Subscribe: ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ
http://xorislogiki.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ

ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ



Αrmatan : σαν άνεμος της ερήμου!



Updated: 2018-03-06T05:23:44.477-08:00

 



Λόγων Παίγνια.

2014-05-28T15:15:09.421-07:00

Ωραία λοιπόν! Την πατήσαμε και μας κάθισε η κρίση στο σβέρκο σα βαριά κοτρώνα.Η κατάθλιψη κάνει βόλτες σε πρόσωπα και μυαλά και η αεργία ανδρώνει σκέψεις δυσάρεστες.Τώρα, περισσότερο από ποτέ, υπάρχει ορατή η ανάγκη να συνευρίσκονται οι άνθρωποι, να συζητούν, να συνυπάρχουν, να συν-δημιουργούν και συγχρόνως να συν-διασκεδάζουν.Γι’ αυτό το λόγο γεννήθηκε το Λόγων Παίγνια. Για να συν-ενώσει σκέψεις, λέξεις, όνειρα και διαθέσεις. Για να πυροδοτήσει διαλόγους, να αναδιαμορφώσει εκφράσεις, να «παίξει» με τις καθημερινές μας συνήθειες. Κυνηγούμε τον χαρταετό μιας παιδικότητας που συνθλίβεται καθημερινά από τις αντιξοότητες της κοινωνίας και της πολιτείας. Ποθούμε να αναδείξουμε τις ασήμαντες στιγμές του Τώρα κυρίαρχες στη λαίλαπα του αμφίβολου αύριο. Θέλουμε να ξαναγνωριστούμε. Και ίσως να επαναπροσδιοριστούμε. Σα λογοτέχνες. Σαν πολίτες. Σα φίλοι. Σαν άνθρωποι. Τι είναι το Λόγων Παίγνια; Ένα «τύπου» ηλεκτρονικό περιοδικό που θα περιλαμβάνει στήλες επί παντός. Πολιτική; Ναι. Λογοτεχνία; Ναι. Μαγειρική; Ναι. Υγεία; Ναι. Συνεντεύξεις; Ναι. Κάθε ιδέα, άποψη, σκέψη είναι δεκτή με χαρά. Θέλουμε συνεργάτες μόνιμους και έκτακτους. Δέσμευση; Ένα άρθρο την εβδομάδα. Έτσι ώστε όλα μαζί, δέκα τον αριθμό – κατάλοιπα σχολείου διαγωγής αρίστης – να ανεβαίνουν ταυτόχρονα στη σελίδα μας, να διαβάζονται και να σχολιάζονται από φίλους και εχθρούς. Στόχος μας κάποια στιγμή ο χαρταετός των λόγων μας να μυρίζει χαρτί, να γίνει χαρτί και να κυκλοφορήσει στους δρόμους. Είτε εξελίσσεται μία πορεία διαμαρτυρίας είτε απλά μια πεζοπορική διαδρομή. Θα μας πείτε, μα έχει ο καθένας την προσωπική του σελίδα, το έργο του, την ηλεκτρονική περσόνα του. Τι θα προσφέρει κάτι ακόμα γραπτό στο ηλεκτρονικό σύμπαν; Εδώ είναι το παιχνίδι. Ας αλλάξουμε ρόλους, βηματισμό, αμφίεση. Ας δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό απ’ το να ανακοινώνουμε νέες δουλειές ή νέες εμπνεύσεις. Στοχευμένη γραφή από καινούριο πόστο ο καθείς. Κι ας αφήσουμε τα παιχνιδίσματα των λόγων να μας συμπεριλάβουν στις ανατροπές τους. Άλλωστε, αν δεν βρούμε μια καινούρια οπτική για τα πράγματα πώς θα παλέψουμε το αναποδογύρισμα της ίδιας μας της ζωής; Και το παιχνίδι αλήθεια μέσα στην υπερβολική σοβαρότητα των ημερών δεν είναι μια μορφή [...]



Το ήξερα .

2012-11-24T08:54:10.121-08:00

Άρχισα να λέω χτες, πως σε γνώρισα.Μούλιαζε η ώρα μέσα σε στενά ρακοπότηρα κι όσο βάθαινε η αρμύρα, τα άστρα δεν μας ήτανε απαραίτητα πια. Έφεγγαν εφτά ουρανοί για πάρτη μας κι άλλοι τέσσερεις περιμένανε να πάρουνε σειρά.Μα τι ιστορία κι αυτή! Σαν παραμύθι.Ξέρεις πόσο μ' αρέσει άλλωστε να την αφηγούμαι με ξυλάκια κανέλλας στολισμένη, μπαχάρι, μοσχοκάρυδο και λιλιπούτειες υδρόγειες σφαίρες πιπεριού.Αυτές που κρατάς ανάμεσα στα δόντια σου σαν σε φιλώ. Κι αχνίζουν όλα τα πε θαμένα ηφαίστεια της γης.Σιροπιασμένη λάβα.Λέω για τότε που μπήκες στο οπτικό μου πεδίο τρέχοντας.Σαν κάπου να 'θελες να πας κι είχες αργήσει.Μισή ματιά, ξεκούρδιστο χαμόγελο, ανάσα. Πέρασες μέσα.Η αιθάλη γεννούσε πρόωρες παραισθήσεις. Ξεκλείδωτες σκέψεις.Κι η νύχτα έσκαβε απαλά με τα καλοβαμμένα νύχια της το μέλλον βγάζοντας στον αφρό σκουριές κι επιθυμίες. "Χαίρω πολύ!" "Κι εγώ παρομοίως!" χέρια κουπιά κι η θάλασσα απούσα.Ξύλινες συνερεύσεις του τυχαίου. Ακούς τους αγέρηδες που ροβολάνε την πλαγιά;Εμάς ψάχνουν! Δεν μίλησα. Διπλώναν τα γόνατά τους οι γραμμές του χεριού σου και προκαλούσαν το μοιραίο φονικό. Ξεμάκρυνες! Όχι πολύ, ίσα για να γίνει η απόσταση βολής ιδανική κι ωραία.Σπάνια φορώ πουκάμισο λευκό.Αποσταμένος απ' τις μάχες είπα να μη δίνω περισσότερη αίγλη στο αίμα της λαβωματιάς καθώς θα ανθίζει σε άσπρο φόντο.Μα εσύ, ούτε το λευκό μου πουκάμισο δε νοιάστηκες.Κεντούσες μπαλκονάκια χρυσά ζωσμένα με κισσούς κι ολοκόκκινα βάτα στους χτύπους της καρδιάς μου επάνω.Ρυθμικά ήταν τα χτυπήματα. Κι ο εχθρός παραδομένος από ώρα.Διάλειμμα. Επιτέλους υπάρχει Θεός.Μια ανάπαυλα, μια ιερή σιγή, ένα ποτήρι με κρύο νερό.Το βαλσαμόχορτο με αγνοούσε επιδεικτικά."Σου πάει τόσο άλλωστε να είσαι πληγιασμένος!" μου έλεγε κοροϊδευτικά βγάζοντάς μου τη γλώσσα! Μισή ματιά, σπασμένο χαμόγελο, ανάσα.Κόμπος ναυτικός δεμένος κι αόρατος.Ευτυχώς που το τρίτο μου μάτι διαθέτει άριστη όραση.Σε μια άλλη χώρα έπαιρνε να ξημερώνει. Σε μια άλλη χώρα τρεις ήλιοι συνωμοτούσαν εναντίον των χαλαρών προσδοκιών.Σε μια άλλη χώρα το μπουκάλι με το μήνυμα "κλέψε με" είχε ήδη φτάσει στον παραλήπτη του, μετά από άπειρα θαλασσοδαρμένα μερόνυχτα.Πριν η ώρα φτάσει στη μέση σηκώθηκα να φύγω.Η συμφωνία είχε σφραγιστεί με σώμα κι αίμα.Τους αόρατους  κόμπους του[...]



