Subscribe: καλώδια
http://kalodia.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: καλώδια

καλώδια



Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει/έχει μεγάλη πείρα ο χαμός. Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό του ανώφελου. Σιγά σιγά να ξαναβρεί το



Updated: 2018-03-05T17:49:52.043+02:00

 



"Οι Άθλιοι": το μιούζικαλ...

2013-02-17T12:03:18.066+02:00

"δεν χρειάζεται να πάτε σινεμά. Το μιούζικαλ Οι Άθλιοι παίζεται εδώ και λίγα χρόνια in a theater near you" (κείμενο της  Άννας Χατζησοφιά από το RedNotebook)Μία από τις ιστορίες με τις οποίες μεγαλώσαμε όλοι, όσοι τέλος πάντων είμαστε άνω των σαράντα, είναι οι Άθλιοι. Είτε την μάθαμε από τη συνοπτική προσέγγιση για παιδιά, των Κλασσικών Εικονογραφημένων, είτε από το σινεμά, σ΄ ένα από τα (άπειρα) remakes, είτε, όσοι είχαμε την υπομονή, από το τρίτομο (αριστούργημα για μένα, που είμαι και μελό τύπος) μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκώ. Όπως και να χει, όλοι μας ξέραμε την ηρωική και πένθιμη ιστορία του Γιάννη Αγιάννη που έμεινε είκοσι χρόνια στα κάτεργα γιατί έκλεψε ένα καρβέλι ψωμί. Την θλιβερή μοίρα της Φαντίνας που κατάντησε πόρνη, όταν απολύθηκε από το κλωστοϋφαντουργείο και που πούλησε τα μαλλιά και τα δόντια της για να στείλει χρήματα στους Φερναδιέρους, που μεγάλωναν το κοριτσάκι της. Τον αγνό έρωτα της Τιτίκας για τον επαναστάτη Μάριο, που ο συγγραφέας παρομοίαζε με τον ασπασμό των αγγέλων προς τα αστέρια. Και φυσικά την αρχετυπική μορφή του αστυνόμου Ιαβέρη, άτεγκου υπηρέτη του νόμου και ακοίμητου διώκτη του Γιάννη Αγιάννη, που αυτοκτόνησε όταν ο τελευταίος του χάρισε την ζωή. Ο δικός μου αγαπημένος ήρωας ήταν ο Γαβριάς, το χαμίνι, με το κασκέτο και το τσιγάρο, που μάζευε τις σφαίρες. Αυτό που με εντυπωσίαζε πιο πολύ απ΄ όλα ήταν το τραγούδι του "Είμαι νιος δεν είμαι γέρος,  γι΄ αυτό φταίει ο Βολταίρος κι αν στο χώμα κυλιστώ, γι΄ αυτό φταίει ο Ρουσσώ"Ήμουν δεκατριών χρονών όταν το διάβασα και έκλαψα με μαύρο δάκρυ όταν έφτασα στην σελίδα που σκοτώθηκε. Παρ΄ ότι η οικογένειά μου τα έβγαζε πέρα με τις κακές, παρ΄ ότι η Ελλάδα δεν ήταν τότε το Αλλού Φαν Παρκ της περασμένης δεκαετίας και η ανεργία ήταν μέσα στην καθημερινότητα μας, εξ ου και την τραγουδούσε ο Νταλάρας, νόμιζα ότι οι ιστορίες των Αθλίων συνέβαιναν μόνον εις Παρισίους του 19ου αιώνα.  Τον τελευταίο μήνα, λόγω προβών, γυρνούσα καθημερινά στο πιο κέντρο δεν γίνεται, σταθμός  Μοναστηράκι,  οδός Κολοκοτρώνη, μέχρι Ρόμβης φανταστείτε. Την ημέρα μια πανδαισία - ειδικά αν έχει ήλιο, και διασχίζεις την πλατεία Αγίας Ειρήνης, ξεχνάς ότι ζεις στον καιρό του Μνημονίου με τιμές φθηνού πορνείου, που λέει κι ο Κραουνάκης. Σε πιάνει μια ανάταση, ένα θα ζήσουμε θείε Βά[...]



"Ιδού πόθεν εγεννήθη η δωροδοκία."

2013-01-05T19:42:34.391+02:00

και όμως είναι Παπαδιαμάντης για τις εκλογές του 1892, παρακαλώ...Το απόσπασμα που ακολουθεί, το άκουσα με τη μορφή  μονολόγου στην εξαιρετική παράσταση : "Χαλασοχώρηδες"  , στο θέατρο Αλκμήνη. Σε ψηφιακή μορφή το βρήκα ( πού αλλού ; ) στις σελίδες του Νίκου Σαραντάκου:"Τώρα, δεν τους βλέπεις και τα δύο κόμματα διά ποίων μέσων προσπαθούν να κερδίσουν την εκλογήν; Δεν βλέπεις τα δύο πρακτορεία των ανοικτά, φανερώς ενεργούντα, δεν ακούεις κρυφομιλήματα όπισθεν πάσης θύρας και πάσης γωνίας της οδού, δεν βλέπεις τα τρεξίματα και τους ιδρώτας των οργάνων των, δεν ακούεις τον κρότον των χαλκίνων κερμάτων όπισθεν των λογιστηρίων; Δεν βλέπεις απλοϊκούς εκλογείς να βαδίζουν και να κοντοστέκονται, να εξάγουν την χείρα από την τσέπην και να μετρούν δεκάρες; Και ο λαλών έδειξεν εις τον ακροατήν του γέροντα χωρικόν, όστις, εξελθών του πρακτορείου των Χαλασοχώρηδων, είχε σταθεί ενώπιόν των κρατών φυσέκιον τεσσάρων δραχμών, το οποίον έσχισε κι εμέτρα, διά να ίδει αν ήσαν σωστές οι δεκάρες. Εφαίνετο οινοβαρής και ηκούετο ο μονόλογος και οι ψιθυρισμοί του: «Τέσσαρες δραχμές βάσταξ’ η ψυχή του;… τέσσαρες, όχι παραπάνω… έχουμε και λέμε, μία, δύο, τρεις, τέσσαρες, πέντε, εξ, εφτά, οχτώ, εννιά… μία δραχμή… Έχουμε και λέμε…» Κι επειδή ευκόλως έχανε τον λογαριασμόν, ήρχιζεν εξ αρχής πάλιν.-         Τους βλέπεις ή όχι; επανέλαβεν ο λαλών.-         Τους βλέπω, απήντησεν ο ομολητής του.-         Λοιπόν, αύριον, να έχεις όρεξιν ν’ ακούεις τα παράπονα των ηττημένων. Όσοι θα είναι εν αποτυχία θα χαλάσουν τον κόσμον με τις φωνές, θα κατηγορούν τους νικητάς επί χρήσει αισχρών μέσων, θα υποβάλουν φοβεράς ενστάσεις, θα προσβάλουν το κύρος της εκλογής, λόγω ότι το αποτέλεσμα επετεύχθη διά δωροδοκίας. Ούτε θα τους τύπτει η συνείδησις επί τω ότι και αυτοί μετήλθον το αυτό μέσον. «Ουδέ φοβούνται τον Θεόν, ότι εν αυτώ κρίματί εισι».-         Δι’ αυτό λοιπόν συ δεν πηγαίνεις να ψηφοφορήσεις; ηρώτησεν ο άλλος.         Ο ούτως ερωτήσας ήτο ξένος, παρεπιδημών προς καιρόν εν τη νήσω. Ο δε εξ αρχής ομιλών εκαλείτο Λέανδρος Παπαδημούλης και κατήγετο εκ του τόπου. Είχε κατέλθει μετά πολλά έτη νοσταλγός εξ Αθηνών, όπου συνήθως διέτριβεν, ασχολούμεν[...]



