Subscribe: Bureau Belgrado back in business
http://bureaubelgrado.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Dutch
Tags:
als  belgrado  bij  die  door  hebben  iets  jaar  meer  met  naar  nog  staat  twee  uit  weer  worden  wordt  zich 
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Bureau Belgrado back in business

Bureau Belgrado





Updated: 2017-02-27T12:01:15.942+01:00

 



Bewaarmunt

2012-05-09T14:02:57.165+02:00


Op de dag van de verkiezingen kreeg ik hem voor het eerst in handen, de Griekse 2-euro gedenkmunt, geslagen ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van de euro. Op de afbeelding vreet het euroteken zich diep in de wereldbol. Windmolens, een boorschip, een fabriek met een rookpluimpje erboven, een groep juichende mensen en wolkenkrabbers zoals ze niet in Athene maar wel in Frankfurt staan. De bakker zette grote ogen op voordat hij de nog glimmende munt aan me gaf. Hoofdschuddend, zoals mensen in artikelen altijd als op commando doen.



Papandreou

2012-05-09T14:06:42.681+02:00

(image)

Twee Nederlanders bij het graf van Andreas Papandreou. De chrysanten die ze bij zich hebben zijn voor een landgenoot die elders op de Eerste Begraafplaats van Athene ligt, niet voor de politicus. Vandaag is het 71 jaar geleden dat J. Pille in Griekse wateren omkwam, als stuurmansleerling van de koopvaardij in oorlogstijd.// De twee staan alleen uit nieuwsgierigheid even stil bij het graf van de oud Pasok-leider. Even kijken of een nostalgische socialist misschien een bloemetje heeft gelegd op het graf van de man die in 1981 de eerste premier werd van Griekenland als lid van de Europese Gemeenschap.// Immers, de sociaaldemocratische partij Pasok, onder Andreas Papandreou een volksbeweging die stadions vulde, kwijnt weg. Zoon Georgios Papandreou won de verkiezingen in 2009 met 43 procent van de stemmen, op 6 mei komt Pasok waarschijnlijk niet verder dan 15 procent.// De langstrekkende begrafenisstoet kent de motieven van de Nederlanders niet, Die ziet alleen een stijlvol geklede oudere dame met zonnebril en hoed en een jongere man met een kale kop – een familietrek van de Papandreou’s. Zou het familie zijn? Een minnares van die ouwe, met hun buitenechtelijke zoon?// Een deel van de stoet splitst zich instinctief af en komt dichterbij. De Nederlanders voelen zich lichtelijk bedreigd. Griekenland is tot op het bot verdeeld tussen aanhangers van Pasok en het conservatieve Nieuwe Democratie. Ze kennen de verhalen. Vaders praten niet meer met zoons, broers gaan met elkaar in de kroeg op de vuist om de politiek. Daar gaan de chrysanten.// Een man sist: ,,wat die zak heeft verkloot wordt nu door de trojka opgeknapt”. Dat hoor je niet vaak, zo’n openlijke steunbetuiging aan de Europese Commissie, het IMF en de Europese Centrale Bank.// Andreas Papandreou was in totaal twaalf jaar premier, tot een paar maanden voor zijn dood in 1996. Hij maakte van Griekenland een volwaardig lid van de Europese familie. In eigen land hield hij de boel rustig door communisten, die tijdens de militaire dictatuur werden vervolgd, weer bij de samenleving te betrekken. Voor de boze begrafenisgast staat ‘Papandreou’ echter voor vriendjespolitiek, machtshonger, knoeien met cijfers en smijten met geld.// De Griekse schuldencrisis heeft met name de reputatie van Pasok en de Papandreou-clan geen goed gedaan. Al is ook Nieuwe Democratie, dat met Pasok jarenlang bij toerbeurt de dienst uitmaakte in Griekenland, gehalveerd in de peilingen. Verdeeldheid maakt plaats voor versnippering: kleine linkse en rechtse partijen stomen op naar het parlement.// Georgios Papandreou werd het onnozele gezicht van de crisis. In 2009 zei hij ‘er is geld’. ,,In de zakken van de burgers ja”, luidt de bittere grap, nu iedereen de bezuinigingen voelt. Na twee jaar trad Georgios al weer af als premier. Zijn rol in de Griekse politiek lijkt uitgespeeld. In de campagnes van Pasok, dat inmiddels wordt aangevoerd door oud-minister van economische zaken Evangelos Venizelos, is hij onzichtbaar. Hij zal wel in Amerika zitten, bij zijn vriendjes van Goldman Sachs, hoor je in Athene.// Inmiddels lijkt iedereen weer te beseffen dat we ons op een begraafplaats bevinden. De Grieken en de Nederlanders druipen af. De hele scene heeft een minuut geduurd. Geen bloemen voor Papandreou. Op de marmeren dekplaat ligt één enkele verdorde roos.



