Subscribe: duke uncensored
http://dukezappagr.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: duke uncensored

duke uncensored



If I'd written all the truth I knew for the past ten years, about 600 people - including me - would be rotting in prison cells from Rio to Seattle today. Absolute truth is a very rare and dangerous commodity in the context of professional journalism. Dr R



Updated: 2017-10-07T04:27:14.596-07:00

 



!!Basta Ya!!

2015-07-03T06:19:18.859-07:00

Κατ’αρχήν να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα.Δεν έχω καταθέσεις στο εξωτερικό. Μόνο 210 ευρώ “στο στρώμα” και άλλα 500 στην τράπεζα. Πέρνω 600 ευρώ τον μήνα. Ευτυχώς όμως δεν έχω να πληρώσω ενοίκιο γιατί ακόμα μένω στην οικογενειακή οικία. Οδηγώ ένα χιλιάρι αυτοκίνητο το οποίο μου αγόρασαν πρίν από 6 χρόνια, γιατί η απόσταση των 5 χιλιομέτρων από το σπίτι μου, ως τον κοντινότερο σταθμό του μετρό-προαστιακού, δεν καλύπτεται καθόλου, μα καθόλου από συγκοινωνίες, και πρέπει κάπως να πάω στην δουλειά μου. Εργάζομαι ως μεταφραστής σε δικηγορική εταιρία, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί και να δουλεύω νύχτες, Σάββατα και Κυριακές, όταν υπάρχουν deadlines για την δουλειά μου. Τα τελευταία πέντε χρόνια, εν μέσω άγριας λιτότητας, έχω δει τον μισθό μου να κουτσουρεύεται. Έχω δει τους φίλους και φίλες να μένουν χωρίς δουλειά. Έχω  δει φίλους και φίλες μου να φεύγουν, χωρίς την προοπτική της επιστροφής, γιατί δεν έβρισκαν δουλειά εδώ. Έχω δει φίλους να παλεύουν με το άγχος και την κατάθλιψη. Έχω δει φίλους και φίλες να τσακίζουν το μυαλό τους για 400 ευρώ σε βάρδιες σε call centre.Έχω δει τους άστεγους της πόλης μου να τετραπλασιάζονται. Έχω δει οικογένειες ανέργων, που δεν βρίσκουν δουλειά και παλεύουν να τα βγάλουν πέρα με την κουτσουρεμένη σύνταξη του παπού ή της γιαγιάς. Έχω δει κόσμο να τρέχει αλλόφρων σε κοινωνικά ιατρεία, γιατί δεν μπορεί να καλύψει την φαρμακευτική αγωγή κάποιου αγαπημένου προσώπου, που πάσχει από σοβαρή και θανατηφόρα ασθένεια. Και την ίδια στιγμή, τον ανεκδιήγητο τότε υπουργό Υγείας να λέει ότι τα φάρμακα για τον καρκίνο πριν το τρίτο στάδιο δεν πρέπει να καλύπτονται από το κράτος, μιας και ο ασθενής δεν κινδυνεύει. Και τον διάδοχο του να διαπομπεύει άρρωστες γυναίκες για να πάρει λίγα ψυχαλάκια. Έχω δει τους θεσμούς να μου φορτώνουν μια κυβέρνηση χωρίς να την έχει ψηφίσει κανείς (βλέπε Παπαδήμο), και να προσπαθούν να ρήξουν μια άλλη κυβέρνηση, την οποία ψήφισε ο ελληνικός λαός. Έχω δει τον ένα από αυτούς τους καλούς Ευρωπαίους του ΝΑΙ, να αφήνει τις τράπεζες να πετάνε οικογένειες στο δρόμο (90 τη μέρα, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία) και να μοιράζει “νόμους φήμωτρα”. Έχω δει φίλους μου να συλλαμβάνονται στις έξι το πρωί από την αστυνομία της χώρας τους (όπου η κυβέρνηση πάλι είναι του ΝΑΙ) γιατί πρωταγωνιστούσαν σε καμπά[...]



Του Καίσαρα.

2015-06-22T07:48:37.982-07:00

Πάει ένας χρόνος, σχεδόν, από εκείνη την ημέρα που @Contrabbando ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι. Εκείνο το μεγάλο ταξίδι, από το οποίο κανείς δεν γυρνά.Βλέπετε ο πούστης ο καρκίνος δεν χαρίζεται.Πολλοί μίλησαν, όταν μας άφησε. Άλλοι δεν χαρίστηκαν στις φιλοφρονήσεις, άλλοι ήταν λιτοί και περιεκτικοί. Επιτρέψτε μου να μπω στην δεύτερη κατηγορία.. Δεν θέλω να πω μεγάλα λόγια. Μόνο να διηγηθώ ένα περιστατικό.Θα ‘τανε δε θα’τανε ένα απόγευμα του Γενάρη ή του Φλεβάρη του ’11. Ίσως να ήταν Τρίτη, ίσως να ήταν και Τετάρτη. Ο κόσμος, όπως και εμείς, ήταν αφημένος στην παραζάλη του μεγάλου σηκωμού των Αιγυπτίων. Το ίδιο και ο Καίσαρας. Για τον Καίσαρα, τον φύσει και θέσει Αλεξανδρινό του Radiobubble, ο Μουμπάρακ, όπως και οι πάσης φύσεως τύρρανοι, διεφθαρμένοι και αδικούντες, αποτελούσαν αυτό που αποκαλούσε “ασχήμια”. Και όταν κάποιος σηκωνόταν ενάντια σε αυτήν την ασχήμια, ο Καίσαρας βρισκόταν, έστω και όσο του επέτρεπε η κατάσταση του, στο πλευρό του. Και εκείνη την στιγμή, αυτοί ήταν οι συμπατριώτες του, συμπατριώτες που ήξερε από τις διηγήσεις του πατέρα του.Τον ακούγαμε λοιπόν τον Καίσαρα, στην καθιερωμένη εκπομπή του. Αυτός, κλεσμένος στο περίφημο παταράκι της Ιπποκράτους, εκείνη την ημέρα, τις ημέρες του μεγάλου σηκωμού.Τελείωνε τα καθέκαστα, σχολιάζωντας την εληνική επικαιρότητα, όταν, ξαφνικά, περίπου είκοσι λεπτά πριν κλείσει την εκπομπή, ξεκίνησε ένα, μάλλον ασυνήθιστο, για ραδιοφωνο λογίδριο. Μια πρόζα σχεδόν επική.“Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν εδώ, στην Αίγυπτο, στην Ταχρίρ......... ακούστε....άκου πατέρα......σήκω και άκου την Ουμ Κούλσουμ.....άκου τους συμπατριώτες σου πατέρα......άκου τους Αιγύπτιους που τόσο αγαπούσες..άκου την ομορφιά......”Και έβαλε ένα από εκείνα τα εικοσάλεπτα τραγούδια που ηχογραφούσε η μεγάλη κυρία του Αραβικού τραγουδιού, η κόρη του ιερέα από την Μανσούρα που αγαπήθηκε περισσότερο και από τον Νάσσερ. Και ξαφνικά κάπου ανάμεσα στα τσαλίμια της φωνής και τις μεσανατολίτικες μελωδίες κάτι ένιωσα. Δεν ξέρω πόσοι, από όσους ήταν στο καφέ της Ιπποκράτους εκείνη την στιγμή. Αλλά εγώ το ένιωσα. Παρά το γεγονός ότι εκείνη την ημέρα έριχνε καρεκλοπόδαρα, ένιωσα την κάψα των δρόμων του Καϊρου. Και είχα την αίσθηση, ότι από το απέναντι πεζοδρόμιο της Ιπποκράτους, βρίσκονταν οι μάζες των διαδηλωτών της Ταχ[...]