σήμερα αλλάζουμε χρόνο, για όσους δεν το πρόσεξαν...

2013-01-05T19:34:32.098+02:00

όπως συμβαίνει κάθε 365 ( άντε νάναι 366 )  μέρεςό,τι και να μας συμβαίνει. Ακόμη και το χειμώνα της μεγάλης πείνας το '41-'42, κάποιοι στην Αθήνα μπορούσαν να γιορτάσουν την αλλαγή του χρόνου, ανάμεσα σε ανθρώπους που πέθαιναν από πείνα. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα, Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν στο δρόμο σκελετωμένοι, δεν έχουμε στρατιωτική κατοχή, ενώ τότε και ο χειμώνας, αντίθετα με το φετινό μας, ήταν πολύ βαρύς.Ας γιορτάσουμε παιδιά, κατά το άσμα της ημέρας.Το 2013 έρχεται.....Χειμώνας 1942 (Μανόλης Αναγνωστάκης)Ξημέρωσεν ο δείχτης πάλι Κυριακή.Εφτά μέρεςἩ μια πάνω απ᾿ τὴν άλληΔεμένεςὉλόιδιεςΣα χάντρες κατάμαυρεςΚόμπο λογιών του Σεμιναρίου.Μια, τέσσερις, πενηνταδυό.Έξι μέρες όλες για μίαΈξι μέρες αναμονήΈξι μέρες σκέψηΓια μία μέραΜόνο για μία μέραΜόνο για μίαν ώραἈπόγευμα κι ήλιος.ΏρεςΤαυτισμένεςΧωρίς συνείδησηΠροσπαθώντας μία λάμψηΣε φόντο σελίδωνΜε πένθιμο χρώμαΜια μέρα αμφίβολης ΧαράςΊσως μόνο μίαν ώραΛίγες στιγμέςΤο βράδυ αρχίζει πάλι η αναμονήΠάλι μίαν βδομάδα, τέσσερις, πενηνταδυόΣήμερα βρέχει απ᾿ το πρωί.Ένα κίτρινο χιονόνερο.σχετικοί σύνδεσμοι :"κάθε πρωί καταργούμε τα όνειρα..." "κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει / όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα."[...]



"γέμισε ο τόπος με κηλίδες απουσίας" (Γαμμαγραφία)

2012-12-11T13:50:11.655+02:00

έφυγε και ο Άλκης Αλκαίος...γγ  Lantern clock  "Να σκεπάσουμε καλά τα παιδιά. Γιατί κάνει πολύ κρύο ακόμα. Ν' αφήσουμε τις πόρτες μισόκλειστες. Ν' ανάψουμε ύστερα τους θύρσους. Απόψε να φωτιστούν οι ερανισμοί εκατομμυρίων ωρών και τα εξαίσια πανιασμένα πρόσωπα αυτών που αγαπήσαμε πριν ή μετά το χαμό τους. Και με το που θα ξημερώνει νάρθουν οι κάθε λογής θεονήστικοι να βυζάξουν από το φαγωμένο στήθος της κοπερατίβας μας κρασί λαϊκό. Κύριε Ναμπόκοφ τι μυξοκλαίς έγλειστος στην 63η λεωφόρο της Νέας Υόρκης. Αφού ξέρεις. Εμπάργκο απ' την ανάποδη θα πει αιχμαλώτισέ με."Το έργο αυτό αφιερώνεται στον Κωστή Μοσκώφ.Χειμώνας του 81-82Θάνος Μικρούτσικος-Άλκης Αλκαίοςτο παραπάνω κείμενο υπήρχε στο εσώφυλλο του LP "Εμπάργκο"Γαμμαγραφία, λοιπόν για ένα ακόμη αντίο...Ένα αντίο στο σεμνό δημιουργό Άλκη Αλκαίο, που διάλεξε να μας μιλά μόνο με το έργο του. Αρνήθηκε πεισματικά συνεντεύξεις την ώρα που ήταν ένας από τους στυλοβάτες του έντεχνου τραγουδιού και οι στίχοι του ακούγονταν παντού. Πρόχειρα:  "Ρόζα", "Πρωινό τσιγάρο" και "ερωτικό", ξεπέρασαν τα όρια των ακροατών του έντεχνου.Αρνήθηκε το πραγματικό του ονοματεπώνυμο, συνδεδεμένο με μια πλούσια αντιστασιακή δράση, για να εμφανισθεί μπροστά μας ως ποιητής Άλκης Αλκαίος.Την ίδια ώρα άλλοι χρησιμοποιούσαν τα επώνυμα που έχτισαν στην αντίσταση, για να εμφανιστούν με άλλους τρόπους...Γαμμαγραφία, λοιπόν χωρίς βιογραφικά και άλλα...Κυκλοφόρησε το 1982 στη συλλογή "Εμπάργκο" σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου. Η ποίηση είναι του Άλκη Αλκαίου και ερμηνευτές ήταν  οι Μαρία Δημητριάδη, Μανώλης Μητσιάς, Κώστας Καράλης και Βλάσης Μπονάτσος.Αναφέρεται στα γεγονότα του Ελ Σαλβαντόρ στα 1980 και η ανατριχιαστική ερμηνεία της Μαρίας Δημητριάδη μας θυμίζει για μια ακόμη φορά το πόσο μας λείπει η φωνή της.Πάντως εδώ υπάρχει και μια πρόσφατη επανεκτέλεση από τα "Υπόγεια Ρεύματα". Οι συγκρίσεις δικές σας. Καλή ακρόαση. Γαμμαγραφία Το μπάντζο σφίγγανε στα χέρια οι μιγάδεςδέκα ρεπόρτερ καταγράφαν τα συμβάνταπριν στο χορό τους μας τραβήξουν οι μαινάδεςοι ανεμώνες μας βρεθήκαν μείον σαράντα.Πού πας χλομός καλέ μου Μιγκέλγέμισε ο τόπος κίτρινες τουλίπεςκαι στην πλατεία Χόρχε ντ’ Αλβαράδοπεριπολούν δεινόσαυροι και γύπες.Ο σεισμολόγοι στο Παλάσιο Νασιον[...]



να ξεκινήσουμε κοινωνικό ανένδοτο διαρκείας !

