Subscribe: Και ζήσαν αυτοί καλά....
http://sykaki.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Και ζήσαν αυτοί καλά....

Και ζήσαν αυτοί καλά....





Updated: 2018-03-06T12:18:04.887+02:00

 



Αρχείο!!!

2011-12-12T22:09:52.416+02:00

Δεν ψάχνω δύσκολα νοήματα ούτε δύσκολες λέξεις για να πω αυτό που νιώθω για αυτή την αγάπη που κρατάει μεσα μου χρόνια....Ενα απλό κορίτσι λουσμένο στη μετριότητα, και ένας άντρας ισως τρομαχτικά προκλητικός.....Δεν ξέρω πια ποιος από τους δυο φταίει έχει σημασία πια? το έγκλημα έγινε τότε και σήμερα μπορει πλέον να εχειι παραγραφεί αλλα σίγουρα έγινε.... το κορίτσι αυτο έχει σημάδια πάνω της.... τα θυμάται μπορεί πλέον να εχει μείνει μονο η αντανάκλαση τους αλλά εκεινη τα βλέπει ακόμα στολίζουν το λαιμό της τα σημάδια απο τα ιδρωμένα χερια του και η παθιασμένη αγκαλια του τα άγρια χειλια του πάνω στα δικά της .... όλα ειναι ακόμα  τυπωμένα στο κορμί της... μπορεί στο τέλος ο ιατροδικαστής να μη τα δει αλλά ειναι εκεί  πάντα ήταν.....Ακόμα τα θυμάται.... τα άτσαλα  βήματα της για να πλησιάσει στο αυτοκίνητο του, την καρδιά της να τρέμει...... δεν  είπαν τίποτα απλα την αγκάλιασε    σφιχτά εχει ακομα ταχυπαλμίες απο εκείνα τα δευτερόλεπτα.... και ακόμα εχει την μυρωδιά εκεινης της αγκαλιας!!! μπήκε στο αυτοκίνητο του και εκεί ήρθε το πρώτο σημάδι.... το φιλί τους το πρώτο, δεν θυμάται  τίποτα πιο συγκλονιστικό στην ζωή της απο εκείνο το φιλί ταω χείλια της ειναι ματωμένα.... ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΈΠΕΤΕ ουρλιαζε στον κόσμο .... μα κανείς δεν την πίστευε.....Κανείς δεν την πίστεψε ποτε η αλήθεια είναι, έκαναν έρωτα  πόθησαν ο ένας τον άλλο  πόνεσαν ο ένας τον άλλο και τωρα είναι ενα έγκλημα που ανήκει στο αρχείο.....Πως γίνεται ενας έρωτας τετοιος να μπαίνει στο αρχείο?Αγκάθι τ' όνειρό μουφράχτης το λόγικο μουΈλα ξανα στο νου μουείκονα τ'ουρανού μου.Αγέρα μου δραπέτη....[...]



Αφιερωμενο.......στο πιο δυσκολο μα τρελο ταξιδι που ξεκινησα στην ζωη μ

2011-04-26T18:06:42.147+03:00





Well that's what we do, we fight... You tell me when I am being an arrogant son of a bitch and I tell you when you are a pain in the ass. Which you are, ninety nine percent of the time. I'm not afraid to hurt your feelings. You have like a two second rebound rate, then you're back doing the next pain-in-the-ass thing. So it's not gonna be easy. It's gonna be really hard. We're gonna have to work at this every day, but I want to do that because I want you. I want all of you, forever, you and me, every day.


I am nothing special; just a common man with common thoughts, and I've led a commonlife. There are no monuments dedicated to me and my name will soon be forgotten. But in one respect I have succeeded as gloriously as anyone who's ever lived: I've loved another with all my heart and soul; and to me, this has always been enough.



Όσο.....

2010-10-02T01:44:45.260+03:00




Όσο εγω  θα ζω, θα σε σκεφτομαι (αν και θα προχωραω)
Όσο εγω θα αναπνεω εσυ θα ζεις μέσα μου (ακομα και αν...)
Όσο εγω θα σε αγαπαω δεν θα παθεις τιποτα κακο(οκίζομαι)
Όσο περναει απο το χερι μου  θα χαμογελας (εκτος και αν πια δεν θελεις να μπορω...)
Όσο εγω θα ειμαι εδω εσυ δεν θα εισαι μονος (οπου και να σαι)



Όσο εσυ υπαρχεις εγω ζω (ακομα και  αλλου παντα...δικη σου)
Όσο εσύ εισαι χαρουμενος εγω αγγιζω το τελειο (την απολυτη ηρεμια)
Όσο στην ζωη μου εισαι εγω οδηγουμε καπου (ασχετα αν δεν εισαι εσυ ο προορισμος)
Όσο με λατρευεις εγω χρωματιζω στιγμες ( σε λευκο χαρτι)
Όσο είσαι εσυ εγω ειμαι παντα μαζι σου ποτε μόνη (οπου και να μαι)





Όσο είμαστε μαζι, θα ζουμε παντα (στους προορισμους μας)
Σε λατρευω.



Deep Inside

2010-09-21T23:28:20.719+03:00

(image)



Time recedes every day

You can search your soul but you won't see

As we pass ever on, on our way

Towards some blank infinity
....



Για σένα!

2010-09-21T14:26:55.213+03:00


"Only you can heal inside,
only you can heal your life
it must have been an angel
who counted out the time
yes it must have been an angel
who raised a knowing smile
and i just couldn't reach you
no matter how i tried
no i just couldn't reach you
so instead i ran to hide


(only you can heal inside,
only you can heal your life)

mother can you hear me?
can you tell me, are you there?
father can you help me?
cos i know that you care
and i dont have to fight it anymore
for all those years i was dreaming
and i don't have to worry anymore
cos i found my belief in...
mother can you hear me?
can you tell me are you there?
father can you help me?
cos i know that you care


(only you can heal inside,
only you can heal your life)



(object) (embed)
Αφιερωμένο σε σένα μαζί με ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που είσαι πάντα εκεί.