Τελευταίος Ασπασμός

2014-06-23T03:11:33.844-07:00



 Πως να χωρέσουν τέσσερα χρόνια σε ένα κείμενο; Μόνο τέσσερα; Ας πούμε έξι. Μια ολόκληρη ζωή, από εκείνο τον Νοέμβρη του 08, που πρωτοάκουσα Radiobubble. Για την ακρίβεια, ή ήταν μια από τις εκπομπές των Contrabbando, ή εκείνη η εκπομπή (live αναμετάδωση) των εκλογών στις ΗΠΑ (ναι εκείνων που πρωτοκέρδισε ο Ομπάμα). Ξεκίνησα ως απλός ακροατής, αλλά στην πορεία συνέχισα ως κάτι άλλο. Η αλήθεια ήταν ότι, τότε, το Radiobubble άνοιξε πόρτες στο μυαλό μου. Μέσω μιας εκπομπής του, βρέθηκα μπλεγμένος με ένα από τα πρώτα free press που κυκλοφόρησαν στη χώρα, το περίφημο “Καλειδοσκόπειο”, μαι σχέση που κρατάει ακόμα. Πριν από τέσσερα χρόνια, απαντώντας στην ανάγκη της κοινώτητας των φίλων του ραδιοσταθμού για ένα μέρος στο οποίο θα βρισκόταν η κοινότητα και θα τα έλεγε δια ζώσης. Μέσα στο στούντιο-καφέ της κοινότητας παίχτηκαν τα πάντα. Η, μάλλον, λίγο από τα πάντα. ΄Ερωτες, μικροί και μεγάλοι, διαφωνίες, φιλίες, συνεργασίες, εκπομπές, συναυλίες, γέλια, κλάμματα, χυλόπιτες, δράματα και περιπέτειες. Τώρα, τέσσερα χρόνια μετά, η κοινότητα του @radiobubble λέει αντίο στο φιλόξενο σπίτι της Ιπποκράτους 146, και ετοιμάζεται για νέες περιπέτειες, σε νέα σπίτια, ίσως και με νέους φίλους. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ το Σάββατο θα πάω για έναν τελευταίο ασπασμό στο καφενεδάκι της Ιπποκράτους, που ήταν το στέκι μου τα τελευταία τέσσερα χρόνια.



(object) (embed)




Οι παραπόταμοι της πολιτικής (Ποστ Νιοστής Ανάγνωσης).

2014-04-09T14:28:39.466-07:00

Μετά τους 58 και την Ελιά νόμιζα ότι οι φορείς των πολιτικών ιδεών που μας έφεραν τον Σημιτικό  “εκσυγχρονισμό” απλά θα παρέδιδαν το πνεύμα.  Όμως απεδείχθην γελασμένος οικτρά. Ο ένας λόγος είναι ότι οι Σημιτικές εφεδρείες ήταν περισσότερες από ότι νόμιζα.Ο άλλος λόγος είναι εξ’ίσου απλός.  Όπως και να το κάνουμε, τα στελέχη του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ παλεύουν για να κρατηθούν εν τη πολιτική ζωή, και να δίνουν ανάσες σε όποια κυβέρνηση κάνει τα χατήρια των σπόνσορων τους, έστω και δια νουντσίου. Γιατί, καλώς ή κακώς, αυτό το πράγμα είναι ο Σταύρος Θεοδοράκης. Ένας νούντσιος του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ.Εξ ίσου φοβερή είναι η ικανότητα του στελεχειακού δυναμικού αυτών των σχηματισμών να βρίσκουν αποπολιτικοποιημένα ονόματα για τους σχηματισμούς που φτιάχνουν. Άλλωστε από τους 58 στην Ελιά και μετά στο Ποτάμι, ένας Άντονυ Γκίντενς δρόμος είναι. Και ο τρίτος δρόμος γίνεται τρίτος πόλος, και οικονομία της αγοράς υποστηρίζουμε, και λάιτ αριστερές ιδέες έχουμε, και λίγο κοινωνικό κράτος από ‘δω και από ‘κει (ίσα να φαίνεται όμως, μην δυσαρεστήσουμε τους επενδυτές) θέλουμε. Και τι θέλουν εκείνες οι ρημάδες οι ιδεολογίες τώρα, είμαστε στο 2014 και οι ιδεολογίες τελείωσαν το ’89, όταν ακούσαμε για πρώτη φορά εκείνον τον Φουκουγιάμα να μιλά για το τέλος της ιστορίας. Αυτά λένε, αυτά υποστηρίζουν. Μια “απολιτίκ” πολιτική , πέρα από ιδεολογικές αγγυλώσεις, λένε. Στην πραγματικότητα όμως οι πολιτικές τους απόψεις μάλλον είναι διαφορετικές. Το Ποτάμι, για παράδειγμα, που όλο και περισσότερο παρουσιάζεται σαν ένα νέο και ανεξάρτητο κόμμα είναι κλασσική περίπτωση τέτοιου σχηματισμού.  Βασικά κάθε άλλο παρά νέο είναι. Περισσότερο θυμίζει ένα Σημιτικό ΠΑΣΟΚ χωρίς τα στελέχη του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ. Και οι υποστηρικτές του, τουλάχιστον τα ΜΜΕ που τον υποστιρίζουν πιο φανατικά, είναι το πάλαι ποτέ στήριγμα του ΠΑΣΟΚ. Τα ΜΜΕ που ελέγχονται από τον ΔΟΛ. Και μια άλλη σύνδεση με την εποχή Σημίτη. Ο Θεωδοράκης ήταν αρχισυντάκτης του “ΚΛΙΚ”. Ναι, του κλικ, του επαναστάτη του lifestyle Νίκου Κωστόπουλου.  Ανανέωση του πολιτικού σκηνικού δια των πνευματικών και πολιτικών ταγών της δεκαετίας του ’90. Πιο καλός χρίστης της νεοφιλελεύθερης Newspeak πεθαίνεις.Το καλό με όλη αυτή την ιστορία είναι ότι [...]



Για τα παιδιά που χάθηκαν

2014-01-23T17:03:09.175-08:00

Σε στιγμές τέτοιας οργής και τέτοιας οδύνης το μόνο που έχεις να προσφέρεις είναι συμπαράσταση και κατανόηση  για τους ανθρώπους που έφυγαν από μια χώρα σε πόλεμο για να ζήσουν, και είδαν τους αγαπημένους τους να χάνονται στα χέρια των δυνάμεων ασφαλείας της, εν καιρώ ειρήνης Ελλάδας.

Και οργή για τους υπαίτιους.


Αφιερωμένο σε αυτούς που επέζησαν και σε εμάς που ξαχάσαμε τι σημαίνει το να εγκαταλείπεις το σπίτι σου για να μην πεθάνεις.

(object) (embed)




Τέλος Εποχής (;)

2014-01-02T05:01:00.090-08:00

τέλος του 2013 σήμανε πολλά. Αλλά κυρίως σήμανε  το τέλος μίας εποχής για το  διαδικτυακό ραδιόφωνο. Και αυτό γιατί  το 2013 ένα από τα αγαπημένα μου ραδιοφωνικά ντουέτα έκανε την τελευταία του εκπομπή. Και πολλών από εμάς στον κόσμο του διαδικτύου.Η πρώτη τους ραδιοφωνική απόπειρα έγινε από ένα στούντιο στο Βύρωνα, κάπου γύρω στα 1996.  Ήταν ένας πιλότος, δηλαδή μια δοκιμαστική εκπομπή που θα πήγαινε για αξιολόγιση στους ραδιοσταθμούς της εποχής. Μόνο που εκπομπή ξεκίνησε το....2007, όχι στην μπάντα των fm, ούτε στα μεσαία, αλλά στην ραδιοφωνική μπάντα του διαδικτύου. Και ξεκίνησε, ή μάλλον ξεκίναγε κάπως έτσι. allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/ig0vtALx0uY?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' />Για τα επόμενα χρόνια, ο Τοσκαλούσα (επ. χαμένο πλοίο) και, κυρίως ο Καίσαρας Εμμανουήλ (επ. χαμένος ποιητής), χρησιμοποίησαν την συχνότητα του radiobubble για να υποδηθούν τους ακόλουθους ρόλους:Του καφετζή στην ΓΑΔΑ (wannabe)Του κονφερανσιέ σε γαμήλιες δεξιόσεις όπου εμφανίζονταν απρόσκλητοιΤου PR για εταιρίες ενοικίασης ελικοπτέρων (για αποδράσεις παντός είδους)Του νοσταλγού του παλιού καλού ΠΑΣΟΚΤου πολεμικού ανταποκριτή από το Άγιο ΌροςΤου ξεναγού στις καλύτερες μπάρες της Αθήνας (δις)Του οπαδού του Κώστα Χατζή και του ΔάκηΤου Λάτρη της Ρίτας Σακελαρίου (με τη βοήθεια του Dealsend)Του Στέφανου Μάνου Και πολλών άλλων τύπων και προσόπων της επικαιρότητας. Ήταν η πιο ελευθερόστομη και πρωτοπόρα εκπομπή του ελληνικού ραδιοφώνου. Κάθε εκπομπή τους ήταν ικανή να γεμίσει τον ακροατή με αυτό το περίεργο αίσθημα, που πότε σε κάνει να γελάσεις, πότε να συγκινηθεί, και πότε να τα πάρει, κυριολεκτικά, στο κρανίο. Γιατί αυτοί ήταν. Στην πραγματικότητα ήταν άνθρωποι με ευαισθησίες, αστείρευτο χιούμορ και πολιτική κουλτούρα.  Ναι, οι Contrabbando προέβαλλαν έναν πολιτικό πολιτισμό, τελείως διαφορετικό από αυτόν που προωθούν διάφορα  βοσκόπουλα που φωνάζουν “βία”. Στην πραγματικότητα μια εκπομπή αυτών των δύο θα έκανε οιονδήποτε καθωσπρέπει νεοφιλελεύθερο να φύγει τρέχοντας και ουρλιάζωντας από τον τρόμο. Στο πρώτο τους πάρτυ, εκεί στου Γκοντού, είχε γίνει της τρελής. Άπειροι φίλοι του ντουέτου, και άπειρα γέλια. Με θυμάμαι να έχουν αναλάβει τ[...]