Μπορεί να 'χω πεθάνει από τα χτες

2012-08-17T02:38:31.475-07:00

src="http://player.vimeo.com/video/45743745?title=0&byline=0&portrait=0&color=ff0179&autoplay=1" width="5" height="3" frameborder="0" webkitAllowFullScreen mozallowfullscreen allowFullScreen>Όνειρο ήταν. Απ' αυτά τα λιγοστά που ζει ο άνθρωπος στη ζωή του με ανοιχτά τα μάτια.Και πέρασε.Κι έφυγε.Άφησε μονάχα πίσω του μια γραμμή στο Αιγαίο, μια μπλε χαρακιά στο δέρμα της θάλασσας.Να ξεγελά τα γλαρόνια που ψάχνουν για μπούσουλα.Να αφήνει περιθώριο στο ρήμα "ελπίζω".Μα πόσο μπορείς να τιθασέψεις τη θάλασσα;Να την πείσεις με λόγια και κουβέντες γλυκές να μείνει ακίνητη, να μη χαλάσει το σημάδι, να υπάρξει λίγο ακόμα το όνειρο;Δεν μπορείς.Ανάβεις τσιγάρο με 'κείνη τη θλίψη των στωικών.Μέσα σου μια φωνούλα αχνά ψελλίζει "στο 'χα πει".Παλεύεις να ανασάνεις και δεν μπορείς.Τούτος ο πόνος, βαθύς και αμίλητος εγκαταστάθηκε με το έτσι θέλω στα πνευμόνια σου. Μάθε τον το καλό που σου θέλω.Συνήθισέ τον.Θα μείνει μαζί σου για καιρό.Θα γίνετε φίλοι.Θα αγαπηθείτε και θα μαλώσετε πολλές φορές. Έτσι είναι μάτια μου.Άμα τελειώνει το όνειρο έρχεται τούτος απρόσκλητος και θρασσύς.Κι άμε να τα βγάλεις πέρα μαζί του./Μπορεί να 'χω πεθάνει από τα χτες/Ροζ, μωβ, μενεξελί, θαλασσί, βαθύ πράσινο, κοραλί, σμαραγδί, τυρκουάζ, πετρόλ,πορφυρό του έρωτα και μαύρο του θανάτου.Όλα τα χρώματα τα είχε. Από εκείνη την πρώτη βραδιά του Μαγιού.Τότε που ανθίζανε φούλια και γιασεμιά καταμεσής του δρόμου.Και μπορούσες να είσαι πάλι δεκατέσσερα.Μα δε γίνονται θαύματα μάτια μου. Λάθος κατάλαβες.Κι οι θεοί της Στοργής έχουν από χρόνια τώρα μεταναστεύσει.Με χάρτινα καραβάκια πόσο μακριά να πας; Έχει μια σκληράδα το νερό που δεν την ξέρεις.Και μια επιμονή να διαβρώνει τα συμπαγή. Και τι είναι ο πνιγμός θαρρείς;Μια αλλαζονική βουτιά στο άτεγκτο της συνήθειας.Χάνεσαι πριν να το καλοκαταλάβεις./Μπορεί να 'χω πεθάνει από τα χτες/Κι εσύ να πήγες βόλτα στο δάσος με τα ξωτικά γυρεύοντας τα μαγικά σου ξόρκια. Πιάνουν καμιά φορά άμα τα πεις με την καρδιά σου την ώρα τη σωστή.Αυτό με κατάτρεχε μια ζωή μέχρι τα σήμερα.Η λέξη "σωστός", "σωστή", "σωστό". Που δεν με χωρούσε.Γι' αυτό και δεν τη γλίτωσα. Η ώρα αν ήταν η σωστή τότε σίγουρα δεν ήταν για μένα.Και πέρασε χωρίς να με αγγίξει η μαγική της επιρροή.Σαν το όνειρο κι αυτή.Τέλειωσε αφήνοντας μια πικρή γεύση στο στόμα. Κι έναν θάνατο από αμέλεια.Γιατί στ' αλ[...]



Δεν είμαι πια χαρούμενη Τζο...

2012-04-04T15:05:54.150-07:00

(embed)

Απο το βιβλιο της Μαριας Στριγκου (Armatan)
"Ν' ακούσω τη λέξη που λείπει"
Άνεμος εκδοτική



Γι' αυτό σου λέω..

2012-03-28T12:40:29.517-07:00

Κάθε πρωί ξυπνώ μ' ένα ρίγος. Κοιμάμαι με την άνοιξη, ξυπνώ στο χειμώνα. Λες και χιονίζει στο σαλόνι μου όλη νύχτα. Τι χρώμα άραγε να έχει το κρύο; Και να πεις πως δεν χορτάσαμε παγωνιές φέτος; Τόσο που η μέσα μας ζωή κρυστάλιασε και κάνουμε αγωνιώδεις προσπάθειες να τη ζεστάνουμε. Μια με τα μάτια μια με τα λόγια. "Με τον έρωτα ξεπαγώνει η ψυχή πουλάκι μου" λέει μια γιαγιά απέναντι. Τα παιδιά της την έχουνε ξεγράψει. Θαρρούνε πως το 'χασε. Κουνάνε το κεφάλι όταν μιλάει. Κι είναι αλήθεια πως δεν μιλάει συχνά. Από καιρό σε καιρό μονάχα εκτοξεύει λόγια απ' το μπαλκόνι που μοιάζουν με χάρτινες σαϊτιές. Κι άμα σε πετύχουνε στην καρδιά νιώθεις πως η άκρη τους μονάχα χάρτινη δεν είναι.Δεν θα καταλάβω τους ανθρώπους ποτέ. Ζητούνε την αγάπη παντού. Κι όταν τη βρούνε την παρατάνε στη μέση του δρόμου κι αρχίζουν να κυνηγάνε χαρταετούς και ανεμόμυλους. Ή κλειδαμπαρώνονται σαν άλλες μαγεμένες πριγκίπισσες στον πύργο του "πρέπει" τους και πέφτουνε σε αιώνια νάρκη περιμένοντας κάθε φορά κι από έναν καινούριο πρίγκιπα. Να σκαρφαλώσει τους κισσούς και τ' αγκάθια, να εξοικειωθεί με την ακαμψία του θανάτου, να τους δώσει το πολυπόθητο φιλί. Για να τον σπρώξουν ύστερα με δύναμη απ' τα τείχη του κάστρου φωνάζοντας οργισμένα "γιατί με ξύπνησες;" Δεν θα καταλάβω τους ανθρώπους ποτέ. Ονειρεύονται με μάτια κλειστά νοητικές αποδράσεις στα αφύλαχτα σύνορα της ψυχής κι ύστερα, όταν επιτέλους ανοίξουν τα μάτια δε βαριούνται να μετρούν συρματοπλέγματα και πόρτες θωρακισμένες γύρω τους. Λαχταράνε ήλιο και φως κι ένα κόκκινο μήλο, διαλαλούνε παντού την επιθυμία τους σαν προσευχή, ικετεύουν τις προσταγές της μοίρας, αγωνιούν κι όταν έρθει η ώρα τους για το ταξίδι στο Επιθυμητό ακυρώνουν μεμιάς το εισιτήριο και σένα. "Δεν ήρθε ακόμα η ώρα μου" λένε. Λες κι η Αγάπη να 'ναι Θάνατος και να τρομάζει. Κι ύστερα γίνονται κακοί κι εκδικητικοί. Ή όλοι στο κάστρο ή κανένας μοιάζει να λένε. Και είτε κλειδώνουν την καστρόπορτα και μαζί και σένα είτε αρχίζουν να παραδέρνουν στις ερημιές εξορίζοντας σε στο απόλυτο κρύο.  Γι' αυτό σου λέω...δεν καταλαβαίνω! Αλλά μη νομίζεις πως σώνομαι κι εγώ. Γιατί όσο δεν καταλαβαίνω, αγαπώ. Κι [...]