Να μην ξεχνάς πως οι ψυχές δεν φεύγουν από κοντά μας .
Γίνονται άγγελοι και είναι δίπλα μας ,όταν και αν τις χρειαστούμε.
Να γελάς  ...γιατί το νοιώθουν.
Και να θυμάσαι μικρό Sykaki μου πως ο χρόνος  μπορεί να είναι σκληρός στην αρχή ,με το πέρασμά του  όμως τα απαλύνει όλα.
Παραμυθένια φιλιά  .



Θρήνος περασμένων ....

2010-09-12T17:08:45.466+03:00




Από το άνθος πως να παράγεις πόνο;
πως απο τον έρωτα μίσος να κερδίσεις;
και από εσένα ασχήμια πως να δω;


Θρηνώ όσα πέρασαν και πάνε
οσα θα έρθουν και με την σειρά τους θα σβήσουν σαν απο  καντηλιού τελευταία αναπνοή
Όσα θέλησα με τόση πίστη όσα λατρεψα με τοσή προσμονή.
Ακόμα πιστεύω στο ακατόρθωτο μαζί σου να με πάρεις.
Αν μπορούσες θα με κρατούσες δίπλα σου;
Τι ρωτάω; ρωτάν τέτοια πράγματα καθώς συνθέτουν το  requiem ενός ονείρου;

Όχι σου λέω εγω δεν τα ρωτούν, μα η απορία δεν παυει να υπάρχει.

Λύνω τα μαλλιά   μου και  μαθαίνω απο την αρχή τα γράμματα ένα ένα να ξαναμάθω λέξεις να σε ξανάγαπήσω   οπως τότε οπως  τωρα δεν θυμάσαι, και ίσως να ξέχασες για πάντα.

Δεν θυμαμαι πόσο καιρό έχω να κοιμήθω με τον υπνό της ηρεμίας....
φταιει που πια κοιμήθηκες εσύ μεσα μου και γαλήνη δε βρίσκω που να με παρει....

Αγκάθι τ' όνειρό μου
φράχτης το λόγικο μου
Έλα ξανα στο νου μου
είκονα τ'ουρανού μου.

Αγέρα μου δραπέτη....



Κάτι νύχτες....ατελείωτα δύσκολες

2010-07-16T03:43:19.258+03:00



είναι δύσκολη νυχτα η σημερινη
ειναι μαυρη οπως και το μεσα μου
μου λειπεις
και σε ζητω με ολη τη δυναμη μου
να ξαπλωσεις πανω μου να σε νιωσω μονο εσενα θελω
μου έλειψες....
σαν τρύπα είναι...
όπως και να έχει....
ήθελα απλά να σου μιλήσω...
πονάω που λείπεις...
δεν έχω πονέσει περισσότερο.. κανείς δεν μπορεί να κρατηθεί μέσα μου....


μου λείπεις...
ζω μια κενή ζωή.. υπάρχω απλά διακοσμητικά....
κανείς δεν με θέλει πια σαν φίλη σαν κοπέλα...
χαμένη υπο8εση με αποκάλεσε ένας....
χαμένη υπόθεση για όλους...
  νόμιζα πως για σένα ήμουν κάτι άλλο...

δεν ξέρω τι κάνεις που είσαι
θέλω να σιγουρευτώ πως δεν ήσουν ένα όνειρο
γιατί έφυγες και που πήγες
γιατί πήρες μαζί σου την ζωή μου?
γιατί με πονάς?
θέλω να ξέρω ότι υπήρξες....
θέλω να ξέρω ότι...ότι με αγκαλιασες οτι μου έγραφες ότι μου μιλούσες...
  θέλωνα θυμάμαι κάθε στιγμή
πως στο διάολο να ζω μακριά σου?
καταστρέφω εμένα μέρα με τη μέρα....
προσπάθησα.. να σε διώξω από μέσα μου....
έκανα έρωτα και είπα το όνομά σου....
αγκάλιασα και μύρισα το δέρμα σου
 ζω γιατί με κρατάει ένα κρεμαστό που έχω στο λαιμό μου

κομματιάζομαι
η ψυχή μου..... αν δεν χαμογελάς δεν αντέχεται η γαμημένη η ζωή
ποιος σε πείραξε? ποιος?
μίλα μου ήξερες πως πάντα εδώ ήμουν για σένα...
μη φύγεις έτσι....
μην μου πάθεις κατι  δεν θα το αντέξω...



δεν ξέρω τι περιμένω .
Σαγαπω...




Δεν σε άφησα μόνο πως τολμάς να το πεις αυτό....... μέρος 2ο....