2012-11-21T10:28:36.817+02:00

κείμενο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου  (δημοσιεύτηκε στο iskra.gr) Η εσωτερική τρόικα δεν θα πέσει από μόνη της. Όσο το σύστημα καίει τις εφεδρείες του, η απειλή ενός απολυταρχικού κράτους εκτάκτου ανάγκης θα ενισχύεται. Μόνο μεγάλες αγωνιστικές πρωτοβουλίες με ευρεία πολιτική στήριξη μπορούν να ακυρώσουν τη μετατροπή της Ελλάδας σε νεοαποικία χρέους και να ανοίξουν μια νικηφόρα προοπτική.Η κρίση που απειλούσε να διαρρήξει την ευρωζώνη μοιάζει να εκτονώθηκε. Η κυβέρνηση Σαμαρά και λοιπών μνημονιακών δυνάμεων πέρασε, έστω και δύσκολα, τα μέτρα και πάει να σταθεροποιηθεί. Οι “επικίνδυνες” κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις πάλι σήκωσαν κεφάλι και πάλι ηττήθηκαν. Η βαθειά Ελλάδα υψώνει λευκή σημαία, παραδομένη στη μάχη της επιβίωσης μπροστά στον πιο βαρύ χειμώνα από την κατοχή και τον εμφύλιο. Έτσι σκέφτοναι οι πιο ανόητοι εκπρόσωποι των κυρίαρχων τάξεων, που πιστεύουν μόνο ό,τι θέλουν να πιστέψουν και οι πιο ασταθείς εκπρόσωποι των κυριαρχούμενων, που ταλαντεύονται διαρκώς ανάμεσα στην ανυπομονησία και την απελπισία.Πλανώνται πλάνην μεγάλην! Η κρίση της ευρωζώνης όχι μόνο δεν ξεπεράστηκε, αλλά είναι καθαρά θέμα χρόνου πότε θα εκδηλωθεί με πιο βίαιο τρόπο. Ήδη, από την περασμένη εβδομάδα το σύνολο της ευρωζώνης βυθίστηκε στη δεύτερη ύφεση, ποιοτικά χειρότερη από εκείνη του 2008. Πρώτον, γιατί τότε ήταν κυρίως “εισαγόμενη” από τη Γουόλ Στριτ, ενώ τώρα είναι ενδογενής. Δεύτερον, γιατί μέχρι χθες εστιαζόταν στην περιφέρεια- Μεσογειακές χώρες, Ιρλανδία, Πορτογαλία- ενώ τώρα αγγίζει το σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, η οποία περιγράφεται από το Βερολίνο ως οΜεγάλος Ασθενής της ευρωζώνης. Και τρίτον, γιατί αυτή τη φορά δεν φαίνεται να υπάρχει καμία ατμομηχανή, ικανή να ξεκολήσει την παγκόσμια οικονομία από το βάλτο. Η Ιαπωνία πάει ακόμη χειρότερα από την Ευρώπη, η Αμερική βρίσκεται στο μεταίχμιο ανάμεσα σε μια αναιμική ανάπτυξη και σε μια δεύτερη ύφεση- ιδίως αν ο Ομπάμα υποχωρήσει άτακτα στην πίεση που δέχεται ενόψει των σκληρών δημοσιονομικών αποφάσεων που καλείται να λάβει- ενώ η Κίνα και οι λοιπές υπερτιμημένες “αναδυόμενες οικονομίες” των BRICs χωλαίνουν.[...]



σαν σπασμένες λάμπες

2012-11-21T10:21:17.755+02:00

αναδημοσίευση από : Τα Χαμένα ΕπεισόδιαMaurice de Vlaminck, The streetΣτην γειτονιά κάποιοι έσπασαν τις λάμπες, και τα στενά ζητιανεύουν τώρα λίγο φως από τα παράθυρα των ισόγειων σπιτιών. Φωνές στον δρόμο, θόρυβοι στο σπίτι, μουσικές από τα αυτοκίνητα, όλα κάπου σε οδηγούν ή θέλουν να αποσπάσουν την προσοχή σου, τα μάτια σου οφείλουν να είναι ανοιχτά, τα αυτιά σου πρέπει να αποκωδικοποιήσουν τους ήχους. Ζεις στην εποχή της μεγάλης παρεμβολής, πάντα κάτι θα διακόψει αυτό που κάνεις, ή θα τερματίσει άδοξα αυτό που σκέφτεσαι, καμιά φορά το επιδιώκεις κιόλας για να νανουρίσεις ήσυχα όσα σε τρομάζουν. Στις συζητήσεις πάντα οι ίδιες αναφορές, τα μνημόνια, τα μέτρα, οι περικοπές, οι απολύσεις, οι φίλοι μας που φεύγουν, εκείνοι που δεν μπορούν πια ούτε αυτό να κάνουν. Αμηχανία, φόβος, οργή, προσπάθειες να τα βγάλεις πέρα με τα λίγα, ακόμα και με το τίποτα. Να γίνεις εσύ η παρεμβολή σε μια εποχή που σε ισοπεδώνει.Τα πρωινά η Αθήνα μοιάζει με δέντρο που ρίχνει τους καρπούς του, κι ας μην έχει πια δέντρα η Αθήνα, είναι πάντα η εικόνα μιας πτώσης που οδηγεί τους συνειρμούς σου τελευταία. Τα αυτοκίνητα στους δρόμους έχουν λιγοστέψει, δεν είναι μόνο η βενζίνη που ακρίβυνε, είναι που δεν έχουμε πια πού να πάμε. Στην δουλειά προσπαθούμε να πιαστούμε από κάποιο αστείο για να βγάλουμε την μέρα, όταν δεν έρχεται ούτε αυτό, καταλαβαίνουμε ότι ο χειμώνας, που είναι ήδη εδώ, δεν θα χαριστεί σε κανέναν. Στην συνέλευση της πολυκατοικίας αποφασίστηκε τα καλοριφέρ να μην ανάψουν φέτος, καλύτερα σκέφτεσαι, θα βρεθούμε ξανά κάτω από κουβέρτες στον καναπέ, με ζεστά ποτά και μισά τσιγάρα. Ένα χαρτί στο ασανσέρ σε επαναφέρει στην πραγματικότητα, “Ο Τ. στον πέμπτο θα ανάψει το καλοριφέρ γιατί έχει νεογέννητο μωρό”.Οι βόλτες στην πόλη έχουν πια άλλο σκοπό. Καταλαβαίνεις ότι δεν είναι εκείνη που θα σου δείξει τον δρόμο, τώρα τον δρόμο πρέπει να τον χαράξεις εσύ, να φτιάξεις τα δικά σου πεζοδρόμια, να βρεις τον δικό σου τρόπο και να είναι αυτός ο τρόπος ανταποδοτικός, για να επιστρέψει στην πόλη όλα εκείνα που σου χάρισε τα προηγούμενα χρόνια.Τελευταία ακούς μουσικές που βοηθούν την μέρα να κυλίσει αδιάφορα, προσπαθείς να αποφεύγεις τις άσκοπες εξάρσεις, κρατάς δυνάμεις για να αντέξεις απέν[...]