Έχει ο καιρός γυρίσματα...

2013-12-19T14:17:09.575-08:00

Είχα αποροφηθεί τόσο καιρό από τους "58", τις κινήσεις και παρακινήσεις στο ΠΑΣΟΚ, την Νέα Κεντροαριστερά, το συνέδριο της ΔΗΜΑΡ που δεν πρόσεξα ένα μικρό και απλό πράγμα.  Ότι δεν είμαστε οι μόνοι που ανακυκλώνουν πολιτικά σόγια. Το έχουμε μετατρέψει σε trend. Μας ακολούθησαν οι Αμερικάνοι με τους δύο Γεωργίους Θάμνους, τους Κένεντυ, τον Μπιλ και την Μπίλλαρι (όσοι βλέπατε Μήτσους θα καταλάβατε). Προσφάτως μας ακολούθησαν και οι Κυπρίοι. Εκτός από την καριέρα του γιού του Σπυρου Κυπριανού, της κόρης του Κληρίδη και της οικογένειας Κενεβέζου (που συνδέεται πολιτικά με τον Τάσσο Παπαδόπουλο), προσφάτος ένα ακόμη άξιο τέκνο της Κυπριακή πολιτικής σκηνής μονοπώλησε τα γεγονότα στο νησί.

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος κληρονόμησε επιτέλους την θέση που δικαιωματικά του ανήκε. Έγινε πρόεδρος του ΔΗΚΟ.


Ο Νικολάκοις πρόεδρος. Ζήσαμε για να το δούμε και αυτό….



Του Αδώνιδος

2013-12-19T14:22:42.383-08:00



Μάυρη ζωή 
Μαύρη ζωή που κάνουμε
Εμείς οι μαύροι τηλεβιβλιοπώλες
Εμείς οι μαύροι τηλεβιβλιοπώλες
Όλη τη μέρα περικοπές 
Το βράδυ στα κανάλια





O πενηνταοχτάρης (είναι ο νέος της εποχής)

2013-12-13T05:48:18.370-08:00

Μπορώ να πω ότι την περασμένη εβδομάδα, εμείς οι του τουίτερ το διασκεδάσαμε δεόντως. Γενικά κάθε κίνηση των “58” για την κεντροαριστερά μας διασκεδάζει. Τουλάχιστον εμάς στο αριστερίζον τουίτερ. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Όπως η απορία που έχουμε όσον αφορά την απουσία προσωπικοτήτων όπως ο Κίμων Κουλούρης, ο Χρίστος Παπουτσής και ο Μαντέλης από ένα τέτοιο τιτανοτεράστιο εγχείρημα, όπως το να γεμίσεις το “Ακροπόλ”  με μεσήλικες που ψάχνουν να βρουν ένα πολιτικό κλαδί από το οποίο να πιαστούν.Το ακόμα πιο διασκεδαστικό όμως, είναι το πως αντέδρασαν κάποια από τα μεγάλα ΜΜΕ του τόπου. Γιατί η συγκέντρωση στελεχών δύο κομμάτων τα οποία ζουν τον αργό δημοσκοπικό θάνατο τους, σε οποιαδήποτε κανονική χώρα θα περιοριζόταν σε κάποιο μονόστηλο στο εσωτερικό της εφημερίδας, και δεν θα χαιρετιζόταν ως κομβικό πολιτικό γεγονός από το πρωτοσέλιδο. Επίσης κανείς από εμάς δεν κατάλαβε πως ένας σχηματισμός που αποτελείται από ένα πολιτικό προσοπικό γηρασμένο και φθαρμένο, το οποίο συνοψίζει όλα τα κακά της εποχής της Ισχυρής Ελλάδας θα φέρει την αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό, πως θα γίνουν φορείς του καινούριου που θα ισοπεδόσει το παλιό (του οποίου και είναι εκπρόσωποι).Γιατί όπως και να το κάνουμε, το πολιτικό προσωπικό που απαρτίζει την πρωτοβουλία (ένας πρώην πρωθυπουργός, μια ντουζίνα πρώην υπουργοί, κάπιοι που υπήρξαν διανοούμενοι και ο Μπίστης) δεν είναι χαρτόκουτα και πλαστικά μπουκάλια που θα ανακυκλωθούν και αίφνης θα γίνουν κάτι καινούριο, αμόλυντο και χρήσιμο για την κοινωνία. Εκτός και εάν οι εγκέφαλοι εκεί στον ΔΟΛ ξέρουν κάτι που εμείς δεν ξέρουμε, δηλαδή.Το ότι ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα αποτελείται από αριβίστες, πολιτικά παχύδερμα, ψεκασμένους, απατεωνίσκους και ανθρώπους που υπηρετούν συμφέροντα το ξέρουμε, και χωρίς την βοήθεια των συγκεκρυμένων  ΜΜΕ. Το αξιοπερίεργο στην όλη ιστορία, είναι το γεγονός ότι τα συγκεκρυμένα ΜΜΕ δείχνουν το συγκεκρυμένο κομμάτι του πολιτικού σκηνικού ως κούρα δια πάσαν νόσο και μαλακία από την οποία πάσχει η χώρα. Και δεν εννοώ μόνο τους πενηνταοχτώ, αλλά και τους διάφορους τιτανοτεράστιους τηλεοπτικής κοπής υπ[...]



Goodnight Ladies

2013-10-30T05:36:57.178-07:00

allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/CrRVaYF-O4U?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' />Μερικές φορές, υπάρχουν απώλειες πολύ μακρυνές, που σε οδηγούν σε μια μορφή αναδρομής των χρόνων που πέρασαν.  Μια τέτοια ήταν αυτή της Δευτέρας. Γιατί, με μια μπανάνα και έναν Transformer στα αυτιά, καταδυόμουν επί πολλά χρόνια, τόσο στους δικούς μου υπαρξιακούς βούρκους, όσο και στις δύσολες γειτονιές των πόλεων που έμενα. Ο Lou Reed αποτελούσε έναν από τους λογοτεχνικούς και μουσικούς μου ήρωες καθ’όλη την ύστερη εφηβεία μου και τον καιρό που ήμουν εικοσάρης, με μια ιδιαίτερη θέση στο πάνθεον των ηρώων στους οποίους κατέφευγα για να αντιμετωπίσω την απώλεια και τις δυσκολίες, κάπου εκεί κοντά δίπλα στον Nick Cave, την Patti Smith, τις Τρύπες και τον Neil Young.  allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/4nZ6L7iDMN0?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' />Αλλά ακόμα και όταν δεν πέρναγες δύσκολες φάσεις, ο Λου είχε αυτό το πράγμα που μπορούσε πάντα να σε γοητεύσει. Μια γραφή που παρέπεε ανάμεσα στο μονόστηλο μιας εφημερίδας και τον Κέρουακ, με ολίγη από Μαρκήσιο φον Μαζόχ (βλέπε Veuns In Furs). Και μια μουσική γραφή πάντα αξεπέραστη. Ότι και να άγγιζε, είτε αυτό ήταν βρώμικο ροκ εντ ρόλ, είτε τζαζ στην πιο χαλαρή της μορφή, είτε λευκός θόρυβος (βλέπε Metal Machine Music), είτε μουσική για θέατρο και κινηματογράφο, είτε μπλιμπλικοείδή, το μετέτρεπε σε ένα έργο άγριας ομορφιάς. Ακόμα και όταν στον τελευταίο δίσκο του έπαιξε μέταλ, το έκανε με απαράμηλλο στυλ, και προσέθεσε ακόμα ένα διαμαντάκι στην συλλογή του.Τον ανακάλυψε, τον ανακάλυψε ο Andy Warhol, ο οποίος και τον υποστήρηξε στα πρώτα του βήματα, αλλά στην πιο δύσκολη στιγμή της καριέρας του, εκεί μετά τους    Velvet Underground, τον προστάτευσε και τον συμβούλεψε ο Bowie, πράγματα που δεν ξέχασε ποτέ.  Για αυτό τον λόγο έφτιαξε και εκείνο το μνημειώδες “Songs for Drella” , παρέα με τον John Cale, αυτόν τον παραγνωρισμένο (πάτωσε σε πωλήσεις, περιέργως πως) φόρο τιμής στον μεγάλο εικαστικό. Αλλά, μην ξεχνώντας ότι χωρίς την βοήθεια των άλλων, πολλοί ταλαντούχοι δεν μπορούν να διακρηθούν, έκανε τον μέντορα και σε πολλούς άλλους νέους μουσικούς, με αποκορύφωμα τον Anthony Hegarty[...]



