Subscribe: US TV
http://darkustv.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: US TV

US TV



Eγώ, μια DSL και πολύς ελεύθερος χρόνος...



Updated: 2017-07-23T11:03:56.128+03:00

 



«Twin Peaks» #1 / «She’s dead. Wrapped in plastic»: Οι χαρακτήρες και το μυστήριο

2014-10-21T18:09:28.047+03:00

Το κείμενο γράφτηκε υπό τους ήχους του soundtrack του Άντζελο Μπανταλαμέντι.«She’s dead. Wrapped in plastic.»Με αυτές τις λέξεις του Τζακ Νανς (στο ρόλο του Πιτ Μαρτέλ) μπήκε μπροστά η προσπάθεια λύσης ενός μυστηρίου που θα άλλαζε για πάντα τους κανόνες της τηλεοπτικής αφήγησης. Σε αυτή τη σκηνή απολύτως τίποτα δεν είναι τυχαίο.Ο Πιτ ανακαλύπτει όντως το πτώμα πίσω από τα βράχια, τυλιγμένο σε πλαστικό. Δίνουμε όμως σημασία στο βλέμμα της κάμερας, υπό την στιβαρή σκηνοθετική καθοδήγηση του Ντέιβιντ Λιντς, ο οποίος, σύμφωνα με κριτικές της εποχής, «έφερε την τηλεόραση όσο κοντά μπορεί να φτάσει στην τέχνη». Η κάμερα δεν βρίσκεται εκεί για να χιμήξει ανήθικα στο άψυχο κορμί, δεν είναι εκεί για να αντλήσει αξία μέσα από την πράξη βίας.Αντί να μελετήσει το πτώμα, αντί να χαθεί στη φρίκη, η αφήγηση εξανθρωπίζει άμεσα το συμβάν. Ο Πιτ δεν ξετυλίγει το πλαστικό. Δεν κοιτάζει το πτώμα. Δεν μας εκθέτει, αυτός ή ο Λιντς, στη φρίκη του φόνου προτού δώσει στο θύμα ανθρώπινη υπόσταση. Ο Πιτ τηλεφωνεί στον σερίφη Τρούμαν (Μάικλ Όντκιν), εμφανώς σπασμένος ψυχολογικά από την ανακάλυψή του. «She’s dead», του λέει έτοιμος να λυγίσει. «Wrapped in plastic».Όταν ο σερίφης με το προσωπικό του καταφθάνει στον τόπο του εγκλήματος για να μας αποκαλύψει το πρόσωπο του θύματος, οι δύο άντρες μοιάζουν καταρρακωμένοι όταν διαπιστώνουν πως το πτώμα ανήκει στην Λόρα Πάλμερ. Ο φωτογράφος της σκηνής του εγκλήματος, κλαίει. Αυτό χρησιμοποιείται ως τικ του χαρακτήρα όμως ταυτόχρονα η πρόθεσή είναι σαφής. Αυτό που βλέπουμε μετράει. Αυτό που βλέπουμε είναι δυσβάσταχτο.Σε αυτό το σημείο δεν ξέρουμε ποια είναι η Λόρα. Όμως πριν δούμε τους CSI να δουλεύουν, πριν αρχίσουμε κυνικά να αναλύουμε γεγονότα και στοιχεία, παρακολουθούμε καθώς η μικρή κοινωνία της πόλης αρχίζει να συντρίβεται υπό το βάρος αυτής της απώλειας.Αυτό λοιπόν είναι, με το καλημέρα κιόλας, που το «Twin Peaks» κάνει σωστά ως σειρά μυστηρίου, προτού δεκάδες άλλες σειρές μυστηρίου έρθουν να το κάνουν λάθος. Για την επόμενη μισή ώρα μεταφερόμαστε από σπίτι σε σπίτι, από εργοτάξια σε σχολεία, από τους δρόμους στα μαγαζιά, καθώς η μικρή κοινωνία (λίγο πάνω από 5,000 κάτοικοι) του Τουίν Πικς έρχεται αντιμέτωπη με το θάνατο της Λόρα Πάλμερ.Σε ένα μικρό, μα απολύτως αποτελεσματικό τουρ περίπου μισής ώρας, ο οι Φροστ και Λιντς (που συν-[...]



«Mulholland Drive»: Η προηγούμενη επιστροφή του Ντέιβιντ Λιντς στην τηλεόραση

2014-10-21T18:05:19.324+03:00

Πώς το μέσο αποδείχτηκε ανέτοιμο για την επιστροφή του ανθρώπου που το άλλαξε για πάντα.για το FLIXOταν γράφεται η ιστορία του σινεμά και της τηλεόρασης, κανείς δημιουργός δε θα κρατά τόσο υψηλή θέση σημασίας και στα δύο. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς την άνοιξη του 1990. Αν μη τι άλλο δε θα βρει κανείς εύκολα ένα δίμηνο σαν εκείνο του Λιντς: Τον Απρίλιο έκανε πρεμιέρα, εν μέσω διθυράμβων της κριτικής και τεράστιας αποδοχής του κοινού, το «Twin Peaks» στην τηλεόραση. Τον Μάιο κέρδιζε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες για το «Wild at Heart».Χρυσός Φοίνικας και τηλεόραση. Και γιατί όχι.Ο Ντέιβιντ Λιντς μπορεί να είναι ένας από τους πιο σημαντικούς (και ξεχωριστούς) auteurs του Αμερικάνικου σινεμά, όμως στην πρώτη του -και μοναδική με σημασία- επίσκεψη στη μικρή οθόνη το 1990, κατάφερε να σημαδέψει μια για πάντα την εξέλιξή της.Δέκα χρόνια μετά το «Twin Peaks», ο Λιντς θα επιχειρούσε να επιστρέψει. Θα σκηνοθετούσε έναν νέο πιλότο σειράς για το ABC. Το αποτέλεσμα; Eνας αληθινός θρίαμβος.Στο σινεμά.Περίεργο πώς έρχονται καμιά φορά τα πράγματα.Στην πραγματικότητα ο Λιντς δεν έφυγε από την τηλεόραση με το κλείσιμο του «Twin Peaks». Το ‘92 ξεκίνησε, πάλι με τον Φροστ, ένα σίτκομ εποχής για τους ανθρώπους σε μια ψεύτικο τηλεοπτικό κανάλι των ‘50s. Το «On the Air» κόπηκε στα 3 επεισόδια. Ένα χρόνο μετά, γύρισε για το ΗΒΟ (που τότε μπορεί να λεγόταν ΗΒΟ αλλά δεν ήταν ΗΒΟ, καταλαβαίνετε) μια σειρά αυτοτελών τηλεταινιών υπό τον τίτλο «Hotel Room» που ούτε ο ίδιος δε θα θυμάται πως έχει κάνει. Την ίδια αυτή περίοδο γύρισε και το «Twin Peaks: Fire Walk With Me»- γενικά το πρώτο μισό των ‘90s είναι όλο τηλεόραση για τον Λιντς.Δείτε εδώ τα 7 επεισόδια του 90s sitcom του Ντέιβιντ ΛιντςΟι διαδοχικές απογοητεύσεις τον ώθησαν να στραφεί ξανά στο σινεμά όπου έβγαλε το άχτι του με το «Lost Highway», όμως η αγάπη του για το μέσο της τηλεόρασης δεν έσβησε. «Λατρεύω μια συνεχιζόμενη ιστορία», δήλωνε τότε. «Θέλω τη δυνατότητα να ανοίξεις διάπλατα ένα κόσμο, όμως αυτό χρειάζεται χρόνο». Σε context καριέρας, δεν είναι λάθος να σκεφτείς πως οι διάφοροι εφιάλτες που έχει κατά καιρούς απλώσει ο Λιντς στη μεγάλη οθόνη, δεν είναι παρά εν δυνάμει πιλότοι εν δυνάμει σειρών. Απλά έτυχε το «Twin Peaks» να είναι το μόνο που έγινε όσα μπορούσε να γίνει.Λίγα χρόνια μετά, ακολουθώντας το «Lost Highway» με μια άλλη ιστορία μ[...]



Οι 7 απόγονοι του «Twin Peaks»

2014-10-21T18:00:38.681+03:00

Εντοπίζουμε τους αμεσότερους απογόνους της σειράς των Μαρκ Φροστ και Ντέιβιντ Λιντς, για να καταλήξουμε στο πιο αναπόφευκτο μεγαλόστομο συμπέρασμα για την κληρονομιά της.για το FLIXΑς το δούμε σαν μαθηματική άσκηση.Ας εντοπίσουμε λίγες από τις σειρές που δε θα είχαν υπάρξει δίχως το «Twin Peaks» των Ντέιβιντ Λιντς και Μαρκ Φροστ, ώστε να έχουμε μια καλύτερη ιδέα για τι πράγμα μιλάμε, όταν μιλάμε για «επιρροή» (και τι είδους).Ακριβώς πάνω στη στιγμή που η ανακοίνωση του τρίτου κύκλου της σειράς έρχεται ως το σημαντικότερο τηλεοπτικό νέο της δεκαετίας (τουλάχιστον) για να αλλάξει όλα όσα ξέραμε για την τηλεόραση τότε και τώρα.«Lost»Για το μυστήριο, τα ερωτήματα, τα αινίγματα, την αίσθηση πως όλα όσα παρακολουθείς είναι ένα εφιαλτικό υπερμεγέθες επεισόδιο «Twilight Zone».Τι γέννησε το «Lost»: Τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τηλεόραση σήμερα, τον τρόπο με τον οποίο η τηλεόραση μυθολογίας γράφεται για το σήμερα.«The Sopranos»Για τον ονειρικό τόνο και για τους ρυθμούς με τους οποίους μια κεντρική ιστορία διακλαδώνεται στο πλούσιο περιβάλλον της.Τι γέννησαν οι «Sopranos»: Τον τηλεοπτικό αντιήρωα, την κυριαρχία του ΗΒΟ, το επίσης uber-«Twin Peaks»-ικό «Mad Men», τον θρίαμβο της καλωδιακής τηλεόρασης. Εν ολίγοις: Την Χρυσή Εποχή της τηλεόρασης.«The X-Files»Για την ιδέα πως μπορείς να αναπτύξεις μια μακράς αφήγησης ιστορία μέσα από δεκάδες επεισόδια και πολλές σεζόν, κοιτώντας τόσο τα μεμονωμένα επεισόδια, όσο και τη μεγάλη εικόνα.Τι γέννησαν τα «X-Files»: Τη σειρά μυθολογίας.«Deadwood»Για το πώς μια ιστορία εξαπλώνεται ρευστά δίχως απαραιτήτως να έχει σαφή αίσθηση του πού κατευθύνεται και πώς, και για το πώς οι χαρακτήρες και η ατμόσφαιρα χτίζουν μια κοινότητα-πρωταγωνιστή.Τι γέννησε το «Deadwood»: Εκτός του «John from Cincinnati» (του πιο αγνού απογόνου του «Twin Peaks» και της μοναδικής σειράς που μπορεί να ισχυριστεί πως το ξεπερνά σε βαθμό ‘δεν πιστεύω αυτό που βλέπω’), κυριότερα ενίσχυσε την ιδέα της auteur TV, ανοίγοντας το δρόμο για απαιτητικές, ποιητικές αφηγήσεις μέσα από τη ματιά και τη γραφή ενός ακραίου δημιουργού αντί μιας ομάδας συνεργατών-γραφιάδων.«Six Feet Under»Για την απόλυτη απελευθέρωση του Παράξενου και του γκροτέσκου στη μικρή οθόνη, με όρους εξ ολοκλήρου καλλιτεχνικούς και ονειρικούς.Τι γέννησε το «Six Feet Under»: Δεν εί[...]