ακόμα μια κρίσιμη ψηφοφορία...

2012-11-05T22:49:02.839+02:00

αντέχετε ;;
το σκίτσο είναι από την ηλεκτρονική έκδοση της "εφημερίδας των συντακτών"  

Κάποιοι ξέχασαν πως την προηγούμενη φορά είπαν, δακρυσμένοι ή  ανερυθρίαστοι ή απλώς αδιάφοροι, πως αυτή είναι η τελευταία φορά.

Δε βαριέσαι. . .

θα προσθέσουν ένα  προ- μπροστά και εύκολα, θα γίνει η προτελευταία.

Ααααα ! Welcome to the club Mr. Fotis !
(image)



"Τώρα τα καταλάβαμε όλα καταλάβαμε / Τη δύναμή μας και για τούτο μιλώ "

2012-11-03T21:29:39.118+02:00

κραυγή δεκάτη πέμπτη ( από τη συλλογή "κραυγές της νύχτας" )



Μιλώ με σπασμένη φωνή δεν εκλιπαρώ
Τον οίκτο σας μέσα μου μιλούν χιλιάδες στόματα
Που κάποτε φώναζαν οργισμένα στον ήλιο
Μια γενιά που έψελνε τα δικαιώματά της
Κουνώντας λάβαρα πανηγυριού σειώντας σπαθιά
Γράφοντας στίχους εξαίσιους μιας πρώτης νεότητας
Ποτίζοντας τα σπαρτά με περίσσιο αίμα
Μικρά παιδιά που αφέθηκαν στο έλεος τ’ ουρανού

Η γενιά μου ήταν μια αστραπή που πνίγηκε
Η βροντή της η γενιά μου καταδιώχτηκε
Σα ληστής σύρθηκε στο συρματόπλεγμα
Μοίρασε σαν αντίδωρο τη ζωή και το θάνατο
Οι άνθρωποι της γενιάς μου δεν πεθαίναν
Στα νοσοκομεία κραυγάζαν έξαλλοι στα εκτελεστικά
Αποσπάσματα τα χέρια τους ήταν μαγνήτες
Τρώγαν πικρό ψωμί καπνίζαν φημερίδες
Ζητώντας ευλαβικά μια θέση σ’ αυτήν τη γη.

Όπου κι αν στάθηκαν οι σκιές τους ριζώναν
Άδικα προσπαθείτε δε θα ξεριζωθούν ποτέ
Θα προβάλλουν μπροστά στα τρομαγμένα σας μάτια
Τώρα τα καταλάβαμε όλα καταλάβαμε
Τη δύναμή μας και για τούτο μιλώ
Με σπασμένη φωνή που κλαίει
Κάθε φορά στη θύμησή τους.

            Κλείτος Κύρου

(image)



"... και οι άνθρωποι με το μολύβι στην όψη και το άχερο στα μαλλιά και τα κοντά μαύρα ποδήματα, κέρωσαν. "

2012-10-28T08:16:24.907+02:00

το οικόπεδο με τις τσουκνίδες-από το " Άξιον Εστί", Ανάγνωσμα Τέταρτο δδΜΙΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΗΛΙΑΓΕΣ μέρες εκείνου του χειμώνα, ένα πρωί Σαββάτου, σωρός αυτοκίνητακαι μοτοσυκλέτες εζώσανε το μικρό συνοικισμό του Λευτέρη,με τα τρύπια τενεκεδένια παράθυρα και τ' αυλάκια των οχετών στο δρόμο.Και φωνές άγριες βγάνοντας, εκατεβήκανε άνθρωποιμε χυμένη την όψη στο μολύβι και τα μαλλιά ολόισα ίδιο άχερο.Προστάζοντας να συναχτούν οι άντρες όλοι στο οικόπεδο με τις τσουκνίδες.Και ήταν αρματωμένοι από πάνου ως κάτου,με τις μπούκες χαμηλά στραμμένες κατά το μπουλούκι.Και μεγάλος φόβος έπιανε τα παιδιά, επειδή τύχαινε, σχεδόν όλα,να κατέχουνε κάποιο μυστικό στην τσέπη η στην ψυχή τους.Αλλά τρόπος άλλος δεν ήτανε, και χρέος την ανάγκη κάνοντας,λάβανε θέση στη γραμμή, και οι άνθρωποι με το μολύβι στην όψη, το άχερο στα μαλλιά και τα κοντάμαύρα ποδήματα, ξετυλίξανε γύρω τους το συρματόπλεγμα.Και κόψανε στα δύο τα σύγνεφα, όσο που το χιονόνερο άρχισε να πέφτει,και τα σαγόνια με κόπο κρατούσανε τα δόντια στη θέση τους,μήπως τους φύγουν ή σπάσουνε.Τότε, από τ' άλλο μέρος φάνηκε αργά βαδίζοντας να 'ρχεται Αυτός με το Σβησμένο Πρόσωπο,που σήκωνε το δάχτυλο κι οι ώρες ανατρίχιαζαν στο μεγάλο ρολόι των αγγέλων.Και σε όποιον λάχαινε να σταθεί μπροστά, ευθύς οι άλλοι τον αρπάζανεαπό τα μαλλιά και τον εσούρνανε χάμου πατώντας τον.Ώσπου έφτασε κάποτε η στιγμή να σταθεί και μπροστά στο Λευτέρη.Αλλά κείνος δε σάλεψε. Σήκωσε μόνο αργά τα μάτια του και τα πήγε μεμιάς τόσο μακριά - μακριάμέσα στο μέλλον του - που ο άλλος ένιωσε το σκούντημα κι έγειρε πίσω με κίντυνο να πέσει.Και σκυλιάζοντας, έκανε ν' ανασηκώσει το μαύρο του πανί, ναν του φτύσει κατάμουτρα.Μα πάλι ο Λευτέρης δε σάλεψε.Πάνω σε κείνη τη στιγμή, ο Μεγάλος Ξένος,αυτός που ακολουθούσε με τα τρία σειρήτια στο γιακά, στηρίζοντας στη μέση τα χέρια του,κάγχασε: ορίστε, είπε, ορίστε οι άνθρωποι που θέλουνε, λέει, ν' αλλάξουνε την πορεία του κόσμου.Και μη γνωρίζοντας ότι έλεγε την αλήθεια ο δυστυχής, καταπρόσωπο τρεις φορές του κατάφερε το μαστίγιο.Αλλά τρίτη φορά ο Λευτέρης δε σάλεψε. Τότε, τυφλός από τη λίγη πέραση πού 'χε η δύναμη στα χέρια του,ο άλλος, μη γνωρίζοντας τι πράττε[...]



ευκαιρίες....

2012-09-11T18:44:21.447+03:00

δεν τις βρίσκεις και κάθε μέρα...