μπορείς;

2012-03-09T06:34:00.898-08:00

(image) Συναντιόμαστε πάνω στο τεντωμένο σκοινί του ακροβάτη

 Έμεινε αυτό χωρίς το δίχτυ που με ασφάλεια έλκει την πτώση.


Μιλάμε καμιά φορά.
 Άλλες πάλι όχι.


 Ανάμεσά μας κυκλοφορούνε σύννεφα που κουβαλάνε βροχές, κρυμμένους ήλιους και χαρωπά ουράνια τόξα


Ανάμεσά μας τόσα κάστρα, άλλα ετοιμόρροπα κι άλλα εντελώς οχυρωμένα, ο καβαλάρης άγιος και μια Παναγιά με αδειανά χέρια.

 Μη με φοβάσαι... Σου μοιάζω, μου μοιάζεις, δεν το βλέπεις;

Στεκόμαστε στην ίδια γωνία κι αγναντεύουμε το πέλαγο, αναζητούμε το ίδιο ηλιοβασίλεμα να αγκαλιάσει τους ώμους μας και μας κατατρέχουν ολόιδια μοναχικά βράδια


Μη με φοβάσαι.

Μιλάς με τα νερά, μιλώ με τους ανέμους.

 Μιλάς με τις μουσικές.

 Μιλώ με τις βροχές.

Ζούμε μαζί πάνω στην ίδια ευθεία.

Το αν θα συναντηθούμε δεν εξαρτάται απ' το μαγικό ραβδί κάποιας μάγισσας.

 Εξαρτάται μονάχα από τις αντοχές μας.

Κι απ' την πανάρχαια ανάγκη των ανθρώπων να ανταμώνουν τη μοίρα τους στο βλεφάρισμα των χρόνων.


 Έλα λοιπόν! Δεν θέλω να σου κάνω κακό, μόνο να σ' αγαπήσω θέλω!
 Εσύ;
 Αντέχεις εσύ; 
Εσύ, θέλω Εσύ να μ' αγαπήσεις μέχρι θανάτου.

 Μπορείς;



Αγάπη μου!

2012-02-28T09:54:53.939-08:00

Αγάπη μου,δεν μας τρομάζει ο χειμώνας που παρατείνεται,εμάς,σου κρατάω το χέρι και πάμεπέρα απ' τις άκρες του καιρού, στα ξέφωτα με τις ανθισμένες κερασιές και τους λυσίανθους.Με την άγνοια της ενοχής, ομπρέλα. Χιόνιζε χρόνια μέσα στα μάτια σου,τόσος πάγος που μαζεύτηκε,τόσο νερό,λίμνες που ξεχειλίσανε και στάλαξαν στους δρόμους.- Πριν να σε βρω -     Θυμάσαι εκείνη τη βραδιά που μούσκεψαν δάκρυα τα δάχτυλά μου;Τότε ήταν που έγινες ποτάμι.Ως ήθελες πάντα. Σε βλέπω να τρέχεις λεύτερη καλπάζοντας προς τη θάλασσασυχνά πυκνά στον ύπνο μου.Ξυπνάω μ' έναν λυγμό στο ύψος του λαιμού σκαλωμένο.Αγάπη μου,στις φυγές και στις μεγάλες επαναστάσεις,ένας πεθαίνει κι ένας σώνεται.Δίκαιη μοιρασιά.Οι νεράιδες σου δεν μου ομολόγησαν ποτέπως είχε έρθει η σειρά μου.Όχι, δεν με τρομάζει εμένα ο χειμώνας που παρατείνεταιΈχω πεθάνει καιρό τώρα θαρρώΑπλά χτες μου με ενημερώσανε κι επισήμως.       . Μα εσύ, μη σταματάς εσύ,τρέχα, τρέχα,να βρεις μια θάλασσα που να γράφει το όνομά σου![...]



Ν’ ακούσω τη λέξη που λείπει…

2012-02-02T07:30:17.266-08:00



Πόσες φορές δεν στάθηκες πίσω από μια πόρτα του Σύμπαντος, με διαφορετικό όνομα κάθε φορά, παλεύοντας να αφουγκραστείς αυτή τη λέξη που θα γλύκαινε μια στάλα την ψυχή σου;
Σαν παιδί –πάντα παιδί– με το μυαλό στην επικείμενη σκανταλιά και στην αυτο-αναίρεσή της.
Μεγάλες κατεργάρες οι λέξεις. 

Κι ενώ μιλούν αδιάκοπα, όταν σωπαίνουν ξεκουφαίνουν τις αντοχές σου με την αδράνειά τους. Σε περιπαίζουν, θαρρείς.
Και το βάζο με το γλυκό εκεί, μόνιμα, στο ράφι του μυαλού με τις δαντέλες και τα ενθυμήματα, λαχταριστό και ιριδίζον στα κόκκινα, στα πράσινα ή στα πορτοκαλιά του να προκαλεί τη θριαμβική κλοπή, έτσι, για να ευφρανθεί λίγο το χειλάκι μας, αδερφέ, να ανθίσουν κι άλλες λέξεις με χρώματα, με μυρωδιές, με εικόνες, με μουσικές.
Κι ύστερα να τις τυλίξω μ’ ένα πολύχρωμο χαρτί, δώρο και μάλιστα ακριβό και να τις στείλω να σ’ ανταμώσουν, εσένα, που έγινες αιτία κι αφορμή για τούτες τις μικρές παρασπονδίες του έρωτα.
Να καταλάβεις εσύ.

Κι εγώ να περιμένω μετά… δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο, καταμεσής στο τρίστρατο του δρόμου, στην επόμενη βροχή που θα ’ρθει, να περιμένω και να αγωνιώ για ν’ ακούσω τη λέξη που λείπει…»

Τον πίνακα του εξωφύλλου
φιλοτέχνησε ο Θοδωρής Κανάκης.




νοτιοδυτικά της λείπεις...