Reaganomics

2011-10-21T11:06:03.553+02:00

(image) De centrale markthal in het negende district in Boedapest heeft een dak van staal en glas, dat rust op gele muren met kleine ronde ramen, als in een kerk. De tweede verdieping, waar ze ’s ochtends al worsten en goulash eten, hangt als een balkon in het middenschip. Het doet me denken aan een gietijzeren gaanderij in de leeszaal van een universiteitsbibliotheek, een die gewijd is aan de studie van vlees. In en op de meeste toonbanken van de stallen op de begane grond: vlees. Droge worsten, rood van het paprikapoeder, geplukte kippen en schoongewassen koeienmagen, ganzenvet in plastic emmertjes. In het gefilterde daglicht zie ik grote platte gele kazen van varkensvet. Boven de kraam van de specerijenhandelaar hangt een zwart-wit foto van de Britse premier Margaret Thatcher, met wat de eigenaar van de kraam zal zijn, gemaakt na de val van het communisme en de komst van de vrije markt. Haar vader had een kruidenierswinkel. In deze omgeving, waar ze zich schijnbaar op haar gemak voelde heeft ze voor het eerst iets aandoenlijks. Even verderop in de stad, bij het monument voor de Russische bevrijders van 1945, een iets meer dan levensgroot standbeeld van een wandelende Ronald Reagan. Vanavond treedt Prince op in de stad.



Popovac

2011-10-14T15:33:30.394+02:00

Popovac is een gehucht tussen Pozarevac en Veliko Gradiste, ongeveer honderd kilometer ten oosten van Belgrado, niet ver van de Donau. Behalve gedurende een paar weken in de zomer, wanneer iedereen terugkomt van de gastarbeid in Oostenrijk en Italië om in Servië te trouwen, is het uitgestorven. Het staat vol met felgekleurde reusachtige maar onbewoonde huizen, met grote balkons en meestal een toegangspoort groot genoeg om met een tank doorheen te rijden. Maar zelfs bij de dorpswinkel aan de doorgaande weg brandt op deze zaterdagmiddag in oktober geen licht. Ik ben al tientallen keren door Popovac gereden, in alle seizoenen, maar nooit eerder waren me de bonte handgeschilderde reclameborden rond het betonnen voetbalveld opgevallen. Van trotse familiebedrijfjes van bouwvakkers in Wenen en Firenze, die willen laten zien dat ze het gemaakt hebben, maar ook van een plaatselijke champignonkweker, een garage, een hondenfokker en een dansorkest voor feesten. [...]



Calafat

2011-10-07T15:41:54.148+02:00

(image)



Appelvreter

2011-10-06T21:09:13.717+02:00

(image) Na tien maanden gewoon weer beginnen met bloggen, waarom niet. Deze blog heeft wel eens langer stilgelegen. Herfst in Belgrado, als het nog tot diep in oktober nazomert, maakt nu eenmaal iets in me los. Terug-naar-school-weer. Je hebt de zomer nog in je hoofd, maar in de schaduw is het al fris. Zal er wel iets mee te maken hebben dat ik vijf jaar geleden in de herfst in Belgrado ben komen wonen. Ik schreef, toen al: "De herfst is mijn favoriete jaargetijde in Servië. Gisteren werden we in de flatwijk Nieuw Belgrado nog bevangen door de lucht van gegrilde paprika's. Misschien was het toeval (...), om de een of andere reden had een groot aantal bewoners van Blok 64 het laatste weekeinde van september uitgekozen om massaal paprika's te gaan roosteren. En dat gaat niet met een of twee paprika's voor de grap, dat gaat met vuilniszakken vol, naast het basketbalveld of direct onder het balkon van de eerste verdieping. Na het grillen worden de paprika's ingemaakt of vermalen om er ajvar van te maken."Vandaag rook ik het weer, nu midden in het centrum van de stad. De geur kwam van een binnenplaats de boulevard opgewaaid. Alsof ze jam staan te maken op de Coolsingel. Ik ging door de poort naar binnen, maar ik kon niet vaststellen uit welk keukenraam de geur kwam. Twee blokken verderop, in de Gavrilo Principstraat, stonden bij de ijzerwarenzaak de stookketels, appelvreters en pruimontpitters uitgestald. Het dorp in de stad.