(image)



"εγώ, όταν θα μεγαλώσω θα γίνω Σεπτέβρης, έλεγε ο Αύγουστος..."

2012-09-01T17:08:14.215+03:00

βροχή επιστροφής  (Κική Δημουλά)M.C.Escher:"Puddle""Είσαι μες την αλμύρα και τ’ αλάτιααπό τότε που ήμουνα θάλασσα."Εγώ, όταν θα μεγαλώσωθα γίνω Σεπτέβρης, έλεγε ο ΑύγουστοςΈβρεξε δω λιγάκι.Δοκιμαστικά σαν έλεγχοςαν λειτουργούν καλά οι πτώσεις.Όπως χτυπάνε κάθε τόσο ξαφνικά οι σειρήνες, δοκιμαστικά,αν λειτουργεί καλά ο τρόμος του πολέμου.Ελάχιστη βροχή,ίσα που την πλατάγισε στο στόμα τουτο χώμα τη σταγόνα-καθώς δοκιμαστής κρασιών-μόλις που πρόλαβε η υγρόεσσα ευωδιάπαραπονιάρα να τριφτείπάνω στα περιβόλια.Δέναν οι παραθεριστέςστις σχάρες των αυτοκινήτων την Αθήνα,μαρσάραν τις βαλίτσες τους και φεύγαν.Πεθαίναν απ’ τη ζήλια τους τα σπίτιακοιτώντας τα τροχόσπιταστην Εθνική Οδό του Σεπτεμβρίου.Απ’ τ’ ανοιχτά παραθυράκια τους,μικρά όσο ένα σάντουιτς ματιάς,κουρτινάκια φτερακίζαν κατά έξω,νάιλον γλάροι εμπριμέ, δεμένοι.Λοξά στημένηνανούριζε τα τέλια τηςμια κιθάρα ηλιοκαμένη.Ευτυχώς βελτιώθηκετο βιοτικό επίπεδο της βάρκας.Γίνανε βάρκες κατοικίδιες-αστυφιλία των σκαριών.Αστραφτερές, εξωλέμβιες,πάνω στα τρέιλερ κουρνιασμένες,ακολουθούν τ’ αφεντικά τους,σκυλάκια ράτσαςχωρίς καθόλου τρίχωμα θαλάσσης.Γαύροι πηδάνε κατά πάνω,μια τελευταία ασημένια περιέργεια.Κάτι θα την πονέσει απόψε τη βραδιάγι’ αυτό το "προς το τέλος".Αν έχει ξαστεριάθα πιει κάποιο παυσίπονο αστέρι.Εγώ θα μείνω ακόμα λίγο.Μήπως και ξαναβρέξει.Να σε ξεπλύνω λίγο.Είσαι μες την αλμύρα και τ’ αλάτιααπό τότε που ήμουνα θάλασσα.από τη συλλογή "το τελευταίο σώμα μου"σχετικοί σύνδεσμοι :Η ποίηση είναι διά βίου διαδηλώτρια. (συνέντευξη της ποιήτριας στην Καθημερινή)"τηλεγράφημα επείγον""γιαλό γιαλό"[...]



προσοχή στο καλσόν !

2012-08-24T08:37:43.313+03:00

διότι πάνω στα ζόρια σχίζεται, ενίοτε...
α

(image)



"Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ,,,"

2012-08-20T21:30:45.600+03:00

για την ακρίβεια ήταν 19 Αυγούστου του '36φFederico Garcia Lorca (1898-1936). Μια σύντομη ζωή, ένα μεγάλο έργοΌταν οι φασίστες σκότωσαν τον ποιητή στον δρόμο για τη Γρανάδα."Είμαι ποιητής και κανείς δεν πυροβολεί τους ποιητές", είχε πει ανάμεσα στα άλλα, αλλά προφανώς λάθεψε. Ισπανικός εμφύλιος ήταν αυτός. Κάτι περισσότερο από πόλεμος, ίσως και κάτι περισσότερο  από εμφύλιος. Όχι πως οι ποιητές είναι γενικά ασφαλείς. Κάθε άλλο μάλιστα. Ολόκληρη Ισπανία τόσα χρόνια μετά αρνείται να πιστέψει πως ο σημαντικότερος της ποιητής-και όχι μόνο- μπορεί να ήταν και ομοφυλόφιλος. Λεπτομέρειες μάλλον για μια σύντομη ζωή με τόσο μεγάλο έργο. Δεν είναι όμως λεπτομέρειες για μια χώρα. Γράφει ο Ιαν Γκίμπσον στην βιογραφία του ποιητή :"Η Ισπανία δεν μπορούσε να αποδεχτεί πως ο μεγαλύτερος Ισπανός ποιητής όλων των εποχών ήταν ομοφυλόφιλος. Η ομοφοβία υπήρχε και στα δύο στρατόπεδα του εμφυλίου και ύστερα από αυτόν. Ήταν ένα εθνικό πρόβλημα. Τώρα που η Ισπανία επιτρέπει το γάμο ομοφυλοφίλων, αυτό το ταμπού πρέπει να σπάσει"Το έργο και ο θάνατος του Λόρκα έχουν, δικαιωματικά, ξεχωριστή θέση στα ελληνικά γράμματα και τις τέχνες. Θα ξεχωρίσω δύο ποιήματα. Εγγονόπουλος και Καββαδίας. Το δεύτερο, σε μελοποιημένη μορφή,  είναι αφιερωμένο από εμένα σε "εκείνους" της Ιπποδρομίου. Μαζί το τραγουδήσαμε βράδια και βράδια και "εκείνος" μάθαινε κιθάρα μ' αυτό και το "Μαχαίρι" πάνω στ' αυτάκια μας.Μιλάω φυσικά για το "Federico Garcia Lorca" του Ν.Καββαδία, μελοποιημένο από τον Θ. Μικρούτσικο, που ανακατεύει το θάνατο του Λόρκα : " κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά" με τη σφαγή  του Διστόμου : "Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι" και την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του '44 : "στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό".Ο Καββαδίας, για μια ακόμα φορά, πλάθει εικόνες. Εδώ νομίζω πως πρόκειται για ένα σχόλιό του για το φασισμό, που είχε την τύχη να  ντυθεί με μια θαυμάσια μο[...]