Για ένα ριάλιτι αδειανό, για μια Μαρία

2013-10-23T09:06:36.850-07:00

Πέρασα όλο το βράδυ ψάχνωντας πράγματα αριστερά δεξιά για να γράψω για αυτή την ιστορία. Μια μικρή, από την Βουλγαρία, η οποία βρέθηκε/πωλήθηκε/δεν έχω ιδέα τι σε μια οικογένεια Ρομά, η οποία την εκμεταλεύτηκε για να βγάλει κάποια λεφτά από επιδόματα και, πιθανόν από τα φανάρια. Βλέπωντας και ψάχνωντας πράγματα, λοιπόν, έπεσα πάνω σε αυτό. Κάπου μέσα στη δεκαετία του ’90, είχε γυριστεί μια ταινία, όπου υπήρχε μια ερωτική σκηνή, στην οποία συμμετείχε (κάπως) ένα βρέφος.  Η ταινία, και τα γυρίσματά της, προκάλεσαν σάλο στην Ελλάδα, και σχολιάστηκαν σε πάμπολλα τηλεοπτίκά πάνελ της εποχής. Και εδώ βρήκα , χάρη σε έναν φίλο που το θυμήθηκε, αυτό το βίντεο από ένα talk show της εποχής. Παρουσιαστής, ο γνωστός μας Πάνος Παναγιωτόπουλος. Βέβαια εδώ απέχει παρασάγγας από την εικόνα στην οποία τον έχουμε συνηθήσει, αυτήν του άβαταρ της ΝΔ. allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/9yij2pLgIXQ?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' />Προσέξτε τις λεκτικές μπούφλες που σερβίρει ο Ραφαηλίδης στον Σαββόπουλο. Μπορεί να του την λέει βιτριολικά, να τον κράζει πατόκορφα, ο τρόπος που το λέει δεν έχει καμία σχέση με τα πάνελ της σημερινής τηλεόρασης.  Ακόμα και ο Δοξιάδης, ο οποίος εξίσταται και σηκώνει τον τόνο της φωνής του, το κάνει μέσα στα όρια του πολιτικού πολιτισμού, χωρίς  να διακόπτει το σύμπαν. Και η λεκτική μονομαχία Σαββόπουλου-Ραφαηλίδη, γίνεται πολιτισμένα. Ο καθένας αφήνει τον άλλο να ολοκληρώσει τα όσα λέει πριν απαντήσει. Πείτε μου ένα talk show, ένα οτιδήποτε με πάνελ στην τωρινή Ιδιωτική Τηλεόραση όπου οι πάντες δεν αλλαλάζουν σαν τους βάρβαρους, ιδίως όταν πρόκειται να επιτεθούν στην μειοψηφούσα (στο πάνελ) άποψη.  Μόνο και μόνο η στάση της Σώτης Τριανταφύλλου σε εκείνο το πάνελ με τον Κατρούγκαλο νομίζω ότι λέει πολλά για τα μηντιακά έθιμα μετά τον Αυριανισμό και τον Εκσυγχρονισμό (με τους ιδιώτες μηντιάρχες). allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/qfHA0mlNivo?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' />Κάπου εδώ παρεμβαίνει η τότε Υπουργός Πολιτισμού. Και αναρωτιέμαι. Από πότε είχαμε έναν σοβαρό άνθρωπο στο ΥΠΠΟΤ; Και ποιος ήταν. Σίγουρα δεν ήτ[...]



Ποστ μικρόν και ακατάστατον

2013-10-22T20:15:33.616-07:00

Όταν δεν έχω κάτι να γράψω, γράφω για τα γκομενικά μου.
Και όταν γράφω για γκομενικά, πρυτανεύει η γκρίνια.





ΝΟΜΟΣ



40 Μέρες

2013-10-14T04:56:23.408-07:00



Πέρασαν σαράντα μέρες και ακόμα δεν έχω συνηθήσει ρε σύντροφε. Ακόμα περιμένω να εμφανιστείς σε μια πορεία και να μου πεις ότι “είναι αγριεμένοι οι μπάτσοι σήμερα”. Και χτες, στα σαράντα σου, περίμενα να βρεθείς ανάμεσα μας, να τραγουδήσουμε παρέα το “Ερωτόκριτο”, ή να βρεθούμε μετά παρέα στην ΕΡΤ, εκεί που είχες αφιερωθεί τις τερλευταίες μέρες σου εδώ. Αλλά και πάλι δεν. Δεν ξέρω που είσαι και τι κάνεις αυτές τις μέρες ρε Αχιλλέα, αλλά μας λείπεις. Μας λείπει η γκρίνια σου, μας λείπει το κράξιμο σου, μας λείπει το μόνιμο άγχος σου για το πως θα “ανοίξουμε τον αγώνα στον κόσμο”, μας λείπει το χιούμορ σου, μας λείπει το “δεν προλαβαίνω, ήρθα για να κάτσω δύο λεπτά και μετά φεύγω (αλλά στην πραγματικότητα θα μείνω ‘κάνα τριώρο)”. Κατά τα άλλα ακόμα παλεύουμε. Ακόμα. 
Τελικά, Αχιλλέα, οι σπόροι που έσπερνες αρίστερά-δεξιά φυτρώνουν και μεγαλώνουν σύντροφε. Αλλά εμείς συνεχίζουμε να πονάμε. Γιατί δεν αντέχουμε να βρισκόμαστε για να θυμόμαστε συντρόφους που χάθηκαν. Αλλά να χαιρόμαστε τους συντρόφους στα καλά τους, όταν πετυχαίνουν νίκες. Να μην χάνουμε ανθρώπους σαν και εσένα, σύντροφε.



Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΕΙΔΑΡΟΤΡΥΠΑ.