(image) (Skopje, eind augustus. Aan de voet van het Alexander de Grote-standbeeld - dan nog in de steigers: een tafel om kastanjes op te roosteren wacht op de herfst)



EU? A je to!

2011-01-08T13:44:47.401+01:00

(image)



Sollicitatiegesprek

2011-01-03T14:09:45.471+01:00

(image) ,,We zitten hier met vier politiemensen voor je. Geloof me, we willen echt bij Schengen, met alles wat het inhoudt, ook de verantwoordelijkheden.” Ik zit aan tafel in een ontvangstkamer voor hoog bezoek in Moravita, op de grens tussen Servië en Roemenië. Net gerestaureerd. Ooit troffen maarschalk Tito van Joegoslavië en de Roemeense communistische leider Nicolea Ceausescu elkaar in dezelfde zaal, waar een lange glimmende houten tafel staat en kroonluchters hangen. De Roemeense regering vreest dat onder meer Nederland in Europees verband de volledige toelating van Roemenië (en Bulgarije) tot de Schengenzone blokkeert of voor uitstel zorgt. En dus is een pr offensief ingezet. Voor het eerst belt het Roemeens ministerie van Binnenlandse Zaken mij – in plaats van andersom - en doet moeite me te interesseren voor een door hen georganiseerde en betaalde persreis. Ik sla de promotietour af, maar ben wel geïnteresseerd in het onderwerp en vraag interviews aan. Met gemak krijg ik toegang tot de hoogste autoriteiten. De politiecommissaris die in Moravita aanschuift is in vol ornaat. Buiten staat de modernste apparatuur op de parkeerplaats. Een terreinwagen met nachtkijker op het dak, quads, een mobiele robotarm om vrachtwagens mee te scannen. Wat een verschil met een paar jaar geleden. In het niemandsland waar de EU begon hingen toen meestal groepjes mensen rond met uitpuilende tassen. Auto’s stopten even voor de grens om de ingeslagen sigaretten onderling beter te verdelen. Nu verdeelt een strak hek de rijrichtingen.
Het voelt alsof ik een sollicitatiegesprek afneem. ,,Ik kan alleen je partner worden door te bewijzen dat ik het waard ben”, zegt een van de mannen plechtig redenerend. ,,Je geeft me een deadline, ik haal hem. Je geeft me nog een taak. Ik voldoe. Maar uiteindelijk blijft het jouw beslissing.”
De staatssecretaris die ik een dag later in Boekarest spreek wordt bijna emotioneel. Ik leg hem voor dat ‘gewone’ Roemenen me vertellen dat hun regering alleen reageert op externe druk. Zelf voelen ze zich machteloos tegenover hun politici. Het zijn moeilijke vragen om op te reageren. Want eigenlijk komen ze neer op ‘kunnen we u wel vertrouwen?’
(image)
(image)



Hey Hódmezővásárhely!

2010-12-09T13:56:51.188+01:00

(image) Een hit scoren in het buitenland, als je er toch bent. Dat moet toch lukken, mits je de freak factor die je als vreemdeling cadeau krijgt goed weet uit te buiten en je ook nog een beetje muzikaal bent. Ik heb het vaak gedacht - een cover van Beograde, Beograde misschien? - maar landgenoot Peter John Bosse heeft het gedaan. Als GVR in FYROM scoorde hij in 1988 een hit met Samba vo Štip. Muzikaal misschien niet grensverleggend, dit eerbetoon de stad Štip, maar wel een echte oorwurm. Sindsdien is Bosse, die en passant in Ohrid ook nog een monument voor schrijver A. den Doolaard hielp oprichten, een held in Macedonië (en hier ten burele). De kans bestaat dat binnenkort in Hongarije het quotum voor in het Hongaars gezongen (pop)liedjes dat op de radio wordt gedraaid wordt verhoogd van 25 naar 40 procent. Wie slim is profiteert hiervan, want als dat gebeurt komt er een grote vraag naar nieuw werk: een kwart van die Hongaarse hits mag niet ouder zijn dan 5 jaar. De eerste twee regels heb ik al: 'Hey Hódmezővásárhely! Tudna lassabban beszélni!' (translation in comments)