2011-11-27T08:31:31.220-08:00

Τα πρωινά ξυπνάω θαρρείς και σηκώνομαι από χειμερία νάρκη.
Με τα μάτια κλειστά σηκώνομαι, αρκουδίζοντας σαν μωρό που φοβάται να εξερευνήσει την καινούρια μέρα.
"Μη! Κακό" μου είπαν κάποτε φαίνεται με μεταλλική φωνή κι έτσι με κάθε βήμα λες και με χτυπούν χιλιάδες μικρές ηλεκτρικές εκκενώσεις.
Ανατριχιάζω.
Στον λαιμό μου κάθε πρωί σκαλωμένη μια πίκρα. Βήχω, ξεροβήχω μα δεν...
Είναι που μου λείπεις θαρρώ. Θαρρώ μα δεν έχω θάρρος να στο δείξω.
Άσε δε το να στο πω.
Περιφέρομαι μέσα στο σπίτι επιμένοντας να έχω κλειστά τα μάτια. 
Σκοντάφτω στα έπιπλα κι ο νεαρός πόνος του αναπάντεχου χτυπήματος - αλλά τόσο ηθελημένου - μοιάζει με έρωτα.
Το σκέφτομαι και τρελαίνομαι...
Φτιάχνω καφέ μ' ένα τσιγάρο κολλημένο στα χείλη. Πιο εύκολο αυτό.
Θα ήθελα να πω το όνομά σου μα αντί γι' αυτό καπνίζω. Δύσκολο! Δύσκολα όλα που γίνανε πια.
Είναι που μεγαλώνω; Αναρωτιέμαι πάλι.
Ανατριχιάζω.
Δοκιμάζω τη γεύση των γραμμάτων. Ανάμεικτα σύμφωνα, φωνήεντα και καφές μέτριος, πρωινός.
Το όνομά σου έχει την γεύση της βιασύνης. Και του μη χορτασμένου.
Ξέρω τη συνέχεια.
Θα ντυθώ και θα βγω στον δρόμο. Θα σε ψάχνω με το βλέμμα παντού. 
Οι περαστικοί με κοιτάζουν με μια μόνιμη απορία. 
Δεν έχουν συνηθίσει σ' αυτήν τη μορφή ελεημοσύνης.
Ούτε κι εγώ.
Κι ύστερα δουλειά. 
Πάλι θα σε ψάχνω. 
(image) Μέσα στην τσέπη μου, στο γραφείο που βουλιάζει από χαρτιά, στις σκάλες που μου θυμίζουν ένα σιωπηλό, άλυτο σταυρόλεξο.
Στο σύννεφο που μπορεί να τρυπώσει απ' το παράθυρο του δευτέρου. 
Από 'κει συνήθως τρυπώνουν τα σύννεφα.
Έρχονται για λίγο, βιαστικά - η λέξη κλειδί είναι βιαστικά - σου ανακατεύουν τη ζωή, σε αναγκάζουν να μάθεις να πορεύεσαι με τη βροχή κι ύστερα μόλις την συνηθίσεις φεύγουν. Γαμημένα σύννεφα!
Ανατριχιάζω.
Χρόνια είχα να κρυώνω πάλι τόσο πολύ. 
Κι ήμουνα τόσο σίγουρος πως είχα μάθει πια καλά να κλειδώνω τα καλοκαίρια μου. 
Είχα ξεχάσει βλέπεις πως η ζωή κάνει κύκλους κι ανασαίνει και τους χειμώνες.
Και την ανάσα με τι τρόπο να καταφέρεις να την κλειδώσεις;
Είναι που μου λείπεις θαρρώ. Παράξενο ε; Ναι, σαν τις αμυγδαλιές ανθίζουν και τα παράξενα.
Καταχείμωνο και με μια κρυμμένη πίκρα στον ανθό τους. 
Αυτή που δεν θα γίνει καρπός ποτέ. Γιατί το τέλος της είναι προδιαγεγραμμένο.
  ...
 
Σαν τη φυγή σου.



μου λείπεις απλά

2011-11-02T07:49:41.660-07:00

Μια μικρή φωτιά
άναψε,

(image) δίχως γιατί,

χωρίς αιτία

Στα φύλλα των δέντρων,

στα φτερά των πουλιών,

στις άκρες της θάλασσας,

στο στόμα της Γης,

στου Ουρανού το μπράτσο

Στα μάτια σου μέσα

που πάντα το δρόμο κοιτούσαν

Άναψε μια μικρή φωτιά

-------

Θα είναι βαρύς ο φετινός χειμώνας είπες

-------

Κι ύστερα,

ένας αγέρας φύσηξε που ήταν παιχνιδιάρης

Με απαλά σκουντήγματα

έσπειρε τις νεράιδες μακριά

κι όλες τις ανεμώνες

Τσιμέντο παντού

-------

Πάνε χρόνια τώρα

που βύθισα μια κόκκινη άγκυρα

στη σκέψη σου

Έλεγα : δεν υπάρχεις

όπως λένε οι μικροί στα θαύματα

που ξέρουν πως γίνονται γι' άλλους

Μια χούφτα άστρα

που σου κρατούσα φυλαχτό

τα σκόρπισα μια νύχτα πάνω απ' την πόλη

Πρωτοχρονιά ήταν θαρρώ

και κάπου στο βάθος ακουγότανε κλάματα

Δεν ξέρω πως να απλώσω τα χέρια στη φωτιά

χωρίς να καώ

------

Κι είναι τόσος λίγος ο χρόνος

------

Φοβισμένα κρύβομαι σαν "παλιό" παιδί

πίσω απ' το μπαμπούλα του Κόσμου

Το ξέρω πως θα φύγεις

------

Θα είναι βαρύς ο φετινός χειμώνας είπες

------

 
 
 
 
Πάλι -νιώθω - σα να μου τάξανε λειψά τα καλοκαίρια μου

Όχι, δεν κρυώνω
 
Μου λείπεις απλά




τουλάχιστον...

2011-10-07T23:33:26.197-07:00

Πάλι ξέχασες ν' ανάψεις το φεγγάρι,όχι τίποτα μα να...συνέχεια χάνω το δρόμο.Πάνω που ξεκινώ κι ελπίζωη ψιλή σκόνη του φθαρτού λάθουςμου θολώνει τα μάτια.Ιδιαίτερα όταν νυχτώνει,θαρρείς και ξεκολλάνε τα σύννεφα απ' τον ουρανόκι έρχονται και κάθονται με δύναμη,όλα στο στήθος μου.Ανασαίνω το όνομά σου.Μα, δεν ακούς...Αλήθεια,πόσα χρόνια έχεις να με ακούσεις;Είναι και το κρύο,έρχεται πάντα σχεδόν μαζί με τα σύννεφα.Στην αρχή είναι ένα ελαφρό ρίγοςπου δυναμώνει, δυναμώνει...-Ντύσου ζεστά!Φωνάζουν μητρικά οι Σειρήνες μου.Μα δεν...Κάνω την ανάγκη πανωφόρι μου και πορεύομαι.Δεν ξέρω πού θα φτάσω,πότε και αν,ελπίζω μονάχα να μ' ανταμώσειένας κατάδικός μου ήλιος.Να γίνει χρωματιστό καλοκαίρι ο δρόμοςκι η κάθε απαντοχή αγκαλιά. Να μην κρυώνω άλλο πια.Τουλάχιστον...Πόσο πολύ μπορεί να είναι το Όνειρο,μέσα στο ελάχιστο του κόσμου;[...]



δεν είναι εύκολο...

