Subscribe: Progressive Rocker
Preview: Progressive Rocker

Progressive Rocker

Οι ιστορίες ενός αμετανόητου ψυχάκια.....

Updated: 2017-10-25T11:32:21.438+03:00


About Stoiximan


Below I will briefly give you some feelings about Stoiximan that I did after about 6 months of betting at this betting house. I do not want to go into too much detail. I choose to emphasis on important things.

The account opening procedure was straightforward. In five minutes since I decided to turn into, I was previously logged in. In the initial stage I needed to see how the company personnel moved. Which is what it signifies if we are chatting about a significant company that's well worth my funds. So I despatched them a mail with some trivial inquiries, to which I realized the reply, just to see if the agency has a skilled employees. The solution was prompt, in two-3 several hours of mailing, and concise. A huge in addition from the start. We ongoing with account verification. I realized all the info was appropriate and that there should be no issues, but if I place money into my account and then I was component of a surprise?

More data can be found on Stoiximan website.

Keep in head that I despatched the files required to check my account on a Monday morning and Wednesday afternoon we find out what I currently understood that every thing is all proper. And so I switched to generating the 1st deposit. I favored the bonus one hundred% first deposit reward up to 500 RON so I desired the bonus. I honestly experienced a massive shock when I noticed that immediately after I deposited 150 lei I received a reward of a hundred and fifty lei. Normally, I was accustomed to depositing, taking part in once the sum deposited and receiving the bonus.

Bets followed. I performed numerous bets during that time since I opened my account when it was a wealthy football offer. Reside betting, pre-match bets, strange bets (which we have never noticed just before at other bookmakers) have been properly validated. All validations were proper, and when it took place like a live wager on my autos to validate my bet, I despatched a video that evidently observed that they had been wrong. Surprise, within 20 minutes of sending the mail my bet was validated as it need to, winner. They are wrong, but it takes place to a five-star operator when it will come to stay bets on autos.

We have attained the level of withdrawing some of the funds gained on Basically I took out the deposit and income of three-four extra beers. I did not fascination so considerably the volume I acquired as I was curious as to how to transfer with the withdrawals, as I was studying somewhere that it took a retreat for even 10 times. I know that I made the withdrawal even during the final of the England League Cup when we ended up with friends to see the match on a terrace we bet at Stoiximan on the cellular. On Tuesday evening I checked my financial institution account with out considerably hope, but I had a massive shock when I saw the quantity of 250 EUR in my account.

If you go through this post then you could understand that my view about Stoiximan is a quite good 1.

Cretan Music Part II


Καλησπέρα σε όλους....

Απέκτησα μπαταρία για το laptop και είμαι έτοιμος να συνεχίσω το γράψιμο για τη Κρητική μουσική. Τι καλύτερη ευκαιρία για τη Κρητική μουσική από το να γράψω για τον Χαρούλη μετά το live του που είδα χτες στο Σταυρό του Νότου. Δεν τον είχα παρακολουθήσει ποτέ ζωντανά και μπορώ να ομολογήσω ότι ήταν καταπληκτικός. Μετά τη χτεσινή βραδιά σιγουρεύτηκα ακόμα περισσότερο για τον Χαρούλη ότι πρόκειται για έναν πολύ καλό μουσικό, απλό άνθρωπο, χαμηλών τόνων ο οποίος δείχνει και πολύ καλό παιδί και κυρίως δείχνει να μην έχει καβαλήσει το καλάμι.

Η μουσική του χρησιμοποιεί πολλά στοιχεία από την Ελληνική έντεχνη μουσική συνδυάζοντας τα με την παραδοσιακή Κρητική μουσική. Στο Λαούτο υπήρχαν φορές που νόμιζες ότι θα αρπάξει φωτιά από τη ταχύτητα που έπαιζε. Οι μουσικοί που τον συνόδευαν ήταν εξίσου πολύ καλοί, από τον κιθαρίστα και τον ντράμερ έως τον μουσικό που έπαιζε τσέλο και κυρίως το παλικάρι που έπαιζε από κλαρίνο και φλογέρα έως ασκομπαντούρα. Η λίστα των τραγουδιών που έπαιξαν ήταν κυρίως προσωπικά κομμάτια του Χαρούλη αλλά υπήρχαν και μερικά όπως ο Αποχαιρετισμός του Μουντάκη ή η Καινούρια Ζάλη από τις Τρύπες. Όπως και να έχει πέρασα πραγματικά πολύ ωραία, ο Χαρούλης ήταν εκπληκτικός και θα πρότεινα σε όλους ότι μουσική και να ακούν να πάνε να τον ακούσουν.
Απολαύστε τον στα δύο επόμενα βίντεο.....

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

allowfullscreen="" frameborder="0" height="309" src="" width="550">

Ώρα για Κρητική Μουσική ( Cretan Music)


Καλημέρα....ΛύραΞεκινάω κατευθείαν απαντώντας σίγουρα στην ερώτηση που θα έχετε κάνει όλοι βλέποντας τον τίτλο. Τι δουλειά έχει η κρητική μουσική σε ένα blog για progressive rock μουσική; Η απάντηση είναι απλή... απλά γουστάρω πολύ τα κρητικά τραγούδια, τη λύρα και το λαούτο και αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας τον ενθουσιασμό μου και την αγάπη μου για τη κρητική μουσική.Προσωπικά έχω μια λατρεία για τη Κρήτη παρόλο που έχω πάει μικρός σε ηλικία και δε θυμάμαι πολλά (άλλη μία φορά πήγα το 97 έξω από τα Χανιά) και με ότι έχει σχέση με τη Κρήτη. Από τα κρητικά προϊόντα όπως ρακί, γραβιέρα και πολλά άλλα έως τους λεβέντικους Κρητικούς χορούς και κυρίως τη Κρητική μουσική.ΛαούτοΚύριος εκφραστής της ήταν ο Ξυλούρης όπως όλοι ξέρετε και ήταν   αυτός που την έβγαλε από τα στενά όρια του νησιού κάνοντας την γνωστή σε όλη την Ελλάδα. Εξίσου μεγάλοι καλλιτέχνες από το νησί ήταν ο Μουντάκης ένας τεράστιος λυράρης όντας  ο περισσότερο ηχογραφημένος λυράρης Κρητικής μουσικής, ενώ ακόμα και σήμερα ο Γαργανουράκης με τη λύρα του συνεχίζει να προσφέρει στη Κρητική μουσική όπως και ο τεράστιος Ψαραντώνης με τα ριζίτικα του τα οποία είναι βέβαια πιο βαριά τραγούδια αλλά εξίσου όμορφα. Υπάρχουν ακόμα πολλοί αξιόλογοι όπως ο Ζερβουδάκης, ο Μπικάκης, Ζωϊδάκης, Ζερβάκης κ.αΤελευταίο αναφέρω τον Γιάννη Χαρούλη (τον οποίο θα ακούσω την επόμενη βδομάδα live) γιατί έχω την αίσθηση ότι θα ξαναβάλει με το τρόπο του τη Κρητική μουσική πάλι σε όλα τα σπίτια με ταπεινότητα και όχι από μόδα. Ελπίζω να μη διαψευσθώ.Υπόσχομαι να συνεχίσω και στο επόμενο άρθρο με κρητικά αρκεί να έχω τον ηλεκτρονικό υπολογιστή γιατί θα πρέπει να τον δανείσω για δύο μέρες σε φιλαράκι για να γράψει την εργασία του επειδή το δικό του απεβίωσε χτες ενώ το φορητό μου δεν ανάβει καν θέλει νέο τροφοδοτικό (η μπαταρία άδειασε).Ώρα και για μουσική με βίντεο.... allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550"> allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550"> allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">[...]