Η Δευτέρα Παρουσία του «Twin Peaks»

2014-10-21T17:30:42.914+03:00

για το FLIXΠολλές σειρές έχουν επιστρέψει τα τελευταία χρόνια. Όμως η επιστροφή, 25 χρόνια μετά, της σειράς που άλλαξε για πάντα την τηλεόραση, είναι η πιο απίστευτη περίπτωση όλων. Κι η πιο σημαντική επίσης.Το αντιλαμβάνομαι με όρους περισσότερο θρησκευτικούς.Για λόγους που θα διαβάσετε αναλυτικά (και ξανά, και ξανά) και εδώ αλλά και αλλού, το «Twin Peaks», για έναν πράκτορα του FBI που φτάνει σε μια μυστηριώδη επαρχιακή πόλη ώστε να διαλευκάνει το φόνο μιας νεαρής κοπέλας, είναι η σειρά βάσει της οποίας αναπτύχθηκε όλη η σύγχρονη τηλεόραση.Αυτό δεν είναι υπερβολή, δεν είναι κενό hype. Είναι η αλήθεια.Μια τέτοια επιστροφή λοιπόν είναι εκ των πραγμάτων μια εντελώς διαφορετική περίπτωση από όλες τις άλλες.Διότι, για να προλάβει ένα οποιοδήποτε έργο να έχει επιδράσει σε τέτοιο αποφασιστικό βαθμό στο μέσο του, σημαίνει πως έχει περάσει χρόνος. Πολύς χρόνος. Όπως λέμε, 25 χρόνια. Κάποιες φορές ένα απόλυτο νούμερο μπορεί να είναι τόσο μεγάλο ώστε να κάνει όλη τη διαφορά. «Εδώ δεν μιλάμε ‘Veronica Mars’», όπως έγραψε κι ο Άντι Γκρίνγουωλντ. Μιλάμε για κάτι άλλο.Τον Απρίλιο του 1990 στο ABC ξεκίνησε να προβάλλεται μια σειρά μυστηρίου και φαντασίας από τον Ντέιβιντ Λιντς και τον Μαρκ Φροστ που δεν έμοιαζε με τίποτα που να είχε προηγηθεί. Γνωστό το παραμύθι. Λιγότερο από 2 χρόνια μετά, η σειρά κόπηκε, αλλά το άμεσο, βίαιο level-up στο οποίο υποχρέωσε την τηλεόραση είχε σαν αποτέλεσμα μια επίδραση διαρκείας. Πήρε χρόνια, πήρε δεκαετίες, ώστε το μέσο να είναι αληθινά έτοιμο για το «Twin Peaks».Όταν έκανε πρεμιέρα, ήταν κάτι το -απλά- εξωπραγματικό. Μιλάμε για μια τηλεόραση πριν καν τα «X-Files». Κανείς δεν ήξερε από πού του ήρθε το «Twin Peaks», πόσο μάλλον αν μιλάμε περί πλήρους κατανόησης του όλου επιτεύγματος. Όσο απίστευτη είναι, δεδομένων των συνθηκών, η τεράστια αρχική επιτυχία της σειράς (κοντά 35 εκατομμύρια θεατές στην πρεμιέρα), άλλο τόσο φυσιολογική είναι λοιπόν η σύντομη, γοργή πτωτική πορεία. (Έναν Απρίλιο αργότερα, η θεαματικότητα έφτανε στα 7 εκατομμύρια).Το «Twin Peaks», αυτή η ανωμαλία της φύσης, ήρθε φαινομενικά από το πουθενά, άφησε τους πάντες να απορούν τι τους χτύπησε. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, ας αναφέρομαι μερικές άλλες σειρές που έκαναν πρεμιέρα το 1990. Τις επιτυχημένες τουλάχιστον. Ώστε να κα[...]



Η Καλίντα, το "Good Wife" και η τέχνη του να προχωράς

2014-10-16T15:06:54.765+03:00

-Kalinda, why do people let you onto crime scenes?-I don't know. People like me.Ναι. Τη λατρεύουμε.Η Καλίντα ήταν για αρκετό καιρό ο αγαπημένος μου χαρακτήρας στο “Good Wife” αλλά μετά η σειρά την προσπέρασε. Δεν είναι ότι έγινε ποτέ βάρος, απλά σε επίπεδο δραματουργίας, η έμφαση μετακινήθηκε αλλού.Στην αρχή ήταν οι 2 πρώτες σεζόν. Είναι σημαντικό και καθόλου τυχαίο πως εκείνες ήταν οι σεζόν δόξας της Καλίντα. Οι δημιουργοί Ρόμπερτ και Μισέλ Κινγκ είχαν κατά παραδοχή τους, σχεδιάσει το βασικό δραματικό arc των 2 πρώτων σεζόν, προετοιμάζοντας για 40+ επεισόδια το έδαφος για τη στιγμή της μεγάλης αποκάλυψης, πως ο Πίτερ είχε απατήσει την Αλίσια με την Καλίντα. Το αποτέλεσμα ήταν μια πρώτη σπουδαία κορύφωση για τη σειρά, μια επική αποκάλυψη (που όμως στηριζόταν πλήρως από ό,τι είχε προηγηθεί) και ένα Έμμυ για την Άρτσι Παντζάμπι. Όχι και άσχημα.Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα συνέβαινε μετά, γιατί συχνότερα από ό,τι όχι, όταν οι σειρές φτάνουν το πρώτο βασικό σημείο μέχρι το οποίο έχουν σκεφτεί οι δημιουργοί, μετά δεν έχεις πού να πας. Και εκεί είναι που συνέβη κάτι αξιοσημείωτο: To “Good Wife” επιβίωσε. Η Καλίντα όχι.Η πορεία της σειράς είναι γνωστή και, βασικά, πολυτραγουδισμένη. Είχε μια συμπαθή 3η σεζόν, και μια άνιση 4η, προτού εκραγεί δημιουργικά με την ιστορική 5η. Η σειρά βρήκε νέα πράγματα να πει. Απλά αυτά τα νεά πράγματα δε συμπεριλάμβαναν την Καλίντα.Ήταν κρίμα, γιατί από την πρώτη της στιγμή η Καλίντα ήταν από τους πιο μαγνητιστικούς χαρακτήρες οπουδήποτε στην τηλεόραση. Είχε έναν αέρα μυστηρίου, μια αύρα ισχύος, και κάτι το επιθετικά σεξουαλικό δίχως καν να χρειάζεται να κοπιάσει γι'αυτό. Ήταν ο χαρακτήρας-άγκυρα της σειράς, η ηρωίδα που ήξερες πως δε θα απογοητεύσει ποτέ, που ήξερες πως όταν υπάρχει πρόβλημα θα είναι εκείνη που θα το λύσει ή που έστω θα στηριχτείς πάνω της για να πάρεις δυνάμεις. (Ο Ντάμπλντορ του “Good Wife” δηλαδή, lol.)Η Καλίντα συνέχισε να είναι αποτελεσματική και συνέχισε να είναι καθηλωτική και τις επόμενες σεζόν. Δεν ήταν όμως πια μυστηριώδης και απόκοσμη. Μια απόπειρα ανάκτησης της αύρας μυστηρίου και απειλής μας χάρισε το χειρότερο storyline που έχει κάνει ποτέ η σειρά, το οποίο ευτυχώς εγκαταλείφθηκε γρήγορα και με ταιριαστά διφορούμενο τρόπο: Ποτέ δε μάθαμε τι ακριβώς έκανε η Καλ[...]



"Survivor: SJDS - GOP", 4: We're a Hot Mess

2014-10-16T13:35:18.570+03:00

Α, ναι, έλα, τι έγινε; Ξεκίνησε η σεζόν; Μπορούμε να αρχίσουμε να δίνουμε σημασία τώρα δηλαδή;Μετά από αυτό το επώδυνο mini arc με τον Τζον Ρόκερ στα 3 πρώτα επεισόδια της σεζόν, ξαφνικά έχουμε ένα πλήρες reboot με τη σειρά να θυμάται ότι έχει μια σεζόν να αφηγηθεί. Έτσι έξαφνα έχουμε όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους με τους οποίους ασχολούμαστε τώρα. Την Κέλι, τον Τζον, τον Ντρου, τη Ζάκλιν, τον Άλεκ, μαγικά πράγματα! Καινούριοι χαρακτήρες τα παιδιά; Πόσο Νίκι+Πάολο φάση.Αλήθεια είναι πολύ ενοχλητικό όταν η σειρά πωρώνεται τόσο πολύ με ιστορίες που ξέρει πως δε θα οδηγήσουν πουθενά. Όπως πχ σε εκείνη τη σεζόν με τη Σούγκαρ και τον Έις, που ξαφνικά ο δεύτερος έφυγε στη μέση της σεζόν και για τα υπόλοιπα επεισόδια βλέπαμε ξαφνικά μόνο καινούρια πράγματα. Τελοσπάντων, τουλάχιστον εδώ το μαρτύριο τελείωσε νωρίς.Αλλά το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι υπήρχε ως αφηγηματική επιλογή, αλλά και το ότι βοηθήθηκε από τα μονόπλευρα αποτελέσματα. Μια φυλή έχανε πάντα οπότε τους άλλους δε τους είχαμε δει ποτέ. Ειλικρινά στο σημερινό επεισόδιο ένιωθα σα να έβλεπα spin-off της ως τώρα σεζόν. “Ο δημοφιλής Τζέρεμι μετακομίζει σε ένα άλλο νησί όπου πετυχαίνει ένα άλλο γκρουπ παράξενων ναυαγών!”Το αποτέλεσμα ήταν ένα αναπάντεχα διασκεδαστικό επεισόδιο. Διότι για τον ίδιο λόγο που δεν είχαμε ασχοληθεί ως τώρα με όλους αυτούς τους χαρακτήρες, για τον ίδιο ακριβώς λόγο είχαν μεταξύ τους αυτή τη χαώδη δυναμική. Συμβαίνει πάντα στο “Survivor” (και γενικά στη ζωή δηλαδή): Όταν ένα σύστημα βολεύεται τόσο πολύ και δεν αποβάλλει τα προβληματικά του κομμάτια, η ώρα της κρίσης θα είναι πολύ πιο επίπονη, γιατί πλέον τίποτα δε λειτουργεί, τίποτα δεν ταιριάζει με τίποτα άλλο. Τα πάντα είναι σε μια φλου, παντελώς αδοκίμαστη κατάσταση.Φτάσαμε δηλαδή στη 10η μέρα στο νησί, και στο Hunahpu δεν ξέραν καν ποιες είναι οι συμμαχίες τους! Ο “Χα-γιάκ!” Κιθ συγκεκριμένα δεν ήξερε καν τι ακριβώς σημαίνει συμμαχία, αλλά από την άλλη ο Κιθ υποπτεύομαι πως δεν είναι ιδιαίτερα εξυπνότερος από αυτό το τσακμάκι που όλο χάνουν και βρίσκουν. Οπότε κάρφωσε τον Τζέρεμι (δίχως καν ο Τζέρεμι να έχει το Immunity Idol) με αποτέλεσμα εκείνος να του κρατήσει μούτρα και να τον ψηφίσει στο τέλος παρότι δεν έβγαζε κανένα νόημα στρατ[...]



