Subscribe: Moonstriken Thoughts
http://moonstriken-thoughts.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
για  δεν  είναι  θα  και  κι  με  μου  να σε  να  που  σε  στο  τα  την  το 
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Moonstriken Thoughts

Moonstriken Thoughts





Updated: 2018-03-06T05:14:03.272+02:00

 



επτά

2011-01-14T01:43:27.500+02:00

Τόσοι μήνες μετά κι ακόμα το ίδιο. ακόμα φοβάμαι τα πάντα. ακόμα λείπεις και τρέμω. μόνο που πια τρέμω κι όταν έρχεσαι.. Η ίδια γκρίνια κι εγώ αιωρούμαι πάνω απο το κενό. και τώρα πια είμαι σίγουρη πως δεν έχει προστατευτικό δίχτυ απο κάτω. κι αναρωτιέμαι πως καταφέρνω ακόμα να ακροβατώ.. πως στο καλό στέκομαι αφού παντού γύρω έχει κενό..?  Και δεν με νοιάζει η φυσική απόσταση που χωρίζει. ας είναι.. κι ας χωρίζει.. αυτή τουλάχιστον καλύπτεται. Στην άλλη την απόσταση έχω κολλήσει.. την χαοτική.. την άπειρη. εκείνη που ότι κι αν κάνω δεν σε φτάνω.. και ο πιο μεγάλος φόβος απ' όλους είναι οτι ίσως είναι ανέφικτο να σε φτάσω εντελώς κάποτε.. γιατί μπορεί να είμαστε τόσο αλλιώτικοι τελικά.. και απλά να μην αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο..
Δεν μου αρέσει να το αναφέρω αυτό ούτε καν σαν ενδεχόμενο.. αλλά ούτε θέλω να εθελοτυφλώ. Σε αισθάνομαι ξένο τώρα. δεν ξέρω γιατί αλλά έτσι είναι και εύχομαι να περάσει. Είναι που αισθάνομαι τόσο μόνη ώστε ακόμα και τον άνθρωπό μου τον αισθάνομαι μίλια μακριά...



Απλώνω το χέρι και .. τίποτα ..

2010-08-17T21:22:15.284+03:00

Δεν μπορώ να μην σε βλέπω.. δεν μπορώ να μην σε νιώθω εδώ.. να μην σε ακούω -έστω- απο μακριά.. Ίσως είναι τα φεγγάρια περίεργα.. ίσως είναι οι μέρες.. η διάθεση.. τα συναισθήματα που πνίγουν.. Τελικά όσο πάει δυναμώνει. Ακόμα δυναμώνει. Και θα αρχίσω αληθινά κι εγώ να φοβάμαι τόσο ψηλά που πάμε.
Μην με γκρεμίσεις.. μην με γκρεμίσεις.. μην με γκρεμίσεις..
Η σιγουριά μου πάει κι έρχεται.. σαν εκρεμμές.. και γκρινιάζω. Γκρίνιαζα τότε που ήμουν στην μόνιμη απόλυτη στασιμότητα και τώρα πάλι που βρίσκομαι στον αντίποδα.. εκεί που όλα στροφάρουν.. ακόμα δεν μπορώ να πάψω τα παράπονα.. Πώς είμαι θεέ μου τόσο αχάριστη?? Τι θέλω πια?? Τα πάντα πήρα.. και τώρα κάθομαι και μιλώ για μικρές στιγμές απουσίας.. Δεν έχει σημασία η απουσία πια.. είναι τόσο λίγη που ξεχνιέται.. χάνεται.. πνίγεται μέσα στην τόση παρουσία.. Μπορεί τώρα να με καίει ο αέρας γιατί δεν τον ανασαίνεις εσύ.. και μπορεί να με πλακώνουν οι τοίχοι και να με διώχνει το σπίτι γιατί είσαι αλλού και το αλλού είναι μακριά απο δω.. αλλά το ξέρω, αργά ή γρήγορα θα έρθεις και δεν θα με νοιάζουν όλα αυτά.. Μακάρι να μπορούσα να εκμηδενίσω την απόσταση τώρα.. χρειάζομαι ένα θαύμα για να το καταφέρω.. μα είναι το μόνο που θέλω.. ας γινόταν....



...............Φοβάμαι..μην ακούς τι λέω...............

2010-04-19T00:41:03.755+03:00

(image) Όλη μέρα γράφω..ανούσιες ανοησίες.Ουσιαστικά επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια.Πως φοβάμαι μην σε χάσω.Έχω δυο μέρες να σε δω και τρελαίνομαι.Βλέπω τα πάντα εφήμερα.Προσπαθώ να κρατήσω τη σιγουριά μου ανέπαφη μα αυτή τρέμει και θα πέσει.Με απειλούν οι τοίχοι.Και η φωνή σου απο μακριά δεν μπορεί να με σώσει.Αμυδρά την ακούω.Εγώ είμαι αλλού..να φτιάχνω σενάρια και να κλαίω για τον χωρισμό μας, μόνο και μόνο επειδή ξέρω πως κάπως-κάποτε θα έρθει.Ίσως σε πολλούς μήνες ή χρόνια.Κι όμως εγώ θρηνώ απο τώρα στη συνειδητοποίηση οτι το πάντα μας είναι μεγάλη κουβέντα.και αδύνατη να υπάρξει.Αυτά όλα, σαν σίδερα αιχμηρά, με καρφώνουν όλη μέρα..και πονάνε..πονάνε οι σκέψεις που αδυνατώ να φρενάρω.Δεν μπορείς να κάνεις κάτι εσύ που εγώ γεννήθηκα παράλογη.Είναι κάτι μέρες και κάτι βράδια που απλά δεν ελέγχω αυτό που με πιάνει..περιμένω να περάσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται.Περνάει.Θα φύγει.Λίγη υπομονή ακόμα.Τελειώνει.Πόσο πια?Λίγο..λίγο.