Uriah Heep - Heavy Progressive


Uriah Heep
Uriah Heep ένα συγκρότημα θρύλος το οποίο δεν ανήκει ακριβώς στη progressive σκηνή αλλά περισσότερο στο classic rock. Μπορεί να πει κανείς ότι ανήκει στο heavy prog rock από πλευράς progressive αφού διαθέει τέτοια στοιχεία αλλά όπως και να το κάνουμε το όνομα και τη καριέρα το έκαναν ώς κλασικό συγκρότημα της ροκ μουσικής.

Δημιουργήθηκαν το 1969 από τους Spice των David Garrick (μετέπειτα Byron) και Mick Box ενώ το όνομα τους το πήραν από έναν χαρακτήρα του Charles Dickens από το έργο David Copperfield.

Κύριο χαρακτηριστικό στον ήχο τους τα πλήκτρα από τον Ken Hensley και οι δυνατές φωνητικές ερμηνείες από τον Byron (δυστυχώς πέθανε το 1985). Μαζί με Led Zeppelin, deep Purple και Black Sabbath (ίσως και αρκετούς ακόμα) έφεραν στο προσκήνιο τον ήχο της σκληρής ροκ μουσικής (hard rock) και προετοίμασαν το έδαφος για τη μέταλ μουσική.

Μέχρι στιγμής στο ταξίδι της μουσικής τους έχουν κυκλοφορήσει είκοσι τέσσερα studio albums με τα πρώτα να είναι πραγματικά αριστουργήματα όπως το Salisbury, Look at Yourself, Demons and Wizards, The Magician's Birthday.Γενικά δε μπορεί κανείς να βρει album τους ειδικά την εποχή των 70's που να το κυκλοφόρησαν μόνο και μόνο για να βγάλουν φράγκα. Προσωπικά έχω τα πρώτα 7 άλμπουμ τους από τα οποία ξεχωρίζω ακόμα περισσότερο αυτά που έφραψα παραπάνω.

Ας ακούσουμε μερικά κομμάτια που άφησαν εποχή......

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Mostly Autumn


Mostly Autumn
Μετά από πολύ καιρό αποφάσισα να γράψω για ένα νέο progressive rock συγκρότημα με επιρροές από τα κλασικά 70's. Οι Mostly Autumn λοιπόν χηματίστηκαν το 1996 και βασικές τους επιρροες ήταν οι Pink Floyd, οι Genesis, οι Deep Purple και αρκετά ακόμα συγκροτήματα. Εμένα μου συστήθηκαν από έναν φίλο μου ως και καλά οι νεοι Pink Floyd όταν πηγαίναμε εκδρομή και έβαλε στο αυτοκίνητο το παρακάτω κομάτι, Storms Over Still Water απλά ένα εκπληκτικό τραγούδι.....

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Το συγκρότημα στη πορεία του πέρασε από πολλές αλλαγές στα μέλη του,  φτάνοντας στη σημερινή του σύνθεση με τους Bryan Josh (guitar, piano, vocals)  Liam Davison (guitar), Iain Jennings (piano), Andy Smith (Bass), Olivia Sparnenn (vocals), Gavin Griffiths (Drums), Anne Marie Hekder. Είδατε τι μπορεί να κάνει ένα laptop και το internet π.χ wiki τα βρίσκεις όλα.

Στους Mostly Autumn έχει αναφερθεί με τα καλύτερα λόγια και ο Rick Wright από τους Pink Floyd το οποίο αποδείκνύει  ότι αξίζουν . Έχουν δημιουργήσει τη δική τους ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία κυκλοφόροντας περιορισμένο αριθμό δίσκων τα οποία πουλάνερ για να καλύψουν τα έξοδα της ηχογράφισης.. Στη συνέχεια κυκλοφορούν και τις retail εκδοσεις που κυκλοφορούν σε εμπορικά καταστήματα είτε από το site τους..

Από τα 9 άλμπουμ που κυκλοφόρησαν έχω ακούσει δύο τρία μόνο, τα άλλα πρέπει κάποια στιγμή να τα βρω στο internet και να τα κατεβάσω ώστε να τα ακούσω και μετά να πάω να τσιμπήσω κανένα.....

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Cold Progressive Rock


Καλησπέρα στους απανταχού ροκάδες.....

(image) Φαντάζομαι όλοι έχετε φάει το κρύο της αρκούδας, ενώ τη Τετάρτη δίνει ακόμα πιο πολύ κρύο, οπότε προετοιμαστείτε από τώρα. Ντυθείτε σα κρεμμύδι, και αν έχετε αμάξι προτιμήστε το για τις μετακινήσεις σας , γιατί εγώ με τη μηχανή ( bmw ) σήμερα τα είδα όλα από το κρύο. Πάντως όσο ήμουν πάνω στη μηχανή είχα τρελή διάθεση για μουσική και άμα με έβλεπε κανείς στα φανάρια θα με πέρναγε για τρελό αφού μόνο που δε χόρευα πάνω της.

Πάντα πάνω στη μηχανή έχω το hands free συνδεδεμένο για να μη χρειάζεται να βγάζω το κράνος όταν χτυπάει το τηλέφωνο. Έτσι και σήμερα, μόνο που αντί να ακούω ραδιόφωνο προτίμησα να βάλω μια playlist με τραγούδια που είχα στο κινητό. Τώρα τι μπορεί να ήταν αυτά που με έκαναν να έχω φοβερή διάθεση ενώ είχε κρύο;

Η απάντηση θα δοθεί στα παρακάτω τρία βίντεο.

Να σας υπενθυμίσω ότι σε αυτό εδώ το blog ο τίτλος  είναι  progressive rock, αλλά αυτό δε με εμποδίζει να αναφερθώ και σε τραγούδια που μου αρέσουν από άλλες κατηγορίες της rock.

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Πολλοί από εσάς ίσως να μην έχετε ξανακούσει για τον Paul Roland έναν Βρετανό ιδιόρρυθμο καλλιτέχνη που έγραφε και βιβλία. Κάντε μία αναζήτηση και θα εκπλαγείτε από τη μουσική του.