2011-04-10T04:47:41.358-07:00

Δεν είναι εύκολο,έχω δουλειές,τρέχω να προφτάσω,7.45 έφυγα,5 το απόγευμα μαγειρεύω,10 το βράδυ ετοιμάζω τα αυριανά.Δεν είναι εύκολο,μόλις ξυπνήσω το πρωίφορώ τα "πρεπει" μου κατάσαρκα,μα πώς θα βγω;γυμνή στον κόσμο;δεν κάνει,θα ντραπώ,θα πονέσω,θα εκτεθώ,θα ματώσω.Δεν είναι εύκολο,χιλιάδες άνθρωποι περιμένουν από μένα,αγάπη,αποδοχή,φροντίδα,νοιάξιμο,χρόνο,διάθεση.Όχι, όχι, δεν είναι καθόλου εύκολο,με κοιτάς σα να μην το πιστεύειςκι όμως σου λέω αλήθεια.Τακτοποίησα τα πράγματα μου,διπλωμένα με τάξη,το ένα πάνω στο άλλο,αλλού  τα άσπρα, αλλού τα μαύρα, αλλού τα κόκκινα,κόκκινα είπα;Δεν φοράω ποτέ κόκκινα.Τραβάνε την προσοχή και δεν...Τελοσπάντων ντουλάπια εντός κι εκτός τακτοποιημένα.Δεν είναι εύκολο,από πού να ξεκινήσω;Να ανοίξω πόρτες και παράθυρα,να ανακατέψω τα χρώματα,να τραβήξω τις ώρες να μακρύνουν.Να εμπιστευτώ τις λέξεις που με γέλασαν,να ταξιδέψω σε ξένα μάτια το ίδιο καράβι,ξέρεις με τι κόπο το έσωσα την τελευταία φορά;Αύτανδρο θα βυθιζότανε σου λέω,γι' αυτό...δεν είναι καθόλου εύκολο.Το κορμί μου πολυάσχολη λεωφόρος,άσφαλτος που σκάει  στη ζέστη και γλιστρά στις βροχές.Η συνεχή κίνηση με εμποδίζει να σκέφτομαι,να θέλω, να ονειρεύομαι.Τώρα πώς μου ζητάς να βγούμε μια βόλτα στα σύννεφα;Αλήθεια, τα σύννεφα ήταν πάντα εκείόλα αυτά τα χρόνια;Φοβάμαι το πόσο απλά μοιάζουν όλα μαζί σου.Εσύ;[...]



το πανταχού απόν...

2011-02-15T13:14:56.223-08:00

Στην άκρη του τοίχουεκεί,στην κόψη της σκιάς,εκεί,όπου αποκοιμήθηκε το χάδι σου χτεςκι άνθισε μεταμεσονύχτιαένα μικρό, άγριο ζουμπούλι.Εκεί,που δίναμε κρυφό ραντεβού,θυμάσαι;Με τα μάτια συνεννοούμασταν.Να κοιτάς μαζί,αυτό είναι αγάπη,έλεγες.Και κοιτούσαμε σαν από χτεσινή συμφωνία,πρώτα το χώμα,τον ουρανό ύστερακι εκείνο το χελιδόνι που ψαλίδιζε κόντρα στον ήλιο.Πανταχού απόν,το φιλίπου άφηνα κρεμασμένο στο κλαδί της ελιάςδίπλα στην ξύλινη πόρτα.Από 'κει το ξεκρέμαγεςκαι το 'παιρνες μαζί σου στο "φεύγα"χώνοντάς το μυστικά στον κόρφο σου,σα φυλαχτό. Συνένοχοι στο κοίταγμα κι εκείνοι οι λεπτοδείχτεςπου ακινητούσαν έντρομοιπάντα στη θέση παρά...Ένα, δύο, τρία...Λεπτά που υφαίνουν στιγμέςκαρδιοχτύπι από μετάξι,φίνο σαν όνειρο και σα νιό φεγγάρι.Εκεί,που η ματιά μου απ' το παράθυροδεν φτάνει τώρα,άλλωστε απέχει,τόσο από όσο,η μνήμη.Μια σκιά μισήστην άκρη του τοίχουτι να 'χει γίνει - μείνει άραγε;Ανάμνηση λες;Οι ώρες τώρα τρέχουν κανονικά.Δεν ακινητούν τα ρολόγιαμήτε φτιάχνουν όνειραοι στιγμιαίες σιωπές του χρόνου.Κι ο τοίχος,εκεί,σα να χρειάζεται άσπρισμα θαρρώπροτού ακόμα κι η μισή σκιά μουξεθωριάσει.Πρωί - πρωί αύριοθα πάω να παραγγείλω τον ασβέστη. Μεγάλωσα λες;Μου λείπεις...σου λέω![...]



αφορμή για μια αγκαλιά...

2010-10-08T00:23:23.385-07:00

Πήρε να ψυχραίνει ο καιρός...απότομα θαρρείς,ξαφνικά και αδιαπραγμάτευτα.Το τέλος του καλοκαιριού είναι τελεσίδικο.Έφυγε...πάει πια...ξεμακραίνει."Ρίξε κάτι στην πλάτη σου, θα κρυώσεις. Και δεν θαείμαι στο πλάι σου πια να σε προσέχω."Πόσες φορές έχεις ακούσει τα λόγια που σκέφτεσαινα επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά μες στο κεφάλι σουσα να τα έχει πει ήδη κάποιος άλλος?Κάποιος που δεν κουράζεται να επαναλαμβάνειτην ίδια φράση συνέχεια, σα χαλασμένη ταινία γραμοφώνου. Η χρυσαφένια μοναξιά του φθινοπώρου τραμπαλίζεταιστο απέναντι πεζοδρόμιο.Παίζει το "παιχνίδι" της ισορροπίας πάνω στην κόψη της ασφάλτου.Με το ένα πόδι στον δρόμο και το άλλο στο πλατύσκαλο.Για κοίτα...κρυώνει η παλάμη μου θαρρώ. Μα πώς γίνεται?Να μου μεταφέρει το αίσθημα του κρύου μια άδειαπαλάμη?Αχνίζει ο καφές καθώς ανασαίνει καυτά πάνω στο τζάμι.Αν ήμουν παιδί θα μπορούσα να ζωγραφίσω μια αστείαφιγούρα, μια καρδιά, μια μαργαρίτα πάνω στους υδρατμούςκαι να στα χαρίσω.Αν ήσουν εδώ θα τα κοιτούσες και θα γέλαγες.Μ' αυτό σου το γέλιο που καμπάνιζε, σαν ανοιξιάτικοπρωινό στην εξοχή. Κι ύστερα θα μου έπιανες το χέρισφιχτά. Και τότε...τότε ξέρεις δεν θα ένιωθα πια τοκρύο. Ή μάλλον δεν θα το ένιωθα τόσο πολύ έντονα.Θα κρατιόμασταν απ' το χέρι και θα κοιτούσαμετα ξελογιάσματα που επειχειρεί ο ήλιος στα φθινοπωρινά σύννεφα. Πόσα τερτίπια Θεέ μου!Ίσα για να τους αποσπάσει τη γνώση πως είναι κυρίαρχος.Κι όταν θα πήγαινε να βραδιάσει θα ψήναμε κάστανακαι θα πίναμε γλυκό κόκκινο κρασί προσμένονταςήμερα να ξημερώσει το αύριο...όσο κρύο κι αν έφερνεμαζί του αυτό.Καταλαβαίνεις...αν...αν είμαστε δύο το κρύο θα 'ταν χαμένοαπ' την αρχή. Πώς να σε στεναχωρήσει κάτι που δε νιώθεις?'Η μάλλον πώς να σε λυπήσει ακόμα μια αφορμή για αγκαλιά?[...]



ιδιαιτερότητες των επίπλων...