2010-06-16T19:23:19.220+03:00

3.όλη η μέρα τους αφιερώθηκε σα να μην υπήρχε δεύτερη σα να μην υπήρχε αύριο ήταν τα απαιτητικά του μάτια και τα ακόμα πιο απαιτητικά του δάχτυλά που έλιωσαν τις αντιστάσεις τις, Το επόμενο πρωί που εκείνη ξύπνησε ήταν διπλά της και την  κοιτούσε....<< έμεινες>>  είπε όταν τον είδε,<< πως θα μπορούσα να μην;>> τα χέρια του μπλέχτηκαν τρυφερά στα μαλλιά της και εκείνη γεφύρωσε την απόσταση που πλέον τους χώριζε δυ χείλη που αντιδρούσαν  πρωτόγονα σχεδόν  παρθένα στο άγγιγμα του και   όλα εκείνη της θυμισαν ποια ήταν όταν ήρθε σε αυτήν την όλη κυνηγώντας μια σπουδαία φοιτητική ζωή και τον έρωτα.<<Που να σουν τόσα χρόνια; που ήσουν;>> είπε εκείνος που τα μάτια του την κοίταζαν επίμονα και  απολογητικά λες και εκείνος έφταιγε που δεν είχαν βρεθεί τόσα χρόνια,<<Στην Ελλάδα>> απάντησε και αμέσως με το που είπε την λέξη το στομάχι της δεθηκε κόμπος Ελλάδα, Ελλάδα Ελλάδα. θα έπρεπε να γυρίσει πίσω εκεί όπου άνηκε στην χώρα της σε 13 μέρες απο την ώρα εκείνη σηκώθηκε και αφού φόρεσε τα ρούχα της έτρεξε στην εξώπορτα αφήνοντα τις φωνες του να σβήνονται πίσω από την πόρτα.Δεν ήθελε να δεθεί μαζί του θα έφευγε και μετά; Κάτι μέσα της σκούριασε εκείνη την στιγμή και  διάβρωσε την τρυφερότητα που είχε γεννηθεί μέσα της τις τελευταίες ώρες,<<πως  να σε αφήσω όμως μου λες πως?>> παρά τα χτυπήματα του τα τηλέφωνα του οι επόμενες δυο μέρες κύλησαν μέσα στην απόλυτη σιωπή του σπιτιού της  ούτε στην σχόλη δεν πλησίασε. την τρίτη μέρα κατεβαίνοντας δειλά τα σκαλιά να βγει έξω τον πέτυχε στην εξώπορτα,μόνο που τώρα είχε αλλάξει ήταν ένας άντρας φάντασμα κουρασμένος άυπνος ένα κινούμενο ερείπιο. μόλις την είδε έτρεξε την πρόλαβε <<Τι σου συμβαίνει μου λες; γιατί έφυγες>> είπε τρέμοντας<< δεν έφυγα θα φύγω όμως σε 10 μέρες  πίσω στην χώρα μου>> << και γιατί με αποφεύγεις γιατί 10 μέρες; μόνο; γιατί;>> είπε και οι φλέβες του προσώπου του τινάχτηκαν και τα μάτια του θόλωσαν και την άφησε  από τα χέρια του << Δεν θέλω να δεθώ και μετά να φύγω εγώ νομίζεις το αντέχω το μπορώ>> πριν αποσώσει την φράση της εκείνος είχε κλείσει την πόρτα του και εκείνη ένα ράκος  έφυγε κλαίγοντας&[...]



Δεν σε άφησα μόνο πως τολμάς να το πεις αυτό.......

2010-04-30T13:52:32.514+03:00

1.ημέρα την βρήκε να κοιτάει παλιές φωτογραφίες από όσα είχε αφήσει εκείνη την μέρα πίσω της,έναν άντρα κλαμένο γονατισμένο από τον πόνο πολύ αίμα στην καρδία του πολλές πληγές μέσα του και  σκόνη από το αυτοκίνητο της όλα τα θυμάται από εκείνη την εποχή. Τον γνώρισε,νομίζοντας τον για απλο καθημερινό άνθρωπο με ρούχα φθαρμένα λερωμένα Αλλά με τα πιο εκτυφλωτικά άτια που είχε δει ποτέ.ντριιιιιιιιιν Ντριιιιιιιιιιν το ξυπνητήρι την τίναξε και  σηκώθηκε παραπατώντας στα ρούχα που ήταν πεταγμένα άτσαλα και βιαστικά στο πάτωμα κάποιος τα είχε πετάξει εκεί ήταν πολύ μεθυσμένη για να θυμάται ποιος ήταν,όποιος και αν ήταν το πρωί δεν την είχε δίπλα του και αγκαλιά είχε φύγει <<Και καλά έκανε>> μονολόγησε κοιτώντας το πρόσωπό της που ήταν μαύρο από το μακιγιάζ  όταν ξεβάφτηκε στο καθρέφτη έβλεπε ένα κοριτσάκι ένα παιδί,κανένα ίχνος ταλαιπωρίας ή καμία ένδειξη του άστατου βιογραφικού της  έβαλε φόρμες ξεκινώντας να βγει από το σπίτι να αγοράσει  τα απαραίτητα σκεπτόμενη πως είναι οι τελευταίες 2 βδομάδες στο Λονδίνο είχαν τελιωσει οι σπουδές της εκεί και θα έπρεπε να γυρίσει εκεί από όπου ξεκίνησε.<<θα μου λείψει το Λονδίνο>> σκέφτηκε καθώς έμπαινε στο μαγαζάκι όπου συνήθιζε να αγοράζει αυτά που της χρειάζονταν  περπατώντας  χαμένη στις σκέψεις της και στον κόσμο της γενικότερα παραπάτησε πάνω σε έναν άνδρα που αν ήταν πιο περιποιημένος θα μπορούσε να είναι και όμορφος,<2.Μέχρι που έφτασε το βράδυ και άφησε πίσω τον ρομαντικό εαυτό της και ξεκίνησε για ποτό σήμερα όμως τα έβλεπε όλα διαφορετικά κανένας δεν της κινούσε το ενδιαφέρον και ένας με τον οποίο μιλούσε ήταν καθαρά αποτυχημένη επιλογή η ώρα περνούσε και εκείνη έπινε όλο και πιο πολύ σε πολύ άσχημη κατάσταση βρέθηκε στην πολυκατοικία της  σχεδόν σέρνοντας το σώμα της ο κύριος με τον οποίο έπινε ποτό εκείνο το βράδυ ξαφνικά σαν μια τελευταία λάμψη λογικής τον ευχαρίστησε και τον αποχαιρέτησε εκείνος θυμωμένος σχεδόν αγανακτισμένος την άφησε  σε μια πόρτα πατώντας το κουδούνι και έφυγε χωρίς τύψεις, η πόρτα άνοιξε και το τελευταίο πράγμα που εκείνη θυμόταν μέσα στην ζάλη της ήταν τα δύο υπέροχα μάτια που ε[...]



Αβεβαιότητα ψυχής...

2010-04-01T16:53:31.712+03:00




Αγρίεψε το μέσα μου...
το ανυπόταχτο έξω μου 
με τι λουρί να κρατήσω...
επαναστάτησε  το αύριο
και δεν ακούει δεν ξανά μελετάει το χθες
ΜΑ είναι καταδικασμένο να κάνει λάθη


Και είναι το έξω μου 
το μέσα μου το αύριο το σήμερα
 το πάντα μου που σε ζητάει
που ουρλιάζει το όνομα σου
μέσα στις -με όνειρα και ''σαγαπαω ζωή μου''
λουσμένες διαδρομές....

