelfde is gebeurd in het Europees Parlement: in 2009 een vijfde was eurosceptisch, maar de "gevestigde politieke fracties negeerden elke kritiek". Nu is een derde van het Europees Parlement "kritisch tot extreem anti".

Eppink raadt de EU aan België eens nader te besturen:

Waar Belgie gaat, gaat Europa. Kan Belgie nog wel een federaal dak bouwen? Zoniet, zijn de negatieve gevolgen regionaal en Europees. Als echter de EU het Belgisch spoor onverminderd voortzet, zijn die gevolgen globaal. Toch nuttig voor Europolitici wat beter te letten op die miezerig ogende Belgische regeringsformatie.




Slavoj Žižek: De “geveinsde naïviteit” jegens de eurosceptici

Fri, 04 Jul 2014 16:08:37 +0100

De triomf van de eurosceptici en xenofoben behaald tijdens de Europese verkiezingen en de tegelijkertijd forse kritiek op de Europese instellen roept de vraag op, zo meent Slavoj Žižek, “waarom het de xenofobe partijen zo veel tijd heeft gekost om een doorslaggevende doorbraak te maken”. Per slot van rekening, schrijft Žižek in The New Statesman, vormt een politicus als Marine Le Pen van het Front National “een duidelijk contrast met de steriele Europese technocraten: door de zorgen van de gewone man aan de orde te stellen, brengt zij de passie terug in de politiek”. Hoewel het succes van het Front National en ander eurosceptische partijen tijdens de verkiezingen dus geen verrassing mag worden genoemd, heeft Žižek wel een soort “geveinsde naïviteit” kunnen waarnemen in de reactie van de liberalen op de uitslag. De filosoof meent dat de "Brusselse technocraten en de populistische eurosceptische partijen van hetzelfde laken een pak zijn”: De enige manier waarop er meer passie op dit gebied is in te brengen – het actief mobiliseren van mensen –, is door angst toe te passen: angst voor immigranten, angst voor criminaliteit, angst voor goddeloze seksuele verdorvenheid, angst voor de excessieve staat zelf met zijn last van hoge belastingdruk, angst voor een ecologische ramp, angst voor stalkers, …. De standaardmodus van de huidige politiek is een gedepolitiseerd bestuur van experts en belangencoördinatie. De enige manier waarop er meer passie op dit gebied is in te brengen – het actief mobiliseren van mensen –, is door angst toe te passen: angst voor immigranten, angst voor criminaliteit, angst voor goddeloze seksuele verdorvenheid, angst voor de excessieve staat zelf met zijn last van hoge belastingdruk, angst voor een ecologische ramp, angst voor stalkers, …. Eurosceptici zoals Le Pen trekken veel kiezers aan door de, zoals Žižek ze noemt, “heersende Europese elite” die “steeds minder in staat is te regeren”: Kijk hoe Europa omgaat met de Griekse crisis: het zet Griekenland onder druk om de schulden af te lossen, maar verwoest tegelijkertijd de economie door de opgelegde bezuinigingsmaatregelen, waardoor de Griekse schuld nooit zal worden terugbetaald. […] De eisen en bevelen van de EU […] geven Griekenland niet eens een kans, want de Griekse mislukking is onderdeel van het spel. Žižek meent dat de opkomst van het xenofobe populisme het “falen van links om met een alternatief voor het mondiale kapitalisme te komen”, kenmerkt. Maar het vormt ook het bewijs dat er “een revolutionair potentieel heeft bestaan, een ontevredenheid dat links niet heeft weten te mobiliseren”. In The Guardian gaat Antony Loewenstein verder in op de argumentatie van Žižek. Tijdens een recent debat zei hij: Het publiek bevestigt dat het sombere en racistische verleden van Griekenland, dat weinig verschilt van het heden, moet worden verworpen. Maar het vinden van een doeltreffende oplossing voor het gebruik en misbruik van nationalisme, zo geliefd onder extreemrechts en de huidige regering, is geen makkelijke opgave. Gelukkig zijn er tekenen dat veel Grieken de direct verantwoordelijken voor de huidige crisis verantwoordelijk stellen [voor de crisis, red.] en geloven ze niet mensen als IMF-voorzitter Christine Lagarde die nog steeds ontkent dat haar organisatie de meest kwetsbaren straft in Griekenland. [...]