Έρωτας..

2010-02-14T13:27:32.593+02:00

(image) Πρώτη φορά..κι όλα αλήθεια..
Τίποτα δεν είναι μέσα στο μυαλό μου.
Υπάρχεις.Και είναι ότι πιο υπέροχο.
Μαλάκωσα μέσα απο σένα.Γιορτάζω.
Ξέρω:"ανόητη εμπορική γιορτή".
Πάντα έτσι έλεγα.Μα τώρα όχι.
Γιατί τώρα έχω.Σιγουριά.Συναισθήματα.Όλα.
Έχω σημάδια στο λαιμό μου
Μια ασημένια καρδιά να σε θυμίζει όταν λείπεις
Έχω ένα τηλέφωνο που δεν παύει να χτυπά
Και τόσα όμορφα λόγια που δεν χορταίνω ν'ακούω
λόγια,τραγούδια,σιωπές-που μέχρι κι αυτές τις λατρεύω
Τί παραπάνω?!Μόνο τώρα μπόρεσα να δω τι εννοεί ο ποιητής
"Το στήθος του κοριτσιού ευτυχισμένου
που δεν μπορεί να χωρέσει την ευτυχία του"
Ζω..χαμογελάω και..ναι,γιορτάζω!! =)))

Δεν πίστευα ποτέ οτι θα το έλεγα αυτό τέτοια μέρα
αλλά..χρόνια πολλά!!!Σε όσους αγαπούν.Σε όλους.
Αν και η αγάπη δεν γιορτάζεται μια μόνο μέρα
είναι ωραίο να τη προσέχουμε λίγο παραπάνω
μια στο τόσο..μέσα σε μια αγκαλιά..είναι ωραία!!
Τόσο πολύ ωραία.........



............................Κι αν..;Πότε;..........................

2010-01-26T02:31:11.444+02:00

Δεν είναι εγωισμός πια..δεν είναι..
Νομίζω πως αρχίζω να αισθάνομαι
Να σε θέλω δίπλα μου αληθινά
Να χαζεύω φωτογραφίες
Και να καρφώνω το βλέμμα στο τηλέφωνο
Μήπως δω εκείνο το όνομα..σου
Μάλλον είναι ενθουσιασμός
Πίστεψα επειδή ήθελα να πιστέψω
Μα.. μα κι αν όντως νιώθω?
Κι αν όντως χρειάζομαι?
Μ’ άρεσε τόσο εκείνο το «μαζί» που είπες
Τόσο υπέροχη λέξη!
Μπορεί να ήταν κι αυτό που με μάγεψε

(image)

Συγχωρεσέ με που είμαι ευάλωτη..
Φταίει η εποχή.. ή η έλλειψη
Δεν έχω σκοπό να είμαι ψεύτικη
Θέλω να εννοώ τα πάντα
Μόνο έτσι θα γίνουν όλα σωστά
Απλά.. φοβάμαι.. όπως φοβάμαι κάθε φορά
Δείξε μου πως εσύ είσαι σίγουρος
Και θα ακολουθήσω
Βοήθα με, κράτα με
Ένα χέρι θέλω..
Κάποιον πλάι μου..
Μια αγκαλιά..
Δεν είναι πολλά αν το σκεφτείς..εε?




Χωρίς

2010-01-07T02:56:44.886+02:00

Με ρώτησαν για σένα: αν είναι έρωτας ή κάτι.. και είχα πει δεν είναι τίποτα.. πως σα να πέθανες και πια δεν με νοιάζει. Το πίστευα και χθες που το είπα. Ακόμα το πιστεύω είναι η αλήθεια. Απλά έτυχε να ξυπνήσουν ορμές και πάθη. Έτυχε να σε θυμηθώ. Έτυχε να πέσει το βλέμμα πάνω στη φωτογραφία σου, που τα δάχτυλα μόνα ασυναίσθητα έψαξαν. Έτυχε να γυρίσεις απο ατυχία σαν ανάμνηση και να σε θέλω για λίγο. Όχι για πολύ, όχι πραγματικά, μόνο για λίγο. Κάμποσα δευτερόλεπτα χαμένου νου. Κάμποσες ανάσες μπερδεμένες με το άρωμα σου. Κάμποσα χαμόγελα ποτισμένα με την αίσθησή σου πάνω μου. Αυτό μόνο. Και μετά τέλος. Τέλος της σύντομης φαντασίωσης.. πτώση της σύντομης επανόδου.. βαδίζω. Κι όταν λέω πως βαδίζω, βαδίζω μπροστά και μακριά σου. Χαίρομαι που δεν πήρε άλλες διαστάσεις όλο αυτό. Δεν πήρε. Δεν ήσουν παρά παρηγοριά και για λίγο. Τώρα πάει κι αυτό, πολλοστό κεφάλαιο που έκλεισε. Θα μιλώ για σένα χωρίς να ενθουσιάζομαι αλλά ούτε και να μ’ ενοχλεί, απλά θα μιλώ.. ή θα ακούω.. αόριστα. Είσαι εκεί κι εγώ εδώ. Χωρίς να μπορεί να βρεθεί κοινό μας σημείο. Είσαι. Είμαι. Χωρίς.
(image)



~ Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ ~ New Year ! ! ! ♫ * ♥ ✿ ♪ ☆♫ * ♥