Μέσα σε νωπά από τα δάκρυα μονοπάτια
ποδιά γυμνά
χεριά άπειρα
ζωή μπλεγμένη και ανίδεη από
τα ''λογία''


Αντίο όμορφη της μοναξιάς μου ελπίδα
δεν σε φωνάζω πια 
γιατί φωνή δεν έχω
δεν σε ζητάω
δεν σε ουρλιάζω
δεν σου δέομαι.

Σε προστατεύω στην  Ερωμένη μου την ΜΝΗΜΗ



Καλη αντοχη...Καλη σας μερα..

2010-03-29T15:29:45.448+03:00

(Σε αυτους που ξεσκονιζουν χαμενα ονειρα....σε αυτους που σκαλιζουν την αμμο ψαχνοντας ελπιδες...σε ολους αυτους)Πηρες τις νυχτες σου τις καληνυχτες σου,χαθηκες μες στην βροχη...αφησες μια φωτογραφια για να μιλαμε μαζι..ο,τι παρατησες ειναι οπως το αφησες ..ολα ειναι ιδια εδω..ολα βουλιαζουνε ολα ριμαζουνε παντα στον ιδιο σκοπο...και εγω ακομα εδω..γυρω μου προσωπα κρυα και απροσωπα απελπισμενες σιωπες..χαρτινα ασματα ροκ αποσπασματα απεγωνεσμενες φωνες..βραδια ανοητα παντα αυτονοητα χανονται μες στο καπνο..ονειρα ηπια χρονια ερειπια παντα στον ιδιο σκοπο..και εγω ακομα εδω...αντεχω ακομα ματια μου αντεχω...σε σενα ελπιζω ματια μου...μονο εσενα εχω..μονο για σενα ματια μου..μονο για σενα αντεχω...(σε σενα που ρωτας ...σε μενα που σε εχω στην σκεψη μου...ο,τι αγαπας δεν τελειωνει ποτε...)ερωτες διαφοροι μονοι και αδιαφοροι σερνονται δισως μιλια..η εγκαταλειψη σε επαναληψη μια ιστορια παλια..ολα ειναι γνωριμα ιδια και ανωριμα..ποτε θα φυγω απο δω..ολα τελειωνουνε ολα παγωνουνε παντα στον ιδιο σκοπο...και εγω ακομα εδω..(για ολους οσουσ αντεχουν για ολους οσους χαμογελουν κι ομως πονανε και νοσταλγουν κατι παλιο...χαμενο..θαμμενο βαθια στην καρδια..αντεχουν ακομα γιατι αγαπησαν και οποιος αγαπαει ελπιζει ...και οποιος ελπιζει αντεχει ...ειναι δυσκολο η ζωη να προχωραει και εσυ να αντεχεις να περιμενεις κατι που δεν ερχεται..)

Βασιλης Παπακωνσταντινου...



Στα συναισθήματα που πέθαναν στη γέννα...

2010-03-09T00:15:14.017+02:00

Γνωρίζεις, ελπίζεις... Μαθαίνεις και λανθάνεις... Νομίζεις ότι το μέλλον είναι πιο όμορφο απο ότι ελπίζεις ότι μπορεί να είναι... (ψιτ, Ζωή, για σένα το λέω που με κοιτάς και γελάς...)

Σχέδια... Σήμερα θες, αύριο δε μπορείς και μεθαύριο δεν ήταν αυτό που νόμιζες... Ποιός έκανε την ελπίδα να πεθαίνει τελευταία... Έπρεπε να πεθαίνει πρώτη... Ηρωικά στη μάχη... Και όχι να μένει ζωντανή σε συντρίμια ενός πολέμιου μυαλού... Γιατί μας κάνει κακό...

Ποιός μας έμαθε να ελπίζουμε; Να έχουμε όνειρα; Είναι ένα ένστικτο που δε μπορούμε να αποβάλλουμε... Και είναι τόσο ωραίο... Σε κρατάει τόσο ζωντανό, σα να το ζεις... Δεν είναι άδικο...;

Αν δεν είχαμε τα όνειρα ίσως να χάναμε πολλά; Αλλά μήπως χάνουμε περισσότερα μένοντας στο όνειρο...; Δε γνωρίζω... Όταν μένουν μόνο τα όνειρα...; Είναι καλό; Μάλλον όχι...

Ίσως να είμαι ο μόνος που να σκέφτεται έτσι... Αλλά έστω και έτσι, είμαι ένας...

Στο χτες που δε πρόλαβε να γίνει αύριο...

(Υ.Γ. Είναι η πρώτη μου ανάρτηση εδώ. Συγχωρέστε με αν κάνω κάτι λάθος)



people always leave

2010-03-08T10:15:39.972+02:00

Κόκκινο μπαλόνι είσαι....
στα χέρια σε κρατάω όσο πιο καλά μπορώ και ελπίζω αυτό που λένε ότι
οι άνθρωποι πάντα φεύγουν στην καρδιά σου να μην ισχύει....
μείνε....
τώρα που ήρθες μείνε
σχήμα περίεργο ούτε στρογγυλό ούτε κάποιο από τα πολλά που έχουν όνομα.
είσαι ξερχωριστό αγαπημένο μου μπαλονάκι....
οι άνθρωποι πάντα φεύγουν αλλά εσυ θα μείνεις γιατί είσαι παράξενος και έξω από το κανονικό σε όλα σου....



Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω.....