Debat: Europa, een idee of politieke werkelijkheid?

Fri, 20 Jun 2014 13:12:18 +0100

Dilema Veche, Boekarest – Met alleen zichzelf als referentiepunt, verliest Europa zich in versnippering en uitbreiding, schrijft de Roemeense schrijver Bogdan Ghiu. Volgens hem kan de wedergeboorte alleen voortkomen uit de landen in de ‘peripherie’. Meer....



Nasleep Europese verkiezingen: Bal is in kamp van pro-Europeanen

Thu, 05 Jun 2014 09:41:37 +0100

Dilema Veche, Boekarest – Vergeet de extremisten en de eurosceptici. Als de Europese Unie ten onder gaat, dan is dat de schuld van de pro-Europese partijen en niet van de EU-tegenstanders, meent Ovidiu Nahoi. Meer....



Europese verkiezingen 2014: Wat de europopulisten al hebben weten te bereiken

Tue, 03 Jun 2014 10:22:06 +0100

“Europopulisten uit alle landen hebben zich verenigd”, schrijft Wawrzyniec Smoczyński een week na de Europese verkiezingen in het nieuwsmagazine Polityka. Maar volgens de Poolse columnist is er blijkbaar geen reden tot bezorgdheid: de Europese Volkspartij (EVP) heeft voor de vierde keer op rij de Europese verkiezingen gewonnen en de rechtse of linkse europopulisten zullen waarschijnlijk niet veel kunnen veranderen aan het EU-beleid. De macht zal in handen blijven van de gevestigde partijen, en die zullen ervoor zorgen dat zij de belangrijkste EU-posten bemachtigen.

Maar is dat wel zo? De populisten hebben het aantal kiezers van de gevestigde partijen doen krimpen; de Franse socialistische regeringspartij van president François Holllande verloor van het Front National, dat er niets in ziet om het vrijhandelsakkoord TTIP met de VS te ondertekenen; Angela Merkel heeft de hete adem van Allianz für Deutschland in haar nek en is er geen voorstander van om de Griekse staatschuld af te schrijven; en de Britse premier David Cameron, die een opdonder heeft gekregen van de UKIP, wil niet dat Britse banken onder EU-toezicht komen. “Europopulisme is een antwoord op de zielloze EU”, concludeert Smoczyński.




Taal: Euroglobish, de taal van de EU?

Sun, 01 Jun 2014 11:24:35 +0100

Wat voor taal spreekt de Europese Unie? Nog geen tien jaar geleden zou het antwoord waarschijnlijk 'voornamelijk Frans' zijn geweest. Tegenwoordig kiezen, zo meldt The Economist, “Europeanen in groten getale voor het Engels”.

Volgens het Britse nieuwstijdschrift:

doet de Europese Unie steeds meer zaken in het Engels. Vertalers hebben soms het gevoel alsof ze tegen zichzelf praten. Vorig jaar nog pleitte de Duitse president, Joachim Gauch, voor een Engelssprekend Europa: nationale talen zouden moeten worden gekoesterd voor spiritualiteit en poëzie, daarnaast moest er een “werkbaar Engels komen voor alle situaties in het leven en voor alle leeftijdsgroepen”. Sommigen bespeuren inmiddels een Europese variant van het mondiale Engels (‘globish’ genoemd): een taaltje met Engelse kenmerken, gekruist met een toonval en zinsbouw van het vaste land, een hoop institutioneel EU-jargon en een aantal ‘valse taalvrienden’ (voornamelijk uit het Frans). Zo betekent in Brussel ‘to assist’ ‘aanwezig zijn’, niet ‘helpen’; ‘to control’ betekent daar ‘verifiëren’, in plaats van ‘besturen’, met ‘adequate’ wordt ‘geschikt’ of ‘gepast’ bedoeld in plaats van ‘net goed genoeg’; een ontelbaar zelfstandig naamwoord zoals ‘advies’, ‘informatie’ en ‘hulp’ is er telbaar geworden. ‘Angelsaksisch’ verwijst niet naar Germaanse stammen in Groot-Brittannië, maar is een politieke belediging geworden dat hoort bij woorden als ‘kapitalisme’ en zelfs ‘pers’. Gewone Europese burgers konden vorige maand voor het eerst proeven van het ‘Euroglobish’ tijdens het tv-debat tussen de lijsttrekkers voor de Europese verkiezingen tussen 22 en 25 mei. Het idee van de belangrijkste Europese politieke partijen om uit hun ‘spitzenkandidaten’(een Duits neologisme, voor het eerst in jaren) de voorzitter van de Europese Commissie te kiezen, was nieuw en bedoeld om het democratische tekort op te vullen, voor beroering te zorgen, te voorkomen dat de opkomst bij de stembussen nog verder daalde en dat als tegengas moest dienen tegen de opkomst van de anti-EU-partijen.