2009-12-31T21:29:53.009+02:00

(image) Τελειώνει ένας χρόνος
Χρόνος περίεργος
Με πολλές αναμνήσεις
Πολλά σκαμπανεβάσματα
Πολλά ψέματα και πολλές αλήθειες
Πολλές επιτυχίες και πολλές ήττες
Πολλές στιγμές απόγνωσης
Μα και πολύ περισσότερες χαμογελαστές στιγμές

Και μαζί κλείνει μια δεκαετία
Έπαψα να είμαι παιδί..
άρχισα να μετρώ δεκαετίες, αλλά μ’ αρέσει

Όλες αυτές οι αλλαγές θα μπορούσαν να είναι ασήμαντες
Αν δεν συνέπιπταν με άλλη μια δική μου απόφαση γι’ αλλαγή
Μια απόφαση τυχαία εντελώς, μα και αναγκαία, επείγουσα

Νέα δεκαετία.. νέος χρόνος.. νέος εαυτός
Δεν μεταμορφώνομαι αλλά βελτιώνω κομμάτια μου
Απο δω και στο εξής παύω να χαρίζομαι
Παύω να είμαι η πάντα δεύτερη και πάντα λίγη
Παύω να πέφτω χαμηλά και να υποτάσσομαι
Προσανατολίζομαι σε οτι αξίζει
Κι εκεί πάλι με μέτρο θα δίνω

Όμορφη νέα αρχή!!
Σε μένα, σε σας, σε όλους μας!!

Χρονιά καλή, αληθινή, γεμάτη..
Γεμάτη στιγμές όμορφες, συντροφιά, αγκαλιές..



Χαμόγελο λόγω εποχής..

2009-12-19T01:07:36.574+02:00

(image) Χειμώνιασε..
Μυρίζει πια Δεκέμβρης για τα καλά
Ζεστά ρούχα και αναμμένο τζάκι
Σοκολάτα βιενουά-σε μεγάλη κούπα πάντα
Μέσα στο σπίτι ή σε χουχουλιάρικη καφετέρια
Με παρέα όμορφη.. αλλά και χωρίς παρέα ακόμη
Όπως και όπου.. δεν έχει σημασία.. όλα λάμπουν
Καλά κατάλαβες: κοντεύουν Χριστούγεννα..
Στολισμοί και φωτάκια
Ψώνια και βόλτες, με ή χωρίς προορισμό
Γιορτές.. ευχές και αγκαλιές
Χαμόγελα.. χαμόγελα
Τις μέρες αυτές δεν χρειάζεται τεχνητό φως
Οτι υπάρχει ακτινοβολεί..
Μ’ αρέσει η λάμψη.. τα χρώματα.. τα γλυκά..
Γλυκά χρώματα λάμπουν..
Μια εικόνα τόσο πολύ κοντά στην ευτυχία!!
Την αγγίζω και την μυρίζω
Μια ευτυχία χωρίς πρόσωπο..
Ευτυχία εποχιακή..!



Ονειροπαγίδα

2009-12-02T02:21:32.540+02:00

(image) Εδώ και μέρες θέλω ν’ αγοράσω μια ονειροπαγίδα
Μια μικρή μαύρη ονειροπαγίδα με χαντρούλες και φτερά,μήπως αιχμαλωτίσω τα όμορφα όνειρα..
Λένε οτι οι ονειροπαγίδες έχουν την ιδιότητα να κρατούν τους εφιάλτες και να αφήνουν μόνο τα όμορφα όνειρα να προβάλλονται πίσω απο τα βλέφαρα μας..Πόσο θα μου άρεσε αυτό!!
Αν κι εγώ δεν βλέπω πια όνειρα,ούτε καλά ούτε κακά..Καμιά εικόνα δεν ταράζει τον ύπνο μου..
Μόνο όταν είμαι ξύπνια μπορώ να ονειρευτώ
Με μάτια ανοιχτά-μα δεν πειράζει
Τότε έρχονται στο μυαλό στιγμές υπέροχες
κι άλλες, εφιαλτικές, που παλεύω να διώξω..
Φόβοι που διστάζω ν'αντιμετωπίσω..
Αλήθειες που αρνούμαι να δω..
Μπορεί άραγε η ονειροπαγίδα να κρατήσει μακριά
τους φόβους που σαν ομίχλη σκιάζουν τα ξύπνια όνειρα?Μπορεί να κάνει τις αλήθειες να πάψουν να ουρλιάζουν μέσα στο κεφάλι μου τα βράδια??

Μορφέα μου,μπορεί να το ξέθαψα αυτό πολύ καιρό αφού το είχα γράψει..αλλά παραδόξως με εκφράζει και πάλι..ευχαριστώ που μου το θύμισες!! :))



Το βιβλίο των σκιών..

2009-11-18T01:37:19.248+02:00

(image) Νυστάζω
Βάζω για μαξιλάρι μου λουλούδια ξερά
Και καλύπτω το σώμα μου με νήματα ουρανού
Θα έρθουν όνειρα να ξαπλώσουν στο χορτάρι
Κάνω χώρο για να μην τα ενοχλώ
Ίσως αν φτιάξω φιλόξενο τόπο να έρθουν
Να έρθουν και να μείνουν πολύ.. ή έστω αρκετά
Για να χορτάσω κι εγώ τις επιθυμίες..
Χαρτί που βρέχεται και δεν θ’ αντέξουν τα γράμματα
Ξεθωριάζω, μ’ ακούς?? Σβήνω..
Δεν ξημερώνει ποτέ αν δεν έχει προηγηθεί το βράδυ
Πως ψάχνω λοιπόν ξημέρωμα εγώ??
Δένω τις νότες πάνω απ’ το στρώμα μου
Γονατίζω σε ικεσία για ένα μόνο νανούρισμα
Να έρθει ο ύπνος γλυκός τώρα..
Σύννεφά μου ροζ.. για μια τελευταία φορά
Και τα φαντάσματα κάποτε αγανακτούν
Κουράστηκα ζωή να περιμένω
Μετρώ τα πουλιά που αποδημούν
Μήπως και χαθώ στα αναρίθμητα
Και μες στο μπέρδεμα να τρέξω σ’ ένα όνειρο
Να βρω καταφύγιο σε γνώριμες εικόνες
Μην βγει πάλι ο ήλιος.. δεν πρόλαβα τα μάτια να κλείσω
Κοίμισέ με..