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Sunday in Monastiraki



(image) Κυριακή σήμερα με μία πολύ όμορφη μέρα με ήλιο ότι πρέπει για να βγει κάποιος για καφεδάκι με κανά φιλαράκι ή τη κοπέλα του και να μιλήσουν περί ανέμων και υδάτων. Έτσι έκανα και εγώ σήμερα με το φιλαράκι μου ( ο κλασικός που λέω σε όλα τα άρθρα με το mini cooper ) και πήγαμε για καφέ το πρωί στο Μοναστηράκι αλλά και για δίσκους στον Ζαχαρία. Εγώ δυστυχώς έχω στεγνώσει από χρήματα για αυτό το μήνα αφού μία τα χαράτσια, μία κάτι εφορίες με γονάτισαν οικονομικά. Οπότε απλά έκανα την έρευνα μου (αν και όπως σας έχω ξαναπεί βινύλια δεν έχω πολλά) κυρίως για συγκροτήματα που λατρεύω και θέλω να τα έχω και σε δίσκους. Το φιλαράκι από την άλλη έχει πάνω από χίλια βινύλια και γνωρίζει τα πάντα από ποια είναι π.χ η πιο συλλεκτική έκδοση, ή ποια πρωτοκυκλοφόρησε και όλα αυτά τα σχετικά.

Σήμερα λοιπόν εκείνος αγόρασε δύο βινύλια που δεν ήταν για progressive rock συγκροτήματα αλλά για blues και  ψυχεδέλεια. Είπαμε το παλικάρι ασχολείται με τη ροκ μουσική σε όλες της τις εκφράσεις.

Έτσι λοιπόν απόκτησε δύο δίσκους του Keef Hartley ο οποίος έφυγε το Νοέμβρη που μας πέρασε. Πρόκειται για το Halfbreed από τον οποίο εγώ προσωπικά είχα ακούσει κάποτε στο Zoo στο Χαλάνδρι το Too Much Thinking.
Απλά ταξιδιάρικο....

allowfullscreen="" frameborder="0" height="309" src="" width="550">

ενώ ο δεύτερος ήταν το Battle of North West Six από το οποίο είναι και το παρακάτω κομμάτι.

allowfullscreen="" frameborder="0" height="309" src="" width="550">

Να ξέρετε ότι εδώ δε θα γράφω μόνο για progressive rock αλλά για οτιδήποτε μου αρέσει.....

Amon Duul II


Καλησπέρα progressivades .....

Amon Duul
Amon Duul, άλλο ένα progressive rock συγκρότημα από τη Γερμανία κλασικό εκπρόσωπο του krautrock  με ιστορία σχεδόν σαράντα ετών. Η ιστορία τους πάει πολύ παλιά αφού πρώτα ήταν ως Amon Duul, ένα κομμουνιστικό κίνημα που σκοπό είχε τη χρήση οποιασδήποτε τέχνης για κοινωνικές παρεμβάσεις. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε και το αντίστοιχο μουσικό κομμάτι της τέχνης αποτελούμενο από πολύ αξιόλογους μουσικούς. Όπως ήταν φυσικό, όταν ήρθε πια η ώρα για ηχογραφήσεις δίσκων, είχε και ώς αποτέλεσμα να εγκαταλειφθεί η ζωή σε κοινόβια όπου ο καθένας τζάμαρε χωρίς να τον νοιάζει το μουσικό αποτέλεσμα. Έτσι δημιουργήθηκαν οι Amon Duul II από τους ανθρώπους που είχαν μουσικές γνώσεις και ήθελαν να εκφράσουν τις μουσικές ανησυχίες τους.

Το ταξίδι τους λοιπόν στη μουσική ξεκίνησε με το Phallus Dai το 1969 αφού ήταν το πρώτο τους album, ενώ δεύτερο ήταν το Yeti το 1970 για μένα ίσως και το καλύτερο τους, ενώ εξίσου καλό είναι και το Tanz Der Lemminge (Dance of the Lemmings)  το 1971. Tο 1972 κυκλοφόρησαν το Carnival in Babylon κάνοντας μια μεταστροφή στη μουσική τους αφού αποτελείται από μικρότερα σε διάρκεια κομμάτια. Στο σύνολο κυκλοφόρησαν 16 album τα οποία όπως καταλαβαίνεται δε τα έχω ακούσει όλα για να προτείνω τι να ακούσετε.

Αυτό που μπορώ να κάνω όμως είναι να απολαύσω μαζί σας δύο κομμάτια που σίγουρα μερικοί ξέρετε ενώ άλλοι μπορείτε να γνωρίσετε.

Archangels Thunderbird 

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

και  Soap Shop Rock

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Pink Floyd - Dark Side of The Moon


Καλησπέρα σε όλους

(image) Καθώς κάθομαι μπροστά στο laptop και περιμένω να ξεκινήσει η Barcelona για να πάω ταμείο στο στοίχημα έβαλα να θυμηθώ το μεγαλύτερο άλμπουμ που έχουν βγάλει οι Pink Floyd  το οποίο δεν είναι άλλο από το Dark Side Of The Moon. Κυκλοφόρησε το 1973 και έκανε αμέσως τεράστια εμπορική επιτυχία αφού έμεινε για πάνω από 1500 βδομάδες στο Τοπ 200 του Billboard. Έχει 9 τραγούδια συνολικά και ηχογραφήθηκε στα studio της Abbey Road με τη τελευταία λέξη της τεχνολογίας της τότε εποχής. Μηχανικός ήχου ήταν ο Alan Parson μία ιδιοφυΐα στο χώρο του ήχου. Το album ουσιαστικά το έγραψε όλο ο Roger από στίχους έως τη μουσική με μικρή συμβολή από τα υπόλοιπα μέλη.

Το Dark Side of The Moon ασχολείται με αρκετούς τομείς της σύγχρονης ζωής του ανθρώπου όπως τον καταναλωτισμό με το τραγούδι Money, το χρόνο που περνάει (Time) το θάνατο (Brain Damage, Eclipse) αλλά και το Us And Them με ανησυχίες για το πόλεμο και τις ανθρώπινες αντιπαραθέσεις.

Από τη μέρα κυκλοφορίας του έχει πουλήσει περισσότερα από 40.000.000 αντίτυπα , ενώ ξανακυκλοφόρησε το 2003 σε μορφή super audio cd. Στην Αμερική πωλούνται περίπου 9000 αντίτυπα τη βδομάδα ενώ τέλος υπάρχει μια φήμη ότι όλο το άλμπουμ είναι συγχρονισμένο με τη ταινία ο Μάγος του Οζ (The Wizard Of Oz) με τα μέλη του συγκροτήματος να το διαψεύδουν.

Απλά απολαύστε....

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Happy new year !!!! Jethro Tull Christmas Album


Καλησπέρα και καλή χρονιά σε όλους και σε όλες. Εύχομαι τα καλύτερα για το 2012 με υγεία, ευτυχία και πολύ Rock μουσική. Πιστεύω να περάσατε όμορφα τις γιορτές με μπόλικη γαλοπούλα, να παίξατε κανένα χαρτάκι όπως 21, 31 , μπακαρά, poker, και να περάσετε ακόμα καλύτερα το 2012. Όπως μου είχε ευχηθεί κάποτε ένας φίλος και το προσαρμόζω για τώρα, τα καλύτερα του 2011 να είναι τα χειρότερα του 2012.