Lees het volledige artikel in het Engels op de website van The Economist




Rol van de EU: Europa als afschrikmiddel

Sun, 01 Jun 2014 10:32:04 +0100

Rzeczpospolita, Warschau – De jongste Europese verkiezingen bieden weinig reden tot vreugde. Toch beïnvloedt de EU ons leven, simpelweg door er te zijn, schrijft de Poolse econoom Witold M. Orłowski. Meer....



Presseurop: Wat is Europa zonder publieke opinie?

Fri, 20 Dec 2013 15:18:43 +0100

Presseurop, Parijs, Rome, Warschau, Lissabon – Toen Presseurop in 2009 gelanceerd werd, was de euro bijna ten dode opgeschreven en dreigde de EU te imploderen. Presseurop heeft deze ontwikkelingen op de voet gevolgd door de ogen van de Europese pers. Hierdoor konden Europeanen hun blik op hun continent verruimen en een Europese publieke ruimte gestalte geven. Meer....



Europese verkiezingen 2014: Europees stemmen is Europees denken

Mon, 16 Dec 2013 11:58:49 +0100

Eldiario.es, Madrid – De Europese verkiezingen zijn weliswaar transnationale verkiezingen, maar de politieke gevolgen zijn voornamelijk lokaal voelbaar en ook de verkiezingscampagnes richten zich op lokale kwesties. Een paradox die een echte Europese integratie in de weg staat. Meer....



Federalisme: Geen Verenigde Staten van Europa graag

Thu, 05 Dec 2013 16:50:51 +0100

NRC Handelsblad, Amsterdam – Als de EU wil voortbestaan, zouden haar vertegenwoordigers duidelijk moeten zijn over wat het einddoel is. Dit zou geen federatie van staten moeten zijn, maar een Unie die de blik naar buiten richt, haar diversiteit beschermt, haar uitbreiding stopt en die verdere integratie grondwettelijk vastlegt, schrijft publicist Paul Scheffer. Meer....



Europese Unie: Waar blijft het transnationale Europese debat?

Thu, 21 Nov 2013 12:35:27 +0100

Público, Lissabon – Door de crisis zijn de Portugezen gaan twijfelen aan het lidmaatschap van de EU, waarvan ze hooggespannen verwachtingen hadden. Maar net als voor de andere Europeanen kan de toekomst voor hen vorm krijgen door de schepping van een Europese publieke ruimte en de ontwikkeling van transnationale economische en politieke netwerken. Meer....



Ideeën: Kracht van Europeanen is hun dialoog

Mon, 11 Nov 2013 10:49:01 +0100

L'Espresso, Rome – Toen de Eerste Wereldoorlog in alle hevigheid woedde, verzon de Franse schrijver Marcel Proust Franse personnages die ondanks alles interesse hadden voor de Duitse cultuur. Voor de semioloog Umberto Eco bewijst dat dat het uitwisselen van cultuur aan de basis ligt aan het verenigd Europa van vandaag de dag. Het Europese identiteitsprobleem is een oud probleem. Maar de dialoog tussen literatuur, filosofie, muziek en theater bestaat al lang. En deze vormt de basis voor een gemeenschap die de grootste barrière overwint: die van de taal. Meer....