Serbescu & Bosneakovics

2010-12-07T10:24:55.889+01:00

(image)
Pirscoveranu, Albert, Hofgaertner, Skoday, Heller, Todor, Militaru, Schibek, Weinschrott, Maruta, Crisan, Vinu, Bosneakovics, Minea, Mischkovski, Müller, Serbescu, Krämer, Salamon, Hoffman, Platschek, Kis, Heim. De Habsburgse Vielvölkerstaat ligt op de begraafplaats van Timisoara. (translation in comments)

(image)



Bajramvakantie

2010-11-29T12:02:42.295+01:00

(image) Onderweg in de voormalige provincies van het Ottomaanse Rijk - van Belgrado via Macedonië en Kosovo naar Sarajevo - overal Turkse toeristen. Op een parkeerplaats bij het fort in Skopje staat een lege Turkse touringcar met slapende chauffeur, bij de grill naast de karavanseraj bestelt een gezin sudzuk en patlican in het Turks. In een smal straatje in Prizren nippen veertig Turken aan hun theeglaasjes, voor de deur van een piepklein cafeetje. In Pristina willen ze voor de moskee op de foto. In de burekbar in de Bascarsija wordt niet meer bediend, zo druk is het met Turkse toeristen. Ze hebben in vier dagen Podgorica, Dubrovnik, Mostar en Sarajevo bezocht, vertelt een stel van een jaar of 30 vermoeid, nadat ze me iets van hun burek hebben aangeboden. Zijn dit nu de gevolgen van de toenemende invloed van Turkije, op economisch en diplomatiek gebied (waar je steeds vaker over leest)? Komen deze mensen alvast een huis uitzoeken of zie zijn dit gewoon blije Bajram-vakantiegangers? Ik heb niet de indruk dat neo-koloniale sentimenten voor hen een rol spelen, maar ik moet denken aan de gesprekken die we in september in Athene hebben gevoerd met Grieken over de toenemende invloed van China in dat land (en de bijbehorende geruchten). Onderdeel van de deal voor de koop van de scheepswerf in Piraeus zou zijn: de levering - door China - van 10.000 toeristen jaarlijks. (translation in comments)


(image)



De Strikten en de Toleranten

2010-11-23T13:14:07.494+01:00

(image) Door Servië loopt een diepe nieuwe maatschappelijke kloof. Sinds 11 november is een rookverbod op de werkvloer en in openbare gebouwen van kracht. Je omgang daarmee lijkt een soort karaktertest. Hoor je bij de strikten of de toleranten? In mijn vaste kopieerwinkel verbood een van de vrouwen haar collega haast om buiten te gaan staan roken (ook al was het daar twintig graden). Ze begon demonstratief met stapels printpapier te sjouwen om een rookzetel binnen te bouwen. De ander deed gespeeld moeilijk met een dikke knipoog, 'straks komt de inspectie nog'. Opeens hangt in vrijwel iedere kroeg een nadrukkelijk 'roken toegestaan bord'. In tegenstelling tot Nederland gelden bars hier duidelijk niet als werkvloer. Vrijdagavond kwam ook weer, zoals gebruikelijk op een uitgaansavond, een team mooie vrouwen van Pall Mall langs de tafeltjes met een promotieactie. Ze wilden niet zo graag op de foto, wat je hier ziet is het resultaat van een ongecoordineerde poging met een BlackBerry.
Vriend Pera kwam vrijdag niet opdagen, hij zat in de wachtkamer van de eerste hulp. Toen hij met een collega de bus terug naar huis nam, zaten twee mannen in de bus te roken. De collega verzocht ze te stoppen. Het antwoord was iets als: 'wij zitten bij de uitgang voor rokers, de uitgang voor niet-rokers is daar'. Toen de bus stopte stapten de mannen uit, maar niet voordat ze Pera en Co een paar keer in het gezicht hadden geslagen.