(image) Επειδή όπως είχατε δει, έκανα ένα αφιέρωμα για τα top 20 αγαπημένα μου progressive songs με αποτέλεσμα να αφήσω να περάσουν έτσι οι γιορτές των Χριστουγέννων χωρίς να γράψω κάτι σχετικό.

Ήρθε η ώρα όμως να επανορθώσω με ένα άλμπουμ χριστουγεννιάτικο από τους Jethro Tull το οποίο κυκλοφόρησε η παρέα του Ian Anderson το Σεπτέμβρη του 2003 και αποτελεί ένα μωσαϊκό μουσικής από δικά τους κομμάτια και παραδοσιακά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Το άλμπουμ ήταν ιδέα της δισκογραφικής Fuel 2000 που επικοινώνησε με τον Ian Anderson το 2002 για να κάνει ένα δίσκο με θέμα μόνο τα Χριστούγεννα. Ο Ian άλλο που δεν ήθελε και δέχτηκε, βρήκε λοιπόν  παλιά κομμάτια των Tull που δεν είχαν ολοκληρωθεί ποτέ καθώς και Χριστουγεννιάτικα κάλαντα και τα συνδύασε φτιάχνοντας ένα πολύ όμορφο Χριστουγεννιάτικο άλμπουμ.

Ας απολαύσουμε ένα κομμάτι....

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Best Progressive Rock Songs Part V


(image) Ας ξεκινήσω πρώτα δίνοντας τις ευχές μου σε όσους γιορτάζουν και όχι μόνο, με υγεία και ότι επιθυμεί ο καθένας. Χριστούγεννα λοιπόν στα οποία έτυχε να γράψω και το τελευταίο μέρος από το αφιέρωμα μου στα top 20 progressive rock τραγούδια με βάση τα δικά μου κριτήρια. Θα μου πείτε τώρα εσείς τι κάνω χριστουγεννιάτικα μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και δεν είμαι έξω είτε για κανένα καφέ είτε σε κανέναν φίλο για επίσκεψη. Ήμουν το μεσημέρι και έχω σκάσει από το φαΐ που δε μπορώ να κουνηθώ, οπότε χαλαρώνω τώρα πίνοντας καφεδάκι και γράφοντας για τα τελευταία τέσσερα τραγούδια.
Ξεκινάω λοιπόν με το νούμερο 4 και τους Jane από τη Γερμανία με το Spain από το album Together  του 1972 για μένα το καλύτερο τους για το οποίο είχα αναφερθεί ξανά στο αφιέρωμα τους. Πάμε να το ξανακούσουμε...

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Ήρθε η ώρα για τις τρεις πρώτες θέσεις....
Στη θέση νούμερο τρία οι Camel  με το Lady Fantasy από το mirage του 1974 τα λόγια περιττά...

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Στο νούμερο δύο οι Edgar Broughton Band με το Evening Over Rooftops το οποίο άνετα θα μπορούσε να είναι και στη θέση 1 αν δε την είχε καταλάβει το solo του Gilmour με το Comfortably Numb, οπότε ήρθε η ώρα και για τα δύο

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

allowfullscreen="" frameborder="0" height="309" src="" width="550">

Χρόνια πολλά σε όλους ξανά.....

Best Progressive Rock Songs Part IV


Η ώρα και η κούραση της ημέρας δε μου επιτρέπει να κάτσω στο γραφείο, αλλά να πάρω το laptop στο κρεβάτι για να συνεχίσω την αναφορά μου στα αγαπημένα μου top 20 progressive rock songs. Είχα μείνει στο νούμερο 9 με τους Pink Floyd και το Time. Συνεχίζοντας στο ίδιο ύφος έχω τους Rush στη θέση 8 με ένα μοναδικό τραγούδι το 2112 ένα κλασικό κομμάτι που προσδιορίζει πλήρως τη μουσική τους ταυτότητα:

allowfullscreen="" frameborder="0" height="309" src="" width="550">

Στο νούμερο 7 φυσικά οι Camel οι οποίοι ακολουθούν και σε υψηλότερη θέση με άλλο κομμάτι. Στο 7 έχω ένα ήρεμο και μελωδικό κομμάτι τους το Snow Goose από το ομώνυμο άλμπουμ. Ακούστε το και χαλαρώστε από μία κουραστική μέρα.....

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Στη θέση 6 έχω ξανά Pink floyd και πως να μην έχω αφού είναι το κορυφαίο συγκρότημα, και για να μη χαλάσω τη συνέχεια με το προηγούμενο κομμάτι πάμε για Shine on you Crazy Diamond

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Τέλος στη θέση 5 και πριν τη κορυφαία τετράδα παρόλο που το έχω ξαναβάλει οι King Crimson με το In the Wake of Poseidon

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Best Progressive Rock Songs Part III


(image) Με τι διάθεση να ξεκινήσω να γράφω όταν σήμερα το πρωί έβγαλα από το πορτοφόλι 400 ευρώ για να πληρώσω το χαράτσι και το ηλεκτρικό ρεύμα και το κακό είναι ότι δε ξέρω πότε θα σταματήσω να πληρώνω. 

Anyway ώρα να γράψω για τη συνέχεια των αγαπημένων μου top 20 τραγουδιών από τη progressive rock σκηνή. Στο προηγούμενο άρθρο είχα μείνει στο 13 οπότε τώρα θα συνεχίσω από το 12. Εκεί έχω τους Jane από τη Γερμανία με το Daytime το οποίο το έχω ξαναβάλει σε παλαιότερο post αλλά όσες φορές και να το ακούσω δε θα το βαρεθώ. Όσοι δε το είχατε ακούσει στο προηγούμενο post ήρθε η ώρα ....

allowfullscreen="" frameborder="0" height="309" src="" width="550">

Στο νούμερο 11 έχουμε τους Eloy με το Love over six Centuries ένα χαρακτηριστικό κομμάτι τους που τους προσδιορίζει απόλυτα.

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Πάω γρήγορα παρακάτω με το νούμερο 10 έχοντας τους Jethro Tull με το Heavy Horses όπου τα λόγια περιττεύουν.

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Έφτασε η ώρα να μπω στα top 10 πια και στο νούμερο 9 με ποιους άλλους από τους Pink Floyd και Time, απλά respect.

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Best Progressive Rock Songs Part II


King Crismon
Ώρα για το δεύτερο μέρος στο αφιέρωμα για τα καλύτερα Progressive Rock τραγούδια που έχω βάλει στη λίστα των top 20. Οπότε σήμερα θα αναφερθώ από το 16 έως και το 13. Στο 16 λοιπόν έχω βάλει τους King Crimson με το 21st Century Schizoid Man από το πρώτο τους άλμπουμ In the Court of the Crimson King το 1969. Πρόκειται για ένα τραγούδι με αναφορά στο πόλεμο του Βιετνάμ το οποίο ερμηνεύει ο Greg Lake, με μία παραμορφωμένη φωνή αποτέλεσμα της τότε μουσικής αναζήτησης που είχαν τα συγκροτήματα. Ας το απολαύσουμε....