"Doctor Who", 8x08: Mummy on the Orient Express

2014-10-14T17:59:35.837+03:00

Αυτή η σεζόν πάει από το καλό στο καλύτερο, από την ώρα που δήλωσε δίχως δισταγμό τι είναι και τι κάνει δεν έχει δώσει ούτε μισό μέτριο επεισόδιο. Αυτό που άλλες σεζόν θα ήταν μια τυπική περιπέτεια στο διάστημα για τον Doctor και την companion, φέτος στο πλαίσιο αυτής της σεζόν είναι ένα αληθινά κομβικό σημείο με τον Doctor να φέρνει την Κλάρα στο διαστημικό Όριαν Εξπρές για ένα τελευταίο αντίο. Υποτίθεται.ΟΚ, καταρχάς πόσο κουλ είναι το διαστημικό Όριαν Εξπρές; Αν έχω ένα κρίμα για την όλη φάση είναι που δεν εμπεριείχε κάποιο whodunnit το επεισόδιο για να είναι και συνεπές θεματικά, αλλά πραγματικά δε θα είμαι ο ξενέρωτος που θα διαμαρτυρηθεί για το ότι είχαμε μια αόρατη διαστημική μούμια-στρατιώτη. Δεν ήταν whodunnit αλλά ήταν whonext, το οποίο μπορεί υπό συνθήκες να είναι εξίσου νευρώδες και καθηλωτικό.Και ήταν καθηλωτικό επεισόδιο. Όταν ήρθε η στιγμή που ο Doctor αποφάσισε πως ήταν ώρα να δει εκείνος τη Μούμια, θυμάμαι να απορώ τι θα βλέπουμε σε όλη την υπόλοιπη ώρα, έχοντας παντελώς χάσει την αίσθηση του χρόνου και ότι το επεισόδιο σχεδόν τελείωνε πια.Όπως σε όλο αυτό το σερί επεισοδίων, αυτό που με κράτησε πρώτα και κύρια ήταν το interplay μεταξύ Doctor και Κλάρα. Ύστερα από τον καυγά τους την προηγούμενη βδομάδα μου φάνηκε περίεργο εξαρχής που ήταν μαζί στο τραίνο ακαι η άμεση εξήγηση δεν έκανε αυτό που συνέβαινε φυσιολογικό: Ήταν εκεί για ένα τελευταίο ταξίδι, που εμφανέστατα κι οι δυο τους ήλπιζαν πως θα ήταν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι. Εγώ συνήθως θέλω να πω, όταν τσακώνομαι δεν το ρίχνω μετά στους επιλόγους. Άμα τελειώσει κάτι, τελείωσε.Ο Doctor με τον γνωστό douchey τρόπο του το ξέρει και τους ταξιδεύει εν γνώσει του στο στόμα του λύκου, αποδεχόμενος μια πρόσκληση που λάμβανε εδώ και καριό από έναν μυστηριώδη uber-douchebag που ήθελε να λύσει το μυστήριο μιας αρχαίας εξωγήινης θρυλικής φονικής μούμιας. Όμως και η Κλάρα, περνάει όλο το επεισόδιο προσπαθώντας να αρνηθεί αυτό που θέλει πραγματικά: Αυτό το ταξίδι να είναι μια ακόμα επικίνδυνη περιπέτεια. Και επειδή ακριβώς το αρνείται επίμονα, στο τέλος η μεταστροφή της είναι εντελώς έξαφνη, συνοδευόμενη από την φανταστική ατάκα, “Shut up and give me some planets”.“Shut up and give me some planets!” Υπέροχο. Και ξέρεις πως απελευθερώνει τη δ[...]



"The Good Wife", 6x04: Oppo Research

2014-10-14T16:10:54.202+03:00

Αυτό είναι το είδος του επεισοδίου που σειρές χρησιμοποιούν συχνά ώστε να παρουσιάσουν μια περίληψη του premise ή του κεντρικού χαρακτήρα τους μέσω ενός αφηγηματικού τεχνάσματος. Το σενάριο απαιτεί, για κάποιον λόγο, να καθίσει κάποιος και να αρχίσει να εξηγεί βασικά όλη τη σειρά σε κάποιον νεοεισελθόντα, με στόχο φυσικά όλα να δοθούν στο πιάτο σε πιθανούς νέους θεατές. Το “Good Wife” φυσικά σε αυτό το σημείο της ζωής του δεν ενδιαφέρεται να τραβήξει νέους θεατές (άσχετα που το κάνει βάσει του συνεχιζόμενα πανίσχυρου word of mouth) και απλώς χρησιμοποιεί τη δομή 'συνέντευξη με clip show'΄όχι για να ενισχύσει μα για να ταράξει, για μια ακόμα φορά, λίγο ακόμα, τα θεμέλια.Η πρώτη μικρή ανατροπή ήρθε όταν συνειδητοποιήσαμε πως το 'oppo research' του τίτλου δεν αναφερόταν στον Κάστρο μα στην Αλίσια. Αυτό ουσιαστικά εκκίνησε ένα επεισόδιο γεμάτο μικρές εμφύλιες συρράξεις μέσα σε ένα κλειστό χώρο. Τα πρώτα 15-20' λεπτά έφυγαν δίχως ανάσα, με τον Ιλάι και τον (σίγουρα όχι παραμορφωμένο από το δυστύχημά του, LOL, Πίτερ) Τζόνι Έλφμαν να παίζουν μαγικό 1-2 στην πολιορκία της προσωπικής ζωής της Αλίσια. Είπαμε. Δεν υπάρχει προσωπική ζωή.Έτσι το επεισόδιο διακλαδώνεται σε μικρές υπο-πλοκές με την Αλίσια να έχει να διαχειριστεί ταυτόχρονα τις κρίσεις με τον Ζακ, τον Πίτερ (αν και αυτό δε το ξέρει), τη μάνα και τον αδερφό της, τον Φιν Πόλμαρ και τον Λεμόντ Μπίσοπ. Και το κάνει με χάρη που θα ζήλευε κι ο πιο ακριβής χειρούργος. (Και στην όλη διάρκεια του επεισοδίου το background γέμιζε συνεχώς με ψαλμούς της Γκρέις και των φίλων της. Αναμφίβολα η πίστη της κόρης της Αλίσια θα παίξει κάποιο ρόλο...;)Οι σκηνές με τον Ζακ ήταν εκείνες που μου εντυπώθηκαν εντονότερα. Τη στιγμή που μαθαίνεις ένα νέο-σφαλιάρα που δεν ξέρεις από πού σου ήρθε, η πρώτη ενστικτώδης αντίδραση είναι πάντα να αναζητήσεις εκ των υστέρων αποδείξεις ή έστω ενδείξεις. Φευγαλέες αναμνήσεις με τον Ζακ περνούν μπροστά από τα μάτια της σε όλη τη διάρκεια του επεισοδίου, με την Αλίσια να αναρωτιέται, ήταν αυτό κάτι που είχε δει και δεν το πρόσεξε; Ήταν κάτι που θα έπρεπε να έχει προσέξει; Ήταν όλα στο μυαλό της;Όλα ήταν και στο μυαλό του Ιλάι όσο αφορά στην Λόρεν της intern του Πίτερ- ή και όχι. Γιατί το αληθινό [...]



"Survivor: SJDS - TDK", 3: Actions vs. Accusations

2014-10-09T10:47:51.652+03:00

“You. Are. Negative.”Ουάο. Τίποτα, είναι απλά αυτή η πηγαία χαρά του να βλέπεις άσχημους ανθρώπους να ξεφτιλίζονται μπροστά στους πάντες, έτσι, ανηλεώς. Ούτε καν απόπειρα εξιλέωσης. Μπράβο “Survivor”, πάλι καλά δηλαδή, γιατί φοβόμουν τα χειρότερα. Έτσι, στεγνά. Μόνο μίσος και άρνηση και ρεζίλεμα και ξεκουμπίδια. Όχι, δε μπορώ να πω. Αυτό το ευτυχώς σύντομο arc του Τζον Ρόκερ ήταν απολαυστικό εν τέλει. Και για μπόνους πόντους, έφυγε και με Idol στην τσέπη. Υπέροχο.Το θανάσιμο αμάρτημα του Ρόκερ βέβαια, εντός των πλαισίων του παιχνιδιού, ήταν ότι πολύ απλά έπαιζε άθλια. Δεν πάει να ήταν ο πιο δυνατός από όλους. (Άσε που δεν ήταν γιατί το μόνο που έκανε όλες αυτές τις μέρες ήταν να χάνει με κάθε πιθανό τρόπο.) Ο τύπος ήταν άνοιωθος. Απολογήθηκε ξανά και ξανά στον Τζέρεμι χωρίς να καταλαβαίνει πως και δικαίωμα στους απέναντι έδωσε έτσι χωρίς λόγο, αλλά και αποκάλυψε την κακή στρατηγική του στους συμπαίκτες του. “Ναι παιδιά βασικά προσπαθούσα να πετύχω κάτι για προσωπικό μου όφελος γι'αυτό σας παρέκαμψα όλους. Σόρι! Α, και τελικά απέτυχα, οπότε χέι! Εσείς οι 9 ξένοι άνθρωποι που δε θα έχετε λόγο στο αν θα μείνω ή θα φύγω από το παιχνίδι για καμιά δεκαριά μέρες ακόμα; Σόρι και σε εσάς! Για κάποιο λόγο!” Μα τι μπετόβλακας.Το αποτέλεσμα ήταν να έχεις ένα ολόκληρο “Survivor” σύσσωμο εναντίον του Τζον Ρόκερ. Οι αντίπαλοι να του χώνονται επειδή είναι εμφανέστατα κρετίνος και αντιπαθής και bad sport (εκτός του ότι είναι ρατσιστής και ομοφοβικός), η κοπέλα του να είναι γενικά σε μια φάση “δε με παρατάτε όλοι σας μωρέ” και οι συγχωριανοί του ξαφνικά να διαπιστώνουν ότι Χμ! Ίσως και να μην πολυλέει η φάση να τον κουβαλάμε για πολύ επειδή και το παιχνίδι δεν ξέρει να παίζει, και τίποτα δεν προσφέρει, και όταν φτάσουμε στο merge οι άλλοι -που θα έχουν ΗΔΗ τα νούμερα- θα μας ξεσκίσουν. Άνετα βλέπω τον Τζος να πουλάει σε μελλοντικό αντίπαλο την αφήγηση πως “εγώ πέταξα έξω τον Ρόκερ, μην το ξεχνάς αυτό”.Παρόλο που ξαφνικά λοιπόν το σύμπαν ήθελε ο Ρόκερ να πάει σπίτι του, ήρθε μια τελευταία στιγμή μέγιστους χιούμορ στο Συμβούλιο, με τη Ζάκλιν να κρίνει πως θα πάει να τα αποκαλύψει όλα ενώ προφανώς έπρεπε το όλο σχέδιο να είναι κρυφό από τον Ρόκερ, και το[...]