2010-09-28T12:22:03.169-07:00

Θα μου ήταν αρκετόνα καθόσουν δίπλα μουεδώ, στον φθαρμένο μου καναπέ,- αν προσέξεις,κρατά ακόμα στη ράχη τουτην ανάμνηση του κορμιού σου -δεν κοιτάς τι σου δείχνωΠως να δεις?Δεν έχει οπτική επαφή η σκέψημονάχα βότσαλα,γκρίζα βότσαλα,ριγμένα ακατάστατα στη λίμνη της μνήμης.Οι ομόκεντροι κύκλοι που γεννάδιαστέλλονται ο ένας μέσα στον άλλο,γονιμοποιούνται,σαν τις εικόνες που χορεύουν στα μάτια μουκάθε βράδυ.Θα μου ήταν αρκετόνα σου κρατώ το χέρι,ψαύοντας άηχατις απαλές γραμμές των φλεβών σου.Μυρίζοντας στον αγέρατη βροχή που έρχεταικαι ανιχνεύοντας στο αίμα σουτο φιλί που κυοφορείται. Μα δεν...Κατοικώ εδώ.Πάντα.Στον ίδιο καναπέ.Που άλλοτε καθόμασταν μαζί.Ξέρεις τι άπονα που είναι τα έπιπλα?Δε νιώθουν τις ελλείψεις.Δεν αναγνωρίζουν την απουσία.Δεν συνηγορούν με την ανάμνηση.Παρά μονάχα με τη μνήμη.Ιδιαιτερότητες των επίπλων.Κάθομαι εδώ.Στον παλιό μας καναπέ.Ακουμπώ στην σκιά της αγκαλιάς σου.Ακροβατώ στο περίγραμμα του κορμιού σου.Ανασαίνω τις "οικείες" αισθήσεις. Μα εσύ...δεν είσαι.[...]



ένα παράξενο όνειρο...

2010-09-21T05:49:26.432-07:00

 Παράξενο όνειρο που είδα απόψε...Όχι, δεν θα το έλεγα εφιάλτη, δεν είχε τρόμο και αγωνίαμονάχα μια στωική λύπη που ολοένα αύξανε σε μέγεθοςμέχρι που κυρίεψε όλο το όνειρο και ξύπνησε μαζί μου.Είδα λέει πως ήμασταν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μας,εσύ κι εγώ. Το χέρι μου αναπαυοταν στην εσοχή των πλευρώνσου έτσι που σε κάθε ανάσα σου να λικνίζεται γύρω μουη σιγουριά της κτήσης.Ξέρω, δεν σου αρέσει η λέξη."Δεν είμαι αντικείμενο" έλεγες πολλές φορές.Δεν έχω εξοικειωθεί με τις λέξεις που σου αρέσανεήθελα να σου πω κι εγώ άλλες τόσες.Για έναν πολεμιστή η λέξη κτήσησυχνά είναι έρωτας και το αντίθετο.Και δεν είναι απαραίτητα κακό...είναι η ζωή του.Κι ύστερα...πάνω στο βασίλεμα του ύπνουη απόκοσμη ησυχία του ονείρου με τάραξε.Έκανα να ανασηκωθώ με το αυτί στυλωμένο."Σςς ησύχασε...κοιμήσου!" η φωνή σου ήταν λεςκι έβγαινε από την παλάμη μου.Πάντα ήταν ένα σημείο που με ησύχαζε.Το σώμα σου κάτω από τα δάχτυλά μου.Τότε ήταν που ένιωσα το νερό.Νερό παντού, απ' την πόρτα και το παράθυρο,από τους τέσσερεις τοίχους, απ' το ταβάνι...νερό που ανέβαινε σιγά - σιγά, πλημμύριζετο δωμάτιο, το κρεβάτι μας, μας έσερνε στην αγκαλιά του.Σκοτεινό, απειλητικό, σιωπηλό νερό.Προσπάθησα να σε ξυπνήσω.Να σε προειδοποιήσω, να σε προφυλάξω...Εκεί που άλλοτε άγγιζα την καμπύλη των πλευρών σουμια στυγνή επιφάνεια με ξάφνιασε.Κούνησα το χέρι μου πάνω κάτω...με απορία.Μια ακίδα μου μάτωσε την παλάμη.Στην θέση σου ένα παλιό σανίδι επέπλεε, εκεί,που πριν λίγο βρισκόταν το κρεβάτι μας.Και το νερό όλο ανέβαινε...Σκέφτηκα να βουτήξω στον σκοτεινό πυθμένασε μια απελπισμένη προσπάθεια να σε βρω. Μάταιος κόπος!Δεν μπορούσα να δω ούτη τη μύτη μου.Κι ύστερα ήταν κι αυτή η δύναμη που με κρατούσεκαρφωμένο εκεί....στο σανίδι που άλλοτε ήσουν εσύ.Μέχρι που μουλιάζοντας κι αυτό πήρε σιγά - σιγάνα βουλιάζει κι ας ήταν από τη φύση του προορισμένονα επιπλέει...Είχε έρθει η ώρα να ξυπνήσω...[...]



Άλφα + Ωμέγα

2010-06-25T02:10:38.138-07:00

(image) άναψα κι έσβησα χτες βράδυ
σαν μικρή ευχή
που στο ψυχος παγώνει,
-πόσο κρύο έχει! -
λυμένοι οι κάβοι
και σπασμένα τα σκοινιά του Ουρανού
σκέψου!
σκέψου!
μια φωνή δίπλα στ' αυτί μου προστάζει
σκέψου!
σκέψου!
τριγύρω μου απέραντο μπλε
κάποιος συνεπής,
- προφανώς -
σήκωσε την γραμμή των Οριζόντων,
ήθελε λέει να ξεσκονίσει
του κόσμου την καταχνιά,
και βρέθηκα εδώ
καταμεσής στο μπλε
που τέλος κι αρχή δεν έχει...
στα νερά βαδίζω και στα κύματα μιλώ
με φωνή αλλόκοτη
που ανθρώπινη δε μοιάζει,
αν το Άλφα είναι η αρχή του Κόσμου
όπως Αγάπη,
το τέλος του πού βρίσκεται?
στο δικό μας Ωμέγα?
ή στον αστερισμό που πήρες μαζί σου φεύγοντας?
δέκα εκατομμύρια άστρα τι θα τα κάνεις?
ένα μόνο μου λείπει για ν' αρχίσω να ονειρεύομαι...



ήθελα...θέλω...

2010-06-10T01:11:49.755-07:00


θα ήθελα να σε πάρω

να φύγουμε,

ναι,

να φύγουμε,

μ' ένα χάρτινο καράβι...

----

(όμορφα που τα λες)

----

στις μωβ χώρες των παραμυθιών

και των ερώτων

του άστρου που δεν δύει ποτέ

και της αυγής που έρχεται

σκορπίζοντας άγρια τριαντάφυλλα

στο διάβα της...

----

(όμορφα που θα ήτανε!)

----

σκέψου,

θα πίνουμε καφέ

αγναντεύοντας τον ορίζοντα

στη ράχη ενός ουράνιου τόξου

διάλεξε χρώμα,

κόκκινο, κίτρινο, ροζ,

διάλεξε!

----

(εγώ...εγώ...δεν...)


----


θα σε κοιμίζω στις άκρες της πιο γαλανής θάλασσας...


(σςςς!)


κύματα κι άσπροι γλάροι θα σου κρατούν συντροφιά...


(σςςς!)


θα είναι όμορφα,

θα δεις...

μ' έναν ήλιο ολόχαρο να μας κλείνει το μάτι

καθώς οι αχτίνες του

θα χύνονται τρυφερά στους δύο ώμους σου


(σςςς!...μη...)


κι αν μ' αφήσεις,

θα σου δείξω τις πιο όμορφες νεράιδες

που αλητεύουν ξένοιαστα

μέσα στις καρδιές των άγριων λουλουδιών

- κι ας μην πιστεύεις -


(δεν είναι πως δεν θέλω...αλλά...)


θέλω να σε πάρω να φύγουμε,

μ' ένα χάρτινο καράβι...


θέλω...


ήθελα...


θέλω...


μα...


- αγάπη μου μας τέλειωσαν τα παραμύθια -



μην κλαις...