2013-10-08T12:24:52.518-07:00

Με αφορμή το ομοφοβικό παραλήρημα γνωστού ταμπλόυντ για την “Ζωη της Αντέλ”.Σε μία από τις πρώτες σκηνές του “Ταμπούρλου”, του Φόλκερ Σλέντορφ, η μητέρα του νεαρού Όσκαρ μαζί μετην σύζηγο του αρχηγού των προσκόπων διαβάζουν παρέα τα “Καμώματα του Ρασπούτιν”. Οι γαργαλιστικές λεπτομέρειες των περιπτύξεων του περίφημου, για τις ακολασίες του, Ρώσου μοναχού, τις κάνουν να χαμογελούν πονηρά την στιγμή που ο σχεδόν ενήλικος εγκεφαλικά Όσκαρ διαβάζει τους μεγάλους κλασσικούς. Σημαντική λεπτομέρεια. Η σύζηγος του προσκοπάρχη, θα γίνει πιστή ακόλουθος της ναζιστικής ιδεολογίας, παρέα με τον σύζηγο της.Η σκηνή αυτή δεν έχει καμία διαφορά από την πραγματικότητα. Οι εκδόσεις που ασχολούνται με την κελειδαρότρυπα, και ιδίως με τις προσωπικές ζωές των κατά τόπους προσωπικοτήτων, εκφράζουν και απευθύνονται στα, πιο συντηρητικά στρώματα της κοινωνίας. Και ενίοτε στα πιο μισαλλόδοξα. Και αυτό γιατί χρησιμοποιώντας μια υποτιθέμενη ερωτική ελευθερία (για ποιούς;), και παίζοντας το χαρτί της κοινωνικής κριτικής καταφέρνουν να πουλήσουν εκατομμύρια φύλλα, και ταυτόχρονα να προωθήσουν μια κοινωνία ελέγχου δια μέσω της κλειδαρότρυπας, της ηιθικής και της βούλισης των μελών της.  Οι πελάτες αυτών των εκδόσεων είναι, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, μικροαστοί, που ονειρεύονται να γίνουν μεγαλοαστοί, και άρα να απολαύσουν τις “ελευθερίες” που ευαγγελίζονται αυτές οι εκδόσεις μέσα από τα lifestyle ινδάλματα που προωθούν.Όλες τις ελευθερίες; Προφανώς και όχι. Γιατί πίσω από την κλειδαρότρυπα βρίσκεται η άλλη πηγή εσοδων από τους μικροαστούς. Το τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια γαρνιρισμένο με μπόλικο γκλάμουρ και μπόλικες αναπαραστάσεις πραγματικών αρσενικών και πραγματικών θυλικών. Αρσενικών που “έιναι μάγκες και κάνουν κουμάντο” και θυλικών που προορίζονται σαν μέσο τεκνοποίησης ή απόλαυσης από τους ισχυρούς αρσενικούς χωρίς να έχουν ουσιαστική βούληση. Και αυτό γιατί η σεξουαλική ελευθεριότητα έχει ως μόνο σκοπό την επιβίψωση του έθνους, των παραδόσεων του και όλων όσων συνεπάγεται η εθνοκεντρική αντίλυψη του εκάστοτε [...]



Για να μην ξεχάσουμε ποτέ

2013-10-03T03:41:37.104-07:00

allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/mcfzGKaoIOM?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' />


Η λήθη είναι ο χειρότερος εχθρός. Τόσο για τους φευγάοτυς, όσο και για τους ευάισθητους, και για τις ιδιοφυίες και για αυτούς που αντιστάθηκαν. Να μην ξεχάσουμε, γιατί έτσι και ξεχάσουμε, δεν θα μπορούμε να θυμηθούμε πως να ορθώσουμε το ανάστημα μας.



Γειά στο στόμα σου Νώντα

2013-10-01T16:11:43.499-07:00

Κανονικά δεν θα άνοιγα το στοματάκι μου μέχρι την Παρασκευή, αλλά, εν τέλει θα το ανοίξω.

Εύγε Νώντα,  τελικά σε αγαπάμε γιατί αν και έχεις μεγαλώσει (και δεν σε έχουν πάρει τα χρόνια) δεν έχεις αλλάξει καθόλου.

allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/tJ4Joa7wKpA?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' />




..... να ένα άκρο

2013-09-30T09:40:24.501-07:00

Κανονικά θα το έριχνα στους ψόφους, αλλά για μια άλλη φορά η πραγματικότητα και η επικαιρότητα με πρόλαβαν. Μέσα στο Σαββατοκύριακο, ένα μεγάλο μέρος της Χρυσής Αυγής συνελήφθη, πιθανόν για την συμμετοχή του σε 32 εγκλήματα, ένα μεγάλο μέρος της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ ξηλώθηκε, πιθανόν γιατί έκανε τα στραβά μάτια στις παρασπονδίες της ΧΑ, και μια σειρά καθεστωτικοί εκδότες άλλαξαν ρότα και  βαφτίστηκαν αντιφασίστες, χτησιμοποιώντας κυνικά την δολοφονία του Killahp ως Κολυμβήθρα του Σηλωάμ για τους εαυτούς τους και όλο αυτό το τμήμα των αστών, πολιτικών και μη, που φανερά ή μη ενίσχυαν την ΧΑ, είτε γιατί έτσι ενισχυόταν η θεωρία των δύο άκρων, είτε γιατί θα δυέλυαν την συνδικαλιστική εκπροσώπηση σε διάφορους χώρους, είτε γιατί θα ψήφιζαν ότι συνέφερε τις επιχειρηματικές ελίτ. Άλλωστε η γραμμή της συνεργασίας των τάξεων αποτελεί ένα από τα βασικά αξιώματα του φασισμού.Όμως μερικές φορές οι στόχοι της αστικής τάξης εκπληρώνονται με τρόπους που μπορεί να μας φαίνονται παράδοξοι, είναι όμως πραγματικότητα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Χίτλερ βρέθηκε στην φυλακή για το λεγόμενο “Πραξικόπημα της Μπυραρίας”, λίγο καιρό πριν αποφυλακιστεί πανηγυρικά, και λίγα χρόνια πριν, με την αρωγή των Γερμανών μεγαλοβιομηχάνων. Και λίγο μετά την αποφυλάκιση, υπήρξε μια περίοδος “κυριλοποίησης” των Ναζί, που ολοκληρώθηκε με την Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών. Τί ήταν αυτό; Πολύ απλά ήταν η βίαιη αποκοπή των λούμπεν στοιχείων ( που αποτελούσαν τα τάγματα ασφαλείας, γνωστά και ως SA) κατά τις παραμονές της εκλογικής νίκης των Ναζί στην Γερμανία του Μεσοπολέμου. Η αποκορύφωση ήταν η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, με την δολοφονία των ηγετικών φυσιογνωμιών των SA. Αυτό έγινε γιατί αυτά τα στοιχεία (τα οποία μπορούν να γίνουν ανεξέλεγκτα) αποτελούσαν πλεον ένα περιττό βαρίδι που δυσχαίρενε  την άνοδο προς την εξουσία. Η Φυλάκιση του Μηχαλολιάκου και των λοιπών μελών της ΧΑ, θα αποτελέσει για αυτούς μια ιδανική ευκαιρία, ας μην τρέφουμε αυταπάτες.  Εκτός από την ηρωοποίηση τους σε ένα μεγάλο στρώμα πρώην απολίτι[...]



Ενταγμένοι Δημοσιογράφοι

2013-09-23T15:46:49.393-07:00

Υπάρχουν λογιών λογιών και φηραμάτων ενταγμένοι δημοσιογράφοι, που κάνουν διαφόρων ειδών ρεπορτάζ, ανάλογα με την ένταξη τους. Υπάρχουν οι δημοσιογράφοι που εντάσσονται σε υπουργικά γραφεία, στρατιωτικές και αστυνομικές μονάδες. Σπανίως βγαίνουν από τα γραφεία τους και τις συνεντεύξεις τύπου για να κάνουν ρεπορτάζ. Συνήθως αναμασούν συνεντεύξεις και δελτία τύπου, και τις ελάχιστες φορές που κάνουν ρεπορτάζ, είναι τόσο φρακαρισμένο από την αυτολογοκρισία που στο τέλος, στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν λέει τίποτα, και στην χειρότερη απλά αναμασά τα όσα θα έλεγε ένα δελτίο τύπου του υπουργείου ή της μονάδας.Υπάρχουν οι δημοσιογράφοι που είναι ενταγμένοι σε επιχειρηματικά μπλοκ. Συναγελάζονται με επιχειρηματίες και διευθύνωντες συμβούλους επιχειρήσεων. Θα τους δει κανείς σε μεγάλα γκαλά, σε κλαμπ και σε ακριβά εστιατόρια, να κάνουν παρέα με λογής λογής παράγωντες του πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου. Αυτό όταν δεν βρίσκονται στο newsroom ή τα γραφεία μιας εφημερίδας ή ένός καναλιού, με το hands-free κολημένο σοτ αυτί, και κάποιον να τους δίνει εντολές (από την άλλη πλευρά της γραμμής) για το τι θα γράψουν, τι θα πουν, και με ποια σειρά θα χειριστεί το μέσο στο οποίο εργάζονται τις διάφορες ειδήσεις. Συνήθως κάνουν ότι κάνει και το πρώτο φήραμα, αλλά επίσης πολλές φορές αναλαμβάνουν τον ρόλο του σχολιαστή, και καμιά φορά η δουλειά συμπεριλαμβάνει και μια αγιογραφία του επιχειρηματία σοτν οποίο έχουν ενσωματωθεί, ή των ευνοούμενων του, ή στην διαφήμιση της κοσμικής ζωής (και των αγαθοεργιών) της κας του επιχειρηματία. Αυτοί βρίσκονται στο λεγόμενο payroll. Πένες επί πληρωμή στην υπηρεσία της υγειούς επιχειρηματικότητας. Λέμε τώρα.Εκτός όμως από αυτά το πολύχρωμα ωδικα πτηνά υπάρχει και ο άλλος τύπος του ενταγμένου δημοσιογράφου. Μιλάμε για τον δημοσιογράφο που έχει θέσει την δουλειά του στην υπηρεσία του λάού , της κοινωνίας. Το περασμένο καλοκαίρι, στο κάμπινγκ της YRE, κατά τη διάρκεια μιας συζήτισης για την δημοσιογραφία, με θυμάμαι να περιγράφω πως μια ομάδα [...]