"Agents of S.H.I.E.L.D.", 2x03: Making Friends and Influencing People

2014-10-08T23:07:29.146+03:00

Αυτό ήταν ένα πολύ καλό επεισόδιο στο πλαίσιο του τι μπορεί να κάνει η σειρά, έχω την εντύπωση. Αρκετά focused και συνάμα έχοντας υπόψη του το πώς να αντλήσει στοιχεία από τα διάφορα περιφερειακά arcs ή πώς να τα εντάξει σε αυτή τη μία ιστορία που έλεγε. Το βασικό όμως είναι αυτό. Είπε μια ιστορία για ένα Τέρας Της Βδομάδας, δίνοντάς του σημασία που προέκυπτε από μια πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση δύο πολύ συγκεκριμένων χαρακτήρων.Οι Φιτζ και Σίμμονς είχαν πάντα αυτή την παράξενη διάκριση, να είναι οι χαρακτήρες της σειράς που ναι μεν ήταν οι προφανέστεροι στο επίπεδο του 'ποιο ρόλο γεμίζουν' αλλά ταυτόχρονα ήταν όντως οι πιο διασκεδαστικοί. Απλά σα να απουσίαζε κάτι που θα τους έκανε όντως συναρπαστικούς αντί απλώς, γενικώς, συμπαθείς. Στο season break οι συγγραφείς μάλλον σκέφτηκαν το ίδιο πράγμα, αλλά τους άλλαξαν τα φώτα των κακομοίρηδων. Έτσι, είχαμε ήδη δει πώς ο Φιτζ έχοντας κουβαλήσει μπόλικη βλάβη από αυτό που του έκανε ο Γουώρντ, είναι πλέον μια σκιά του εαυτού του, ένας άνθρωπος στα όρια της λογικής του, που βρίσκει κουράγιο από τη σκέψη και μόνο της Σίμμονς που δεν είναι πια εκεί. Και με αληθινές ζημιές, όχι μόνο κάτι αόριστα συναισθηματικό που θα επουλωθεί.Τώρα πήραμε και την άλλη πλευρά. Είμαι μεγάλος φαν της POV αφήγησης όπως την πετυχαίνει ας πούμε το “Fargo” (για να πιάσω ένα πολύ πετυχημένο πρόσφατο παράδειγμα) οπότε χάρηκα πάρα πολύ για το πώς το σενάριο (πολύ καλό, από τη Μόνικα Ογούσου-Μπριν) απλά μας προσγείωσε στο ξεκίνημα μιας μέρας της Σίμμονς. Που εννοείται τρελάθηκα όταν από το πουθενά έσκασε το “God Help the Girl” του Στούαρτ Μέρντοχ, αλλά και ταυτόχρονα ήξερα πως κάτι λάθος θα ακολουθούσε. Και ναι, Hydra.Η ιδέα της διπλής κατασκόπου βέβαια δεν είναι περίεργη αλλά ίσα-ίσα, είναι απαραίτητη. Είναι μια κατασκοπική σειρά στην ουσία της, οπότε για κάθε Γουώρντ δε θα πρέπει να υπάρχει μια Σίμμονς;Προς στιγμήν πίστεψα πως το επεισόδιο θα μας οδηγούσε σε μια πρόωρη συνάντησή τους, όμως προφανώς είναι κάτι που μας το φυλάνε για αργότερα, όταν θα έχει και μεγαλύτερο impact. (Ε και τη βάλουν να τον σκοτώσει για να αποδείξει την πίστη της στην Hydra.) Όμως σε πρώτη φάση είμαι ικανοποιημένος με το πώς το[...]



"Doctor Who", 8x07: Kill the Moon

2014-10-07T14:42:28.474+03:00

Στο τέλος του επεισοδίου έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται τι θα συμβεί τώρα με την Κλάρα, και το γεγονός ότι αναρωτιέμαι για το τι θα συμβεί τώρα με την Κλάρα είναι κάτι που πραγματικά δεν περίμενα ότι θα κερδίσει ποτέ με το σπαθί της η σειρά, αλλά να που.Η γενική ιδέα ήταν ευχάριστα old school, κι όταν λέω old school διευκρινίζω πως αναφέρομαι στην εποχή του RTD γιατί πλέον πάλιωσε κι αυτή(*). Το επεισόδιο όπως ξεκινά έχει έναν απόλυτα RTD τόνο, με την καλύτερη των εννοιών. Μου θύμισε κάτι μεταξύ “Waters of Mars” και “Midnight”, μια ιστορία τρόμου σε αποκλεισμό που εξερευνά τον Doctor ως απομονωμένη πανίσχυρη οντότητα σε συνθήκες περιορισμένων επιλογών. Ήταν καλός σε αυτές τις ιστορίες ο RTD, ωστόσο ετούτη εδώ παρότι είχε γραφτεί για τον Ματ Σμιθ, δεν βλέπω πώς θα μπορούσε να είχε ταιριάξει με άλλο Doctor εκτός του 12.Πολύ απλά είναι μια ιστορία που δένει τελεια με αυτό το συναρπαστικό εν εξελίξει arc εξερεύνησης του Darkest Doctor, ακριβώς επειδή η πλοκή έρχεται σε τέτοιο σημείο λύσης όπου δεν απαιτεί, πρακτικά, τη συνδρομή του. Ο Doctor μπορεί βασικά να κάτσει στην άκρη και να κοιτάζει, κι αυτό μας αποκαλύπτει γι'αυτόν όσα και οι πράξεις του. Ουσιαστικά ζητά από την ανθρωπότητα να αναλάβει τις ευθύνες της και να ενηλικιωθεί, και η ανθρωπότητα τον κοιτά πίσω και του λέει “φίλε εντάξει αλλά δε χρειάζεται να είσαι τόσο μαλάκας, ΟΚ;”Έχει τεράστιο ενδιαφέρον αυτό που επιχειρεί φέτος ο Μόφατ. Ξέρουμε πως οι Doctors κάθε φορά που αναγεννιούνται παρουσιάζουν κάποιες βασικές παρεκκλίσεις στο χαρακτήρα και στη φυσιολογία τους. Και πάντα περνούν ένα αρχικό διάστημα όπου προσπαθούν να ανακαλύψουν μέσω ενός διαρκούς trial-and-error, τι είναι αυτό που τους αρέσει, τι όχι, τι αναγνωρίζουν, τι απορρίπτουν. Σκέφτείτε το εναρκτήριο gag του 11 με τα φαγητό στην κουζίνα της Αμίλια.Αυτό που βλέπουμε στη φετινή σεζόν είναι ένα εκτεταμένο τέτοιο trial-and-error, με τον 12 να δοκιμάζει τρόπους σύνδεσής του με την ανθρωπότητα, γιατί αυτή τη φορά έχει αλλάξει κάτι παραπάνω από την αίσθηση γεύσης του. Ειλικρινά το βρίσκω έξοχο και περιμένω με τρελό ενδιαφέρον την κατακλείδα.Η οποία θα είναι φυσικά συνδεδεμένη με τις πράξεις και τις αποφάσεις της Κλάρ[...]



"The Good Wife", 6x03: Dear God

2014-10-07T13:55:47.226+03:00

Αυτό που καταφέρνει το “Good Wife” να κάνει τέλεια, το οποίο θεωρώ τεράστια αλήθεια της κοινωνικής μας ζωής, και που σπάνια έχει υπογραμμιστεί ξανά τόσο αποτελεσματικά, είναι το πώς στη βάση της κάθε μεγάλης μας απόφασης βρίσκεται ο σπόρος μιας πολύ προσωπικής πληγής.Στο τέλος της 4ης σεζόν η Αλίσια αποδέχεται την πρόκληση του Κάρι για να ξεκινήσουν μαζί νέα φίρμα, κάτι το οποίο δικαιολογείται βάσει λογικής με χίλιους διαφορετικούς τρόπους, αλλά όλοι ξέρουμε πως το κάτι παραπάνω που έδωσε το σπρώξιμο στην Αλίσια, ήταν η σχέση της με τον Γουίλ. Αυτό δεν είναι αδυναμία, είναι αλήθεια. Αν δεν ήταν οι προσωπικές αδυναμίες, οι ελλείψεις, οι πόθοι, δε θα συνέβαινε ποτέ τίποτα.Και να, τώρα, ξανά. Επί τρία επεισόδια έχουμε κόσμο να ανυψώνει και να θεοποιεί το Φαινόμενο Αλίσια. Ο Ιλάι, ο Πίτερ, φεμινιστικά είδωλα, τα polls, το σύμπαν ολόκληρο συνωμοτεί. Ναι, είπαμε, όταν ο κόσμος είναι έτοιμος για κάτι, αυτό το κάτι θα συμβεί. Οπότε φυσικά και η Αλίσια θα αποδεχόταν κι αυτή την πρόκληση, αργά ή γρήγορα. Μα τι θα ήταν αυτό που θα της έδινε το τελικό σπρώξιμο;Ο Κάστρο, να την εκφοβίζει, πατώντας σε ακραία προσωπικά δεδομένα. Μπορεί να έχεις όλο το σύμπαν να σου ψιθυρίζει στο αυτί νούμερα και λογικές και δεδομένα, αλλά ποτέ δεν αποφασίζεις να πράξεις αν κάποιος δε σου πατήσει έναν κάλο. Ο Κάστρο το έκανε προσωπικό. Αν κάτι δεν γίνει προσωπικό, τότε δεν υπάρχει λόγος να γίνει καθόλου. Ο βλάκας ο Κάστρο. Το έκανε προσωπικό.***Παραμερίζοντας λίγο την Αγιοποίηση της Αλίσια (το οποίο θα μου την έσπαγε τόσο πολύ αν το έγραφε ο Άαρον Σόρκιν ας πούμε, αλλά εδώ απλά περιμένω με ενδιαφέρον να δω πού θα το πάνε οι Κινγκς), το επεισόδιο αποτέλεσε μια τύποις επιστροφή στο φορμάτ των ιστοριών της βδομάδας, αλλά πάντα την έγνοια του πώς αυτό επιδρά στους βασικούς χαρακτήρες που βρίσκονται εν μέσω μιας ακόμα δίνης αλλαγής.Πάντα ευχάριστο το να βλέπουμε αγαπημένα πρόσωπα ως γκεστ σε τέτοιες ιστορίες, και ο Ρόμπερτ Σον Λέοναρντ είναι ένα από αυτά, κάνοντας ακόμα κι ένα sub-plot απέναντι στο οποίο θα είχα κανονικά ελάχιστες αντοχές, να μου φανεί συμπαθές. Η υπόθεση των δύο αντιμαχόμενων καλλιεργητών που[...]