Denemarken-Zweden: Siamese tweeling of vijandige broeders?

Fri, 18 Oct 2013 17:25:18 +0100

Dagens Nyheter, Stockholm – Niemand lijkt meer op een Deen dan een Zweed, zou je denken. Maar in werkelijkheid keren de twee volkeren elkaar het liefst de rug toe, schrijft een in Stockholm gevestigde Deense journalist in een artikel dat in beide landen is gepubliceerd. Meer....



Europees burgerschap (2/2): ‘Na de crisis een Europese Renaissance’

Fri, 04 Oct 2013 12:13:02 +0100

Trouw, Amsterdam – In dit tweede deel van de Abel Herzberglezing spreekt Geert Mak over de noodzaak van een nieuw evenwicht tussen de Europese instellingen, alsmede tussen de EU en haar burgers, als uitvloeisel van de crisis. Meer....



Europees burgerschap (1/2): “Fundamentele botsing tussen Europese tradities”

Thu, 03 Oct 2013 12:14:44 +0100

Trouw, Amsterdam – De grootste uitdaging van de EU is om de behoefte van de Europeanen aan een ‘thuis’ te erkennen, en tegelijkertijd hun krachten te bundelen om transnationale kwesties op te lossen, meent de Nederlandse schrijver Geert Mak. Het is een precair evenwicht, waar de toekomst van de EU van afhangt. Deel 1 van zijn Abel Herzberglezing. Meer....



Balkan: “Ze hebben onze woiwode Gotse gestolen”

Wed, 11 Sep 2013 12:12:49 +0100

In Bulgarije is ophef ontstaan over een UNESCO-tentoonstelling in Belgrado. De Bulgaren zijn boos dat de revolutionair Gotse Deltsjev, symbool van het verzet tegen het Ottomaanse Rijk eind negentiende- begin twintigste eeuw, er wordt beschreven als Macedoniër zonder dat daarbij vermelding wordt gemaakt van Bulgarije.

Skopje verdraait weer eens onze geschiedenis. Het is onze buren zelfs gelukt UNESCO voor de gek te houden”, schrijft Standart woedend.

In de tentoonstelling wordt Deltsjev omschreven als de oprichter van de Binnenlandse Macedonische Revolutionaire Organisatie (VMRO) terwijl bij de oprichting de groepering bekend stond onder de naam Bulgaars Macedonische Revolutionaire Comité.

Sinds de val van het communisme is de VMRO opgesplitst in verschillende (zowel linkse als rechtse) partijen die meedoen aan Bulgaarse en Macedonische verkiezingen. De krant preciseert dat het Bulgaarse Nationale Museum geen medewerking meer verleent aan de tentoonstelling die is gewijd aan de identiteit en herinnering van de negentiende eeuw. Twaalf andere nationale musea op de Balkan doen nog wel mee aan de expositie.




Democratie: De partij is dood, leve de partij!

Fri, 23 Aug 2013 14:28:17 +0100

Trud, Sofia – Het aanhoudende burgerprotest in Bulgarije bewijst wederom dat de sociale media niet meer weg te denken zijn uit het politieke debat en de publieke opinievorming. Maar willen we daadwerkelijk een vinger in de pap krijgen, dan kunnen we voorlopig nog niet om de politieke partijen heen. Dat schrijft een Bulgaarse krant. Meer....



Duitsland: Slapen op de vulkaan

Fri, 16 Aug 2013 09:03:16 +0100

Der Spiegel, Hamburg – De regering van Angela Merkel dwingt de landen van Zuid-Europa om ingrijpende hervormingen door te voeren, maar ontkent de Europese verantwoordelijkheid voor de gevolgen van dit crisisbeleid. Een houding die funeste gevolgen voor Europa kan hebben, meent filosoof Jürgen Habermas. Meer....



Taal: Maak einde aan dominantie van het Engels

Thu, 15 Aug 2013 12:00:07 +0100

România liberǎ, Boekarest – Een Roemeense intellectueel waarschuwt voor de groeiende voorliefde van Europeanen om Engels te gebruiken als lingua franca en roept op tot bescherming van nationale talen. Meer....