Manifesto 2013

2013-09-16T09:48:47.521-07:00

Εάν ένα τραγούδι έχει διάρκεια στον χρόνο τότε αυτό είναι ένα καλό τραγούδι Βίκτορ Χάρα Γεια σου σύντροφε τραγουδοποιέ. Δεν με ξέρεις. Δεν με γνώρισες ποτέ. Στην πραγματικότητα, γεννήθηκα εννιά χρόνια αφού σήγησε η φωνή σου, κάπου δέκα χιλιάδες χιλιόμετρα από την πατρίδα σου. Κι όμως, αν και δεν είμαι Νοτιοαμερικάνος, αλλά Νοτιοευρωπαίος, δεν ζω στην Χιλή του 1973 αλλά στην Ελλάδα του 2013, νομίζω ότι έχουμε πολλά κοινά. Το ίδιο και οι χώρες μας. Βασικά, εδώ στην Ελλάδα εφαρμόζουν όλα αυτά που έκαναν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στην Χιλή οι δολοφόνοι σου. Δέρνουν τον κόσμο, διαπομπεύουν άρρωστους και αδύναμους ανθρώπους για να δημιουργήσουν κλίμα φόβου και πανικού όταν το χρειάζονται, αφήνουν τους φασίστες να αλωνίζουν και να χτυπούν μετανάστες, ομοφυλόφιλους και, τώρα τελευταία, εργαζόμενους που δεν κάνουν τα χατήρια των εργοδοτών. Με πρόσχημα το εξωτερικό χρέος, ξεπουλούν τον πλούτο του λαού και κλέβουν τα λεφτά και τις περιουσίες των ανθρώπων, τον μόχθο τους, για να σώσουν, λένε, τις τράπεζες και την εθνική μας αξιοπρέπεια. Και άσχετα με το τι πιστεύω για το έθνος και την εθνική αξιοπρέπεια (πιστεύω πως το έθνος είναι κάτι φτιαχτό και ίσως θα πρέπει να τελειώνουμε μαζί του), δεν μπορώ να καταλάβω τι ονομάζουν αξιοπρέπεια. Τους ανθρώπους που τρώνε από τα σκοπυπίδια; Τις γυναίκες που εκδίδονται για να βάλουν μια μπουκιά φαί στο τραπέζι της οικογένειας τους; Τους ανθρώπους που μένουν χωρίς δουλειά στα 45 και στα 50 γιατί “είναι πολύ γέροι και κοστίζουν πολύ¨; Τους νέους ανθρώπους που αναγκάζονται να φύγουν γιατί εδώ δεν υπάρχει δουλειά; Τους ηλικιωμένους που πρέπει να επιλέξουν εάν θα δώσουν λεφτά για το νοίκι, τα φάρμακα ή το καθημερινό τους φαϊ για να επιβιώσουν (και τι να προτοξοδεύσεις με 300 ευρώ σύνταξη); Τους μετανάστες που βάλαμε σε κλουβιά σαν και αυτά που οι στρατιωτικοί έβαζαν τους συμπατριώτες σου; Τους ανθρώπους που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους για να σώσουν τις τράπεζες; Δεν ξέρω τι θα ένιωθες αν τα διάβαζες όλα αυτά σύντροφε τρα[...]



Μια μαρτυρία από τις 26/9

2012-09-28T07:17:33.329-07:00

Κατεβαίνωντας προς το Μουσείο, είχα ήδη προσέξει δύο παράξενα πράγματα. Κατ’ αρχήν πέντε ολόλευκες “αύρες” νοικιασμένες από το Ισραήλ, που είχαν παρκάρει στην Ηρώδου του Αττικού. Δεύτερον, το γεγονός ότι η αστυνομία είχε αποκόψει την κυκλοφορία στην Σόλωνος από το ύψος της διασταύρωσης με την οδό Κανάρη, πράγμα το οποίο γινόταν για πρώτη φορά σε πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Κατά τα άλλα, δεν υπήρχε αστυνομικός ούτε για δείγμα σε όλη την διαδρομή μέχρι το Μουσείο, όπου θα συναντιόμουν με το μπλοκ. Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με τον φίλο μου τον Νίκο, στα στενά των Εξαρχείων, του Κωλονακίου και στην Αλεξάνδρας και πολλούς κάθετους δρόμους, υπήρχαν πολλοί αστυνομικοί με πολιτικά ή της ομάδας ΔΙΑΣ που έλεγχαν τα στοιχεία και τις τσάντες περαστικών. Φτάνωντας στο Μουσείο η εικόνα έμοιαζε απογοητευτική. Λίγος κόσμος στον δρόμο και τις γύρω σκιές, μια εικόνα που έδειχνε μεγάλύτερη κινητοποίηση της αστυνομίας από αυτήν της ΓΣΕΕ. Ευτυχώς με το που άρχησαν οι λόγοι της ΓΣΕΕ η εικόνα φάνηκε να αλλάζει. Ενώ η κινητοποίηση έμοιαζε να είναι πολύ μικρή, τελικά ο κόσμος που πύκνωνε πάνω στην Πατησίων έδειχνε μια ελαφρώς καλύτερη εικόνα. Ξαφνικά, οι λόγοι από την εξέδρα σταμάτησαν, και ένα μεγάφωνο μας ενημέρωσε ότι η κεφαλή της πορείας (ΓΣΕΕ-Συνδικάτα) θα ξεκίναγε από την Ιουλιανού, κατέβει μέσω 3ης Σετεμβρίου και Ομόνοιας στην γωνία Πανεπιστημίου και Αιόλου και μετά να οδηγήσει την πορεία στο Σύνταγμα. Έπρεπε λοιπόν να περιμένουμε. Εγώ ήμουν στο πανό, και περιμένωντας έκανα τις κλασσικές χαιρετούρες με φίλους από την Οργάνωση και από το Σύνταγμα, με τους οποίους συναντιέμαι σε κάθε πορεία. Μπροστά μας στεκόταν το μπλοκ της τοπικής του ΣΥΡΙΖΑ Παιανίας, που αποτελείτο κυρίως από μεσόκοπες κυρίες , αλλά και κάνα δύο νεαρούς. Μας ζήτησαν να κρατήσουμε και το δικό τους πανό (μια λινάτσα στην ουσία) κάτω από το δικό μας. Δεχόμαστε και αρχίζουν τα αστειάκια περί καπελώματος. Μετά από κάνα δεκάλεπτο εμφανίζονται και άλλα μπλοκ από τοπικές του ΣΥΡΙΖ[...]