Όταν το «Once Upon a Time» συνάντησε το «Frozen»

2014-10-03T19:12:19.081+03:00

Ο 4ος κύκλος της σειράς ξεκινά με την επίσκεψη της Έλσα από την μεγα-επιτυχία της Disney.για το FLIXΝιώθω πάντα λίγο περίεργα όταν γράφω για σειρές που δεν παρακολουθώ κανονικά, αλλά σε περιπτώσεις όπως του stunt storytelling του παρόντος story arc στο «Once Upon a Time» σχεδόν ενδείκνυται. Κι αυτό επειδή ούτως ή άλλως η ιδέα πίσω από το ‘να φέρουμε το «Frozen» στο «Once Upon a Time»’ είναι αυτή ακριβώς: Να γυαλίσει η σειρά σε κόσμο που δεν τη βλέπει ήδη.Άρα, τα βασικά: Έχω δει όχι παραπάνω από 3-4 επεισόδια της πρώτης σεζόν της σειράς, συν 1-2 του spin-off της. Χαριτωμένα μου είχαν φανεί μεν, δε με μαγνήτισαν μεν ώστε να φορτωθώ άλλη μια σειρά μυθολογίας. Αλλά επειδή ακριβώς είχα περάσει συμπαθητικά, δεν είδα ποτέ τυχαία παρακάτω επεισόδια, για την πιθανότητα κάποτε να κάτσω να το δω όλο. Ε, αυτό το σχέδιο τώρα φεύγει από το παράθυρο γιατί είμαι μέγας φαν του «Frozen» οπότε αυτό έπρεπε να το δω εδώ και τώρα.Τι γίνεται; Η Έλσα εμφανίζεται στο Στόριμπρουκ και, μπερδεμένη από όλους αυτούς τους γυαλιστερούς δαίμονες (τα αμάξια) και τους ανθρώπους που την κυνηγούν χωρίς να ξέρει γιατί (αν και θα έπρεπε να της είναι κάπως γνώριμο) τρέχει εδώ κι εκεί σπέρνοντας τον παγωμένο τρόμο στους τυχαίους περιστικούς και κουβαλώντας ένα γενικευμένο ύφος σύγχυσης, πανικού και απορίας. Ως εδώ όλα καλά κι όλα κλισέ.Όμως! Όπως αποκαλύπτεται μέσα από εκτεταμένα φλάσμπακ από τις πιο ευτυχισμένες μετά-«Frozen» μέρες της με την αδερφή της, Άννα, οι γονείς τους χάθηκαν προσπαθώντας να να φέρουν σε πέρας μια αδιευκρίνηστη αποστολή σε σχέση με τις δυνάμεις της. Και, χωρίς να αποκαλύψουμε υπερβολικά πολλά πράγματα, μαθαίνουμε ποιος ακριβώς είναι ο στόχος της Έλσα σε αυτό το ταξίδι που της δίνει σάρκα και οστά.Συγκεκριμένα, της δίνει τη σάρκα και τα οστά της Τζορτζίνα Χέιγκ, γνωστή μας και από έναν πολύ βασικό ρόλο της στην ενδιαφέρουσα 5η σεζόν του «Fringe». Ανεξαρτήτα από οτιδήποτε άλλο, θα ήταν έτσι κι αλλιώς σκέτη απόλαυση το να βλέπεις τις live motion ενσαρκώσεις των αγαπημένων χαρακτήρων από την Άρεντελ και το σύμπαν του «Frozen». Οι πρώτες σκηνές της Έλσα με την Άννα είναι εκεί για να χαρίσουν χαζό χαμόγελο σε όλους τους φανς[...]



"Survivor: SJDS - BDSM", 2: Method to This Madness

2014-10-03T18:49:20.761+03:00

Θεέ της τηλεόρασης, αυτό ήταν ένα απολαυστικό επεισόδιο, ναι. Θα μπορούσα να βλέπω τον Τζον Ρόκερ να ξεφτιλίζεται για όλες τις ώρες της μέρας μου, και δε θα το βαριόμουν στιγμή.Ο Τζον Ρόκερ να χάνει δοκιμασία από την κοπέλα του; Ναι.Ο Τζον Ρόκερ να χάνει τόσο εμφατικά που αν παίζαν αυτή τη δοκιμασία για πέντε χρόνια, ακόμα δε θα κατάφερνε να φτάσει ψύχραιμα ως την άλλη άκρη; Ναι.Ο Τζον Ρόκερ να είναι έξαλλος επειδή “έχασα από ένα κορίτσι;” Ναι.Ο Τζον Ρόκερ να διαλέγει το βάζο που δεν είχε μέσα στοιχείο για το Immunity Idol; Ναι.Ο Τζον Ρόκερ να χάνει δοκιμασία από έναν τζενέρικ τύπο που θα ξαναδούμε στη σειρά στο επεισόδιο που θα τον διώξουν; Ναι.Ο Τζον Ρόκερ να αποτυγχάνει να προστατεύσει τη γυναίκα του Τζέρεμι, ο οποίος δε τον έκραξε ως ρατσιστικό σκουπίδι ακριβώς για αυτό το λόγο; Ναι.Παιδιά, ναι όμως. Δεν είναι απλά πως είναι αντιπαθής και θέλω να του συμβούν επώδυνα πράγματα (για τα οποία έγραψα αναλυτικά την προηγούμενη βδομάδα), αλλά είναι πως επιπλέον χάνει και με απολαυστικά κομπλεξικό τρόπο. Μπόνους πόντοι.Το κακό είναι πως βρήκε το II βέβαια, αλλά αυτό σημαίνει πως πιθανότατα θα μείνει τριγύρω αρκετά περισσότερο ώστε να προσφέρει ακόμα περισσότερες στιγμές απόλαυσης. Εξάλλου όπως είναι ήδη εμφανές, οι υπόλοιποι παίχτες δεν θα είναι ιδιαίτερα ΟΚ με το ρατσιστικό εμετό που βγάζει από το στόμα του. Δηλαδή ο Τζέρεμι ήταν για τους δικούς του λόγους, αλλά αυτό μάλλον τελείωσε τώρα. Είμαι περίεργος πώς θα εξελιχθεί αυτό.Το στοιχείο της συνεργασίας μεταξύ μελών διαφορετικών φυλών χάρη στο Exile Island πάντα υπήρχε στη σειρά, αλλά τώρα με τους loved ones παίρνει πολύ μεγαλύτερη διάσταση και σίγουρα θα οδηγήσει σε δράματα. Είναι όπως στο πρώτο All-Star και τη συμφωνία του Λεξ με τον Ρομπ, αλλά σε εβδομαδιαίες επαναλήψεις. Καλή φάση.Στο μεταξύ, το επεισόδιο εξήγησε κάπως και το βασικό μου πρόβλημα/απορία με το προηγούμενο, δηλαδή την σύγχυση με την ψηφοφορία και το γιατί η μεν Μπέιλορ ψήφισε κατά της Νάντια, γιατί ο δε Τζος ψήφισε την ίδια τη Μπέιλορ. Ουσιαστικά απλά την άφησε να πάρει εκείνη την ευθύνη για να φύγει η Νάντια, προστατεύοντας τον εαυτό [...]



"The Good Wife", 6x02: Trust Issues

2014-09-30T18:11:54.068+03:00

Αυτό ήταν, έτσι δεν είναι; Η σειρά έχει ξεκάθαρα περάσει το σημείο της μη επιστροφής σχετικά με το είδος των ιστοριών που λέει σε εβδομαδιαία βάση, έτσι δεν είναι; Είναι όπως η “Buffy” όταν μπήκε στην 5η σεζόν, όπου από το σημείο εκείνο κι έπειτα ήταν κάθε σεζόν λες και έβλεπες μια τεράστια όπερα να ξετυλίγεται σε εβδομαδιαίες δόσεις, παρά μια σειρά ιστοριών που σχημάτιζαν κάτι μεγαλύτερο. Υποθέτω αργά ή γρήγορα συμβαίνει αυτό σε κάθε φιλόδοξη σειρά, όσο procedural δομή κι αν διατηρούν στην αρχή της ζωής τους.Θέλω να πω, έχω την αίσθηση πως το “Good Wife” αυτή τη στιγμή έχει απλώσει τόσο πολύ την ιστορία και το σύμπαν του, που μπορεί να διατηρήσει μια season-long αφήγηση δίχως ποτέ ξανά να μας βάλει στη διαδικασία να ασχοληθούμε με υπόθεση της βδομάδας- εκτός από όταν θα θέλει να κάνει κάποιο συγκεκριμένο point, του στυλ 'αυτή είναι η νόρμα στη φίρμα'. Και δε με ενοχλεί τίποτα από όλα αυτά. Οι Κινγκ το έχουν κερδίσει με το σπαθί τους το δικαίωμα να περάσουν σε μια τέτοια δομή ιστοριών. Η σειρά έχει ανατιναχθεί, και προς τιμήν τους δεν έχουν σταματήσει να την ανατινάζουν ξανά και ξανά. Ο ρυθμός δεν έχει σταματήσει να είναι φρενήρης, με αυτό τον elegant τρόπο που το “Good Wife” μόνο ξέρει να αποδίδει το φρενήρες, αλλά φρενήρες όπως και νά'χει.Το φοβερό είναι πως ειλικρινά δε μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή, με τα τωρινά δεδομένα, έναν πάρα πολύ εμφανές τρόπο να οδηγηθεί σε λύση όλος αυτός ο χαμός. Τουλάχιστον βγήκε προσωρινά έξω ο Κάρι αλλά έχουμε ακόμα τον Μπίσοπ και τη μαρτυρία του ενός που απέμεινε, το κυνήγι της εισαγγελίας, τον ερχομό της Νταϊάν που κουβάλησε μαζί της τον ΤΕΪ ΝΤΙΓΚΣ!!!, το γεγονός ότι ο Κάρι δεν γουστάρει καθόλου αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων, και φυσικά το γεγονός πως όλο το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να κατέβει η Αλίσια.Δυο σημειώσεις για αυτό πρώτα. Συνεχίζει καθόλου να μη ενοχλεί ότι η σειρά παρουσιάζει τέτοιο έυρος αποδοχής για την Αλίσια στα polls. Είμαι σίγουρος πως γίνεται επειδή κάπου θα τουμπάρει άσχημα η κατάσταση στην πορεία. Και εξάλλου, μου φαίνεται απολύτως φυσιολογικό. Κανείς μα κανείς δεν έχει αρνητική γνώμη για την Αλ[...]