2010-02-21T21:03:41.210+02:00

Ένα μήνα πριν Γοητεύτηκα από την νομιμότητα μιας φανερής αγκαλιάς στον κόσμο ένα πεταχτό φιλί και πολλά άλλα που με δένουν με έναν ξεχωριστό άνθρωπο...Ελπίζω σε ένα ονειρικό φινάλε μαζί του ελπίζω σε πολλά ονειρεμένα λεπτά.... και άφησα πίσω όλο μου το γκρι παρελθόν.... τώρα όλα είναι ξανά όμορφα είναι κόκκινα και άσπρα μαζί είναι φωτιά και διαφανή καθαρά συναισθήματα είναι οτι μου λεπειςοταν δεν είσαι κοντά μου.....
είναι τόσα πολλά που ανυπομονώ να ζήσω μαζί σου... 
Ξέρεις πόσο πολύ  μου λείπεις μου το είπες και εχθές το βράδυ....
σε ένα μήνυμα που δεν έλεγε τίποτα άλλο
''Μου λείπεις''
Και εμένα.... γελάω μαζί σου  τόσο αυθόρμητα.........
Αυτήν την φορά τα θέλω όλα καλά να πάνε καμιά πληγή δεν θέλω να κάνω μέσα σου και εσύ
σε παρακαλώ φρόντισε την δική μου καρδία.... που έπαψε να αιμορραγεί  πλέον είναι ελεύθερη να σε ζήσει
να αγαπήσει all over again  απλά μην με πληγώσεις και εσύ....
Είπες όχι.... και δεσμεύεσαι να το θυμάσαι θέλω τόσα να σου πω για 'μένα.....
θέλω να σου μιλήσω για τόσα πολλά αλλά όταν σε βλέπω κομπιάζω.... εχμμμ ναι είναι αμηχανία
αλλά θα την ξεπεράσω και θα τα μοιραστώ μαζί σου....
όπως εσύ μοιράζεσαι τόσες λεπομέριες της ζωής σου μαζί μου....




φονικό!!!!

2010-01-27T14:02:33.080+02:00

Ζεις σε έναν ουρανό σχεδόν άδειο με τι ψευτιές θαρρείς πως θα τον γεμίσεις και θα τον ξεγελάσεις?πιστεύεις άραγε πως στον βωμό της μοναξιάς μπορούμε να θυσιάσουμε την ειλικρίνεια .....  Τα μάτια της  ανοιγόκλειναν βιαστικά  για να μην χάσει λεπτό από την θέα του Πάντα έτσι ήταν μαζί του....Έντονη σχέση έλεγε στον εαυτό της και προσπαθούσε με περίτεχνα ψέμματα να  της δώσει δύναμη και μια αφορμή για να μένει κάθε φορά μετά από κάθε ανασάλεμα της θάλασσας μέσα  στο σπίτι τους....Σχεδόν πάντα αυτό ήταν αποτελεσματικό και όλα γυρνούσαν στους φυσιολογικούς ρυθμούς σχεδόν αμέσως ίσως και  μην έπρεπε αυτοί οι δυο να συνυπάρχουν μέσα στο ίδιο σπίτι μέσα στην ίδια σχέση μέσα στα ίδια τρικυμιώδη συναισθήματα....Ίσως πολλά αλλά το σίγουρο ήταν πως στο τέλος της  μέρας κλείνοντας τα μάτια της ήταν σίγουρη πως μόνο την μυρωδιά του ήθελε να έχει γύρω της και γαλήνεψε  και η τρικυμιά γινόταν απόλυτη σιωπή της θάλασσας  έστω και αν αυτό ήταν απλά η ηρεμία μέχρι την επόμενη μπόρα ανάμεσα τους.....Τα μάτια της πάντα έδειχναν πόσο πολύ τον αγαπούσε όσα και αν λεγόταν μεταξύ τους πάντα έβρισκαν λίγο ακόμα έρωτα να ανταλλάξουν και να μην θέλουν να ζήσουν χώρια.Μπαίνοντας στο σπίτι εκείνος ήταν σε στάση αναμονής με το ένα πόδι του να ανεβοκατεβαίνει  γρήγορα και νευρικά πάνω στο διαμαρτυρόμενο ξύλινο πάτωμα εκείνη είχε συνηθίσει μια τέτοια εικόνα και την πέρασε με αδιαφορία αυτή την φόρα δεν θα έδινε συνέχεια απλά θα την ηρεμούσε ότι και να είχε γίνει... άλλαξε και μπήκε ξανά στο δωμάτιο που βρισκόταν εκείνος κάθισε δίπλα του και του χάιδεψε με ηρεμία το χέρι <<Τι έγινε?>>  ρώτησε με  ένα μικρο χαμόγελο να κρύβεται με τέχνη κάτω από τα χείλια της << Που ήσουν ως τώρα υποτίθεται στις μια σχόλασες>> Ο τόνος της φωνής του ήταν σταθερός αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι δεν μπορούσε αυτό να ανατραπεί με ευκολία.... Η αλήθεια είναι ότι εκείνη το απόγευμα κανόνισε για τους δυο τους.... ένα ταξίδι μα ξαναβρούν ότι έχασαν στον καιρό της σχέσης τους...<< εχμμμ δεν μπορώ να σου πω αλλά θα δεις...>> είπε με παιχνιδιά[...]



Σε ενα μισο αδειο ποτηρι κρασι.....

2010-01-19T15:11:46.661+02:00

Mισο αδειο απο σκέψεις απο ίδεες που τις εχεις  ήδη κάταλαβει πριν ανοιξωουσιαστικα το στόμα μουκαι της μοιραστω μαζί σου.Μια είκονα που περιεχει σχεδον τα απαραιτητα εμενα έσενα και το πιο γοητευτικοκοκκινο που εχω δει αυτο του κρασιόυ....Σου εχω πει πολλα χωρις να μιλήσω....ίσως εσυ φταις που μουκεντρησες την φαντασία.... που μου έπλασες εικόνες....μαγεία θελει...Ανοητες ρετρό είκονες που δεν μπορουν ολοι να τις καταλαβουν κοιτα τι εκανες τωρα....τις ειδες ...υπηρχαν μέσα μου... και τις καλλιεργησες πφφφ να ξερες μονο που εμπλεξες.....Εξομολογήσεις για τα περασμένα.... συναισθηματα που χάθηκαν όνειρα που ταξιδευουν στο παρέλθον απωθημενα Στιγμες που νοσταλγεις\ωΑνάλαφρη να νοίωθω μετα απο την κουβέντα μου μαζί σου....Ποσο άνετα νοίωθω....Δεν έχω να πω κατι άλλο αν και θα θελα να το μοιραστω αυτο που θέλω ειναι να μην με ενοχλει η σιωπή.... θα το καταφερεις το πιστέυω....  Το ξέρω θα παρασυρθω.... αλλα δεν έμαθα ποτε να κραταω τον ευατο μου μακρυα απο οσα θέλησα.... ...........................Αδαμαστο να είναι και αληθινό αυτο που θα με παρασύρει.Συκακι  [...]