48 punten

2010-11-19T16:20:17.509+01:00

(image) Vorig jaar demonstreerden studenten ook al. Onder meer tegen het plan van de regering om het aantal studiepunten dat je moet halen om een beurs te krijgen te verhogen, van 48 naar 53 was geloof ik het voorstel (een studiejaar staat gelijk aan 60 punten). Het ministerie van onderwijs voorzag grote tekorten op de begroting en zocht naar geld. De studenten kregen zowaar hun zin, de 48 punten regel bleef bestaan. Maar vandaag demonstreren ze weer, want de staat betaalt niet uit. De pot is leeg, het geld is op. Leuk dat je 48 punten of meer hebt gehaald, maar het gaat gewoon niet. Wat moet je daar nu op zeggen? Uiteindelijk is een wet maar papier.
Dat vind ik vaak het wrange aan demonstraties in Servië. Mensen eisen het geld dat hen al is beloofd, maar dat nooit is gekomen. Pensioenen toegezegd bij privatiseringen, politiemannen die wel naar Kosovo zijn gegaan toen ze daar opdracht toe kregen, maar die er niet voor zijn betaald, straatarme mijnwerkers. Regisseur Želimir Žilnik maakte een geweldig docudrama over een fabriekje in de Vojvodina en werknemers die besluiten het begrip 'arbeiderszelfbeschikking' letterlijk te nemen. De hoofdrolspelers spelen zichzelf. Niemand lijkt te weten waar de documentaire eindigt en de film begint. Ik ben vergeten hoe het verhaal afliep. Waarschijnlijk net als in het echt: het is jammer maar helaas.



Meeloophond

2010-11-14T23:29:15.213+01:00

(image) Ze bestaan, ze zijn geen verzinsel van Discovery Channel. Olga heeft in Moskou met eigen ogen zwerfhonden gezien die zelfstandig per metro de hele stad doorkruisen. En in Belgrado reizen ze per bus, denk ik, als de meeloophond die me al een half uur langs Boulevard Mihajlo Pupin volgt, plotseling verdwenen is. Maar de hond staat niet in de zojuist naast me gestopte bus, maar ervoor, want als de gele stadsbus weer wegrijdt van de halte, springt hij tevoorschijn. Het spel begint opnieuw. De hond loopt voor me uit en doet net alsof hij mij niet ziet, maar ik voel hoe het oog aan de zijkant van zijn kop me in de gaten houdt. (image) Hij probeert te voorspellen welke kant ik op zal lopen. Als ik stilsta stop hij ook en doet net of 'ie heel druk iets aan het zoeken is. Ik snap wat de bedoeling is, maar ik zie nergens een bakker waar ik even een broodje voor het beest kan kopen (en je kunt een zwerfhond nu eenmaal geen geld geven). Als de brug over de Sava in beeld komt is hij ineens verdwenen. Als ik me omdraai zie ik hoe de hond een zebrapad oversteekt. 's Nachts droom ik van oplaadbare halsbandjes waarmee katten bij een soort voedselbank inkopen doen. (Translation in comments)



Binnenkort te verwachten gebreken

2010-12-07T19:19:14.541+01:00

(image) (image) (image) (image) (image) De man van de garage begrijpt me nooit helemaal. Ik wil graag dat hij dingen vervangt voor ze stuk gaan, hij weigert dat. Als ik per se wil kan hij best die fuseekogel voor me vervangen en voor en achter nieuwe banden op mijn auto zetten - 'binnenkort te verwachten gebreken' volgens de Nederlandse APK-inspecteur - maar hij vindt het zonde. Zolang het rijdt, rijdt het. (Translation in comments)



Cockta Light

2010-10-28T18:37:43.802+02:00

(image) Wie vroeg dat nou laatst, of er sinds de start van Bureau Belgrado in 2005 veel veranderd was in Servië? Ja, riepen wij. Milosevic overleden. Montenegro zelfstandig. Onafhankelijkheidsverklaring Kosovo. Het land bijna EU-kandidaatlidstaat. Laatste Zastava van de band in Kragujevac. Homo-parade gesteund door regering. Voorzichtige heropleving Tito-cultus. Cockta Light. Maar kijk nu eens naar de hierboven afgebeelde hoes van de derde LP van de band Partibrejkers. De foto is gemaakt op de hoek van ons blok. Niet in een vergeten buitenwijk, maar in het centrum van de stad, in de straat waar ook oud-premier Kostunica woont. De plaat stamt uit 1989. En kijk nu eens naar de foto hieronder, van zojuist. Let vooral op de verfbladder rechtsboven in beeld. Niets veranderd. (English translation in comments)(image)



Zie achterzijde

2010-10-24T09:28:05.532+02:00

(image) De oktober salon, de jaarlijkse grote tentoonstelling van hedendaagse kunst in Belgrado, vindt dit jaar plaats in een voormalige militaire academie. Uitsluitend video-kunst dit jaar, weinig bespiegelingen over het Joegoslavische verleden, veel over de werking van persoonlijke en collectieve herinnering. Aangenaam verrast werd ik door iets anders. Vanuit het gebouw heb je goed zicht op de blote achterzijde van het gebombardeerde gebouw van de Joegoslavische, nu Servische generale staf. Naar de voorzijde heb ik urenlang gestaard, onder meer in het gezelschap van nachtfotograaf Roel Backaert. Het gebouw werd na het NAVO-bombardement in 1999 grotendeels ontruimd. Voor restauratie van het complex van architect Nikola Dobrovic - niet alleen door mij beschouwd als het beste dat de Joegoslavische architectuur tussen 1945 en 1990 heeft voortgebracht - is geen geld. Mocht het ooit in oude staat worden hersteld, dan moet er een nieuwe, civiele functie worden gevonden. Het Servische leger is veel kleiner dan het Joegoslavische in de tijd van Tito. Er wordt gesproken over toetreding van Servië tot de NAVO, misschien is de restauratie wel part of the deal. (image)



Belgrade Book Fair

2010-10-19T18:54:12.297+02:00

(image) (image) (image) (image) Herfst in Belgrado. Oktober brengt de dorpsbewoner in de stadsmens boven. In park Tasmajdan verzamelen zich in het eerste weekend van de maand jaarlijks honderden hobby-imkers, zo begint het. Midden in de stad kun je ineens geroosterde paprika's ruiken. De kramen op de Bajloni-markt worden steeds leger, lang niet alle hokjes zijn meer bezet. Peren worden schaars. Het duurt niet lang meer of je kunt alleen er nog maar kelderappels en heel veel kool kopen. (image) De vakantiehuizen aan de kust zijn verlaten- je ziet weer meer Montenegrijnse kentekens in Belgrado. Halverwege de maand gaat de stadsverwarming aan. Boven de stad hangt dan al de lekkere lucht van oliekachels. In Kosovska, de straat achter de nationale assemblée, worden uit kofferbakken en laadruimtes van meestal aftandse, door hun assen zakkende auto's en bussen, tweedehands leerboeken verkocht. Het boekenaanbod op Studentski Tr, voor de deur van de filologische faculteit, is diverser: koffietafelboeken over Tito, klassieken van de wereldliteratuur in kunstleer, technische woordenboeken, strips en elpees, oud maar gekoesterd.



Hillary en de hools

2010-10-18T07:26:28.272+02:00

(image) Winkeliers in de binnenstad ruimen de rotzooi op die de homohatende hooligans hebben achtergelaten. Waarom moesten de ruiten van bakkerij Roggenart worden ingegooid? Omdat de broodjes er hard als een baksteen zijn? Nee, ze verkopen er het beste bruin brood van de stad. Maar Roggenart is een keten, van Oostenrijkse oorsprong bovendien. Dat zal het zijn. De vestiging van de Italiaanse Findomestic bank even verderop liep zondag immers ook schade op. En wat had de sportwinkel op Terazije misdaan, dat alle etalageruiten moesten sneuvelen? Zeker driekwart van de deelnemers aan de anti-demonstratie liep in trainingsbroek en kapuchontrui. Misschien zijn er hier een paar aan het plunderen geslagen. Ook het mobiele mammografiestation voor het Huis van de Vakbond hebben ze geprobeerd te slopen, alleen omdat 'ie gesponsord wordt door het verkeerde radiostation. Een raar doelwit voor een groep die zegt op te komen voor de Servische familie - zoveel van deze wagens zijn er niet in dit land. Er zitten deuken in de zilvergrijze trailer, nog niet alle glasscherven zijn opgeruimd. Alles werkt nog, zo te zien. Op een muurtje ernaast wachten 5 vrouwen op hun beurt. Aan de stoeprand staan vier politiebusjes. Nog altijd is er veel politie op straat. Hillary Clinton is op staatsbezoek.
LATER De EK-kwalificatiewedstrijd Italië-Servië, die al was begonnen met 35 minuten vertraging, is na 6 minuten stilgelegd, wegens 'crowd disturbance.' . Einde van het Europese avontuur? Als je dit leest is het een wonder dat ze aan de wedstrijd begonnen zijn.
(image) foto: Mondo.rs



Toch trots

2010-10-15T10:05:53.744+02:00

(image)



The Battle For Attica Square

2010-10-10T10:22:27.577+02:00

(object) (embed) Griekenland, vluchtelingen, massagraven, immigratie, Turkije, Fort Europa, Dublin II, UNHCR. Laat je in 20 minuten bijpraten over de voortdurende vluchtelingencatastrofe via deze Noorse documentaire.