"Doctor Who", 8x06: The Caretaker

2014-09-30T16:14:43.552+03:00

Αγαπώ τα επεισόδια των sci-fi/fantasy σειρών που παραμερίζουν την μεταφορά. “Kill the metaphor”, που είχε πει κι ο Τζος Γουήντον για το “The Body”. Επειδή πάντα σε κάποιο βαθμό, τουλάχιστον στις καλές σειρές, το fantasy στοιχείο έρχεται για να υπογραμμίσει ή να αναπτύξει περαιτέρω κάποια κεντρική ιδέα στην ιστορία των χαρακτήρων, είναι πολύ ενδιαφέρον το τι μένει από πίσω όταν αυτό προσωρινά παραμερίζεται. Το προαναφερθέν “The Body” είναι φυσικά ένα ακραίο παράδειγμα, ιστορικής τηλεόρασης, δεν περιμένεις εύκολα τέτοια πράγματα να παράγονται με ιδιαίτερη συχνότητα. Και εξάλλου ούτε και θέλω μια σειρά του φανταστικού να απαρνείται την ταυτότητά της για να παράγει 'πεζό', γήινο δράμα. Όμως με το σωστό τρόπο, τη σωστή στιγμή, μια απογυμνωμένη ιστορία μπορεί να κάνει θαύματα.Το “The Caretaker” δεν ήταν full-on “The Body” εμπειρία φυσικά, εχθρός υπήρχε, ταξίδι στο χρόνο υπήρχε, γκατζετάκι που έκανε ανθρώπους αόρατους υπήρχε. Αυτό που υποθέτω προσπαθώ να πω είναι πως για ένα πολύ σημαντικό μέρος του επεισοδίου, είχα ξεχάσει να παρατηρήσω πως δεν υπήρχε Εχθρός. Κι αυτό καθόλου δε με ενόχλησε, γιατί το επεισόδιο ενδιαφερόταν για κάτι εντελώς διαφορετικό και, κυριότερα, ήξερε πώς να το αποζητήσει.Την προηγούμενη κιόλας βδομάδα είχα αναφερθεί στην αίσθηση που μου βγάζει ο τρόπος με τον οποίον γράφεται φέτος η Κλάρα. Σα να είναι ένας νέος χαρακτήρας που μόλις φέτος εισήχθη, και τον οποίον η σειρά μόλις τώρα αρχίζει να εξερευνά. Αυτό το επεισόδιο ήρθε να επιβεβαιώσει πλήρως αυτή την ιδέα. Η Κλάρα δεν είναι φυσικά νέος χαρακτήρας, είναι η 2η σεζόν της στη σειρά. Όμως -κι αυτό ήταν το σημαντικό λάθος του Μόφατ στην 7η σεζόν- η Κλάρα δεν ήταν χαρακτήρας, ήταν ένα αίνιγμα που ο Doctor έπρεπε να λύσει. Και μετά έγινε μια μαγική νεράιδα που τον φύλαγε από τα χωροχρονικά τερτίπια της μοίρας του. Και μετά ήρθαν τα larger-than-the-show επετειακά και το φινάλε του 11ου, και η Κλάρα ήταν ξαφνικά η αναίτια σημαντική κοπέλα που στεκόταν εκεί. Υπήρξε ένα τεράστιο progression στο στάτους του χαρακτήρα της, στην ιδέα της Κλάρα, τη στιγμή που εξακολουθούσαμε να μην έχουμε την π[...]



Μερικοί πιλότοι ακόμη, vol.1

2014-09-30T14:33:24.118+03:00

Καθώς η πρώτη επίσημη νέα βδομάδα της τηλεοπτικής σεζόν έχει ήδη ολοκληρωθεί, ρίχνουμε μια σύντομη ματιά στις υπόλοιπες πρεμιέρες.για το FLIXΌπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το Σεπτέμβριο θα ρίξουμε μια ματιά σε όλες τις νέες σειρές που κάνουν πρεμιέρα στην Αμερική. Η τηλεοπτική σεζόν έχει φυσικά αλλάξει δομή σε σχέση με 10 χρόνια πριν. Σημαντικές σειρές κάνουν πρεμιέρα και τους 12 μήνες, με κάθε πιθανό τρόπο, φορμάτ ή πλατφόρμα διάδοσης, ωστόσο η σεζόν των πιλότων παραμένει ένα ενδιαφέρον απομεινάρι της αναλογικής εποχής: Κάθε χρόνο, σε ένα διάστημα 2-3 βδομάδων, τα 5 ελεύθερα (μη καλωδιακά) δίκτυα κάνουν πρεμιέρα σχεδόν σε όλες τις νέες τους σειρές για την ερχόμενη σεζόν, σε ένα τύποις battle royale που έχει λίγους νικητές και πολλούς χαμένους. Το τελικό προϊόν συνήθως καταλήγει να μην έχει σχέση με τον πιλότο από τον οποίο ξεκίνησε (ειδικά στις κωμωδίες), αλλά η παράδοση αυτή συνεχίζει να είναι καθοριστική για το μέλλον πολλών νέων σειρών, για όσο τελοσπάντων καιρό υπάρχει ακόμα. Γι’αυτό και βλέποντας αυτό το πρώιμο δείγμα της κάθε σειράς, θα εξετάζουμε κυρίως τις υποσχέσεις που αφήνει και το κατά πόσο θα είχαμε διάθεση να παραμείνουμε μαζί της.Αφού μιλήσαμε εκτενώς για το «Gotham», το «Madam Secretary» και το «How to Get Away with Murder», τρεις σειρές με τις οποίες σκοπεύουμε να ασχοληθούμε για κάποιο διάστημα, ήρθε η ώρα να τσεκάρουμε και ό,τι άλλο έκανε πρεμιέρα αυτή την γεμάτη πρώτη βδομάδα της σεζόν.«Red Band Society»Το pitch: Το «Fault in Our Stars» γυρισμένο σαν το «Glee». Νοσοκομείο παιδιών όπου όλοι είναι υπέροχοι και την αφήγηση παραθέτει ένα παιδάκι που είναι σε κώμα. Δεν σας δουλεύω.Το preview: -Τα ταλέντα: H δημιουργός Μάργκαρετ Νέιγκλ έχει προταθεί στο παρελθόν για δύο Έμμυ, έχει γράψει για «Boardwalk Empire», έχει γράψει το «Warm Springs» του ΗΒΟ και είναι η σεναριογράφος του «The Good Lie», αυτής της φετινής ταινίας που στην αφίσα το λαμπερό πρόσωπο της Ρις Γουίδερσπουν φωτίζει την Αφρική. Πρωταγωνιστεί η Οκτάβια Σπένσερ ως αυστηρή νοσοκόμα με χρυσή καρδιά. Η σειρά είναι διασκευή ισπανικής που ακούγεται πανομοιότυπη.Το[...]



«How to Get Away with Murder»: H Βάιολα Ντέιβις στο νέο δικηγορικό δράμα της Σόντα Ράιμς

2014-09-28T19:29:16.177+03:00

Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως πρόκειται για το «Scandal» αλλά με δικηγόρους και δε θα είχε άδικο. Και ναι, είναι όσο διασκεδαστικό ακούγεται.για το FLIXΌπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος τον Σεπτέμβριο θα ρίξουμε μια ματιά σε όλες τις νέες σειρές που κάνουν πρεμιέρα στην Αμερική. Η τηλεοπτική σεζόν έχει φυσικά αλλάξει δομή σε σχέση με 10 χρόνια πριν. Σημαντικές σειρές κάνουν πρεμιέρα και τους 12 μήνες, με κάθε πιθανό τρόπο, φορμάτ ή πλατφόρμα διάδοσης, ωστόσο η σεζόν των πιλότων παραμένει ένα ενδιαφέρον απομεινάρι της αναλογικής εποχής: Κάθε χρόνο, σε ένα διάστημα 2-3 βδομάδων, τα 5 ελεύθερα (μη καλωδιακά) δίκτυα κάνουν πρεμιέρα σχεδόν σε όλες τις νέες τους σειρές για την ερχόμενη σεζόν, σε ένα τύποις battle royale που έχει λίγους νικητές και πολλούς χαμένους. Το τελικό προϊόν συνήθως καταλήγει να μην έχει σχέση με τον πιλότο από τον οποίο ξεκίνησε (ειδικά στις κωμωδίες), αλλά η παράδοση αυτή συνεχίζει να είναι καθοριστική για το μέλλον πολλών νέων σειρών, για όσο τελοσπάντων καιρό υπάρχει ακόμα. Γι’αυτό και βλέποντας αυτό το πρώιμο δείγμα της κάθε σειράς, θα εξετάζουμε κυρίως τις υποσχέσεις που αφήνει και το κατά πόσο θα είχαμε διάθεση να παραμείνουμε μαζί της.Και να η πρώτη φετινή σειρά που παίρνει season pass χωρίς πολλά-πολλά.Η Αναλις Κίτινγκ είναι καθηγήτρια σε πανεπιστήμιο της Φιλαδέλφεια με μεγάλο πρεστίζ, ενώ διατηρεί και δική της δικηγορική φίρμα. Η ίδια είναι μάλιστα τόσο σημαντική προσωπικότητα που στη διάρκεια ενός flash forward μοντάζ, με 4 φοιτητές της να βγαίνουν από το σπίτι της κουβαλώντας ένα τυλιγμένο χαλί, ένας αστυνομικός τους σταματά και τους ρωτά «ε παιδιά τι κάνετε εκεί; Έι, αυτό δεν είναι το σπίτι της δικηγόρου Αναλις Κίτινγκ;». Κατάλαβες.Η Κίτινγκ λοιπόν έχει μια άλλου είδους προσέγγιση στη διδασκαλία του δικαίου, πολύ πιο εφαρμοσμένη θα έλεγε κανείς. Προκαλεί τους φοιτητές της να σκέφτονται διαφορετικά, επιβραβεύοντάς τους με immunity idols τύπου «Survivor», ενώ τους εμπλέκει σε αληθινές της υποθέσεις. Αυτό που κανείς όμως δεν ξέρει -Ή ΜΗΠΩΣ- είναι πως σύντομα όλοι του[...]



"Doctor Who", 8x05: Time Heist

2014-09-25T17:32:12.087+03:00

Θα φυλάξω κάποιες γενικότερες σκέψεις για τη σεζόν, για τα προηγούμενα επεισόδια και για τον Καπάλντι για μελλοντικό ποστ, αλλά σε κάποια φάση πρέπει να πιάσω να γράφω για τα μεμονωμένα επεισόδια γιατί ως τότε χάνουμε βδομάδες κι είναι κρίμα. Αυτό ήταν το πρώτο απλό, κανονικό, νορμάλ, όχι-ιδιαίτερο(*) επεισόδιο “Doctor Who” της εποχής Καπάλντι, οπότε έχει μια αξία να δούμε τι έλεγε, πώς κυλούσε.(*“Deep Breath”: Πρώτη εμφάνιση του 12ου, “Into the Dalek”: Η υποχρεωτική Dalek ιστορία, “Robot of Sherwood”: η γνωρίζουμε-κάποια-αγγλική-ιστορική-φιγούρα ιστορία, “Listen”: το 'Μόφατ' επεισόδιο.)Αυτό που μου έκανε την αμεσότερη θετική εντύπωση στο επεισόδιο, το πρώτο πλήρως απαλλαγμένο από το φορτίο του 'να δούμε τον νέο Doctor' ή 'να δούμε τι ιστορία τρόμου έγραψε ο Μόφατ' ή ή ή, ήταν το γεγονός πως έχοντας πια ξεπεράσει το όλο άγχος του να εισάγει τον νέο πρωταγωνιστή με τον ενδιαφέροντα αλλά και αγχωτικό τρόπο που το έκανε στα πρώτα 2-3 επεισόδια, όταν εν ολίγοις έκανε λίγο η ησυχία κι άφησε τον άνθρωπο να μιλήσει μόνος του, είχαμε μια διασκεδαστικότατη περιπέτεια με έναν εξίσου διασκεδαστικό lead. Δεν χρειάζεται οι χαρακτήρες και τα σενάρια να μας υπογραμμίζουν διαρκώς τι είδους άνθρωπος είναι ο 12, ο Καπάλντι μπορεί να την κάνει από μόνος του τη δουλειά, και είναι φανταστικός.Η ιδέα πως ο Doctor θα μάζευε μια ομάδα για να σκαρώσει μια ληστεία σε τράπεζα ήταν πολύ καλή, ιδίως χάρη στο πώς παρουσιάστηκε, ως ένα ακόμα δηλαδή Μοφατικό αίνιγμα που όμως είχε απολύτως καλό λόγο να παρουσιάζεται έτσι. Οι αναμνήσεις ως πηγή ενοχών δηλαδή, άρα σβήσιμο μνήμης, άρα αίνιγμα. Ναι, το δέχομαι. Βέβαια η ανατροπή πως ο Αρχιτέκτονας ήταν ο Doctor, ήρθε κάπως αναμενόμενα, αλλά από την άλλη αποζημιωθήκαμε όταν έγινε εμφανές για ποιο λόγο το σκάρωσε όλο αυτό.Θα ρίσκαρε τόσα ο Doctor ώστε να σώσει τους τελευταίους ενός σπάνιου εξωγήινου είδους που δε θυμόταν καν να έχει αντικρύσει ξανά στο παρελθόν; Ναι, φυσικά και θα ρίσκαρε, αυτός είναι ο Doctor. Και γι'αυτό μου άρεσε το επεισόδιο, γιατί αντί να αγκομαχά με τα 'είμαι καλός άνθρωπ[...]



"Survivor: San Juan del Sur - Blood vs. Water" a.k.a. "Survivor: SJDS-BvW lol", 1: Suck It Up and Survive

2014-09-25T17:38:48.651+03:00

Η περσινή σεζόν ήταν, αθροίζοντας τους δύο κύκλους, πιθανότατα η καλύτερη που έχει δει το “Survivor” από τότε που ο Ρούπερτ, ο Τζόνι Φέρπλεϊ και ο Ρομπ Σεστερνίνο έπαιζαν για πρώτη φορά το παιχνίδι, οπότε βγάζει νόημα που οι παραγωγοί επέλεξαν να κινηθούν στις κατευθύνσεις που αυτοί οι δύο περσινοί κύκλοι όρισαν. Από το “Blood vs. Water” κρατούν το όλο αυτό στοιχείο αλλά εμπλουτισμένο με διάφορα νέα twists- υποπτεύομαι πως οι μάχες μεταξύ των φυλών που προσωποποιούνται σε μάχες μεταξύ των αντίστοιχων loved ones θα είναι στοιχείο που θα επανέρχεται. Και από το “Cagayan” κράτησαν το ότι, α ναι, μπορεί μια σεζόν να είναι φανταστική δίχως κανέναν απολύτως παλιό παίχτη.Μου αρέσει να βλέπω παίχτες να επιστρέφουν γιατί αυτό χτίζει μια σπάνια εσωτερικής ιστορία για τη σειρά, όμως χρειάζεται μέτρο, και το μέτρο είχε χαθεί. Το “Survivor” είχε μάθει να πατάει υπερβολικά στους παλιούς παίχτες και για κάποιο διάστημα αυτό φρέναρε την εξέλιξή του. Αν το “Cagayan” έδειξε (θύμησε) κάτι, είναι ότι μπορείς να βγάλεις μια τοπ-5 σεζόν, ακόμα και σήμερα, δίχως κανέναν απολύτως 'star'.Το άμεσο κακό στην εφαρμογή αυτής της ιδέας πάνω σε εκείνη του Blood vs. Water είναι ότι υπάρχει μια γρήγορη εμμονή σε κλισέ ριαλιτοαφηγήσεις που το “Survivor” δεν είχε πάντοτε ανάγκη. Αλλά εδώ επειδή οι προϋπάρχοντες προσωπικοί δεσμοί είναι θεμελιώδες στοιχεία της σεζόν, κι επειδή σε αντίθεση με τον περσινό κύκλο οι δεσμοί αυτοί δεν βασίζονται στην ήδη γνωριμία μας με έναν από τους δύο, οι παραγωγοί ένιωσαν πως πρέπει να μας συστήσουν όλους τους παίχτες με ευκολοδιάβαστα κεφαλαία ΜΑΝΑ ΜΕ ΤΡΙΑ ΔΙΑΖΥΓΙΑ - ΚΟΡΗ ΠΟΥ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ, ΤΟ ΠΑΛΕΥΕΙ Η ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ή Η ΜΑΝΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΗΡΘΕ ΣΤΟ “SURVIVOR” - [ΚΑΠΟΥ ΕΊΝΑΙ ΚΑΙ Η ΚΟΠΕΛΑ ΤΟΥ] ή ΜΑΤΣΟ ΣΥΖΥΓΟΣ - ΜΠΙΜΠΟ ΓΥΝΑΙΚΑ ή ΜΑΤΣΟ ΣΥΖΥΓΟΣ - 'ΧΑΛΑΡΩΣΕ ΛΙΓΟ ΤΗ ΦΑΣΗ ΣΟΥ' ΓΥΝΑΙΚΑ. Αυτό με κουράζει πάρα πολύ, έψαχνα απεγνωσμένα να βρω κάποιο συμπαθητικό δίδυμο μέσα σε όλη την κλισεδούρα.Πρώτες εντυπώσεις για εκείνους που σηκώνουν εντυπώσεις σε αυτό το στάδιο:Τζέρεμι, ό,τι[...]



"Agents of S.H.I.E.L.D.", 2x01: Shadows

2014-10-20T19:23:45.464+03:00

Με καθαρό μυαλό και απόσταση από την πρώτη σεζόν, και χρόνο να σκεφτώ καθαρά γιατί λειτουργούσε ή όχι, έχω την αίσθηση πως το πρόβλημα καταλήγει σε ένα βασικό στοιχείο. Το ότι αυτή η ομάδα ηρώων, όσο περιθωριακή κι αν προσπάθησε να την κάνει αρχικά να φανεί το σενάριο, παρέμενε τίποτα λιγότερο από ένα πανίσχυρο μπράτσο μιας παγκόσμιας υπερ-αστυνομικής δύναμης. Δεν έχω τίποτα ενάντια σε αυτό το concept, και το σκέτο “Shield” ας πούμε μια ομάδα αστυνομικών έχει για ήρωες, και μάλιστα το πιο δυνατό και βρώμικο και ύπουλο. Κανένα θέμα. Το πρόβλημα είναι πως ο Γουήντον δεν γράφει τέτοιες ιστορίες, και ακόμα πιο συγκεκριμένα, πως το ίδιο το “Agents of S.H.I.E.L.D.” δεν γραφόταν πέρσι σα να επρόκειτο για τέτοια ιστορία.Η δραματική αυτή βελτίωση που είδαμε στο πίσω 1/3 της σεζόν δεν επήλθε επειδή έγιναν καλύτερες οι ιστορίες ή επειδή έδεσε το καστ. Σίγουρα αυτά βοηθάνε, αλλά αυτά θα συνέβαιναν ούτως ή άλλως. Αντίθετα με τις ανυπόμονες προσδοκίες του σημερινού κοινού, οι σειρές του Γουήντον πάντα έπαιρναν τον χρόνο τους μέχρι να δέσουν αρκετά. (Εκτός του “Firefly”, αλλά το “Firefly” είναι το “Firefly”.) Η βελτίωση λοιπόν ήταν απολύτως υπαρκτή και αληθινή, δε τη φανταστήκαμε, και οφειλόταν κατά κύριο λόγο σε ένα πράγμα: Στην διάλυση της S.H.I.E.L.D., στο γεγονός πως αυτή η ομάδα ηρώων έγινε η περιθωριακή ομάδα ηρώων που πάντα ήθελε -νόμιζε!- πως είναι. Ο Γουήντον(*) γράφει περιθώριο και απόγνωση και ηθική εναντίον ευκολίας. Ακόμα και το “Avengers” ήταν τόσο καλό επειδή το έγραψε με αυτούς τους όρους, σαν “Breakfast Club” με υπερδυνάμεις. Το “Agents” άρχισε να λειτουργεί όταν άρχισε να γράφεται κι αυτό έτσι. Με τη διάλυση της πανίσχυρης διεθνούς οργάνωσης/στρατού/αστυνομίας, η ομάδα του Κούλσον έγινε κάτι σαν το πλήρωμα του Firefly, κάτι σαν τους Scoobies της Μπάφυ, κάτι σαν το Angel Investigations. Έγινε μια ομάδα απεγνωσμένων περιθωριακών ηρώων on the run, που προσπαθούσαν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο ακόμα κι αν ο κόσμος, κατά τις διδαχές των X-Men του πρωτομάστορα Κρις Κλέρμοντ, τους μισεί.(*Και δ[...]