1 σχόλια

2010-01-15T15:36:52.501+02:00

Γυρνώ μονάχα κ τν κοιτάζω πάντα τ δρόμο που αφήσαμε. Είναι μακρύς,σκοτεινός,γεμάτος δυσκολίες κ φρίκη...είναι τόσο μακρύς,τόσο δύσκολος..θα τν έπαιρνα με τν καρδιά γεμάτη δάκρυα και μεταμέλεια..θ ξεκινούσα να σε βρω μοναδική κ αξέχαστή αγάπη.Μα δν γυρνάς καθόλου...ποιος ν ξέρει σε τι ευτυχίας λιμάνι με σκέφτεσαι και δν τολμάς... ποιος ξέρει πάλι αν έχει ξανανθίσει η καρδιά σου κι ολότελα με ξέχασες..
Κ.Καρυωτακης



Ερωτας εγωιστης....γιατι αμα δεν ηταν εγωιστης θα τον λεγαμε αγάπη.

2010-01-08T17:05:37.176+02:00

-Αγάπη μου τώρα είμαστε οι δύο μας βγάλε την μάσκα σου,μην σε νοιάζει θα στην φυλάξω καθαρή μέχρι την στιγμή που θα τρέξεις σε αυτην να ξανα κρυφτείς.
-Δεν είσαι εσύ που φοβάμαι και οτι απο εσένα κρύβομαι είναι ο εαυτός μου που φοβάμαι να αντικρύσω καθαρό και ξεβγαλμένο απο καλυμματα,καταλαβαίνεις?
-Δεν νομίζεις οτι ήρθε η ώρα να το κάνεις? Δεν νομίζεις οτι τώρα πια είμαι εδω για να σου αποδειξω οτι μπόρεις με την ίδια δύναμη που μπορω κα εγώ με την βία να σε γυμνώσω και να σου δέιξω ανελέητα ποιος είσαι....Μα δεν θα το κάνω μα θα σε περίμενω εσυ να θελησεις να μας δεις και να σε δεις απαλαγμενο απο όλα και απο τιποτα μαζι.
-Νόμιζω οτι εχεις πολυ δυναμη μεσα σου να με κανεις να θέλω μα αν το μεταοιωσω θα φταις εσύ μονο εσυ πανο απο ολα ΕΣΥ καταλαβες? γιατι αθελα μου να σου ρίξω την ευθυνη της δειλίας μου?Γιατι είμαι πλασματακι αγάπη μου  και δεν μπόρω την αλήθεια σου να αντικρυσω ειναι σκοταδι μαυρο σαρκοφαγο σκοτάδι...και τιποτα δεν φαινεται παρα το προσωπο σου δεν σου αρκει αγαπη μου που εισαι μονο εσυ για μένα?

-Οχι δεν μου αρκει εισαι εγωιστης είσαι μεγαλος εγωιστής....Δεν ΘΕΛΕΙΣ να δεις πέρα απο εμένα γιατι δεν σου είναι καθόλου ευχαριστο σωστα?Σωστα, είσαι εγωιστης αλλα είσαι ερωτευμενος εγωιστης μην μου πεις οτι μ'αγαπας δεν μαγαπας σου λεω είσαι ερωτευμενος αν με αγαπουσες δεν θα είσουν εγωιστης θα ακολουθουσες την συμβουλη μου ως μονο δρομο και αξία.ΜΑ είμαι και εγω πολυ εγωιστρια και πολυ ερωτευμενη.....Είμαι πραγματικα μια εγωιστρια.....
Μα είμαι και εγω πολυεγωίστρια, Γίατι το ευχαριστίεμαι να είμαι μονο εγω για ΄σενα το φως σου αναμεσα στο σκοτάδι.



run away...

2009-12-30T23:41:54.466+02:00

    Μακρυά απο τα όνειρα του θεού περα απο τα ματια του έρωτα...τρέχω στο ρεύμα ανάποδα και πίσω μου η μοίρα με κυνηγά με ψάχνει με ζητάει και εγώ τρέχω  έβαλα στα πόδια μου φωτιά έβαλα στα κύτταρα μου δηλητηρίο να με μολυνει μα να με κάνει δυνατή...
    Και τι νομίζεις ήθελα? Να γίνω αγγελος πάνω απο τα κλινοσκεπάσματα σου να γίνω αέρας να χορέψω ανάμεσα στα κομμάτια  του δέρματος σου...Μα εσύ οχι δεν με ήθελες εκεί και εγώ μου έβαλα φτερά να πετάξω να κοντρα σε όσα κοντα σου με φέρνουν σε θεους και δαίμονες να φυγω μακρυά σου αμα αυτο ειναι που θέλεις....Το μονο που κραταώ είναι ενα κοκκινο λουλουδι με αγκάθια, που απο μάυρα έγιναν κόκκινα ποτίστικαν με το κόκκινο αίμα μου....Στο αίμα μου χρωσταω την αγάπη που μου πόνεσες να δώσω. 
  Ηταν όχι ήταν αλήθεια λέω.... Δεν θέλω να με αφήσω έτσι εύκολα αλλα για τους ανθρώπους ολα εύκολα είναι...όλα απλά... δεν ρωτούν δεν με τρλουν δεν αναρωτιουνται καν...Ετσι και εγώ θα κλειστώστο κουκλόσπιτι μου λάθος το λες? ή σωστό...Δεν τα μετράω εγώ αυτα ξέρω να πηγαίνω χωρίς αποσκευες χωρίς...προστατευτικά χωρίς ασπίδα γυμνή και σαν έμβρυο μικρή να είσαι εκεί να με γεννάς να με ζεις να με κοιτάς.... Με έντυσες ομως έχασα την ζωντάνια μου την καθαρότητα μου καλα έκανες όχι καλα έκανες....Και Συγνώμη....Ψυχή μου χαμογέλα... μωρο μου μικρό τωρα είμαι μακρυά σου εσυ είσαι ομως κάλα οπως και να είσαι όπου και να είσαι φώναξε με....
Κοπο δεν μου κανει να τρέξω ξανα κόντα σου στα φτερακια σου μικρο μου


ψυχή μου μακρυα.. ψυχή μου μόνη.... ανόητε έρωτα κοίτα πως με έκανες παλι κοιτα πως με κταντησες ...Ενα πράγμα εκανες που δεν μπορω παρά να σε ευχαριστησω....Μου έδωσες δρόμο ατελιώτο λίγο μόνο αλλα παράπονο δεν εχω με εφησες χωρις ορίζοντες.
Γ.Σ. 