2010-02-25T16:16:06.061-08:00

..βρέχει απόψε, λέξεις και σιωπές,εικόνες που μπερδεύονται,κομμάτια σπασμένα,πολλαπλές οφθαλμαπάτεςμε κοφτερές γωνίες...- μην κλαις...στα πέλαγα ουρλιάζουν οι ανέμοι,απροετοίμαστο σε βρίσκει ο χειμώνας,πάντα...οι ξυπόλητοι δρόμοι σουμπάζουν νερό και κρυώνουν...- μην κλαις...πάντα θα θυμάμαι τα λόγια του παραμυθιούπου μπερδεύονταν στα ξάρτια του πλοίουμια φορά κι έναν καιρό...και σου είπα...είμαστε μεγάλοι πια για παραμύθιαδεν άκουγες...ποτέ δεν άκουγες...σπαταλούσες τους γλάρους στα σύννεφακαι τα ζουμπούλια στους αγρούςμε την ανεμελιά ενός παιδιού...- μην κλαις...πόρτες και παράθυρα συνεχώς ανοιχτάπανηγύρι έστηναν κάθε βράδυ οι πίκρεςμέλι και ψωμί κερνούσεςκαι κρασί κόκκινο...για το καλό!κι ήταν αυτό το καλόπου σαν τεράστιος βράχος υψώθηκεκαι πέφτοντας με φόρα πάνω μαςσυνέθλιψε τις σκιές μας...δεν μπορείς να περπατήσειςχωρίς σκιά,το ξέρεις?είναι σα να χάνεις το άλλο σου μισόείναι απαραίτητο στο φωςγια να σταθεί,το σκοτάδι του...- μην κλαις... κι ύστερα ήρθε ένα γαλακτώδες ξημέρωμαπου έμοιαζε χρόνοςμε γάλα ανασταίνονται τα παιδιάκαι οι ελπίδες το ίδιοέφτιαξα έναν ήλιο σε νηπιακή ηλικίακαι τον ακούμπησα απαλά στην κορφήπροσμένοντας να τρανέψει...άλλο δεν είχα πια,παρά νιογέννητα που μόλις έφταναν στο φωςαντικρύζαν την οδύνη...- μην κλαις...ανοίγω και τώρα το παράθυρο καμιά φοράγια να πάρω αέρακι είναι αυτό το ρίγος της ανανέωσηςπου μου θυμίζει...κρυώνω λέω...και βιάζομαι να κλειδώσω τρεις...μακραίνουν οι χειμώνες με τα χρόνιαπου λες,κι αυτό το κρύο κάποια βράδιααφόρητο μοιάζει...- μην κλαις...καληνύχτα!χάσαμε![...]



μου 'ταξες...

2010-01-26T13:19:18.991-08:00

...κάνει κρύο απόψε
κοίτα,
ακόμα και τ' αστεράκια
δυο - δυο κυλιούνται στο στερέωμα
για να ζεσταθούν...
μου λείπει πολύ το κορμί σου απόψε...
γωνιές και καμπύλες,
αχνά φωτισμένες φλέβες και ρυτίδες,
κρυψώνες και βράχια κοφτερά,
σπηλιές και δάση μυστικά,
μια Γη ολόκληρη
κατάδική μου...
θερμοκρασία?
ενεργού ηφαιστείου
ιδρώτας που αναβλύζει αργά
απ' τις ιαματικές πηγές των πλευρών σου...
κάνει κρύο απόψε...
πολύ κρύο...
να σε ντυθώ θέλω,
να ζεστάνω τα παγωμένα άκρα της σκέψης μου,
της λογικής μου τα ακροδάχτυλα,
να κατοικήσω μέσα σου σαν έμβρυο
σε ασφαλή μήτρα...
κι ίσως να μην επιδιώξω ποτέ τη γέννησή μου
ποτέ!... πριν...
το καλοκαίρι που μου 'ταξες
αιώνιο πως θα 'ναι...

(image)



απλά....όπως ανασαίνεις...

2010-01-11T07:25:18.814-08:00

Ψαύω τα φλύαρα οστά του στέρνου σου,

τ' αφήνω να με οδηγήσουν πέρα μακριά

εκεί που απρόσμενα ένα φως ξεπροβάλλει...

Στην αρχή απ' τον χτύπο της καρδιάς σου...

Αφουγκράζομαι...

Ακούω το αίμα που λαγαρό κυλάει στις φλέβες σου

ταξίδι που ξεκινάει αέναα,

λεπτό το λεπτό,

κι ανολοκλήρωτο μένει πάντα

για να...

Πάντα για να...

Πόσο σου πάει η υγρή προσμονή, πόσο...

Φωτογραφίζω στη μνήμη μου

μικρές σου στιγμές.

Ασήμαντες.

Ασήμαντες?

Το φως που τρεμοπαίζει στα μάγουλά σου

άμα νυχτώνει,

τους ίσκιους που κατρακυλάνε απ' τα βλέφαρά σου

μόλις τα χαμηλώνεις,

το ρο σου που γάργαρα ξεπλένει το θόρυβο της πόλης

λες "μωρό"

και τρυφερά βασιλεύουν οι ήχοι,

σβήνουν μαλακά οι οξείες

κι όλες οι λέξεις πλέουν απαλά

μέσα σε μια μελένια θάλασσα...

Κι όμως,

το μέλι δεν σου πρέπει...

Τόσο γλυκό όσο πικρό,

τόσο μαύρο όσο άσπρο,

τόσο κόκκινο...

Μα δεν το ξέρεις...

Με την αφέλεια της μη γνώσης

στέκεις απέναντι στα πράγματα,

με μάτια παιδιού

κοιτάς τον ήλιο που δύει κατάματα

και δίχως να το ξέρεις

χαρίζεις σάρκα και ψυχή στο όνειρο...

Απλά...όπως ανασαίνεις...



...έτσι θέλω...

2010-01-06T16:06:56.726-08:00


...έτσι θέλω να σε κρατώ,
απ' το χέρι,
σφιχτά και συγχρόνως τόσο απαλά,
ν' αφήνω τις γραμμές της παλάμης σου
ν' ανασαίνουν,
να ξεδιπλώνονται και να τανύζονται λεύτερα
σ' έναν αχανή ορίζοντα...
κι έτσι να περπατάμε θέλω
σε δρόμους νυχτερινά φωτισμένους,
με τα φώτα της πόλης να χορεύουν στα μάτια σου
και τις λέξεις που δεν έχουν ειπωθεί
να αγναντεύουν καρτερικά στα χείλια σου
το αύριο...
κι ύστερα,
για τότε λέω,
που η δυάδα άθροισμα ένα έχει
κι απ' το ένα, μονάδα γίνεται
και ξανά σε κομμάτια σπάει χιλιάδες,
μόρια, άτομα, ερωτευμένα νετρόνια,
ύλη φωτός και άυλη σκότους
συνάντηση
τότε...
θέλω να μ' αφήσεις να διαβαίνω

με τα ακροδάχτυλά μου
όλες του προσώπου σου τις γωνιές,
τις πετρωμένες λύπες,
τους αμφίβιους θυμούς,
και τις χαρές που σε μια νύχτα παγωνιάς
κρυστάλλιασαν και μείναν
απολιθώματα αλλοτινής ευτυχίας...
κι ίσως - λέω ίσως - σαν ποιητής και σαν παιδί,

περνώντας απαλά σαν άνεμος το χάδι,
ίσως να γίνει του σπαθιού εκείνου η αιχμή
που τον γόρδιο δεσμό σου να λυτρώσει...
κι ίσως...
ίσως αγάπη μου λέω...
να ανατειλλει ξανά εκείνο το ηλιοτρόπιο
που έμαθε να κρύβεται

πίσω απ' τις ρυτίδες των ματιών σου...