«Gotham»: Tα tiny toons της Γκόθαμ στην Σκοτεινή Πόλη

2014-09-24T19:29:19.257+03:00

για το FLIXΗ νέα πρίκουελ σειρά από το σύμπαν της DC έχει για πρωταγωνιστή την πόλη της Γκόθαμ όσο και τον καθένα από τους νεαρούς ήρωές της- μεταξύ αυτών και τον μικρό Μπρους Γουέιν.Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το Σεπτέμβριο θα ρίξουμε μια ματιά σε όλες τις νέες σειρές που κάνουν πρεμιέρα στην Αμερική. Η τηλεοπτική σεζόν έχει φυσικά αλλάξει δομή σε σχέση με 10 χρόνια πριν. Σημαντικές σειρές κάνουν πρεμιέρα και τους 12 μήνες, με κάθε πιθανό τρόπο, φορμάτ ή πλατφόρμα διάδοσης, ωστόσο η σεζόν των πιλότων παραμένει ένα ενδιαφέρον απομεινάρι της αναλογικής εποχής: Κάθε χρόνο, σε ένα διάστημα 2-3 βδομάδων, τα 5 ελεύθερα (μη καλωδιακά) δίκτυα κάνουν πρεμιέρα σχεδόν σε όλες τις νέες τους σειρές για την ερχόμενη σεζόν, σε ένα τύποις battle royale που έχει λίγους νικητές και πολλούς χαμένους. Το τελικό προϊόν συνήθως καταλήγει να μην έχει σχέση με τον πιλότο από τον οποίο ξεκίνησε (ειδικά στις κωμωδίες), αλλά η παράδοση αυτή συνεχίζει να είναι καθοριστική για το μέλλον πολλών νέων σειρών, για όσο τελοσπάντων καιρό υπάρχει ακόμα. Γι’αυτό και βλέποντας αυτό το πρώιμο δείγμα της κάθε σειράς, θα εξετάζουμε κυρίως τις υποσχέσεις που αφήνει και το κατά πόσο θα είχαμε διάθεση να παραμείνουμε μαζί της.Ο Μπρούνο Χέλερ φαίνεται να είχε μια αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα ιδέα. Στο πλαίσιο της Μεγάλης Υπερηρωικής Έκρηξης Του ‘14, ο δημιουργός των «Rome» και «Mentalist» επιχειρεί να επισκεφθεί το σύμπαν του Μπάτμαν όχι για μια ακόμα ιστορία με τους ίδιους χαρακτήρες ή (μακριά από εμάς) ιστορία προέλευσης, παρά ένα σκοτεινό ψηφιδωτό μιας σκοτεινής πόλης γεμάτης διαφθορά και αίμα. Με βρώμικους μπάτσους, διεστραμμένους ψυχασθενείς εγκληματίες, πανίσχυρους μαφιόζους, και τον Έναν Καθαρό Ήρωα. Όχι τον Μπάτμαν, αλλά τον νεαρό Τζιμ Γκόρντον, μελλοντικό επιθεωρητή.Υπέροχη ιδέα. Μοιάζει να συνδυάζει ευαισθησίες και από τις δύο προηγούμενες δουλειές του Χέλερ. Κάτι από το εγκληματικό σύμπαν του «Mentalist», κάτι από την αίσθηση τόπου του «Rome». Και οι πρωταγ[...]



«Madam Secretary»: To «Scandal» στις διαδρομές του «West Wing»

2014-09-23T18:35:22.639+03:00

Στο νέο πολιτικό δράμα του CBS η Τία Λεόνι αναλαμβάνει θέση στο Λευκό Οίκο για να κάνει τη διαφορά στον κόσμο.για το FLIXΌπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το Σεπτέμβριο θα ρίξουμε μια ματιά σε όλες τις νέες σειρές που κάνουν πρεμιέρα στην Αμερική. Η τηλεοπτική σεζόν έχει φυσικά αλλάξει δομή σε σχέση με 10 χρόνια πριν. Σημαντικές σειρές κάνουν πρεμιέρα και τους 12 μήνες, με κάθε πιθανό τρόπο, φορμάτ ή πλατφόρμα διάδοσης, ωστόσο η σεζόν των πιλότων παραμένει ένα ενδιαφέρον απομεινάρι της αναλογικής εποχής: Κάθε χρόνο, σε ένα διάστημα 2-3 βδομάδων, τα 5 ελεύθερα (μη καλωδιακά) δίκτυα κάνουν πρεμιέρα σχεδόν σε όλες τις νέες τους σειρές για την ερχόμενη σεζόν, σε ένα τύποις battle royale που έχει λίγους νικητές και πολλούς χαμένους. Το τελικό προϊόν συνήθως καταλήγει να μην έχει σχέση με τον πιλότο από τον οποίο ξεκίνησε (ειδικά στις κωμωδίες), αλλά η παράδοση αυτή συνεχίζει να είναι καθοριστική για το μέλλον πολλών νέων σειρών, για όσο τελοσπάντων καιρό υπάρχει ακόμα. Γι’αυτό και βλέποντας αυτό το πρωίμο δείγμα της κάθε σειράς, θα εξετάζουμε κυρίως τις υποσχέσεις που αφήνει και το κατά πόσο θα είχαμε διάθεση να παραμείνουμε μαζί της.Δε χρειάζεται και μεγάλη γνώση της τηλεοπτικής πραγματικότητας για να καταλάβει κανείς τι κάνει εδώ το CBS. Ύστερα από μια γιγάντια χρονιά για το «Good Wife» (αν όχι σε αληθινές θεαματικότητες, τότε σίγουρα σε δημοσιότητα, προσοχή, βραβεία), το δίκτυο προφανώς και θα ήθελε να κινηθεί περαιτέρω σε αυτή την κατεύθυνση. Εξ ου και το ταίριασμα του «Madam Secretary» τα βράδια της Κυριακής πριν τη σειρά των Ρόμπερτ και Μισέλ Κινγκ.Ο τόνος και η κεντρική δραματουργική λογικά συγγενεύουν. H σειρά ακολουθεί την Ελίζαμπεθ Μακόρντ, μια καθηγήτρια πανεπιστημίου με παλαιούς δεσμούς με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος σε μια στιγμή κρίσης της ζητά να αναλάβει το πόστο της Υπουργού Εξωτερικών. Η Ελίζαμπεθ κι η οικογένειά της μετακομίζουν στην Ουάσινγκτον καθώς εκείνη προσπαθεί να ισορροπήσει τα καθήκοντά της σ[...]



"The Good Wife", 6x01: The Line

2014-09-23T02:37:11.591+03:00

Δεν έχω ιδέα πώς ακολουθείς μια σεζόν σαν την 5η αυτής της σειράς, αλλά από την άλλη δεν είχα ιδέα πώς ακολουθείς σχεδόν τα μισά από τα επεισόδια εκείνης της σεζόν καθώς συνέβαινε. Οπότε θέλω να πω, το “Good Wife” ξέρει πολύ καλά πώς να διαχειρίζεται άπιαστες προσδοκίες και τον φόβο μπροστά στο κενό που έρχεται ύστερα από την ανατίναξη των θεμελίων μιας σειράς. Η διαφορά με το “Good Wife” είναι πως η ανατίναξη δεν συνέβη από απόγνωση, αλλά ως δραματουργική επιλογή. Γι'αυτό και οι συνέπειες είχαν τόσο οργανική δομή, γι'αυτό κάθε δευτερόλεπτο ήταν καθηλωτικό, γι'αυτό και το σύνολο λειτουργούσε τόσο καλά. Παρόλ'αυτά η σεζόν τελείωσε, γράφτηκε στην ιστορία με χρυσά γράμματα, και τώρα πάμε παρακάτω. Κλασικά, όπως έχουμε μάθει να περιμένουμε από τη σειρά, τίποτα εδώ δεν κινείται σε νεκρά. Αν δηλαδή η προσδοκία ήταν πως η πρεμιέρα του 6ου κύκλου θα εστίαζε στο ενδεχόμενο πολιτικής καριέρας της Αλίσια ή στον ερχομό της Νταϊάν στη φίρμα, τότε... well, δεν κάναμε λάθος αν τα περιμέναμε όλα αυτά, αλλά θα κάναμε λάθος αν περιμέναμε πως θα ήταν οι κυρίαρχες ιστορίες. Κλασικά, οι Κινγκς έριξαν άλλο ένα μπουρλότο στα αποκαϊδια πριν προλάβουμε να δούμε πώς μοιάζει το τοπίο όταν κατακάθεται ο καπνός. Έτσι, η υπόθεση της βδομάδας, ή τελοσπάντων αυτό περνάει δομικά σαν υπόθεση της βδομάδας, είναι η σύλληψη από το πουθενά του Κάρι, ο οποίος βρίσκεται στο στόχαστρο της εισαγγελίας ώστε μέσω αυτού να μπορέσουν να φτάσουν στον Μπίσοπ, που κάνει την επιστροφή του στη σειρά. Αυτό δε μοιάζει με υπόθεση που θα φύγει άμεσα από τη μέση, έχει χαρακτηριστικά περισσότερο κάποιου season arc- ή έστω (επειδή η σειρά δεν κάνει ακριβώς season arcs) κάποιου σημαντικού στόρι που θα πυροδοτήσει περαιτέρω εξελίξεις σε μορφή ντόμινο. Για παράδειγμα. Ο Κάρι όντως βοήθησε τον Μπίσοπ; (Τι άκουσε η Καλίντα; Και ποιο το νόημα της τελευταίας σκηνής όπου έκανε πως δεν τον είδε;) Αν τον βοήθησε, τότε μπορείς όντως να τον κατακρίνεις ηθικά περισσ[...]



10 χρόνια "Lost": Βάζουμε όλα τα επεισόδια στη σειρά

2014-09-22T20:13:27.642+03:00

Ευκαιρία να θυμηθούμε όλες τις σεζόν, όλα τα φλασμπάκ, όλες τις ανατροπές της σειράς που μας κράτησε καθηλωμένους για 6 χρόνια.για το FLIXΥιοθετώντας μια επαναστατική δομή, αρχικά με τα φλάσμπακ και ύστερα με τις διαφόρων ειδών παράλληλες ιστορίες, το «Lost» κατάφερε αβίαστα κάτι που μυριάδες σειρές μυθολογίας που το ακολούθησαν δεν μπόρεσαν ποτέ να πετύχουν: Την εξισορρόπηση του μπλεγμένου μύθου αμέτρητων ανατροπών και αποκαλύψεων, με την επεισοδιακή, αυτοτελή αφήγηση αφοσιωμένη σε συνήθως ένα χαρακτήρα τη φορά.Ας αναλογιστούμε το εξής. Οι περισσότερες σύγχρονες σειρές δεν έχουν, πλέον, αρκετά διακριτά μεταξύ τους επεισόδια ώστε να δικαιολογούν την οποιαδήποτε τέτοια λίστα, ειδικά αν είναι σειρά μυθολογίας. Όλο και περισσότερες σύγχρονες δουλειές λειτουργούν στη λογική της μιας ιστορίας κομμένης στα Χ κομμάτια, παρά μιας ανθολογίας ιστοριών που όλες μαζί σχηματίζουν κάτι ευρύτερο.Το «Lost», περήφανος απόγονος σε ίσα μέρη του «Twilight Zone», των «X-Files» και του «Survivor», κατάφερνε σε επίπεδο δομής, να παρουσιάζει κάθε φορά μια ιστορία με αρχή, μέση, τέλος και θεματική συνοχή, καθώς την ίδια ώρα επέκτεινε με διάφορους -άλλοτε εντυπωσιακούς, συχνά εξοργιστικούς- τρόπους το σύμπαν της και τους θρύλους της. Παίζοντας μάλιστα σε ένα τερέν που δε γνώριζε από χρονικούς περιορισμούς.Η αλήθεια είναι πως γνωρίζοντας εκ των υστέρων τι είναι αυτό που παρουσίαζε το «Lost», οι περισσότεροι δημιουργοί δε θα το αναλάμβαναν γιατί μοιάζει με στοίχημα αδύνατο να κερδηθεί. Οι Λίντελοφ και Κιουζ έκαναν λάθη στην πορεία, όμως εν τέλει δημιούργησαν κάτι που, απέναντι σε κάθε λογική, παραμένει ανέγγιχτο και δύσκολο να αντιγραφεί ή να αποδομηθεί σε ικανοποιητικό βαθμό.Κι ένα από τα σημεία της νίκης τους, είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίον η σειρά εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες του μέσου για να πει την -όποια, εν τέλει- ιστορία της. Εμείς, τιμώντας τα 10 χρόνια από τη γέννηση αυτού του αδιαμφ[...]