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Στο νούμερο 15 ξεκινάω με τη πρώτη επιλογή από τους Pink Floyd (ακολουθούν και άλλες) με το
Echoes ένα κομμάτι που όσες φορές και να το ακούσω και σε οποιαδήποτε εκτέλεση μου αρέσει. Ειδικά στο Live at Pompeii που είναι και η καλύτερη για μένα αφού ο Gilmour κυριολεκτικά τα σπάει. Το ίδιο βίντεο έχω βάλει και στο post για το live at Pompeii οπότε με ένα απλό search το ακούτε από εκεί.

Πάω γρήγορα στο 14 με τους Genesis του Peter Gabriel και Phil Collins για τους οποίους σε προηγούμενο post είχα βάλει το Fountain of Salmacis και το Dancing with the Moonlit Knight οπότε τώρα ήρθε η ώρα του White Mountain παρακάτω...

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Τέλος στο 13 ήρθε η ώρα για να μας κάνει το ταξίδι ο τρελό Ian Anderson με τους Jethro Tull και το Thick as a Brick τα λόγια περιττεύουν

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Best Progressive Rock Songs Part I


Εδώ είμαι πάλι μετά από ένα γεμάτο σαββατοκύριακο μακρία από την Αθήνα και το ότι συνεπάγεται αυτό γεμίζοντας μπαταρίες για τη συνέχεια. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω πολύ διάθεση για να γράψω για ένα συγκεκριμένο συγκρότημα αλλά έχω φοβερή διάθεση να γράψω για τραγούδια της progrssive rock μουσικής που τα θεωρώ μέσα στα είκοσι καλύτερα.
Οπότε λέω να εγκαινιάσω μια σειρά από πέντε αρθράκια στα οποία θα βάζω κάθε φορά από τέσσερα τραγούδια με σειρά από το είκοσι ως το ένα. Και άμα θέλετε βάλτε και στοίχημα ότι θα φτάσω στο νούμερο ένα όχι όπως το Ράδιο Αρβύλα.

Στο νούμερο είκοσι λοιπόν ένα κομμάτι από Irish Coffee το The Begining of the End το οποίο το έχω ξαναβάλει σε παλαιότερο post. Στο δέκα εννιά ο τεράστιος Mike Oldfield με το Tubular Bells που έγινε πασίγνωστο στο ευρύ κοινό από τη ταινία Εξορκιστή για τον οποίο δεν έχω γράψει ακόμα αλλά θα γίνει πολύ σύντομα. Ας τον απολαύσουμε στο παρακάτω βίντεο.

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Συνεχίζω με το 18 στο οποίο είναι οι Iron Butterfly με το In a Gadda Da Vida οι οποίοι έχουν αναφερθεί σε προηγούμενο post.

Τέλος στο 17 Alan Parson's Project με το Eye in the Sky το οποίο πάει πακέτο με το πρώτο τραγούδι του album το Sirious Instr.  Οπότε τώρα ακούμε.....

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Manfred Mann's Earth Band


Manfred Mann's Earth Band
Και τα αφιερώματα συνεχίζονται αυτή τη φορά με το συγκρότημα Manfred mann's earth band οι οποίοι προέκυψαν από τους Manfred mann ένα R&B group της δεκαετίας του 60 οι οποίοι δεν ήταν και στα καλύτερα τους αφού άρχισε το όνομα τους να μικραίνει. Έτσι ο ήχος τους άλλαξε και έγιναν μια πιο art rock μπάντα με στοιχεία progressive. Έγιναν πολύ γνωστοί με τη διασκευή Blinded by the Light του Springsteen το οποίο από ένα folky κομμάτι το μετέτρεψαν σε μία πιο rock έκδοση.

Στα πρώτα τους έξι album η σύνθεση της μπάντας δεν άλλαξε καθόλου ενώ στη συνέχεια μέλη της ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους όπως ο Chris Slade ο οποίος πέρασε από τους AC/DC και τους ASIA.Κυκλοφόρησαν στο σύνολο 16 albums τα οποία δε γνώρισαν όλα επιτυχία και δεν έχει νόημα ίσως κάποιος να πάει να τα αγοράσει, αφού πια μπορεί εύκολα να τα έχει στον ηλεκτρονικό υπολογιστή για να τα ακούσει. Ξέρω έχω ξαναπεί δεν είμαι fan καθόλου αυτής της αντιμετώπισης προς τη μουσική και μάλιστα το κατακρίνω. Απλά υπάρχουν ορισμένες φορές που σκέφτεσαι να αγοράσεις ένα δίσκο ειδικά άμα δεν είναι στις άμεσες προτεραιότητες σου να τον αποκτήσεις οπότε έχεις τη λύση του υπολογιστή.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι και από τα συγκροτήματα που με εμπνέουν να ακούσω και ούτε έχω ασχοληθεί και πολύ, πάντως έχουν μερικές διασκευές πολύ επιτυχημένες όπως το Father of day father of night του Bob Dylan και Spirit in the Night πάλι του Springsteen. Ενώ ένα ενδιαφέρον στοιχείο για το συγκρότημα είναι οι αγώνες και η στάση τους ενάντια στο Apartheid ίσως επειδή και ο Manfred ήταν από τη Νότια Αφρική. Ας τους απολαύσουμε στα παρακάτω βίντεο.

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

width="550" height="403" src="" frameborder="0" allowfullscreen>

David Gilmour


Άλλη μια βδομάδα ξεκίνησε με τρέξιμο και προβλέπεται να πάει έτσι και τις επόμενες πέντε μέρες, οπότε τι άλλο μπορούσα να κάνω για να χαλαρώσω από το να πάρω το laptop να βάλω μουσική και να αρχίσω να γράφω για τον αγαπημένο μου κιθαρίστα,τραγουδιστή, καλλιτέχνη και ότι έχει σχέση με τη μουσική David Gilmour, τον κιθαρίστα και τραγουδιστή των Pink Floyd.(συντροφιά και ένα ουισκάκι μη ξεχνιόμαστε)Ο David γεννήθηκε στο Cambridge το 1946 και πριν γίνει μέλος των Pink Floyd, έκανε περιοδείες στην Ευρώπη με το δικό του group τους Jokers Wild. Μεγάλωσε μαζί με τον Syd Barret και έμαθαν μαζί κιθάρα, ενώ ήταν αυτός που τον αντικατέστησε κιόλας στο συγκρότημα.Η δεξιοτεχνία του στη κιθάρα, και η έφεση του στο γράψιμο εκπληκτικών στίχων αποτέλεσαν ορόσημο στην ιστορία του συγκροτήματος. Η ιστορία του στους Floyd είναι λίγο πολύ γνωστή αλλά αυτό που ίσως δε γνωρίζει πολύς κόσμος είναι η solo καριέρα του.Το πρώτο του άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1978 με τίτλο David Gilmour στο οποίο ξεχωρίζουν το Raise my Rent, Mihalis,  There's No Way Out Of Here.  Το 1984 κυκλοφόρησε το δεύτερο του άλμπουμ με τίτλο About Face ενώ το καλύτερο του album το κυκλοφόρησε το 2006 με τίτλο On an Island απλά ένα εκπληκτικό άλμπουμ ικανό να σε ταξιδέψει όπου θέλει το μυαλό σου.Γενικά οι οπαδοί των Floyd μπορεί να πει κανείς ότι είναι είτε με τον Waters είτε με τον Gilmour αφού αυτοί οι δύο ήταν οι ισχυρές προσωπικότητες στο group και αυτοί που το επηρέασαν περισσότερο με τη μουσική τους. Εγώ μπορώ να πω ότι είμαι με τον David ίσως γιατί έχει το καλύτερο solo που έχω ακούσει ποτέ και το έχω αναφέρει σε προηγούμενα posts (Comfortably numb), και επειδή είμαι και fan της κιθάρας.Ας τον απολαύσουμε λοιπόν.... allowfullscreen="" frameborder="0" height="309" src="" width="550"> allowfullscreen="" frameborder="0" height="309" src="" width="550">[...]