ο Εμπειρίκος για τον "άνθρωπο που εις την Πρέβεζα εχάθη"

2012-07-21T19:50:18.846+03:00

όταν οι ευκάλυπτοι θροϊζουν στις αλλέεςμΣαν σήμερα, 21 Ιουλίου του 1928 ο Κώστας Καρυωτάκης  αυτοκτονεί στην παραλία του Αγίου Σπυρίδωνα στην Πρέβεζα. Όπως κάθε έτοιμος από καιρό αυτόχειρας, που σέβεται τους γύρω του, αφήνει σημείωμα, όπου γράφει στο υστερόγραφο :"..Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Ολη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου"Ο Ανδρέας Εμπειρίκος το 1964 δημοσιοποιεί το "όταν οι ευκάλυπτοι θροϊζουν στις αλλέες", αφιερωμένο στον αυτόχειρα ποιητή. ( το πτώμα του βρέθηκε κάτω από ένα ευκάλυπτο)" Όσοι καμιά φορά από την Πρέβεζα περνάτε και στην υγρή κουφόβρασι στα καφενεία κάθεσθε να πιήτε έναν καφέ, ή ένα γλυκό του κουταλιού να φάτε, βαπόρι περιμένοντας ή κάποιο λεωφορείο, ακούοντας βοήν φωνών και συζητήσεων, ήχους ζαριών  και επικλήσεις αυτών που σκύβουν επάνω από τα τάβλια, την μοίρα μάταια προσπαθώντας με τέχνη να παραμερίσουν, τα πούλια  ζωηρά χτυπώντας, φιλώντας στις χούφτες των τα ζάρια, κουνώντας τα με δύναμιν  και τέλος φωνάζοντας, καθώς τα ρίχνουν με  ζέσιν ελπιζόντων: ”Ντόρτια!... Δυάρες!...Εξάρες!...” όσοι, λέγω, σ’αυτά τα καφενεία κάθεσθε, στη ζέστη του καλοκαιριού, την ώρα που φέρνετε στα χείλη σας το δροσερό ποτήρι, ή , μέσα στο ψύχος του χειμώνος τον αχνιστόν καφέ, προσμένοντας κάποιαν υπουργικήν απόφασιν, μετάθεσιν, ή κάποιο κέλευσμα ανεξιχνίαστον της Μοίρας, όσοι στα καφενεία της Πρεβέζης κάθεσθε, προσμένοντας τις οίδε τι- μην τον ξεχνάτε.Σε όλους τους τέτοιους καφενέδες- Πρεβέζης, Αθηνών, Πατρών- πάντα η ψυχή του θα πλανάται, όπως και εις τα στυγνά γραφεία τόσων νομαρχιών και υπουργείων, όπου ο ποιητής σε όλον του τον βίον, τις μέρες του εν μέσω τρομεράς ανίας μετρούσε σαν κομπολόι βαρετό, αυτός που έσφυζε εν τούτοις – ω, ειρωνία- απο θεσπέσια οράματα, για πράγματα που ο κόσμος ο πολύς, ο κόσμος ο κοντόφθαλμος ή και ο χυδαίος, χίμαιρες[...]



Μιλώντας για (με) τη Χρυσή Αυγή: μερικές πρώτες σκέψεις

2012-07-12T09:09:56.902+03:00

κείμενο της Ντίνας Τζουβάλα από το RedNoteBookΑς ξεκινήσουμε με μερικά μάλλον κοινώς αποδεκτά δεδομένα. Η ως τώρα ακολουθούμενες τακτικές για την αντιμετώπιση της ΧΑ αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές, καθώς  στις εκλογές της 17ης Ιούνη η Χρυσή Αυγή διατήρησε το σημαντικό 7% που είχε κατακτήσει ενάμιση μήνα νωρίτερα. Η αρχική σιωπή (πριν τις 6 Μάη), η υπόμνηση της φιλοναζιστικής ιδεολογίας της ΧΑ, το κατοχικό παρελθόν της Ελλάδας και τα εν γένει εγκλήματα του ναζισμού, η επίκληση της ξεκάθαρα εγκληματικής δράσης της οργάνωσης δεν απέδοσαν τα αναμενόμενα (;) αποτελέσματα. Η ΧΑ όχι μόνο διατήρησε τα ποσοστά της, αλλά παρουσιάζει και τέτοια πληθυσμιακή κατανομή που βεβαιώνει πως η ίδια δεν αποτελεί συγκυριακό φαινόμενο.Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον...Αναζητώντας τι πρέπει να κάνουμε από ΄δω και μπρος, θα πρέπει να διερωτηθούμε γιατί αυτό που κάναμε ως τώρα είναι αναποτελεσματικό. Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως η εκστρατεία κατά της ΧΑ ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις είχε έντονα στοιχεία ηθικού πανικού και δεν εστίασε επαρκώς στους λόγους ανόδου της οργάνωσης. Η υπόμνηση, για παράδειγμα, της ναζιστικής θηριωδίας κατά τη διάρκεια της Κατοχής πατούσε εν πολλοίς στο σχήμα της καθολικής αντίστασης των Ελλήνων απέναντι στον ναζισμό και στην απόλυτα περιθωριακή ύπαρξη του δωσιλογισμού. Όμως, παρόλο που το ΕΑΜ πήρε όντως πρωτόγνωρες διαστάσεις, δεν πολέμησαν όλοι οι παππούδες μας το ναζισμό, όπως έλεγε μια από τις εικόνες που κυκλοφορούσαν ευρέως στο διαδίκτυο. Αντίθετα, ο δωσιλογισμός υπήρξε κοινωνικό φαινόμενο με βαθιές πολιτικές ρίζες. Ο απόηχός του επιβίωσε μέσα από τον Εμφύλιο, τις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 και τη Χούντα, για να φτάσει -μεταλλαγμένος προφανώς- μέχρι τις μέρες μας. Το γεγονός, για παράδειγμα, πως ο εκλεγμένος αντιπρόσωπος της ΧΑ στην Εύβοια κατάγεται απ την Αμάρυνθο, έδρα των Ταγμάτων Ασφαλείας, δεν είναι εντελώς τυχαίο. Σ΄ αυτή τη μερίδα του πληθυσμού, το έπος της Αντίστασης είναι το περιτύλιγμα της «κόκκινης τρομοκρατίας», και συνεπώς καμία θετική συγκίνηση δεν προκαλεί.Από την άλλ[...]



σαν τρελό φορτηγό...

2012-07-10T23:52:30.064+03:00

με φωτεινό φάρο τον υπεύθυνο κυρ-Φώτη.όσο για φρένο και γκάζι :
 σκίτσo του Γ. Καλαϊτζή 
 "..η ΔΗΜΑΡ θα αποτελέσει φρένο σε αντιευρωπαϊκές πολιτικές στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και σε αντιμεταρρυθμιστικές εμμονές της ΝΔ, ενώ θα είναι γκάζι για τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος, ανεξαρτήτως του μνημονίου."

Νίκος Μπίστης, 26/06/2012

(image)



καλοκαίρι, αλλά οι σκέψεις μας μόνιμα χειμέριες...