Πέρασε πολύς καιρός κι έχω αρχίσει να φοβάμαι

2009-11-07T14:59:50.025+02:00

(image) Έχω καιρό να γράψω.. νομίζω πως πια δεν μπορώ να βρω λέξεις να εκφραστώ.. όλα τα έχω πει πια και τα έχω επαναλάβει χιλιάδες φορές.. πόσο ακόμα?? Αυτή την περίοδο όλα ήταν «κάπως».. διαφορετικά, άσχημα, βαριά.. χωρίς λόγο.. «Δεν χωράς πουθενά, δεν χωράς πουθενά.. τι κρίμα!» αυτή η φωνή στο κεφάλι μου κι έχει δίκιο, δεν χωράω πουθενά, αυτή είναι η πιο σωστή φράση για να περιγράψει πώς έχω γίνει.. Έχω την εντύπωση πως τόσο απηύδησα με την κατάσταση αυτή.. κουράστηκα και γι’ αυτό όλα μου φταίνε.. ξεσπάω κι επιτίθεμαι και κατηγορώ και.. ξέρω πως ίσως είναι στο χέρι μου να τ’ αλλάξω όλα μα δεν το θέλω.. αν το ήθελα δεν θα ήμουν κολλημένη εδώ.. Ενώ άκουγα μουσική, κράτησα αυτό τον στίχο: «Πέρασε πολύς καιρός κι έχω αρχίσει να φοβάμαι».. και ένιωσα λες κι έβγαινε απο το δικό μου το στόμα.. Πέρασε πολύς καιρός που η ζωή μου δεν έχει νόημα ή στόχους ή κάτι που να την κάνει σημαντική.. Τα ίδια ήρθαν κι έφυγαν και ξαναήρθαν μετά κι εγώ δεν κινούμαι, τα περιμένω να επιστρέψουν.. δεν προχωράω μπρος ή πίσω, μόνο στέκομαι και αναλύω αυτά που δεν παίρνουν άλλες αναλύσεις! Δεν μπορεί, υπάρχουν πόρτες μπροστά αλλά εγώ αρνούμαι να δοκιμάσω να τις ανοίξω.. κάθομαι και περιμένω.. μέχρι να φυσήξει ένα αεράκι και ν’ ανοίξει μια πόρτα για να μπορέσω να μπω! Νομίζω πως δεν είμαι αρκετά δυνατή για οτιδήποτε άλλο.. μα το αεράκι αυτό δεν θα φυσήξει.. Φοβάμαι, ναι φοβάμαι.. γιατί τα πράγματα με διώχνουν ή τα διώχνω εγώ κι έτσι τίποτα δεν μένει.. Και το χειρότερο είναι πως όλο αυτό με καταστρέφει.. γίνεται συσσωρευμένη οργή και με κάνει άλλο άνθρωπο.. μετατρέπομαι σε κάτι που δεν είμαι.. και πάλι χάνω..



Ένας χρόνος εδώ...

2009-10-09T00:09:13.129+03:00

(image) Πέρασε κιόλας ένας χρόνος...ένας ολόκληρος χρόνος κι όμως μοιάζει σαν χθές όταν σκέφτηκα να δημιουργήσω ένα blog απο καθαρή ανάγκη,για να εξωτερικεύσω όσα με πνίγουν...Μολονότι πολλά έχουν αλλάξει και ομολογουμένως η ζωή μου προχώρησε σε κάποια θέματα,δυστυχώς βλέπω οτι αυτα που με βαραίνουν είναι ακόμα τα ίδια ή σχεδόν τα ίδια με τότε...Στασιμότητα απόλυτη...και με εκφράζει ακόμα εκείνη η πρώτη ανάρτηση...χωρίς να έχω την εκ των υστέρων γνώση και χωρίς να μπορώ να μαντέψω τα άτομα που θα έμπαιναν ή θα έβγαιναν απο τη ζωή μου μίλησα τότε απο μέσα μου για όλα τα ανεκπλήρωτα...και 365 ημέρες μετά αντικρύζω τα ανεκπλήρωτα μπροστά μου...ακόμη...μερικά απο αυτά αδιαφοροποίητα...Και δεν αναρωτιέμαι πια...κάνω πράγματι κύκλους...κι αν πάω να ξεφύγω η πορεία μου είναι μετρημένη...Δεν ξέρω τι να ευχηθώ...να κλείσουμε άλλον ένα χρόνο με τα ίδια στο κεφαλάκι μας??Να μας βρούν τα επόμενα γενέθλια αλλιώς??Να καθαρίσει το ομιχλώδες τοπίο ή μήπως να παραμείνει ομιχλώδες_γιατί κατα βάθος έτσι μου αρέσει περισσότερο??
Θα πώ λοιπόν ένα πάγμα:Μακάρι να συνεχίσουν τα ταξίδια του νου...για όσο...

"Χρόνια πολλά παραγεμισμένο με παραισθήσεις όνειρό μου..."