Σου ειχα φυλαξει....

2009-12-26T00:16:38.220+02:00

Χριστουγεννα... Ηταν  μια επόχη που δεν της αρεσε καθόλου... αν και την γοητευε....δεν ηταν το κλιμα τα λαμπακια τα φωτακια οι ΚΑλοσυνατοι κυριοι αυτα που την γοητευαν...ηταν το ζωντανεμα των παραμυθιων πιο πολυ ηταν η μελαγχολια της σκεψης ΤΟΥ,ηταν η ζωη της που την μετρουσε σε αμετρητες πλεον μελαγχολιες...Απο παντα της αρεσαν  τα παραμυθια με ομορφο χαρουμενο τελος αλλα αυτα που πραγματικα τυπονοταν μεσα στο ακομα αγραφο μυαλο της ηταν αυτα που ο πατερας της τα ανακατευε τα μαγειρευε ωστε να εχουν αινιγματικο και καπως λυπηρο τελος.Τα βραδυα πριν κοιμηθει επαναλαμβανε τα κομματια που της αρεσαν πιο πολυ και καπως ετσι την επαιρνε ο υπνος στα χέρια του και εκανε τα παραμυθια εκεινο την πραγματικοτητα της...Ειχε μαθει το κολπο πια και ετσι καθε φορα που δακρυα πλυμιριζαν τα ματια της μετα απο ενα ακομα χαστουκι που δεν ηταν ετοιμη να δεχθει στη ψυχη της εκεινη επαναλαμβανε το αγαπημενο της με τον ''αρκουδο-πριγκηπα'' επινοηση του πατερα της...τα ματια της γεματα απο εναν χειμαρο το επομενο πρωι εκεινη τα συγκρατουσε και συνεχιζε την μερα της λεγοντας πως τωρα κοιμαται και οταν επιτελους κοιμηθει θα ονειρευτει την πραγματικοτητα της. Ετσι και εκεινο το βραδυ....που τα ματια της πονουσαν απο τα δακρυα αρχισε να λεει το παραμυθι σιγανα τρωγοντας μερικα φωνηεντα και κλεινοντας τα ματια της....Ολα ηταν αλιως.... Ενα μεγαλο λιβαδι και τα ρουχα της εμοιαζαν αλιωτικα.... ηταν ομορφη με εναν αριστοκρατικο κλασσικο τροπο τα μαλλια της ηταν ψηλα ενας γενναιος κοτσος και μερικες αττιθασες μπουκλες εφτιαχναν ενα χαριτωμενα  ατσαλο στεφανι γυρω απο το μετωπο της. Και να τος!!!! ο αρκουδος της.... ενας καφε ομορφος τριχωτος αρκουδος με μεγαλα ματια τοσο οικεια....Την συνεχεια την ηξερε....ο ακρουδος την αποφευγει σαν τον διαβολο εκεινη απληστα τον ψαχνει τον ζηταει... θελει να γευτει κατω απο τα ακροδαχτυλα της το τριχωμα του εκεινος αγαρμπα την αποφευγει....εκεινη προσπαθει με οση δεξιοτεχνια διαθετει να κερδισει την εμπιστοσυνη του να τον ξεγελασει[...]



μια προσευχη για να 'ρθεις...

2009-12-25T00:03:17.461+02:00

αλλο ενα βραδυ ησουν πιστος στο ραντεβου σου...
μολις ξυπνησα και το μονο που θυμιζει το περασμα σου ειναι ο ιδρωτας στα μουσκεμενα σεντονια μου..
μια καυτη ανασα χανεται στο χρονο ενω το ρολοι δειχνει 12 παρα..
δε ξερω τι ειναι αυτο που σε φερνει καθε μα καθε βραδυ στο ονειρο μου..
ποια μοιρα σε εστειλε στο δρομο μου και τι πορεια να τραβιξω..
το δρομο της σιωπης η το δρομο του ρισκου..
ποιος ανεμος να φτασει το αγγιγμα σου οταν το στιγμα του φιλιου σου δεν λεει να ξεκολλησει απο πανω μου...
εχω πολλα να σου δωσω..
μια νυχτα ζηταω ξανα ...οπως και χθες...
δωσ μου ενα σημαδι μοναχα πως υπαρχεις...
μονο..μονο μια νυχτα θα ηθελα να μπω στο ονειρο σου και επειτα ας βγω..
για να δω μηπως κατοικω εστω και λιγο στα ονειρα σου...
πρεπει τροπο παλι να βρω στο ονειρο μου για λιγο να μπεις..
μεινε εδω....



Γιατι δεν μ'αγαπας πια?

2009-12-23T13:40:43.523+02:00

Γιατι δεν μαγαπας πια?
Γιατι τι σου εκανα και επαψες να με αγαπας?
Καληνυχτα...καρδια μου καληνυχτα...



Εσυ φταις εγω σαγαπω ετσι παει.