Rode derrie

2010-10-09T15:11:00.895+02:00

(image) Toch nog even echt in de rode modder gestaan voor een korte reportage over wat volgens de Hongaarse milieubeweging de andere 'tikkende tijdbommen' zijn. Ik had het gevoel ook gelijk enkeldiep in de Hongaarse politieke derrie te zakken. Aan de oppervlakte is iedereen nog druk met het gebruikelijke stappenplan na een ramp. Slachtoffers zoeken, opruimen, feitenonderzoek, begrafenissen en stellingname om zich alvast in te dekken tegen latere schadeclaims. Maar de politiek staat intussen ook niet stil. Een Nederlands-Hongaarse NRC-lezer mailde vrijdag dat rijke Hongaren in binnen- en buitenland door de regering worden opgeroepen te doneren voor de slachtoffers en het rampgebied. ,,Die stellen misschien niet zulke strenge eisen als het IMF," schrijft hij er vilein bij. Een golf vervuilde rode modder die onschuldige dorpelingen overspoelt is ook een buitenkansje voor politieke profilering. Amper uitgeslapen na de succesvol verlopen lokale verkiezingen zondag, reageerde premier Viktor Orban wat traag op de ramp zelf. Daarna was hij er echter snel bij om op menselijk falen te wijzen. De suggestie is dan natuurlijk dat smerige, snel rijk geworden oud-socialisten de schuld hebben. Zoals zijn voorganger, de miljonair Ferenc Gyurcsány. Vreemd dat hij de 'nu zitten we met de rode modder'-metafoor zelf nog niet heeft opgepikt.



Belgrado gaat ondergronds

2010-10-06T13:11:05.399+02:00

(image) Een nieuwe attractie in onze buurt: de ondergrondse vuilcontainer. We hebben er twee om precies te zijn, op de meeste straathoeken staan nog gewoon de oude metalen verrijdbare gevallen. Die zijn allesbehalve fraai om te zien - meestal puilen ze uit en staat de rotzooi ernaast - maar je kunt er van alles in vinden, vooral als er net een woning is leeggehaald. Hele jaargangen van tijdschriften, kleding (vintage!), afgedankte fotoalbums, oude drankflessen met mooie etiketten, voetbalvaantjes, oude Zastava-kalenders en andere Joego-troep. Ik kan er niet langslopen zonder er even in te kijken. (image) Voor Roma in Belgrado zijn de rollende containers een belangrijke bron van inkomsten. Het bruikbare afval, vooral karton is geliefd, wordt gescheiden van de rest en met onttakelde auto's en paard en wagen afgevoerd. Soms komen hele families in actie en zie je kinderen van zes kartonnen dozen groter dan henzelf in elkaar trappen. Vaker zijn de vuilnisverzamelaars alleen, met een rugzak op en een dik stuk ijzerdraad in de hand, om mee tussen de vuilniszakken te wroeten. Aan de uitstekende delen van de containers hangen niet zelden plastic zakjes met eten. Zo werkt recycling in Belgrado. Maar de pilot met de ondergrondse containers (hier in de pre-EU, waar batterijen gewoon in de vuilniszak gaan) kondigt veranderingen aan. Ongetwijfeld aangezwengeld door Brusselse stimuleringsplannen en toetredingsgedoe. Arme Roma, eerst worden ze teruggestuurd uit Frankrijk, vervolgens wordt het ze ook thuis onmogelijk gemaakt om aan de kost te komen. De EU: there's no escape.

(De eerste foto heeft met het bovenstaande niet veel te maken. We hebben hem vier jaar geleden ook al eens gebruikt. Gemaakt op een 'zwarte school' in Roemenië. We hebben de neiging om in huis met een muts op te gaan lopen, vandaar. De stadsverwarming gaat pas op 15 oktober weer aan).