Κάποτε στην έρημο

2012-04-20T00:28:17.172-07:00

Οι διαγραμμίσεις εξαφανίζονταν από την όψη μου. Χάνονταν στον ορίζοντα που έδειχνε ο καθρεύτης μου. Το ίδιο και ότι αμάξι βρισκόταν στο διάβα μου. Πήγαινα ολοταχώς προς το Σικάγο. Το Λος Άντζελες με είχε πεθάνει. Η σκηνή στην πόλη ήταν σκέτη νέκρα και ξαφνικά είχα μείνει χωρίς μπάντα και δουλειά. Έπρεπε να πάω στο Σικάγο να τσεκάρω τα μπλουζ εκεί. Αν δεν κόλαγε η φάση θα πήγαινα να ‘δω τι έτρεχε στην Νέα Ορλεάνη, ή στο Μέμφις,ή θα γύρναγα προς Σαν Φρανσίσκο, ξέρω ‘γω ντάξει. Ανέβαινα τα απομεινάρια του ’66, του δρόμου που ανεβοκατέβαιναν οι μπήτνικ, και τον οποίο τραγούδαγε εκείνος ο μεγάλος jazzman το όνομα του οποίου δεν θυμάμαι. Είχα λοιπόν περάσει το Μπέρμπανκ, είχα γεμίσει σε ένα βενζινάδικο εκεί κοντά. Τα βλαχάκια του μαγαζιού από με κοίταζαν περιέργα. Από την μία έβλεπαν την Λουσίλ, αραγμένη στο πίσω κάθισμα μέσα στην θήκη της, και από την άλλη περιεργάζονταν την κάντιλακ μου. Κοίταζαν λέγοντας ότι δεν θα μπορέσω να περάσω την Μοχάβε με αυτό το σαράβαλο. Τι νόμιζαν οι χάνοι; Ότι ήμουν μια ακόμη έκδοση του Τομ Τζόουτ; Δεν είμαι ούτε κάν από την Οκλαχόμα, γένημα θρέμα από το Τζέρζυ είμαι. Και η Ελ Ντοράντο του 55, το αμάξια που οδηγούσε ο Βασιλιάς (Ο Έλβις ντε, δεν είμαι και κάνας βασιλόφρων, σοσιαλιστής άνθρωπος), το ύμνησαν οι Clash και ο Eddie Cochran; Άσε που του έχω κάνει συντήρηση γερή, κούκλα το έχω κάνει το αμάξι. Τέλος πάντων, που ήμασταν, ά, ναι. Η ζέστη που λες, η ζέστη της Μοχάβε και της Κοιλάδας του Θανάτου, βάραγε κόκκινο. Εγώ είχα πατήσει τα εκατό και ανέβαινα τον εξηνταέξι, ή τέλος πάντων ότι είχε μείνει από αυτόν, σε γενικές γραμμές. Είχα και τα παράθυρα τέντα, και το παγωμένο νερό έκανε δουλειά. Ο ήλιος δεν είχε φτάσει στο ψηλότερο σημείο του αλλά έβαινε προς τα εκεί και αυτός με μια μεγάλη ταχύτητα.Καταπίναμε λοιπόν τα χιλιόμετρα με βορβορώδη ταχύτητα. Καθώς λοιπόν είχα καλύψει μια γερή απόσταση και ο καυτός ήλιος της Νεβάδα δε συγχωρεί, είπα να αράξω κάπου. Βρήκα ένα μικρό μπαρ, ένα truck-stop για να παρκάρω και να βγάλω το μεσημέ[...]



Drive

2012-04-05T05:09:25.878-07:00

Δεν ήθελε πολλή προσπάθεια. Τουλάχιστον έτσι νόμιζε ο Ζωρζ όταν έφτανε στην Αθήνα. Έλα όμως που η οικογενειακή επιχείρηση, είναι ένα πράγμα επικίνδυνο, και κουραστικό. Πόσο μάλλον το να την διευθύνεις ενώ παράλληλα σπουδάζεις. Έστω και κατά το ύμησυ. Δέκα διαφορετικά καταστήματα είχαν υπό την διεύθυνση τους τα αδέρφια. Οχτώ στην Αθήνα, ένα στη Βοιωτία και ένα στη Χαλκίδα. Το κέντρο της επιχείρησης ήταν η Θεσσαλονίκη και αυτό το ήλεγχε ο πατέρας. Αλλά την Αθήνα την είχαν τα αδέρφια. Οπότε έπρεπε εναλλάξ, να κάνουν βάρδιες στα νέα μαγαζιά ή νυχτερινά δρομολόγια. Δύο βράδυα δρομολόγια και τρία βράδυα βάρδιες, και τα άλλα δύο stand-by μήν γίνει καμία στραβή. Όπου στραβή σήμαινε συνήθως ένα από τα εξής πράγματα: έφοδος της αστυνομίας στο μαγαζί, ληστεία, ντου από μαφία ή αντίπαλους, ατύχημα στο μαγαζί. Δύσκολη και επικίνδυνη δουλειά τα φρουτάκια. Και δουλειά της νύχτας. Συνήθως η βάρδυα του οδηγού είχε τα εξής. Διακόσια τόσα χιλιόμετρα, minimum, πίσω από το τιμόνι, νύχτα, δουλειές και, τώρα τελευταία, το μυαλό στον μικρό που δούλευε στο μαγαζί στην Σοφοκλέους, γιατί όλο και κάτι μπορεί να πάθαινε. Και μερκές φορές όλα να γίνουν πριν να πάει η ώρα έξι, για να προλάβει να φορτώσει κάνα χαλασμένο μηχάνημα στο πρώτο ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη. Τα τηλέφωνα άρχισαν κατά τις εννιά, πιο νωρίς από ότι συνήθως. Επείγουσες καταστάσεις. Τα Άσπρα Σπίτια ήθελαν ρευστό, και να φορτώσει ένα χαλασμένο μηχάνημα, η Χαλκίδα ήθελε αντικατάσταση σε ένα καλώδιο για ένα μηχάνημα, και οι υπόλοιποι θα έπερναν τηλέφωνα αναλόγως. Η Χαλκίδα δεν είχε πρόβλημα ρευστού ακόμη, ούτε και ανάληψη όμως. Οπότε πρώτος σταθμός τα Άσπρα Σπίτια και μετά Χαλκίδα.179 χιλιόμετρα χώριζαν τα Άσπρα Σπίτια από το σπίτι. Πήγε στη γυναίκα του και της είπε πως έχει η κατάσταση. Έπρεπε να φύγει αμέσως για να προλάβουν να κάνουν δουλειά τα μαγαζιά της επαρχίας.«Πόσα θέλουν τα μαγαζιά;» τον ρώτησε« Ενάμησι για την ώρα.»«Καλά σου δίνω τρία για όλα τα έξοδα»Πήγε στην πλαστική θήκη και [...]



Open letter to the Jarrow Marchers

2011-10-06T08:22:00.372-07:00

Dear Comrades,
My most sincere congratulations on your heroic march. Taking the trip from Jarrow to London, under weather conditions that are deemed unthinkably hard in my country, is an achievement itself.
I come from a country where youth unemployment is reaching a soaring 45% on the population. Furthermore, a recent statistic showed that about one out of four greeks lives under the official poverty line. And, on top of all these, the government is imposing a new series of taxes on the back of the greek working class, taxes that can be compared only to Margaret Thatcher’s poll tax. For these reasons, can understand the reasoning behind your effort to recreate the Jarrow march.
In my eyes, and in the eyes of all greek comrades, you are the true successors of the strikers of 1926, the hunger marchers of the thirties, the Jarrow crusaders, the striking miners of the seventies and the eighties, the people who fought against the poll tax and managed to topple Thatcher.
Unfortunately, due to my own unemployment, and the struggles peaking again back home, I cannot join you in this marvellous job that you are doing up there. I can only urge you to keep up the good fight and show the world what the magnificent Worker’s Movement of the UK can achieve when it enters a struggle.
Keep up the good fight. The whole world is following you. Don’t let it down.
Yours truly,
A proud member of the cwi from Greece



ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΠΑΡΑΓΩΝ

2011-09-16T12:41:49.734-07:00

Η σύλληψη του Μάκη Ψωμιάδη δεν ήταν κάτι τοσ οποίο με αιφνιδίασε. Αντιθέτως, ήταν κάτι το οποίο αναμενόταν από στιγμή σε στιγμή. Το ερώτημα όμως είναι το εάν ο Ψωμιάδης αυτή τη φορά θα πάει στην φυλακή ή θα κάνει χρήση των γνωστών τερτιπιών του παρελθόντως για να την βγάλει καθαρή.

Άλλωστε δεν έιναι και κανένας γραφικός. Φαίνεται ότι ο ίδιος, ή οι άνθρωποι στων οποίων τη διάθεση είναι, έχει πολιτική, οικονομική και κοινωνική δύναμη.