2012-07-04T17:20:20.562+03:00

ας βάλουμε λίγη μουσική, μπας και...  (Summertime - Janis Joplin)  "Οι μουσικοί" του Νίκου Εγγονόπουλου (λάδι σε μουσαμά).Ζόρικο μας έκατσε το καλοκαίρι εφέτος.Οι ζέστες έσφιξαν για τα καλά, αλλά όπως έχουν σφίξει κι οι κώλοι μας δεν έχουμε διάθεση για πολλά-πολλά. Μοιάζουμε λίγο με κείνους τους τραχείς ορεσίβιους που τα καλοκαίρια τους είναι ένα μικρό διάλειμμα -ίσα να μαζέψουν τα ξύλα τους για τους ατέλειωτους χειμώνες. Γιατί ένας από τους μεγαλύτερους φόβους που μας φορτώνει η  κρίση που ζούμε, είναι πως ακόμα δεν μας έχει δείξει όλα της τα δόντια. Κάποιοι βέβαια δε χρειάστηκε να τα δουν όλα. Γύρω μας υπάρχουν ήδη άνεργοι, χρεοκοπημένοι και άνθρωποι που δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε βασικές τους ανάγες. Μια στρατιά που όπως φαίνεται θα μεγαλώνει διαρκώς. Γι αυτούς τους ανθρώπους μικρή σημασία έχει η εποχή.Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας, λοιπόν; Παρομοίως και αυτό εδώ το blog, μόλο που συνηθίζει να εκφράζεται και με μουσικές, δυσκολεύται τον τελευταίο καιρό. Η μουσική του όλο και λιγοστεύει, ενώ η ετικέτα με τίτλο "στον καιρό του ΔΝΤ" όλο και φαρδαίνει. Το καλοκαίρι όμως -έστω και σαν διάλειμμα για να μαζέψουμε ξύλα- θέλει τις μουσικές του. Εγώ την προσπάθειά μου  θα την κάνω από σήμερα, έτσι στα "ξεκούδουνα", όπως τότε που διάλεγα στην τύχη από σκορπισμένα στο πάτωμα 45άρια. (δίσκοι 45 στροφών. Περισσότερες πληροφορίες για φιλομαθείς νεότερους εδώ)Το σημερινό τραγούδι το άκουγα τότε που ο καλοκαιρινός μου δρόμος τελείωνε συνήθως σε χωματόδρομο που οδηγούσε στη θάλασσα, και το όχημα μεταφοράς -όταν δεν ήταν λεωφορείο- ήταν μοτοσυκλέτα. Μια απίστευτη διασκευή του "Summertime" από τη Janis Joplin.Summertime,Child, your living's easy.Fish are, fish are jumping outAnd the cotton, Lord,Cotton's high, Lord so high.Your dad's richAnd your ma is so good-looking, baby.She's a-looking pretty fine to me now,Hush, baby, baby, baby, baby now,No, no, no, no, no, no, no,Don't you cry, don't you cry.One of these morningsYou're gonna rise, rise up singing,You're gonna spread your wings, child,And take, take to the sky,Lord, the sky.But until that morning,Honey, n-n-nothing's going to harm ya,No, no, no no, no no, no...Don't you cry — cry. allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/mzNEgcqWDG4?rel=0" width="420">[...]



η μέθοδος του αποδιοπομπαίου τράγου και η ναζιστική χρήση της

2012-07-01T12:48:24.646+03:00

(κείμενο του Βένιου Αγγελόπουλου)Σε πάμπολλους πολιτισμούς μια δοκιμασμένη μέθοδος εκτόνωσης της οργής του πλήθους ήταν η παραδειγματική τιμωρία κάποιου ή κάποιων αποδιοπομπαίων τράγων. Από τις πιο ήπιες μορφές (όπως ο αθηναϊκός εξοστρακισμός) ως τις πιο άγριες (όπως το κάψιμο των αιρετικών από την Ιερά Εξέταση), το κοινό χαρακτηριστικό ήταν η τιμωρία (και συχνότατα η διαπόμπευση) αυτού που στιγματιζόταν ως επικίνδυνος για την κοινωνία και υπαίτιος για τα βάσανα των μελών της.Στη σύγχρονη κοινωνία του θεάματος η μέθοδος αυτή έχει αναπτυχθεί στο έπακρο, με τη βοήθεια των ΜΜΕ και ειδικά της τηλεόρασης. Γείτονες, συγγενείς και συνάδελφοι επιστρατεύονται για να περιγράψουν άλλος το ανθρωπόμορφο τέρας και άλλος το φιλήσυχο ανθρωπάκι που κανείς δεν υποψιαζόταν. Τα απόβλητα της κοινωνίας, παιδοκτόνοι ή τρομοκράτες (και, όταν το θυμόμαστε, φερόμενοι ως τέτοιοι), δικάζονται πρώτα στο γυαλί και πολύ αργότερα στο δικαστήριο. Καθώς μάλιστα η ακροαματική διαδικασία περιέχει ανταλλαγή επιχειρημάτων βάσει στοιχείων, πολύ συχνά περνάει σε δεύτερη μοίρα ως λιγότερο θεαματική: στο θυμικό του θεατή απευθύνεται το μήνυμα, όχι στο λογικό του.Το βασικό πλεονέκτημα της μεθόδου είναι ότι μπορούν να θυσιαστούν έως και μέλη του συστήματος, αρκετά υψηλόβαθμα: δικαστικοί, διευθυντές υπηρεσιών, πολιτικοί. Είναι όλοι αναλώσιμοι. Στρέφοντας τους προβολείς σε μεμονωμένα άτομα για να κατευνάσουν τη λαϊκή αγανάκτηση, το σύστημα εστιάζει σε προσωπικές περιπτώσεις διαφθοράς αποσιωπώντας τα δομικά χαρακτηριστικά του φαινομένου (ας μην ξεχνάμε ότι οι δυσανάλογες αμοιβές, τα μυστικά κονδύλια, οι προμήθειες, τα διαφορετικά επιτόκια και τόσα άλλα είναι θεσμικά κατοχυρωμένα). Αλλά πρόκειται για εξαιρέσεις. Υπάρχει μια δεξαμενή από «αντικοινωνικές ομάδες», από «συνήθεις ύποπτους», από «εσωτερικούς εχθρούς», από την οποία αντλούνται κατά κανόνα οι αποδιοπομπαίοι.Με αυτό τον τρόπο συντηρείται ο φόβος, νομιμοποιείται το κρατικό μονοπώλιο της βίας, συγκροτείται και συγκρατείται η κοινωνι[...]