ΥΓ.Ευχαριστώ τους συνοδοιπόρους γιατί χωρίς αυτούς δεν θα είχα ομπρέλα κάτω απ'τη βροχή...
Φιλιά και αγκαλιές αμέτρητες σε όσους πέρασαν,προσπέρασαν ή ξαναπέρασαν...γιατί ο καθένας άφησε κάτι ξεχωριστό :)



Έτσι γίνομαι εχθρός μου...

2009-10-03T15:28:41.998+03:00

(image) Κι όσα περίμενα δεν ήρθαν ποτέ
Ακόμα εγώ περιμένω
Και για όσα ξαγρύπνησα γρήγορα μετάνιωσα
Απ΄όλα τα πράγματα στη ζωή μου
Δεν ξέρω τι άξιζε αλήθεια...
Το σίγουρο είναι ότι αυτά που άξιζαν
τα έδιωξα νωρίς
Ενώ σαν φυλακτό κρατάω τ’ άλλα
Τα ασήμαντα
Αυτή είναι η κατάρα μου
Να αδυνατώ να ξεχωρίσω το καλό
Κι αν τα καταφέρω
Πάλι με λάθος κινήσεις να το απομακρύνω
Εγώ
Προστάτης δικός μου
Και όμως εχθρός μου
Πάντα...



Μα δυστυχώς δεν μέθυσα...

2009-09-28T23:05:41.617+03:00

(image) Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί με κέρασες
Και μια υπόσχεση
Έκανε κρύο
Και είπες θα ‘ρθεις να με ζεστάνεις
Με δυο σου λόγια
Μα δεν ήρθες
Περίμενα, περίμενα
Κι όλο κοιτούσα το ποτήρι
Το περιεργαζόμουν στα χέρια μου
Άγγιζα τα χείλη του λες και άγγιζα εσένα
Κι όπως σε κοίταγα απο μακριά
Αλήθεια νόμιζα πως τα δάχτυλά μου
πλέκονταν στα ξανθά σου μαλλιά
τα νύχια μου αγαπησιάρικα σημάδευαν
τις γραμμές του προσώπου σου
ή μπήγονταν ηδονικά στη σάρκα σου
αφήνοντας κόκκινο αίμα να σταλάζει
σαν το κρασί στο ποτήρι μου
και σαν το μέσα μου που ματώνει
Και έτσι μόνο περίμενα...
Τι άλλο να έκανα?
Αφού το είπες
Γιατί δεν το έκανες?
Γιατί να απέχει πάντα τόσο η σκέψη
απο την υλοποίηση?
Γιατί να περιμένω
Και να πιστεύω μεμιάς
οτι όσα μου τάζουν θα πραγματοποιηθούν?
Λάθος μου λοιπόν
Σ’ ευχαριστώ για το κρασί
Κι ας μην το μοιραστήκαμε
Την κάθε γουλιά στο όνομά σου έπινα
Ίσως δεν το κατάλαβες
Μα τώρα το ξέρεις
Στην υγειά σου



Οδηγίες χρήσης ζητώ...μήπως αποφύγω τα ίδια λάθη

2009-09-20T01:03:54.160+03:00

(image) «Καληνύχτα»
Και ύστερα αναρίθμητα αστέρια και βεγγαλικά
Κι εγώ παντού και πουθενά
Ο νους δεν ταξιδεύει αλλού, ως συνήθως
Κολλάω στη μορφή σου
Και κάπου εκεί γίνομαι μεσονύκτιος ήλιος
Κάπου εκεί χάνω τα λόγια και ίπταμαι
Σ’ έφτασε άραγε το δειλό μου χαμόγελο?
Ελπίζω να κάλυψε την απόσταση
Τώρα δεν μπορώ να ζητήσω τίποτα παραπάνω
Θέλω πολλά....πως να το αρνηθώ?
Μα ήδη έκανα την πρώτη λανθασμένη κίνηση
Σου αφιερώνω χώρο και χρόνο...
Δεν έπρεπε
Όχι τόσο νωρίς
Τέτοιος ενθουσιασμός
Η ανάσα μου έχει χάσει τον ρυθμό της
Κι ακόμα τον ψάχνει
Αφήνομαι ξανά
Πιο πολύ απο ποτέ ζητάω
Και πάλι απεγνωσμένα
Ανατρέχω όπου μπορώ για να βρω τρόπους
Θέλω να κάνω κάτι σωστά τώρα
Αλήθεια το θέλω όσο τίποτα
Μόνο δείξε μου το δρόμο
Ένα σημάδι έστω
Για να μην χαθώ πάλι...(image)



Είμαι ακόμα εγώ

2009-09-12T00:14:11.098+03:00

Όχι δεν είμαι άλλη
Δεν έχασα την αισιοδοξία μου,
το χαμόγελο,
ούτε την ελπίδα...
Απλά κουράστηκα να μη βλέπω τίποτα
Κενός ορίζοντας
Κατάλαβε με δεν άντεξα

Είμαι ακόμα η ίδια
Μα που και που με πιάνουν μαυρίλες
Υπάρχουν πολλά μπροστά
αλλά δεν μπορώ να τα δω τώρα
Βλέπω τον δρόμο χωρίς τέλος
Στέκομαι στην προβλήτα
Κι από κάτω απέραντη θάλασσα
Χάσκει το άγνωστο
Και τρομάζω με όλο αυτό το τίποτα
(image) Δεν άλλαξα, όχι
ακόμα κάνω όνειρα,
Ακόμα ζωγραφίζω το γκρίζο ουρανό μου
Και κάνω ευχές σε πεφταστέρια
Μα φωλιάζει μέσα μου η δυσπιστία για το τι υπάρχει
Ίσως άδικα περίμενα
Ποιος θα με πείσει για το αντίθετο τώρα?
Τώρα που απλά περιμένω να τελειώσουν οι μέρες...?