Debat: Europa heeft nieuwe filosofen nodig

Thu, 08 Aug 2013 13:31:21 +0100

De Morgen, Brussel – Europa is meer dan een politiek project, het is een moreel project waarin vrijheid van meningsuiting centraal moet staan. Intellectuelen spelen hierin een centrale rol, maar helaas bezitten zij zelf tegenwoordig niet altijd meer de daartoe vereiste openheid van geest, betreurt een Pools-Vlaamse filosofe. Meer....



Europese Unie: De economische crisis verrijkt onze woordenschat

Fri, 26 Jul 2013 16:24:30 +0100

International New York Times, Parijs – Terwijl de eurocrisis grote delen van Europa verarmt, brengt het gekleurde neologismen voort waardoor ingewikkelde economische principes nu deel uitmaken van ons dagelijks taalgebruik. Meer....



Turkije: De maatschappij is bijna ‘af’

Mon, 22 Jul 2013 12:42:26 +0100

Dilema Veche, Boekarest – Volgens de politicoloog Francis Fukuyama heeft een maatschappij de hoogste mate van ontwikkeling bereikt als de politieke aspiraties van de mensen zijn ingewilligd in een liberale economie. Gezien de recente demonstraties tegen de regering-Erdoğan lijken de Turken inderdaad in deze fase te zijn beland. Meer....



Crisis eurozone: Politici, lees Hegel nog eens

Thu, 18 Jul 2013 16:34:04 +0100

Trouw, Amsterdam – Elke politicus zou 'Fenomenologie van de geest' van Hegel moeten lezen om de eurocrisis en het gebrek aan vertrouwen in de EU te lijf te gaan. 200 jaar geleden schreef hij al dat welvaart niet zaligmakend is, en dat burgers vooral erkenning zoeken in de vorm van democratie. Meer....



Maatschappij: Leidraad voor goed samenleven

Wed, 17 Jul 2013 16:41:53 +0100

Süddeutsche Zeitung, München – Waaruit bestaat de sociale samenhang van een land en van welke factoren is die vandaag de dag afhankelijk? Dat waren de onderzoeksvragen van een studie uitgevoerd in 34 geïndustrialiseerde landen. Sommige uitkomsten zijn heel verrassend. Meer....



Europees project: De EU is geen mislukking!

Mon, 08 Jul 2013 13:04:15 +0100

De Volkskrant, Amsterdam – Er wordt vaak voorbijgegaan aan het feit dat landen als Spanje en Italië economische vooruitgang hebben geboekt en hun koloniale ambities opzij hebben gezet dankzij de EU. Deze argumenten in ogenschouw nemend, kunnen we niet anders dan vaststellen dat de EU een succes is. Meer....



Debat: Corruptie is een katholiek kwaad

Wed, 03 Jul 2013 13:08:40 +0100

Linkiesta, Milan – Corruptie is een van de belangrijkste oorzaken van de huidige economische malaise van Zuid-Europese eurolanden. Toeval of niet, deze landen zijn bijna allemaal van oudsher katholiek, een religie die corruptie als een van de minst erge zonden beschouwt. Meer....



Demonstraties Turkije: Alles zal bij het oude blijven

Tue, 11 Jun 2013 14:08:19 +0100

Süddeutsche Zeitung, München – De demonstraties tegen de Turkse premier Recep Tayyip Erdoğan worden vaak vergeleken met de revolte van mei 1968. Maar destijds wilden de jongeren op straat het systeem omverwerpen, terwijl ze vandaag vechten voor het overleven van de verzorgingsstaat. Meer....



Europese Unie: Europese politiek heeft oppositie nodig

Fri, 24 May 2013 16:06:13 +0100

Süddeutsche Zeitung, München – Velen verwijten de Europese Unie een gebrek aan transparantie en een ‘democratisch tekort’, maar het probleem schuilt ergens anders in, betoogt socioloog Armin Nassehi. Wat ontbreekt is een echte oppositie, transnationaal en geïntegreerd in de Europese instellingen. Meer....