2009-12-17T17:15:40.984+02:00




Τα μάτια της σκάναραν την θεα που είχε μπροστα της.... απλήστα κοιτουσε.... ομορφο θέαμα....
Δυο χέρια τυλιχτηκαν  γυρω απο την κοιλία της.... ενα γυμνο στήθος ακοθμπαει την γυμνη πλάτη της
Με εκεινον τον ανθρωπο που κοιτουσε την ιδια θεα με εκεινη εχει μοιραστει την ψυχη της...
Και αυτο που την πονούσε ήταν το γεγονος οτι εκεινος την αγγαλιαζε τελευταια φορα...Ομορφα που εμοιαζαν όλα τοτε που εβρισκε παντα κατι να της λειεπει....
Δεν φανταζόταν ποτε ποσο θα της έλειπε.....
Εκεινος ομως δεν ι ηταν ποτε ξανα εκει ποτε ξανα για εκεινη....Η ζωη του ηταν αλλου ηταν εκει που είχε αφησει κομματι του εκεινη ηταν εμβολιμα μια παρατερη νοτα....
Τα βηματα του ξεμακρυναν.... η πορτα ανοιξε ενα δευτερολεπτο ακομα και ολα θα ειναι παρελθον πια
να θελω/ει να ουρλιαξει.... ''μηηηηη μη φυγεις μεινε εδω αγαπησε με ή και οχι μ ονο μεινε''
Το στομα της δεν ανοιξε το μετανοιωσε... ακομα το μετανοιωνει....
Αδειασε....ερημωσε μεσα της παγωσε αξαφνα ποια ανοιξη ποια?
ποιο δροσερο αερακι παγετος....
πηρε στυλο πηρε χαρτι.... και εγραψε με τρεμαμενα χερια....


''κρυώνω...γιατί εσυ επετρεψες στον αερα να βρει τρωτα σημεια να με φτασει οχι 
γιατι εγω δεν προφυλαχτηκα σωστα.
αλλα και παλι το φταιξιμο ολο δικο μου.Σ'αγαπω.''


Γ.Σ. 





Και τωρα σωπασε.....γιατι ετσι πρεπει

2009-12-07T11:14:14.341+02:00

Φιλα με οπως ποτε... δεν εχεις φιλησει χειλια....ψιθυρισε μου οτι η αγγαλια σου εχει φτιαχτει ακριβως για να χωραει το σωμα μου μεσα....Σαν το κλειδι....με την κλειδαρια.... χωραμε ακριβως ο ενας στον αλλο....τα χερια μου σε περιμεναν το μυαλο μου παραδοθηκε.....πριν καν ξεκινησει τον πολεμο.....Τα πλευρα μου διαλυονται απο την επιθυμια για αγγαλια....Δεν ειναι τα ονειρα που νοστιμιζουν την πραγματικοτητα ειναι η ζωη που γενναει τα ονειρα χρωσταμε στον ερωτα σε εμας χρωσταμε.....Μακαρι να μπορουσα....και ομως μπορεις ειμουν παντα σιγουρη οτι μπορουσες.....Δικη σου αγαπη μου με ολη μουτην δυναμη....Σε χωρες μακρυα πολυ μακρια εκει που η αγαπη και ο ερωτας ειναι συναισθηματα με απολυτη κυριαρχια στην κοινωνια....Συνανηθηκαμε γιατι ετσι επρεπεγιατι αλιως δεν γινοταν.....Γιατι ηταν γραμμενο ναγινει  Γιατι καποιες αγαπες ειναι απαραιτητες για την συνοχη του κοσμου....δημιουργουν ενεργεια θετικη ομορφη...και για καποιους ερωτες....Ενα φιλι και υστερα κι αλλο κι αλλο και μετα πολλα και ακομα περισσοτερα ποτε δεν μπορει να ειναι μονο ενα...... και τωρα σωπασε μικρο μου γιατι ετσι πρεπει γοατι σαγαπω τωρα δνε υπαρχει χωρος για λογια αγαπη μου σωμασε τωρα γιατι ετσι πρεπει.....Σωπασε μωρο μου ετσι πρεπει.....never say goodnightΓ.Σ.[...]



lumen....

2009-11-30T22:34:50.395+02:00

Ξερεις τι θα πει να μην ξερεις ποιος απο τους  δυο εισαι?Στο φως η στο απολυτο σκοταδι δεν με ενδιαφερει καθολου αρκει να ειμαι εγω.....ειμαι εγωιστρια?και κακια?ε ναι και? ποτε υποστηριξα οτι δεν ειμαι ?ποτε οποτε μην με κατηγορητε οτι λεω ψεμματα.......lumen  θα πει φως......ξερεις σαν την ιδια μου την ψυχη.....που μια με φωςονειρευεται.... πολλα ονειρευεται αστα τωρα θα στα εξηγησω πιο μετα οταν θα μου μιλας λιγο πριν με παρει ο υπνος....Για καληνυχτα....Σαν την ψυχη μου που βυθιζεται στο απολυτο κενο που το σκοταδι προσφερει οταν δεν ξερω που να σε ψαξω μεσα μου....Και ειναι τοσα πολλα που δεν ξερεις μεχρι και σημερα για μενα.....Δεν με ρωτας ομως.....Μια να χτυπω στο μεδουλι του φωτος και μια να σκοτωνω την μοναξια με σκοταδι....για τα ονειρα που μανα τους ειναι το σκοταδι μα το φως τα θρεφει τα μεγαλωνει τα  ετοιμαζει να ερθουν να γινουν λεξεις να ειπωθουν.....ΝΑ φτιαξουν ιστοριες να μιλησουν για μυθους... να τονισσουν με θαυμαστικα τα πιο κρυφα τους παθη....και να φωναζουν μεσα απο την σιωπη τους οσα ακομα δεν ακους....ακου με σε παρακαλω...Τι θα γινοταν αν ο Ρωμαιος δεν ελεγε ποτε ποσο πολυ Την αγαπουσε?ε? ο κρητικος την κορασια αμα δεν παλευε να την σωσει εκεινος θα σωζωταν?Τι θα γινοταν αν οι ποιητες εχαναν τις μουσες τους?την εμπνευση τους....?Τις ερωτικες τους φαντασιωσεις....?Ποιος θα γεννουσε μετα ολα αυτα που για να μεταλαβουν φως θελουν μια πενα και ενα διεστραμενο μυαλο?Τοτε δεν θα ειχαμε ρωμαιο....κρητικο θα ειμασταν αναπηροι καταδικασμενοι να ζησουμε στο σκοταδι πριν δουμε το απολυτο φως την απολυτη διαστροφη του ερωτα....Τον πονο που μαζοχιστικα ζηταμε.... θελοντας να μας λυτρωσει απο την απραξια....Δεν μπορω να φανταστω μια ζωη χωρις τα χρωματα σου....Γ.Σ.  [...]