Ας φέρει ο Οκτώβρης το φως...



Ενηλικίωση

2009-09-03T03:14:24.220+03:00

(image) Κι όταν σηκώσω τα μάτια ψηλά
Θα δω έναν άλλο κόσμο
Θα δω φως και έναν επίγειο παράδεισο
Σαν τα εγκαίνια μας νέας ζωής
Όλα θα είναι διαφορετικά...ή μήπως όχι?
Δεν είναι αυτό το ταξίδι προς την ωριμότητα...
το νιώθω...
Δεν αλλάζουν πολλά...
εγώ ανέκαθεν υπήρξα «ώριμη»
Η ίσως θα έπρεπε να το θεωρήσω
σαν μια καινούρια γέννηση
Καινούρια αρχή...Ελευθερία...Ανεξαρτησία...
Και παράλληλα ευθύνες...Υποχρεώσεις...
Ξαφνικά βουτώ σε έναν ωκεανό από υποχρεώσεις
Ααα, υπάρχει και ο φόβος...
Φόβος μήπως κι ο νέος ουρανός μου συννεφιάσει
Κουβαλάω τον φόβο από την προηγούμενη ζωή
Δεν τον πέταξα_δεν τον άφησα πίσω...
Ίσως κάνει καλό να υπάρχει και λίγος φόβος
Έτσι, για να κρατάω τα πόδια μου στη γη
Δεν ξερώ πια τι κρατώ και τι αφήνω πίσω
Δεν αλλάζουν πολλά τελικά...
Έχω ακόμη καρδιά παιδιού και κάνω όνειρα
Έχω και την τετράγωνη λογική ενός ενήλικα
Δεν έχει και τόση σημασία τελικά η μετάβαση
Είμαι ακόμη εγώ...είμαι ίδια
Περνώ μια νέα πύλη και είμαι χαμογελαστή τώρα
Γιατί όλα πάνε καλά...
Και ποιος ξέρει για μετά? Κανείς δεν ξέρει...
Σβήνω τα κεριά...
οι φλόγες-χρόνια περασμένα σβήνουν...
Κι έρχεται το μέλλον ευοίωνο...
Ίσως κατά μια έννοια όλα αρχίζουν τώρα...
(image)
ΦΟΟΟΥΥΥ...!!!



Σκέψεις που δε θα γίνουν πράξεις...ποτέ

2009-08-19T01:46:59.281+03:00

Μου λένε ότι αν θέλω να σε κερδίσω μπορώ...στο χέρι μου είναι να σε φέρω πίσω όπως ονειρευόμουν πάντα... να σε κρατήσω επιτέλους σφιχτά όπως δεν πρόλαβα...να σου πω τα λόγια που δεν βγήκαν από το στόμα μου γιατί σαν κόμπος πνίγηκαν όταν έφυγες...Έχω τη δύναμη να εισβάλω στη ζωή σου, να σε πάρω μακριά απ’όλα όσα έχεις, να σβήσω το παρόν που αγαπάς και να σε κάνω να θες μόνο εμένα...δεν θα μπορούσα αν το έβαζα στόχο? Μα δεν το βάζω γιατί δεν ξέρω καν αν θέλω πραγματικά να έρθεις ξανά...κι ακόμα κι αν θέλω δεν μπορώ να επέμβω αφού εκούσια απομακρύνθηκες...Μα όταν μου βάζουν οι άλλοι ιδέες ότι η φωτιά μας ίσως δεν έσβησε ακόμα, αρχίζω να αναρωτιέμαι τι έκανα λάθος κι αν μπορώ να το διορθώσω τώρα... Μπορώ αν θέλω...μα φυσικά και μπορώ! Εσύ πώς μπόρεσες ξαφνικά να με αιχμαλωτίσεις? Πίστεψε με, θα τα κατάφερνα εξίσου καλά...οποιαδήποτε άλλη στη θέση μου θα τα είχε καταφέρει, αλλά όχι...εγώ αρνούμαι να σκεφτώ μόνο τον εαυτό μου, σκέφτομαι και τους άλλους...όμως στο διάολο οι άλλοι, επιτέλους πρέπει να κάνω κάτι για μένα...
(image) Πάλι ανοησίες λέω...φταίνε τα λόγια των φίλων,οι φρούδες ελπίδες,το φεγγάρι που κρύβεται πίσω απο τις βυσσινί κουρτίνες μου...όλα φταίνε και ταυτόχρονα τίποτα...Δεν ξέρω πως μου ήρθε πάντως δεν θα το κάνω,ποτέ δεν θα το έκανα,το ξέρεις...δεν θα σε κυνηγήσω όσο κι αν σε θέλω(ΑΝ σε θέλω)γιατί δυστυχώς(ή ευτυχώς) δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος...εγώ είμαι απλά αυτή που περιμένει...ποτέ δεν δρά,αλλά πάντα περιμένει...



3 σχόλια

2009-08-09T22:38:25.555+03:00

Παραθετω εδω τα λογια ενος καλου μου φιλου που αρνειται να ανοιξει δικο του blog για να μην ειναι πολυ καταθληπτικο...ισως να ειναι,αλλα γι'αυτο ειναι τα ιστολογια...για να αντικατοπτριζουν την ψυχη του συγγραφεα,ετσι δεν ειναι???Παντως μου επετρεψε να δημοσιευσω το συγκεκριμενο κειμενο που εγραψε σε μια στιγμη συναισθηματικης φορτισης και μαλιστα μου το αφιερωσε(πραγμα που με συγκινησε παρα πολυ)...Αν θελετε αφηστε τα σχολια σας...