Curved Air


Curved Air
Πρόκειται για άλλο ένα συγκρότημα από την Αγγλία που δημιουργήθηκε από μουσικούς με διαφορετικά ακούσματα ο καθένας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ένα συγκρότημα με συνδυασμό από ήχους της folk, της rock, αλλά και της fusion με τη χρήση και κλασικών οργάνων. Σχηματίστηκαν το 1970 από τους Sonja Kristina (φωνητικά) Darryl Way (βιολί), Francis Monkman (πλήκτρα), Florian Pilkington - Miksa (drums).

Το πρώτο τους album Air Conditioning (ο πρώτος rock picture disc) εμφανίζει τα στοιχεία που αναφέρθηκαν προηγουμένως αφού έχει δοθεί βάση στο βιολί και τα φωνητικά ενώ κατάφερε να σκαρφαλώσει έως το νούμερο 8 των Αγγλικών charts. Το δεύτερο με τίτλο Second Album (1971) αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της μουσικής τους. Είναι γεμάτο μελωδία και ηρεμία ενώ η φωνή της Sonja πραγματικά σε μαγεύει. Ακόμα θυμάμαι σε ταξίδι μαζί με τη κοπέλα μου, να οδηγώ μια bmw (ενός φίλου, το δικό μου ήταν συνεργείο) και  να τη παίρνει ο ύπνος όση ώρα είχα το cd . Η φωνή της Sonja και το ύφος του άλμπουμ λειτουργούσαν νανούριζοντας την όπως οι μανάδες νανουρίζουν τα παιδιά τους. Τρίτο album το Phantasmagoria το 1972 το οποίο ήταν και το τελευταίο με τη συγκεκριμένη σύνθεση της μπάντας, αφού ο Way δημιούργησε τους Wolf και αντικαταστήθηκε από τον Eddy Jobson ενώ μπασίστας τότε ήταν ο Wedgood,  Η μπάντα ποτέ δεν έφτασε τα στάνταρ που είχε στα πρώτα άλμπουμ ενώ το 1973 κυκλοφόρησαν το Air Cut  και μετά o Wedgood έφυγε για τους Caravan, και ο Jobson για τους Roxy Music.

Τα τέσσερα αρχικά μέλη ξαναενώθηκαν το 1975 σε ένα tour για το album Curved Air Live και στη συνέχεια η Kristina και ο Way συνέχησαν με drummer τον Stewart Copeland, μπασίστα τον Tony Reeves, και κυκλοφόρησαν το Midnight Wire. Τελευταίο τους album ήταν το Airborne (1976). Τελευταία επανασύνδεση του συγκροτήματος έγινε το 1990 για μια συναυλία στο Λονδίνο (album Alive), ενώ κυκλοφόρησαν την ίδια χρονιά  άλλο ένα άλμπουμ το με ακυκλοφόρητα τραγούδια του 1973 (Lovechild)

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Camel Footage I & II


 Όπως είχα γράψει στα πρώτα μου post οι Camel είναι ένα από τα group που το βάζω στην ίδια ζυγαριά με Pink Floyd. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να γράψω για δύο dvd που κυκλοφόρησαν το 2004 (Footage I) και το 2005 (Footage II) με σπάνιο υλικό από ζωντανές ηχογραφήσεις του συγκροτήματος.

Το πρώτο (Footage I) κυκλοφόρησε το 2004 και περιέχει εκτελέσεις από τη δεκαετία του 70 αλλά και ζωντανό υλικό από το 1997. Περιέχει τα εξής κομμάτια Never Let Go 1973 (Civic Hall) ,  The Snow Goose, Friendship, Rhayader Goes To Town 1975 (BBC studios) , First Light, Metrognome, Unevesong, Lunar Sea, Rain Dances 1977 (BBC studios),  City Life 1981 ( Old Grey Whistle Test), Captured 1984 (Hammersmith Odeon, London) , Hopeless Anger, Whispers in the Rain 1992, Preparation, Dunkirk 1997.  

Για όσους είναι οπαδοί των Camel πρόκειται για ένα πολύ καλό DVD το οποίο περιμέναμε πολύ καιρό μιας και δε κυκλοφορούσε υλικό με ζωντανές παραστάσεις του συγκροτήματος.

(image) Και το δεύτερο dvd  που κυκλοφόρησε το 2005 περιλαμβάνει αρκετές εκτελέσεις πάλι από το 1973 έως το 2003 με πιο γνωστές το White Rider, Never Let Go, Arubaluba, Rhayader Goes To Town, Rhayader. 

Και τα δύο dvd τα έχω δει πάνω απο μία φορά το καθένα και μπορώ να πω ότι είναι αρκετά αξιόλογα, όχι σε επίπεδο Pink Floyd βέβαια ούτε σε υλικό και κυρίως ούτε σε ποιότητα ήχου αλλά δε παύουν να είναι πολύ καλά για πρώτες κυκλοφορίες . Είναι όμως πολύ προσεγμένα και ελπίζω να αποκτήσω κάποια στιγμή και το Coming of Age το οποίο είναι μία συναυλία με Andrew Latimer, Colin Bass, Foss Paterson, και Dave Stewart ειδικά άμα το κερδίσω και δε το αγοράσω όπως έγινε με τα προηγούμενα δύο. Τα κέρδισα σε παιχνίδι poker μεταξύ φίλων όπου ο καθένας πόνταρε cd, dvd's από τη δισκοθήκη του με τη προϋπόθεση να μη τα έχουν οι υπόλοιποι οπότε εγώ κέρδισα αυτά τα δύο αλλά έχασα ένα dvd από SRV (Stevie Ray Vaughan) και Atomic Rooster.