Eurozone: We hebben een nieuwe Luther nodig

Fri, 17 May 2013 16:22:10 +0100

La Repubblica, Rome – De Europese Unie verandert zich langzaam in een ontaarde kerk die door één land wordt geleid: Duitsland, dat zijn financiële dogma’s aan andere landen oplegt. Er is nieuwe ‘protestantse’ scheuring nodig om ruimte te geven aan politieke volksinitiatieven, meent commentator Barbara Spinelli. Meer....



Europa: “Europa met links”

Thu, 16 May 2013 11:49:15 +0100

De kop op de voorpagina van Die Tageszeitung is een woordspeling: 'mit links' betekent zowel 'met links' als 'met beide vingers in je neus'. Op 15 mei hebben verschillende sociaal-democraten, vertegenwoordigers van linkse partijen, Groenen, vakbonden, intellectuelen en wetenschappers uit Oostenrijk, Duitsland, Italië en Frankrijk een petitie, met de naam Europa kan anders, ondertekend.

Die Tageszeitung schrijft:

Het is het eerste supranationale protest afkomstig van meerdere Europese linkse partijen dat gericht is tegen het Europese beleid, en dan voornamelijk tegen dat van bondskanselier Merkel.

De ondertekenaars richten zich vooral op het "Concurrentieverdrag" van de Europese Raad dat in juni moet worden ingevoerd en landen in de eurozone verplicht structurele hervormingen door te voeren, legt de krant uit. TAZ schrijft dat de ondertekenaars het pact zien als:

Niets anders dan ‘social dumping’, een terugdringing van de verzorgingsstaat en meer privatiseringen.




Dag van Europa: Het Europese project is compleet mislukt

Thu, 09 May 2013 12:01:07 +0100

Il Sole-24 Ore, Milaan – De EU werd opgebouwd op basis van economische, politieke en geopolitieke criteria, en moet op diezelfde criteria beoordeeld worden. Het oordeel van de Britse historicus Niall Ferguson staat al vast. Meer....



Dag van Europa: Beklimming geblokkeerd door natiestaten

Thu, 09 May 2013 11:00:49 +0100

Il Sole-24 Ore, Milaan – Volgens de directeur van het Duitse weekblad Die Zeit, Josef Joffe, is het vuur van de Europese eenwording gedoofd door de weigering van de lidstaten om hun soevereiniteit op te geven. Meer....



Cultuur: “200 jaar Kierkegaard, filosoof van de vrijheid”

Fri, 03 May 2013 11:45:01 +0100

Op 5 mei is het 200 jaar geleden dat de Deense denker Søren Kierkegaard (1813-1855) werd geboren, en dat wordt wereldwijd gevierd met festiviteiten.

In De Groene Amsterdammer valt te lezen dat er een hernieuwde interesse is voor deze “Socrates van Kopenhagen”, en dat valt te verklaren door zijn denken over het bestaan van het individu, zijn bewustwording en zijn zelfwording.

Door zijn essays over “de mogelijkheid [voor het individu] van authenticiteit door vrijheid” is Kierkegaard “bijzonder actueel. [...] Maar de opdracht die het individu van de Deen krijgt is wezenlijk anders dans de aansporingen die we tegenwoordig in zelfhulpboeken treffen”.




Democratie: Laat burgers zelf beslissen

Wed, 01 May 2013 12:45:22 +0100

Frankfurter Allgemeine Zeitung, Frankfurt – Directe democratie zou ook de Europese Unie goed doen. In Zwitserland blijkt dat het overheidsapparaat en de schuldenlast kleiner zijn als burgers rechtstreeks over de politiek kunnen beslissen en haar kunnen controleren. Maar een Europa-breed referendum over de invoering van eurobonds zou niet mogelijk zijn. Meer....



Debat: E-democratie, maar de helft van de oplossing

Tue, 16 Apr 2013 15:57:22 +0100

La Stampa, Turijn – Met het oog op de politieke crisis in Italië pleiten velen, zoals de Vijfsterrenbeweging, voor een overstap van representatieve democratie naar een directe vertegenwoordiging door middel van het internet. Maar in plaats van elkaar uitsluiten zouden deze twee systemen elkaar juist moeten aanvullen. Meer....