Miss you

Καθώς έβλεπα μόνος την πανσέληνο
και σε σκεφτόμουν άρχιζα να σε βλέπω σαν όνειρο μπροστά μου
και ένιωσα το άρωμα σου να γεμίζει τον χώρο
και σκεφτόμουν με ποιόν τρόπο θα μπορούσα να σε ξεχάσω
αφού δεν θέλεις να με θυμάσαι πια…

Πλύθηκα με το πιο καυτό νερό
για να σε βγάλω από πάνω μου
μέχρι που ένιωσα το δέρμα μου να καίγεται
αλλά δεν μπορούσα να ξεχάσω το άγγιγμά σου…

Άκουγα την αγαπημένη σου μουσική ξανά και ξανά μέχρι που έλιωσαν τα αυτιά μου…
προσπαθώντας να σε ξεχάσω
αλλά δεν μπορούσα να ξεχάσω την φωνή σου…

Είδα τις αγαπημένες σου ταινίες την μία μετά την άλλη μέχρι να δακρύσω με αίμα
αλλά δεν μπορούσα να ξεχάσω την μορφή σου…

Ήπια τόσο αλκοόλ
που με δίπλωσε μέσα στο έρημο δωμάτιο
και όμως δεν μπόρεσα να σταθώ όρθιος

μπροστά στα λόγια όλο μίσος που βγαίνουν στα μηνύματα σου…

Κόπηκα με το πιο κοφτερό ξυράφι
μέχρι να σε νιώσω στο αίμα μου
αλλά δεν ήσουν εκεί…

Πέρασα με το μυαλό μου την γραμμή
που χωρίζει την απόλαυση από τον πόνο,
την λογική από την τρέλα,
την ζωή από τον θάνατο
και ούτε εκεί ήσουν…

Ξερίζωσα την καρδιά μου
και την κράτησα μέχρι να σταματήσει να χτυπάει
και συνεχίζω να μην σε βρίσκω!!!

Τώρα περιμένω με το πιστόλι καρφωμένο στον κρόταφο μήπως καταφέρω
να βρω το θάρρος
να πατήσω την σκανδάλη…
Μήπως μπορέσω να σε ξεχάσω…

…Αλλά δεν μπορώ…
Μου λείπεις!



Ο ορισμος της μαγειας

2009-08-07T19:29:58.585+03:00

Ειχε πανσεληνο χθες...ο ουρανος ηταν αρκετα συννεφιασμενος αλλα το φως του φεγγαριου ηταν τοσο εντονο που διαπερνουσε τα συννεφα κι εφτιαχνε εναν φωτεινο τρουλο απο πανω μας...Η τελευταια μου μερα στο νησι...η τελευταια μου ευκαιρια να περασω λιγο χρονο μαζι σου...κι ας σε ξερω τοσο λιγο...Το κυμα εσκαγε απαλα στην παραλια κι εμεις,καθισμενοι στο πεζουλι του λιμανιου,με τα ποδια μας να αγγιζουν σχεδον τη θαλασσα μιλουσαμε...Δεν ημασταν μονοι αλλα ενιωθα λες και δεν υπηρχε κανεις αλλος...μονο εγω...εσυ...τα ποτα μας...η απεραντη θαλασσα...τα συναισθηματα...Ααα ξεχασα,τα συναισθηματα!Εννοουσα τα δικα μου συναισθηματα που ξυπνησαν ενα ωραιο πρωινο,με πυρπολησαν και απο τοτε συνεχιζουν να με καινε...Μου αγγιξες απαλα το μετωπο με την παλαμη σου...Ανεβασα πυρετο...Δεν το καταλαβες αλλα οταν επεσες πανω μου τυχαια καηκα ολοκληρη,απο εκπληξη,εξαψη,χαρα...αρχισα να παραγω τοση θερμοτητα ικανη να με λιωσει,να με εξαυλωσει...Αλλα οχι,ησουν διπλα μου και δεν θα μπορουσε να συμβει τιποτα κακο...Ημουν απλα ευτυχισμενη που μου μιλαγες,εστω και φιλικα...που με κοιταζες με αυτα τα υπεροχα καστανα σου ματια και που με εκανες να γελαω...Υπεροχες στιγμες...Σ'ευχαριστω που ησουν εκει,που σε γνωρισα,που μου αφησες την ελπιδα να τα ξαναπουμε...σ'ευχαριστω που υπαρχεις και πανω απ'ολα σ'ευχαριστω γιατι χαρη σε σενα εζησα για πρωτη φορα κατι αληθινο...



Δυο λογια για καληνυχτα...φταιει η αυπνια η εισαι φαντασμα?

2009-07-27T02:24:29.750+03:00

Ολοτελα κατεστραμμένη και κενή...ολοτελα μόνη...Μη ρωτάς τι κάνω εδώ πέρα ή που πάω...Μη ρωτάς τι ψάχνω γιατί δεν θα το βρω και το ξέρω...Δεν θα το βρω γιατί στην πραγματικότητα δεν ψάχνω κάτι...Απλά στήνομαι μετά τις δώδεκα στο παράθυρο και κυνηγώ φαντάσματα...Τέτοια ώρα δεν βγαίνουν αλήθεια τα φαντάσματα? κοντά στα μεσάνυχτα... Περίπου τώρα που εμφανίζεσαι κι εσύ...τώρα που νομίζω ότι εμφανίζεσαι γιατί θα ‘θελα να εμφανιστείς...Το ξέρω ότι είσαι πλάσμα της φαντασίας, μην προσπαθείς να με τρομάξεις...σε έμαθα πια και σε ελέγχω...γιατί όταν κοιτάζω τον καθρέφτη δεν βλέπω άλλο είδωλο πέρα από το δικό μου...όταν κοιτάζω μέσα μου δεν ακούω άλλη φωνή παρά τη δική μου...μόνο εγώ εγώ εγώ...σαν τις στάλες της βροχής στο τζάμι μου...Στάλες που σε θυμίζουν...αλλά δεν είναι εσύ...Γιατί δεν υπάρχει εσύ...Στο είπα ότι είσαι ένα ψέμα, γιατί επιμένεις ??? Μόνη μου είμαι και ίσως μ’αρέσει κιόλας αυτό, αφού δεν θέλω να το αλλάξω...Δεν σ’εχω αλήθεια ανάγκη...Φτάνει να σε φαντάζομαι, χρησιμοποιωντας το τραγικό β’ενικό πρόσωπο...χωρίς να χρειάζεται...χωρίς να απευθύνεται πουθενά.........