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Socrates Drank The Conium


SocratesΉρθε η ώρα να παινέψουμε και τη δική μας μουσική με ένα από τα μεγαλύτερα Ελληνικά progressive rock συγκροτήματα τους Socrates Drank The Conium πιο γνωστοί ως σκέτο Socrates οι οποίοι ξεκίνησαν το 1969. Η πορεία τους μόνο εύκολη δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, αφού σε μια Ελλάδα της χούντας, το συγκεκριμένο είδος μουσικής δε μπορούσε να γίνει αποδεκτό από μία συντηρητική κοινωνία, ξέχωρα από τα όποια εμπόδια μπορεί να έβρισκαν στο δρόμο τους όπως π.χ η δυσκολία για ακουστικά ερεθίσματα από αντίστοιχα ξένα συγκροτήματα.  Το συγκρότημα στην αρχική του σύνθεση αποτελούνταν από τους Γιάννη Σπάθα (κιθάρα),  Αντώνη Τουρκογιώργη (μπάσο) και Ηλία Μπουκουβάλα (drums) ενώ έπαιζαν κυρίως covers από γνωστά συγκροτήματα της εποχής όπως οι Cream, Led Zeppelin, Jimi Hendrix Experience. Το ταξίδι τους στη μουσική ξεκίνησε στα νυχτερινά club της Αθήνας και κυρίως το Κύτταρο στα οποία δημιούργησαν και το όνομα τους.Με τη δισκογραφική Polygram κυκλοφόρησαν τα εξής άλμπουμ το Socrates Drank The Conium (1972 Το μοναδικό με τον Μπουκουβάλα) το Taste of Conium (1972) με ντράμερ τον Γιώργο Τρανταλίδη και δεύτερη κιθάρα τον Κώστα Δουκάκη ενώ το 1973 κυκλοφόρησαν το On the Wings. Ο επόμενος δίσκος (1976 Phos) θα έχει και την υπογραφή του μεγάλου Βαγγέλη Παπαθανασίου και περιλαμβάνει  μεγάλες επιτυχίες όπως το Starvation , Mountain, Killer, Time of Pain, ενώ πούλησε πάνω από 300.000 αντίτυπα στο κόσμο.Στη συνέχεια συνεργάστηκαν με άλλη δισκογραφική εταιρία (MINOS) και έχοντας άλλη σύνθεση κυκλοφόρησαν το Waiting for Something (1980), Breaking Through (1981) ενώ το 1983 θα κυκλοφορήσουν το Plaza στη Virgin.Για μένα τα album και τραγούδια που ξεχωρίζω είναι αναμφισβήτητα, το Phos, το Waiting for Something, και το On the Wings ενώ από κομμάτια σίγουρα όσα έγραψα πιο πάνω όπως επίσης και τα Destruction,  Every Dream Comes to an End, Jenny and Penny, Stray Dogs.Μη σας κουράσω άλλο με ιστορικά στοιχεία ας απολαύσουμε μουσική... allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550"> allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">[...]

Mushroom - Egg


Μετά τα προηγούμενα δύο άρθρα που ήταν αφιερωμένα εξ' ολοκλήρου στους Pink Floyd,ήρθε η ώρα να γράψω πάλι για δύο συγκροτήματα με επιτυχημένα debut άλμπουμς που στη πορεία δεν είχαν την ανάλογη συνέχεια. Αναφέρομαι στους Mushroom από την Ιρλανδία που ήταν πιο κοντά στο Prog Folk  και τους Egg από την Αγγλία που εκπροσωπούσαν τη Canterbury σχολή.MushroomΟι Mushroom σχηματίστηκαν το 1971 στο Δουβλίνο και αμέσως δημιούργησαν κοινό στη χώρα τους με το single που κυκλοφόρησαν Devil Among the Tailors από το album Early One Morning πουλώντας περίπου 100.000 δίσκους τότε και φτάνοντας ως το νούμερο δύο στο top 20 της Ιρλανδίας. Ο δίσκος τους έχει μια γεύση Κέλτικης μουσικής άλλοτε μελωδικής άλλοτε όμως και με στοιχεία hard rock ενώ σε ορισμένα σημεία παρουσιάζει και σημεία ψυχεδέλειας. Κυκλοφόρησε ξανά σε cd από τη radioactive records και εννοείτε ότι παρόλο το είχα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή επειδή σέβομαι κυρίως τον εαυτό μου και τους μουσικούς το απέκτησα με το που το είδα στα ράφια.EggΟι Egg όπως προείπα ήταν από τα πρώτα συγκροτήματα της Canterbuty σκηνής με τρία μέλη αρχικά τους Dave Stewart (πλήκτρα - organ) Mont Campbell (μπάσο,organ, φωνητικά) και Clive Brooks (dums). Το πρώτο τους όνομα ήταν Uriel αλλά το άλλαξαν όταν έφυγε ο κιθαρίστας του συγκροτήματος ο Steve Hilagge. Στη διάρκεια ζωής του συγκροτήματος που ήταν τέσσερα χρόνια κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ με τη Decca Label to Egg (1970) και το The Police Force (1971). Το 1972 διαλύθηκαν και ξαναενώθηκαν για τη κυκλοφορία ενός άλμπουμ το 1974 (Civil Surface) στο οποίο συμμετείχε και ο Steve Hilagge.Ήρθε η ώρα για τα δύο βίντεο ένα από Mushroom και ένα από Egg. allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550"> allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">[...]

Pink Floyd Pulse


Απλά το καλύτερο live album όλων των εποχών. Μπορεί να υπερβάλω λίγο αλλά για μένα έτσι είναι τα πράγματα. Όταν κυκλοφόρησε το 1995 δεν ήταν και οι τέσσερις μαζί πια, αφού είχαν διαλυθεί από το 1985 που έφυγε ο Waters από το συγκρότημα. Το διπλό album ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια του παγκόσμιου tour για το Division Bell το 1994 και το ένα cd αποτελείται από τη live εκτέλεση του Dark Side Of the Moon ενώ το δεύτερο cd έχει μία απο τις δύο καλύτερες εκτελέσεις του Comfortably Numb (η άλλη βρίσκεται στο live is there anybody out there) και τη καλύτερη του Shine on You Crazy Diamond από όσες έχω ακούσει.

Το 2006 κυκλοφόρησε και το DVD το οποίο για καλή μου τύχη, μου το έκανε δώρο το κολλητάρι με το mini cooper αφού είχε φροντίσει να το παραγγείλει από το internet πριν ακόμα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα. Η χαρά μου εκείνη τη μέρα δε περιγράφεται και δε χρειάζεται να σας πω ότι το άκουσα τρεις φορές συνεχόμενες. Η έκδοση του DVD έχει υποστεί ψηφιακή επεξεργασία με αποτέλεσμα ο ήχος να μην έχει καμία σχέση με τη βιντεοκασέτα ενώ είναι ότι πιο κοντινό μπορείτε να ζήσετε με τους Pink χωρίς να είστε κυριολεκτικά σε συναυλία τους.

Όποιος σέβεται τον εαυτό του και έχει δημιουργήσει μια υποτυπώδη συλλογή είτε από albums είτε από DVD's δε νοείται να μην το έχει αποκτήσει, και αν δε το έχει κάνει τουλάχιστον οφείλει να το δει και να το ακούσει.

Πάρτε μια γεύση...

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">


allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

Pink Floyd Live at Pompeii


Ήρθε η ώρα για ένα διαφορετικό άρθρο από τα προηγούμενα αφού σε αυτό θα γίνει αναφορά σε ένα έργο του μεγαλύτερου progressive συγκροτήματος ever. Το έργο στο οποίο αναφέρομαι είναι το Live at Pompeii των Pink Floyd το οποίο γυρίστηκε το 1972 με σκηνοθέτη τον Adrian Maben. Είναι ένα ντοκιμαντέρ που έχει γυριστεί στο αρχαίο θέατρο της Πομπηίας και περιλαμβάνει τα εξής τραγούδια: Echoes part1, Careful with that Axe Eugene, A Saucerful of Secrets, One of These Days, Set the Controls for the Heart of the Sun, Mademoiselle Nobs, Echoes part2. Στη συνέχεια ξανακυκλοφόρησε το 1974 με επιπλέον υλικό και πλάνα από το συγκρότημα να τρώει στη καφετέρια του Abbey Road studio. Το 2003 κυκλοφόρησε και το director's cut το οποίο έχει επιπλέον φωτογραφικό υλικό και περιήγηση με τραγούδια του συγκροτήματος στην αρχαία Πομπηία με μάλλον ανεπιτυχές αποτέλεσμα στο θέμα των γραφικών.

Πρόκειται για ένα έργο που αποτελεί ορόσημο στη μουσική σκηνή όχι μόνο του progressive rock αλλά της rock γενικότερα. Υπάρχουν στιγμές που παρακολουθείς τη "συναυλία" αυτή και νομίζεις ότι είσαι σε ταξίδι ψυχεδέλειας στο οποίο μάλλον έχεις χάσει την επαφή με τους γύρω σου. Ειδικά στο a saucerful of secrets με του πειραματισμούς του Gilmour πραγματικά απογειώνεσαι για να σε προσγειώσει στο τέλος η βελούδινη φωνή του. Και για του λόγου το αληθές:

allowfullscreen="" frameborder="0" height="309" src="" width="550">

Ακούστε και το echoes για να ταξιδέψετε....

allowfullscreen="" frameborder="0" height="309" src="" width="550">

Five Day Rain - Aztecs


Five Day RainFive Day Rain άλλο ένα progressive rock group που ιδρύθηκε το 1969 και κυκλοφόρησε μόνο ένα άλμπουμ. Η σύνθεση του συγκροτήματος ήταν η εξής: Rick Sharp (κιθάρα) Clive Burges (μπάσο)Kim (drums) και Sharon Tandy (φωνητικά) Graham Maitland (πλήκτρα). Ο ήχος της ηλεκτρικής κιθάρας τους είναι πολύ δυνατός ιδιαίτερα στο instrumental κομμάτι Rough Cut Marmalade. Οι κλασικές διαφωνίες που υπάρχουν στα συγκροτήματα το οδήγησε σε διάλυση μετά τη κυκλοφορία του μοναδικού τους album. Τα τρία πρώτα κομμάτια είναι αρκετά καλά ενώ το Rough Cut Marmalade εκτός της μεγάλης του διάρκειας είναι το κομμάτι που ξεχωρίζει από το album αυτό. Τα υπόλοιπα να πω την αλήθεια δε με ενθουσίασαν.AztecsΠάμε στο δεύτερο group τώρα τους Aztecs του Billy Thorpe από την Αυστραλία. Στα πρώτα τους βήματα το 1963 ήταν ένα συγκρότημα σε στυλ Beatles αλλά στη συνέχεια είχαν ήχο πιο progressive. Τους Aztecs να πω την αλήθεια δε τους ήξερα, μέχρι πριν δύο χρόνια. Τους γνώρισα πηγαίνοντας διακοπές στα Δωδεκάνησα με καράβι. Βρισκόμουν στο κατάστρωμα με ανοιχτό το laptop ακούγοντας μουσική από youtube (αθάνατα usb sticks) όταν ένα ζευγάρι Αυστραλών που χάζευαν τη άκουγα σηκώθηκε και μου είπε να βάλω Billy Thorpe στην αρχή και μετά το συγκρότημα του. Αυτό ήταν για αρκετές ώρες έβαλα και άκουγα ότι βρήκα από τους Aztecs. Ψάξτε όπως έψαξα και εγώ και θα βρείτε κομμάτια θησαυρούς όπως το time to live, gangster of love,most people i know.Πρώτο κομμάτι από Five Day Rain allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">Και δεύτερο από Aztecs allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">[...]

Jethro Tull


Το απόλυτο δημιούργημα του Ian Anderson ένα συγκρότημα εκκεντρικό στη σκηνή, με πολλά φωνητικά, πολύ ακουστική κιθάρα, και το μαγικό φλάουτο του Ian.  Βρετανικό group που δημιουργήθηκε το 1967 με στοιχεία blues, folk, hard rock art rock και ότι άλλο κατέβαζε ο νους του Anderson. Με ένα γρήγορο ψάξιμο στο google θα βρείτε πολλές πληροφορίες, ειδικά σε ξένα sites, για τους Jethro Tull οπότε μη κάτσω να γράψω στοιχεία για τη βιογραφία του συγκροτήματος (είναι και τεράστια) και ας αφιερώσω το άρθρο σε album και τραγούδια που πρέπει να ακούσετε.
Ξεκινάω λοιπον με ένα από τα πιο γνωστά και φοβερά album τους το thick as a brick (1972) το οποίο αποτελεί σταθμό στο progressive rock αφού έχει πολλές εναλλαγές στο ρυθμό (κάτι σύνηθες στο progressive) και πολλά νέα όργανα έχουν προστεθεί (π.χ ξυλόφωνο).
Το κομμάτι ήταν τόσο μεγάλο που αναγκάστηκαν να το κόψουν στη μέση για να χωρέσει σε βινύλιο.

Δεύτερο εκπληκτικό album το aqualung (1971) με το ομώνυμο κομμάτι και το locomotive breath να ξεχωρίζουν αφού τα ξέρει όλος ο κόσμος. Τρίτο άλμπουμ Heavy Horses (1978)  άλλο ένα πολύ ωραίο album με στοιχεία folk μαζί με το songs from the wood (1977)

Από τραγούδια είναι πραγματικά παρα πολλά αυτα που μου αρέσουν και δε ξέρω τι να πρωτοπροτείνω. Ενδεικτικά θα γράψω πέντε με έξι. Ξεκινάω  Too old to rock n Roll too young to die, living in the past, songs from the wood, the whistler και jack in the green.
Γενικά οι Jethro Tull είναι ένα  συγκρότημα με πολύ ιδιαίτερο ήχο και στυλ. Μη περιμένετε να ακούσετε τις απότομες ροκιές ή τίποτα τρελα σόλο σε κιθάρα αλλά ένα είδος μουσικής για να χαλαρώνετε με ένα ουισκάκι στο χέρι να έχετε χαμηλώσει τα φώτα είτε να τα έχετε σβήσει (κάνετε οικονομία και στο ηλεκτρικό ρεύμα έτσι) και να αφήνετε τον εαυτό σας να τον συνεπάρει το φλάουτο του Ian.

Ώρα και για κομμάτια :

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">

allowfullscreen="" frameborder="0" height="403" src="" width="550">