γιατί αμάρτησε η ΔΗΜΑΡ;

2012-06-27T07:53:47.516+03:00

(κείμενο του Θανάση Καρτερού )σσΜε κάποια αυταρέσκεια για την ποιότητα του ευρήματος, πολλά στελέχη της Δημοκρατικής Αριστεράς εξηγούσαν εδώ και μέρες ότι το κόμμα τους ήταν έτοιμο να λειτουργήσει ως γκάζι, σε τυχόν κυβέρνηση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ –για να επιταχύνει τις μεταρρυθμίσεις.Και ως φρένο σε τυχόν κυβέρνηση με το ΣΥΡΙΖΑ –για να ανακόψει προφανώς τις επικίνδυνες αριστερές ταχύτητες και τις κόντρες του Τσίπρα με τη Μέρκελ. Σε κάθε περίπτωση πάντως, προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον και το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας, η ΔΗΜΑΡ διαδήλωνε έτοιμη να συμβάλει σε κυβερνητική λύση και αποτροπή της ακυβερνησίας.Τελικώς δεν χρειάστηκε να αποτρέψει καμιά ακυβερνησία, αφού τα κουκιά το έφεραν έτσι ώστε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να έχουν άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση. Παρ' όλα αυτά η ΔΗΜΑΡ είχε την καλοσύνη να μην τους πει: Εσείς ψηφίσατε το μνημόνιο, εγώ όχι. Εσείς υπογράψατε το μνημόνιο, εγώ όχι. Προχωρήστε λοιπόν στη δημιουργία κυβέρνησης , κι εγώ θα μείνω στην αντιπολίτευση, ως φρένο στις ακρότητες του ΣΥΡΙΖΑ., ως γκάζι στο μεταρρυθμιστικό σας έργο, ως εποικοδομητική δύναμη και μπλα-μπλα. Αντ' αυτού δήλωσε εξ αρχής πρόθυμη να το συζητήσει το πράγμα και πολύ γρήγορα πέρασε στο κυβερνητικό στρατόπεδο, μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.Γιατί έκανε κάτι τέτοιο; Ούτε φόβος ακυβερνησίας υπήρχε, ούτε πολιτική ταύτιση με τους κυβερνητικούς εταίρους έδειχνε η μέχρι τότε κατηγορηματική αντίθεσή της στο μνημόνιο και οι προεκλογικές της καταγγελίες για τα δύο κόμματα του δικομματισμού, την πολιτική τους, την αξιοπιστία των ηγετών τους. Γιατί αμάρτησε λοιπόν η ΔΗΜΑΡ; Τι δουλειά έχει η αλεπού της υπεύθυνης αριστεράς σ' αυτό το παζάρι; Γιατί το αποφάσισε να γίνει κυβερνητική δύναμη από δύναμη της αντιπολίτευσης; Γιατί ερμήνευσε τις ψήφους που έλαβε όχι ως ψήφους αντιπολίτευσης, αλλά ως ψήφους συμπολίτευσης; Και τι συμπολίτευσης! Σε μια κυβέρνηση με επικεφαλής τον Σαμαρά και βαθύ μπλε χρώμα;Απάντηση πρώτη: Αμάρτησε επειδή ε[...]



επιτέλους κυβέρνηση!

2012-08-27T08:41:27.466+03:00

αποκτήσαμε και Τρόικα Εσωτερικού, κύριε Φώτη ...
ηη

(image)



"η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή, του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί."

2012-08-27T08:42:33.276+03:00

όταν μας κουνάνε το δάχτυλο τους, ξέρουμε και εμείς να τους δείχνουμε το μεσαίο μαςΤο έκαναν οι παππούδες μας, το έκαναν οι γονείς μας, ήρθε η ώρα να το κάνουμε κι εμείς.Τώρα τι σόι ώρα ήρθε, ας μη λέμε ακόμα μεγάλες κουβέντες, κι ας αφήσουμε στους ιστορικούς του μέλλοντος τις άσκοπες συγκρίσεις με άλλες εποχές. Το σίγουρο είναι ότι αυτές τις ώρες και τις μέρες θα τις θυμόμαστε για καιρό. Γιατί λοιπόν να μη στολίσουμε  τις αναμνήσεις του μέλλοντός μας με μια ακόμα όμορφη εικόνα;Εικόνα, με περιφερόμενους μνημονιακούς δημοσιογράφους και πολιτικούς να απορούν για την επιλογή μας. Nα μη μπορούν να εξηγήσουν δηλαδή, πως αντί για το σίγουρο ευρωπαϊκό "πρόγραμμα" : o,ti pei h fraw Merkel,  προτιμήσαμε τον  ασαφή, τριτοκοσμικό και επικίνδυνο ΣΥΡΙΖΑ. Μα ΣΥΡΙΖΑ; να αναρωτιούνται με αηδία. Ούτε καν τον υπεύθυνο Κυρ-Φώτη; Τράτζικ και τρε μπανάλ συνάμα...Ας στείλουμε λοιπόν στα μπάζα τους τόνους φόβου που κυκλοφόρησαν, για να μάθουν για μια φορά ακόμα πως ο φόβος, όσο πλούσιος κι αν είναι, δε μπορεί να νικήσει την ελπίδα, όσο ισχνή κι αν είναι αυτή.Κι ύστερα ποιος ξέρει; Μπορεί αυτή η εικόνα να γίνει σκηνικό και το σκηνικό πραγματική ζωή. Άντε στην τελική να μας μείνει μόνο η εικόνα του αηδιασμένου από το πόπολο Πρετεντέρη-μια χαρά δεν είναι κι αυτό;Ες αύριον τα σπουδαία "Το Μεγάλο μας Τσίρκο"Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης  Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος  Πρώτη εκτέλεση: Νίκος ΞυλούρηςΛαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνετο αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί. allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/nxKZNppM4zA?feature=player_embedded" width="540">[...]



ποιός φοβάται τον Ιφικράτη Αμυρά ; μάλλον κανείς, πλέον...

2012-07-02T09:09:29.816+03:00


όπως οι βοσκοί έπαψαν να φοβούνται το λύκο, στο μύθο του Αισώπου.
α


( σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου που δημοσιεύτηκε πριν τις προηγούμενες εκλογές ) 


Όσοι εξακολουθείτε να έχετε άγνοια των κινδύνων, μην το πάρετε προσωπικά. Ακόμα και ο παρά τω Σαμαρά γίγας Φαήλος Κρανιδιώτης επισκέφτηκε τον φίλο, όπως τον αποκαλεί, "αντάρτη πόλης"  Ιφικράτη Αμυρά   στη γιάφκα του: Το Web tv "Εδώ Σύνταγμα". 


Άρα, σύμφωνα με την ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας, νομιμοποίησε κι αυτός με την συνέντευξή του τον "αντάρτη", όπως ακριβώς οι Τσίπρας-Λαφαζάνης. 


Και ο Φαήλος  δε φοβάται!
Μα ποιος φοβάται λοιπόν; 
Κρίμα βρε Αντώνη-ούτε αυτή τη φορά έπιασε. Ίσως σε κυνηγά ακόμα εκείνη η παλιά κατάρα του επίτιμου. Μια καλή ιδέα πάντως, είναι να δοκιμάσεις ένα σκιαχτικό βιντεάκι με κείνον τον αγριάνθρωπο το Δραγασάκη, μέσα σ' ένα λευκό σεντόνι να ουρλιάζει:
Μπουουουουού ! Είμαι το φάντασμα της δραχμής.
Το βίντεο της συνέντευξης εδώ
(image)



αν όλοι εμπιστευόταν για την "ενημέρωσή" τους αυτούς....

2012-06-05T17:28:03.469+03:00

ίσως ακόμα φορούσαμε χαλκάδες στα πόδια





(image)



αυτή πρέπει να ήταν η προφητεία των Μάγια για το 2012 :

2012-07-02T20:25:54.746+03:00


(τη φωτοσοπιά τη βρήκα εδώ  )
(image)