...μια απλή αναλαμπή ήταν,νύσταξα...καληνύχτα... και μην κάνεις τον κόπο να μείνεις,θ'αφήσω το φώς ανοιχτό...



Εγω...εγω...εγω...

2009-06-17T15:59:13.747+03:00

Τι προσπαθεις να αποδειξεις τωρα?
Οτι με επιασες επιτυχως τα διχτυα σου?
Αλλη μια ανοητη επιτυχια που θα ενισχυσει το ναρκισσισμο σου?
οχι τελικα...
οχι επιτυχια δικη σου...
δικη μου ανοησια-και μαλιστα εκουσια...
Εγω σε εφτιαξα...μεσα στο μυαλο μου πλαστηκες σαν ονειρο...ειδωλο εισαι...
Να το θυμασαι αυτο τωρα που θα με διαλυεις...
Εγω με διαλυω...
Δε θα'σαι εσυ αυτος που με κατεστρεψε...
Γιατι εχω αρκετη υπερηφανια για να αυτοκαταστραφω μονη μου...!



Ο άνεμος φυσά τις στάχτες...

2009-06-15T12:00:26.419+03:00

Καθε τελος μια αρχη λενε...Δεν ξερω ποιος το πρωτοειπε η γιατι,για μενα δεν υπαρχει καμια αρχη κι αναρωτιεμαι...γιατι μου πηρε τοσα χρονια για να το συνηδητοποιησω!Ολο κυκλοι,κυκλοι,και παλι κυκλοι γυρω απο αχανεις μαυρες τρυπες...καθε μικρη ιστορια ανοιγει στην ψυχη μου μια καινουρια τρυπα γεματη σιωπη,κενο,αμφιβολια, διαψευση,βουβο πονο και φοβο...

Κι αυτες οι τρυπες με ρουφανε,με τρωνε,με πνιγουν...σιγα σιγα εξαυλωνομαι και σε λιγο θα γινω κι εγω η ιδια μια τεραστια τρυπα απο σκοταδι και ομιχλη...το βλεπω...το νιωθω..."μια μαυρη τρυπα στο κρανιο του κοσμου"οπως λεει ο ποιητης...χωρις αισθηματα,προδοκιες,ονειρα, ελπιδες και,τελος,χωρις αλλες απογοητευσεις...

Ισως αυτο περιμενω...να γινω τοσο κατεστραμενη που να φαινομαι ατρωτη...να γεμισω τοσο απο συναισθηματα ωστε στο τελος να γινω εντελως αναισθητη...και ειμαι τοσο κοντα σε αυτο...

Φοβαμαι αληθεια να μεινω μονη μου πια γιατι η μοναξια ανασυρει μνημες...Το βλεμμα χανεται στο κενο και τα ματια δε στεγνωνουν,η ψυχη δε στεγνωνει,η αναμνηση δε στεγνωνει...ολα ειναι εκει,υγρα,ρευστα και επωδυνα...



Μοναξιά σε Μινόρε Συγχορδία

2009-06-02T13:51:43.451+03:00

(image)
Μέσα μου ξέρω πως είσαι μακριά
και ας σε ψάχνω σε καυτά μεσημέρια
Δε θα ξανάρθεις ποτέ σου εδώ
κι αν κάνω ευχές σε λαμπρά πεφταστέρια
είναι για να μπορώ τη μοναξιά να ξεχνώ...
Φυτεύω ελπίδες σ' ανθισμένα παρτέρια
θυσία υψώνω για χάρη σου στον ουρανό
Δένω κλωστές και στα δυο μου τα χέρια
Για να βγει τ' όνειρο αληθινό

Δεν ξέρω αν θα 'ρθείς,ούτε και ξέρω αν με νοιάζει
Μα με πειράζει που τώρα πια δεν είσαι εδώ
Ίσως με τον καιρό πάψει να με τρομάζει
Η μοναξιά μου,η σιωπή μου,το κενό...

Σαν να ακούω την κιθάρα σου να παίζει...
Και μου θυμίζει τις ωραίες στιγμές του χθες
Μάλλον τις έσβησες εσύ και δε θυμάσαι
Εκείνες τις παλιές μας ξεχασμένες εποχές

Μονάχα εγώ δεν τα ξεχνάω τα ακόρντα σου
ούτε τους στίχους,τη φωνή,τη μουσική
Μονάχα εγώ δεν το αντέχω να' μαι χώρια σου
κάθε σου νότα να μου σκίζει την ψυχή...




Μικρή Ρήμα Στο Αχνό, Νυσταλέο, Νυχτερινό Φώς...

2009-01-28T23:55:11.869+02:00

Άχ και να γύριζα το χρόνο λίγο πίσω
Να θυμόμουνα πως είναι να σε αγγίζω
Να θυμόμουνα πως είναι ν'αγαπάω
Κι ας το ξέρω πως στο τέλος θα πονάω...