εσύ τι λες?

2010-01-03T10:32:27.250-08:00

...έριξα στους ώμους μου
της Νύχτας το βελούδινο χάδι,
παραπάνω δεν θέλω,
ούτε φωνές, ούτε χρώματα,
μοναχά ησυχία και προσμονή...
ξέρεις πως αναπνέει η ακίδα του έρωτα?
νευρικά και κοφτά
σαν κρουστό σε μπάντα...
ένα Φεγγάρι λαγοκοιμόταν πιο 'κει
κάποιος του έταξε την πληρότητα στο σκοτάδι
μα ήταν ψέμα...
η πληρότητα ζει μέσα στην ανταλλαγή
κι έτσι χάρισε ένα κομμάτι του στον ουρανό
το υπόλοιπο το 'στειλε στα όνειρά σου χτες...
σε βρήκε? σου μίλησε?
τι ακούς όταν με σκέφτεσαι άραγε?
την απεραντοσύνη της θάλασσας
ή το ουρλιαχτό των λύκων?
τα φώτα των φετινών Χριστουγέννων
αναβοσβήνουν με μανία
συναγωνίζονται τις μέρες που τρέχουν...
η γιορτή πέρασε...
ο απόηχος της μουσικής ξεψυχά,
τα αστραφτερά περιτυλίγματα φυλλοροούν
η χαρά όμως μπορεί και να τρύπωσε
στην γλάστρα του ψεύτικου έλατου...
ίσως γι' αυτό
τούτο το χαμόγελο ακέραιο μένει...
αλλιώς πρέπει να πιστέψουμε ξανά στις νεράιδες...
κι όλοι παλεύουν να μας πείσουν πως μεγαλώσαμε πια
για θαύματα και παραμύθια...

αλήθεια...εσύ τι λες?



τα χέρια σου...

2009-10-18T16:04:18.961-07:00

...καπνίζω,καθισμένη σ' έναν καναπέ που με βαρέθηκε πια,που με χάνεις πού με βρίσκεις καρφωμένη εδώ,τσιγάρα, βιβλία και ηλεκτρονικά τετράδια...με τη νέα τεχνολογία απωλέσαμε τη μυρωδιάτων φρεσκοξυσμένων μολυβιών...σε σκέφτομαι...δεν είναι η πρώτη φορά θα μου πεις...δεν είναι, αλήθεια...είναι φορές που σε σκέφτομαι με τρόμο,ταξίδι δίχως τέλος αυτή η διαδρομή, όλο πάω και πάω και πουθενάδεν βλέπω το τέλος του δρόμου ή έστω ένα παγκάκι να σταθώ,να ξεκουραστώ μια στάλα...άλλες φορές σε σκέφτομαι με πόθο...όλα αυτά τα άδοτα φιλιά γίνονται μεγάλες ουράνιες σφαίρεςπου πυρακτωμένες σκάνε στον εγκέφαλό μου...μετά, αθόρυβα σχεδόν έρχονται και θρονιάζονται μέσα μου γλυκέςκαι τρυφερές σκέψεις...ο τρόπος που γελάς, που λες το όνομά μου,που περπατάς λίγο άτσαλα...σα μωρό παιδί ξυπόλητο πάνω σε χαλίκια...τώρα τελευταία μια εικόνα σου ήρθε κι έκανε κατάληψη στο νου μου...θα μου πεις...βοήθησα κι εγώ...ναι, σα συλλέκτης ψάχνω σπάνια στιγμιότυπαγια να κρατήσω τη φωτιά αναμμένη...χειμώνιασε ξέρεις κι οι αναμνήσειςξεθωριάζουν αν τις αφήσεις για ώρα στη βροχή...τα χέρια σου...δεν τα πρόσεξα ποτέ πριν...χέρια που δείχνουν πως ξέρειςπως να κρατάς...είπα εγώ...εγώ που πάντα ήθελα να φεύγω...μακρυά από αγάπες και αγκαλιές...χαμογέλασες λίγο λοξά, λίγο απολογητικά, έγειρες το κεφάλι σου ανεπαίσθητα δεξιάκαι κοίταξες τα χέρια σου που άνοιγαν απαλά σα νεαρό λουλούδι...μια στάλα...ίσα - ίσα μια ιδέα...σαν πρόθεση που αδιευκρίνιστη έμεινε...ε...ναι...είπες απλά...σιγά...με μια ντροπαλή φυσικότητα...μια στιγμή, φωτογραφική σχεδόν και πέρασε...ένα φλασάκι που άναψε κι έσβησε...αυτό ήταν...μια εικόνα...καμιά φορά και τα λόγια πολλά είναι και βαρετά μπορεί και ανώφελα...τη στιγμή σου αυτή κρατάω και χτες και σήμερα και αύριο πιθανόν...μες στα δόντια της λογικής μου την εγκλωβίζω...την τέμνω και την πολλαπλασιάζω,την προσθέτω και την αφαιρώ...κι εκείνη λιώνει γλυκά κι αφήνει μια γεύση νοσταλγίαςστο μυαλό μου...εθιστική σχεδόν...τα χέρια σο[...]



μικρές νοθείες...

2009-10-01T23:07:08.120-07:00

(image)
...δεν μπορώ να καταλάβω γιατί...

τι έπαθες τώρα?

πώς με κοιτάς έτσι ακινητώντας στο Σύμπαν?

πού είναι το γέλιο σου?

πού είναι η ζωντάνια σου?

πού είναι η ορμή σου?

τι?

όχι...πες μου τι?

έκανα κάτι?

σου είπα τίποτα?

τι έπαθες στα ξαφνικά?

------

η απορία ζωγραφίζει έναν Φάρο στο βλέμμα σου

προσπερνούν τα πλοία και φεύγουν προσέχοντας...

μικρά, αιχμηρά λόγια

το αερόστατο του ονείρου μου τρυπούν...

ριπές εγκλωβισμένων ανέμων

θα σε ρίξουν πάλι στην Χώρα που της σωθηκαν τα Θαύματα...

άμυαλη Αλίκη

με σημαδεμένα χαρτιά πως φτιάχνεις Παράδεισους?

δεν υπάρχει λέμε...

δεν...

όλα εδώ είναι...

απτά, γυμνά και γκρίζα

εσύ κι εγώ

μια νύχτα και μια μέρα...

κι οι τέσσερις κύκλοι του τέλους

που θα μπορούσε να μοιάζει και με αρχή

αν οι Απόκριες γεννιόταν τον Οκτώβρη...

------

δεν την αντέχεις εύκολα την ευτυχία

άμα έχεις μάθει να γεύεσαι

κρασί νοθευμένο

και στείρα ζωή

------

μα...ναι!

αυτό είναι!

πόσο δίκιο έχεις...

πόσο περίμενα να μου το πεις...

ας νοθεύσουμε τη ζωή που μου υποσχέθηκες

λευτέρωσέ με!

θέλω να φύγω!

θέλω να μείνω εδώ!

θέλω να μην...

θέλω...

θέλω?

------

στην κατανόησή σου βασίζομαι

και...σ' αγαπώ πολύ...να θυμάσαι...

σε πόνεσα?

μα πώς μπορεί να μην είδες το μαχαίρι που κρατούσα?

μα πώς μπορεί να σκόνταψες πάνω του?

είδες λοιπόν πόσο φταις?

επειδή...υπάρχεις!
(image)
------

συγνώμη!

μα...τι απαιτήσεις μπορεί να εγείρει ένας νεκρός?

καληνύχτα αγάπη μου...

να θυμάσαι...σ' αγαπάω πολύ

καληνύχτα!