Buurman

2010-10-06T07:26:00.853+02:00

(image) Mijn buurman, tweehonderd meter verderop in de straat, is een schim van de man die Slobodan Milosevic op 6 oktober 2000 opvolgde als president. Vojislav Kostunica, de professor in de rechten met het vreugdeloze gezicht. Af en toe zie ik hem lopen, een onopvallende lobbes, boek onder de arm, zonder bodyguards. Hij roept (zie foto) associaties op met Joe Quimby, de burgemeester uit de tekenfilmserie The Simpsons. Als hij voorbij komt fluisteren vrienden dat hij zijn appartement deelt met een grote hoeveelheid katten en zijn moeder. Hoewel hij getrouwd is wordt er gegniffeld over het schijnbaar ontbreken van enig liefdesleven. Ik heb nog nooit iemand iets positiefs over hem horen zeggen. Tien jaar na de val van Milosevic is hij voor mij symbool geworden van de stroperige veranderingsproces in Servië. Hij ging eraan staan, dat moet je hem nageven, maar een groot hervormer was hij nooit. Milosevic was weggestuurd, maar een groot deel van zijn apparaat bleef bestaan. Inclusief de geheime diensten. De periode dat Kostunica premier was (2004-2008), na de moord op Zoran Djindjic, voelen voor veel Serviërs als verloren jaren. Zoals in meer ex-communistische landen waar geen echte zuivering heeft plaatsgevonden, heeft de vroegere partijelite zich prima weten aan te passen. De partij van Milosevic (SPS) maakt nu deel uit van de pro-Westerse regering. De voormalige radicale partij heet nu progressief. Kostunica verkiest als een van de weinig politici Kosovo boven de EU en verliest in de oppositie langzaam aan betekenis.



Een jaar campagne

2010-10-04T15:36:23.285+02:00

Veertien maanden geleden was ik in de war. Overal las ik toespelingen op de Bosnische algemene verkiezingen, die blijkbaar aanstaande waren. Het was de uitleg die ik keer op keer kreeg om te verklaren waarom besluitvorming niet mogelijk was: 'bijna verkiezingen'. In oktober zouden ze zijn. Het was zomer 2009. Ik zocht in de agenda's van internationale persbureaus om te controleren of ik iets over het hoofd zag en mijn planning moest aanpassen. Dat bleek niet het geval. Al ruim een jaar voor de daadwerkelijke verkiezingen (gisteren) werden ze breed gebruikt als excuus voor niets doen. Iedereen wilde eerst de stoelendans van de elite afwachten. Of wist het gewoon ook even niet meer met het treurigstemmende restland. Zelfs de hoge vertegenwoordiger van Bosnië, Valentin Inzko, klinkt in interviews moe van trekken aan een dood paard. Op het moment is een groep Nederlandse studenten en pas-afgestudeerden in Bosnië-Herzegovina. Het is een reis georganiseerd door de BKB academie en bedoeld om campagnes te bestuderen en ervan te leren. Ik trek af en toe met ze op. Het was gedurende het weekend grappig en een beetje treurig om te zien hoe in twee dagen tijd het besef doordrong dat deze verkiezingen inhoudelijk nergens over gaan. Zatermiddag had de groep een afspraak met twee SNSD vertegenwoordigers (de partij van Milorad Dodik) in Pale. Met tien knalrode taxi's ging het vanuit het hart van Sarajevo de berg op naar een restaurant waar een tafel sjiek gedekt was. Daar zaten twee Bosnische Serviërs in pak klaar die zich uitputten in beleefdheden, maar met wie het geen moment tot een echt gesprek kwam. De taal was een obstakel, ze verscholen zich achter de campagnestilte de dag voor de verkiezingen, maar bovenal verstonden de twee groepen elkaar echt niet. Ze leven in andere werelden. Volgens de SNSD-ers hebben zich in Pale de afgelopen twee maanden 700 jongeren aangemeld bij de partij. Iedere Nederlandse partijafdeling zou een gat in de lucht springen bij zo'n aanwas. Een frisse jonge Nederlander vroeg dus geinteresseerd hoe hij denkt al dat partijpotentieel in te zetten. Gaat hij ze trainen? Met ze brainstormen over het gebruik van sociale media. Acties tijdens de campagne? De (haast tandeloze, oh cliché!) apparatsjik mompelde iets over jongeren die gewoon graag bij de grote familie willen horen die zijn partij is. Mijn voorzichtige suggestie dat ze wellicht hopen iets terug te krijgen voor hun inzet voor de partij deed hij snibbig af. Na een uur miscommunicatie verslapte de aandacht en volgde iedereen onder tafel via iPhones en Twitter het CDA-congres.foto's: Vere van Gool[...]