Η διαδορμή του Ψωμιάδη, και ο τρόπος λειτουργίας του φέρουν αρκετές συγγένειες με τον την Καμόρα και την Κόζα Νόστρα. Και οι μεν και ο δε είναι εγνωσμένων συντηριτικών καταβολών και με γνωστές διασυνδέσεις με κομμάτια της κρατικής μηχανής. Πίσω στα χρόνια του μολυβιού, η Κόζα Νόστρα έιχε σαφή δράση ενάντια στην Ιταλική αριστερά. Μέλη της ήταν κομμάτι της Ιταλικής Γκλάντιο, μιας μασονικής στοάς με το όνομα P-2. Επίσης την εποχή που ακόμα αγνοείτο η τύχη του Aldo Moro, μέλη της μαφίας απειλούσαν τη ζωή αριστερών αγωνιστών, ενώ έγκλειστα μέλη της είχαν την εντολή της δολοφονίας των έγκλειστων ηγετών των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Μια ανάλογη πορεία ακολουθεί και ο ΨωμιάδΗΣ. Μπορεί να μην ήταν ο ρασοφόρος βασανιστής της ΕΣΑ, η σχέση του όμως με την εν λόγω υπηρεσία έγινε εμφανής όταν εμφανίστηκε στηις δίκες των βασανιστών ως «σωματοφύλακας» γνωστών βασανιστών, τραμπουκίζωντας και απειλώντας μάρτυρες κατηγορίας. Επίσης η οικογένεια του διατηρούσε καλές σχέσεις με τον κύκλο του τότε αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, και γνωστά μέλη της ΕΣΑ. Όπως, λοιπόν , η Κόζα Νόστρα και η Καμόρα χρησιμοποιώντας φασιστικούς κύκλους και Χριστιανοδημοκράτες, κατάφεραν να διατηρήσουν την παντοφδυναμία τους, έτσι και ο Ψωμιάδης κατάφερε να μένει στον αφρό και όχι στην φυλακή χάρη στις σχέσεις του με τα «σταγονίδια» της επταετίας και τις σχέσεις του με πολιτικούς του συντηριτικού χώρου και την Ιεραρχία ( που είχε φύγει από τα χέρια του Παπαδοπουλικού Ιερώνυμου, για να καταλήξει μέσω του Ιωαννιδικού Σεραφείμ, στον «μαθητή»του Πειραιώς Καλλίνικου (άλλου Παπαδοπουλικού) Χριστόδουλο, κλπ), παρά το γεγονός ότι είχε αποδειχτεί η συμμετοχή του σε πολλούς εκβιασμούς, απάτες, αλλά και εκκρεμούσε σε βάρος του ένταλμα της ΙΝΤΕΡΠΟΛ για λαθρεμπόριο.

Αλλά και όπου δεν χρειαζόταν το κράτος η οι ημέτεροι της παρατάξεως, εκεί έμπαινε ο αθλητισμός. Πάλι ο Ψωμιάδης χρησιμοποιούσε μια τακτική δανεισμένη από την ιταλική μαφία. Χρησιμοποιούσε αθλητικούς συλλόγους, κέντρα, επιχειρήσεις για να ξεπλύνει το χρήμα. Η χρήση όμως των συλλόγων αποσκοπούσε και στην χρήση ενός ιδιοτικού στρατού. Και αυτός ήταν ο σύλλογοι των οργανωμένων οπαδών. Και βέβαια, ενώ ήταν ιδιοκτίτης, αυτό ποτέ δεν φαινόταν στα χαρτιά. Την ιδιοκτησία είχαν μέλη της οικογένειας στα οποία έλεγε τι να κάνουν. Ποιος, ας πούμε, ξεχνάει, την αλίστου μνήμης μεταβίβαση της ιδιοκτησίας της μπασκετικής ΑΕΚ στον 19 χρονο, τότε, υιό Ψωμιάδη;

Βέβαια ο Ψωμιάδης δεν ήταν ο μόνος που χρησιμοποιούσε αχυρανθρώπους. Θυμάστε τον Αχιλέα Μπέο που είχε τοποθετήσει στο τιμόνι του Πανιωνίου τον Λε-Πα όταν εκείνος τραγουδούσε στε κέντρα του Μπέου; Ήταν ομως ο πρώτος που το έκανε τόσο καραμπινάτα.

Ο Ψωμιάδης δεν είναι μια ειδική και γραφική περίπτωση ανθρώπου. Είναι το σύμπτωμα ενος πολιτικοοικονομικού συστήματος που , στν καλύτερη των περιπτώσεων, νοσεί. Εάν θέλουμε να ξεφορτωθούμε τέτοιες περιπτώσεις ατόμων, καιρός είναι να δούμε και το παρόν σύστημα, που τους εκτρέφει και τους υποθάλπτει, και να το αλλάξουμε εκ βάθρων



Για την κατάληψη του Dignite-Al Karama

2011-07-19T07:18:46.320-07:00

Ανακοίνωση εξέδωσε η πρωτοβουλία "Ένα Καράβι για τη Γάζα" μετά τα σημερινά γεγονότα και την κατάληψη πλοίου από ισραηλινούς κομάντος. Καλείται συγκέντρωση διαμαρτυρίας σήμερα στις 7 στο Σύνταγμα.
Στην ανακοίνωση αναφέρονται: "Νωρίς σήμερα το πρωί το υπό γαλλική σημαία σκάφος “Dignité/Al Karama” με 16 επιβαίνοντες -μεταξύ των οποίων και ο συντονιστής της ελληνικής Πρωτοβουλίας Βαγγέλης Πισσίας- που εκπροσωπούν την διεθνή αποστολή “Freedom Flotilla II – Stay Human” ξεκίνησε από το ύψος του Πορτ Σάιντ της Αιγύπου με κατεύθυνση τη Λωρίδα της Γάζας. Το σκάφος έδωσε το τελευταίο του στίγμα στα διεθνή ύδατα, σε μια απόσταση περίπου 50 μίλια από τις ακτές της Γάζας, και από τις 11 πμ περίπου και ενώ οι
τελευταίες πληροφορίες από τους επιβαίνοντες έκαναν λόγο για 4 ισραηλινά πολεμικά πλοία που το είχαν ήδη περικυκλώσει, κάθε επικοινωνία μαζί του έχει διακοπεί. Πριν από λίγο, επιβεβαιωμένες πληροφορίες αναφέρουν ότι το σκάφος κατελήφθη.
Το Ισραήλ, για μια ακόμα φορά, εμφανίζεται στον ρόλο του σερίφη της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Η περιφρόνηση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, η επιστράτευση κάθε έκνομου ή νομιμοφανούς μέσου για να πετύχει τους στόχους του, για να αποτρέψει κάθε
προσπάθεια έκφρασης έμπρακτης διεθνούς αλληλεγγύης στην Παλαιαστίνη, είναι μια πάγια, γνωστή τακτική του. Η ελληνική κυβέρνηση, με την “βασιλικότερη του βασιλέως” στάση της, αφού ξεπέρασε κάθε φιλοϊσραηλινή προσδοκία, δέχτηκε ανερυθρίαστα τα συγχαρητήρια της ισραηλινής και -προχτές- της αμερικανικής κυβέρνησης, την ίδια στιγμή που ο Έλληνας Πρόεδρος -για πρώτη φορά Έλληνας πολιτικός- αποδοκιμαζόταν έντονα από όλους τους Παλαιστίνιους στη Ραμάλα.
Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση, όχι βέβαια να καταδικάσει την παράνομη ενέργεια των φίλων της του Τελ Αβίβ που για ακόμα μια φορά παρενέβησαν στρατιωτικά, πέρα από κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, κατά άοπλων πολιτών στα διεθνή ύδατα της ΝΑ Μεσογείου, αλλά να πράξει τουλάχιστον το ελάχιστο και στοιχειωδώς αυτονόητο: να παρέμβει άμεσα για να προστατέψει -ως κατά το Σύνταγμα οφείλει- την ζωή και την ακεραιότητα όλων των επιβαινόντων και -πρωτίστως- του Έλληνα επιβαίνοντα Βαγγέλη Πισσία.
Την απάντηση στην νέα ισραηλινή προκλητική ενέργεια θα την δώσει η ελληνική κοινωνία, αυτή -που σε αντίθεση με την κυβέρνησή της- στέκεται σταθερά και διαχρονικά αλληλέγγυα στην παλαιστιναική υπόθεση και στον παλαιστινιακό λαό. Καλούμε σήμερα Τρίτη στις 19:00 σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα