Subscribe: ANEMOMULOS
http://yfantra-anemomulos.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: ANEMOMULOS

ANEMOMULOS



ΥΦΑΝΤΡΑ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ ΑΝΝΑ



Updated: 2018-03-07T02:36:27.226+02:00

 









0 σχόλια

2015-02-14T16:47:32.253+02:00

Yπάρχει μια κάποια πίκρα γύρω μας αυτές τις μέρες. Βαθιά πίκρα, πηχτή. Την κόβεις με το μαχαίρι, τη νιώθεις δίπλα σου – όχι τόσο στην καθημερινότητα του δρόμου (εκεί εισπράττεις τα αντίθετα!), αλλά κυρίως στα social media ή στις στήλες γνώμης του έγκυρου τύπου. Στους χώρους αυτούς, διάφοροι ευυπόληπτοι συμπολίτες μας βιώνουν οδυνηρά το μετατραυματικό σοκ δύο και κάτι εβδομάδων μιας νέας –ορμητικής είναι η αλήθεια– διακυβέρνησης (καλή ή κακή, άσ’ τη να δείξει, διάολε!). Πρόκειται για ανθρώπους με προφίλ που ποικίλλει, οι οποίοι είχαν όμως μεθοδικά επενδύσει κόντρα στο ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για μια σειρά λόγους: η ιδεοληψία, η εμμονικότητα, η αδιαπραγμάτευτη ιδεολογική ετεροδοξία, η σιχαμάρα για τις μάζες, ο ανομολόγητος ελιτισμός, ο ανεπεξέργαστος φόβος, ο εγγενής νοοτροπικός συντηρητισμός, είναι μερικοί μόνο απ’ αυτούς (τα απτά, υλικά «συμφέροντα» τα αφήνω απέξω). Δεν ισχύουν βέβαια για όλους τα ίδια – ας είμαστε δίκαιοι. Για άλλους κυριάρχησε μια υγιής αμφιβολία για την εκκολαπτόμενη νεο-Αριστερά, σκοτεινή άγνοια, αδυναμία «προβολής στο αύριο», ακόμη και –συχνά εύλογη– σύγχυση από τα μηνύματα που εξέπεμπε ο ραγδαία προελαύνων ΣΥ.ΡΙΖ.Α.Όλα αυτά όμως, ή έστω τα περισσότερα, μας τελειώσανε: ο Σύριζας έγινε κυβέρνηση (έστω και μη αυτοδύναμη), ο ήλιος ανέτειλε κανονικά τη Δευτέρα 26/1 (και συνεχίζει κανονικά έκτοτε), ο Γκοτζίλα δεν εμφανίστηκε στο κλεινόν άστυ (ελπίζουμε να μην αλλάξει κάτι…), οι επτά πληγές του φαραώ δεν έπληξαν τη χώρα (εντάξει, έχουμε κάτι έντονες πλημμύρες, χιονοπτώσεις κ.λπ., αλλά θέλω να πιστεύω πως δεν σχετίζονται με τις πολιτικές εξελίξεις).Παράλληλα, προέκυψε και κάτι ακόμη μείζον: μια κυβέρνηση που γοργά, απρόσμενα θα έλεγα (ακόμη και για τους υποστηριχτές της), αποκτά στοιχεία πολιτικής ηγεμονίας. Ένα εκρηκτικό ποσοστό παραδοσιακών ψηφοφόρων που δεν επιδοκίμασε στην πρόσφατη κάλπη τη νυν κυβέρνηση, στοιχίζεται δημοσκοπικά μαζί της. Το πάθος τής –σε εξέλιξη– διαπραγμάτευσης άγγιξε τόσους, που κανείς δεν το πίστευε προηγουμένως. Κόσμος πολύς φοβάται μεν, αλλά ελπίζει. Αποδέχεται ανοιχτά πως «δεν πήγαινε άλλο», βλέπει πως το ματς δεν είναι «σικέ» (σαν τους παλιούς αγώνες κατς με τον μακαρίτη τον Σουγκλάκο ή, πιο πρόσφατα, με τον σαμαροβενιζε[...]



ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗΣ

2012-11-21T11:06:54.958+02:00

ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΥΠΟΦΕΡΕΙ.......



0 σχόλια

2011-11-22T18:31:06.407+02:00

Όλος» ο κόσμος μας αν και συνυφασμένος με το σώμα είναι συνείδηση. Είμαστε και ταυτιζόμαστε μέσα από την συνείδηση. Συνεπώς η συνείδηση είναι ο παράγοντας που θέτει στόχους και πρότυπα. Αν δεν τοποθετηθούμε απέναντι στη συνείδηση ορθά δεν θα τοποθετηθούμε σωστά πουθενά.Δεν θα έχουμε αντίληψη για το ουσιώδες διακύβευμα στο πεδίο των αιτιών του. Θα «αγνοούμε τον εαυτό και τον οίκο του». Για να αποφύγουμε την «γνωστική» και νοητική σύγχυση για το τι είναι συνείδηση μπορούμε να την ορίσουμε απ’ αρχής ως τρόπο αναφοράς ή τροπική αναφορά. Έτσι ερχόμαστε κοντά σε μια σύνθεση της Καντιανής προσέγγισης [1] με την υπερβατική επίγνωση του Χούσσερλ και την φασματική ανάδειξη και φύση της συνείδησης. Διατηρούμε όμως τον ορίζοντα ανοικτό και με λιγότερη δέσμευση. Αυτοδιακυβέρνηση και δεσμευτικό πεδίο πλάνηςΌμως για να αναζητήσουμε το πεδίο αυτοδιακυβέρνησής μας αντιμετωπίζουμε ένα πολύμορφο και εξαιρετικά δεσμευτικό πεδίο πλάνης. Κατ’ αρχήν η ίδια η συνείδηση αναπτύσσεται σε πολλά πεδία και επίπεδα ή διαστάσεις με διαφορετικό μέτρο αναλογίας Κατά δεύτερο λόγο τίθεται το ερώτημα του τι είναι η ίδια η συνείδηση και εδώ αναπτύσσονται πολλές προσεγγίσεις Τέλος πριν προσεγγίσουμε το ζήτημα της μεθόδου και του σκοπού τίθεται πλέον το ζήτημα της σχέσης με την ζωή, τον θάνατο, τον χρόνο και την φύση του όντος. Αυτό είναι θεμελιώδες πρόβλημα. Είναι το πέρασμα από την κοιλάδα του μηδενισμού και της βασάνου των ελπίδων, και των επιθυμιών και των ειδωλικών ή μορφικών ταυτίσεων και αναγκών. Ελευθερία υπό τον όρο της αβλάβειαςΠροφανώς αν υπάρχει εκστατική συνείδηση -χωρίς παρενέργειες και χωρίς συμβατικές δεσμεύσεις- αυτή αποτελεί μια έξοδο απελευθερωτική από τα εξαθλιωτικά έλκη και άλγη, άγη και άγχη. Μια τέτοια συνείδηση μπορεί να τεθεί σαφώς απ’ αρχής ως στόχος, χωρίς να λογοδοτεί σε ορισμούς (φιλοσοφικούς, κοινωνικούς, ψυχολογικούς, ιατρονευροεπιστημονικούς ή φονταμενταλιστικούς). Τα εσωτερικά-υπερβατικά ψυχικά και κοινωνιολογικά πεδία αναφοράς μιας τέτοιας συνείδησης είμαστε εμείς και η ελευθερία μας υπό τον όρο της αβλάβειας. Το πρόβλημα όμως είναι ότι έχουμε μια βαριά κληρονομιά προσκόλλησης σε είδωλα και διεργασίες αναφοράς. Η εργασία λ[...]



Σ' έχω βρεί... και σε χάνω

2011-07-03T18:40:06.763+03:00

height="344" src="http://www.youtube.com/embed/H2VoxrAkT-o?fs=1" frameborder="0" width="425" allowfullscreen="">









1 σχόλια

2010-10-30T10:06:48.816+03:00

(image)



Doris Day sings The Party's Over

2010-10-19T00:40:10.098+03:00

(object) (embed)



Βροχή μου - Χρήστος Θηβαίος

2010-10-18T17:56:52.814+03:00

(object) (embed)






0 σχόλια

2010-10-17T16:36:46.101+03:00

Βροχή γοησσα,
βροχη γητεύτρα,
βρέξε με να ξεπλυθώ από τα πάθη
τα λάθη
τον καημό του καλοκαιριού
που μ αποχαιρέτησε
ενός έρωτα που τέλειωσε....
Βρέξε να μοθσκέψουν τα ονειρα
να φυτρωσει το μελλον!
ναι! Βρέχει! Βρέχει................



ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

2010-10-03T18:12:08.849+03:00

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΥΣΟ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ
ΑΝΑΖΗΤΩ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΥ Μ ΕΘΡΕΨΕ ΧΡΩΜΑ
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΣΤΗΝ ΑΚΤΗ
ΓΙ ΑΛΛΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ
ΓΙ ΑΛΛΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ ,ΑΛΛΟΥΣ ΠΛΑΝΗΤΕΣ
ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΛΑΒΑΝ Ν ΑΝΑΤΕΙΛΛΟΥΝ
ΣΤΑ ΕΚΠΛΗΚΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ
ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΣΧΕΔΟΝ ΠΡΙΝ ΕΡΘΟΥΝ
ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ ΜΕ ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ
ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ



ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

2010-10-03T18:06:54.672+03:00




1 σχόλια

2009-02-03T01:13:20.270+02:00

(image)



2 σχόλια

2009-01-31T20:40:21.838+02:00

(image)



1 σχόλια

2009-01-30T00:50:38.035+02:00

Nαπολέων Σουκατζίδης. Eξιστορεί μιαν αρρεβωνιαστικιά



(image)

…Tον είχα δει* πριν από 2 μέρες. Eίμαστε αρραβωνιασμένοι 8 χρόνια, είχαμε γνωριστεί στην Kρήτη, εκείνος στρατιώτης, εγώ μαθήτρια, η αδελφή μου η Mαρία λαογράφος, μου τον γνώρισε. Ήταν Mικρασιάτης, είχαν έρθει με την καταστροφή του ’22. Στο Tμήμα Mεταγωγών στο Pέθυμνο έγινε ο αρραβώνας, τον παίρναν για εξορία, μου φόρεσε το δαχτυλίδι της μητέρας του που είχε πεθάνει, το ’χω.
  Eγώ τότε ήμουν δευτεροετής φοιτήτρια στην Aθήνα. Eκείνον τον μεταφέρανε στην Aκροναυπλία. Όσο μπορούσα τον φρόντιζα.
  Έχω δυο αδέλφια θύματα του Aλβανικού, ένας σκοτωμένος, ένας τραυματίας. Δυο συμπατριώτες μας Kρητικοί ενεργήσανε και διορίστηκα δασκάλα σε σχολείο ανωμάλων παιδιών. Eπί Kατοχής μάς είχαν στεγάσει δυο τάξεις στο Δρομοκαΐτειο. Ήταν κοντά το Xαϊδάρι. Πήγαινα 2 φορές τη βδομάδα. Mια μέρα ο διευθυντής τον έφερε στο γραφείο. Xαιρετισθήκαμε από κοντά. Ήταν στρατιωτικός αυτός πριν παραλάβουν τα Eς Eς.
  Eκείνο το πρωί βλέπω φάλαγγα ολόκληρη κλούβες, θωρακισμένα, μπρος πίσω· «Πρωτομαγιά, φοβούνται…» Tην άλλη μέρα στο προαύλιο παραλάβαινα τα παιδιά, ώρα 8 παρά τέταρτο. Aκούω περνά η καντηλανάφτισσα του ξωκκλησιού και λέει βραχνά: «Σκοτώσανε 200 χτες –οι σκύλοι…» «Όχι και το Nαπολέοντα»…, είπα μέσα μου. Kλότσησε η καρδιά μου.
  Έπειτα με φωνάζουνε στο γραφείο.
  «Eσύ έχεις γνωστούς στον Eρυθρό Σταυρό, δεν τηλεφωνάς, μήπως μάθουμε τίποτα για έναν γνωστό μου…» έτσι το ’φερε η διευθύντρια. Παίρνω τηλέφωνο. «Pώτα και για τον αρραβωνιαστικό σου…» Pωτώ λοιπόν, «είδες, είδες παιδί μου…» λέει απ’ την άλλη άκρια η γνωστή μου –κατάλαβα. Πρώτα το κόλλησα στ’ αυτί μου, ύστερα πετώ τ’ ακουστικό. Δεν ξέρω και πώς έφυγα. Πώς βρέθηκα στην Kαισαριανή, στη Mητρόπολη, βρέθηκα στο Γ΄ Nεκροταφείο, γυρεύω ρούχα, γυρεύω σταυρούς, δεν υπάρχουνε ούτε ρούχα, ούτε σταυροί, γύριζα μέρες. Mετά από μέρες, δεν ξέρω πόσες, με ζήτησε κάποιος στο σχολείο, η διευθύντρια τον πήρε για χαφιέ, με φευγατίζουνε, μένω έξω στους λόφους 2 μέρες, μου στέλνανε τη μερίδα μου κρυφά. Tέλος αυτός που με ζητούσε ήταν υπάλληλος στο Σκοπευτήριο, μου ’φερε σημείωμα του Nαπολέοντα, κάτι ρούχα του και το ρολόι του σπασμένο.
 
* O Nαπολέων Σουκατζίδης εκτελεσμένος με τους 200 Kομμουνιστές στο Σκοπευτήριο, πρωτομαγιά ’44. Στο πρωϊνό προσκλητήριο των επιλεγμένων για «μεταγωγή» –δηλαδή για εκτέλεση– όταν ο Στρατοπεδάρχης έφτασε στ’ όνομά του κομπιάζει, σα να θέλει να τον παραλείψει, ο Σουκατζίδης, διερμηνέας και σύνδεσμος σε στάση προσοχής, ρωτά, «θα πάρετε μόνο 199;», δεν παίρνει απάντηση, παραδίνει τα υπηρεσιακά χαρτιά, κλειδιά στο βοηθό του, τρέχει, πιάνει σειρά με τους συντρόφους – ως τον τιμημένο θάνατο.




1 σχόλια

2009-01-12T19:27:31.037+02:00

Πολλή μελάνη χύθηκε αυτό τον καιρό για τα επεισόδια σε ΑΘΗΝΑ και άλλες πόλειςΠολλή λάσπη για όσους τόλμησαν να πουν το αυτονόητο , ότι δηλαδή η βία γεννά τη βία και ότι πέρα από την καταδίκη της καλό είναι να βλέπουμε τα αίτια που την θρέφουν.Περίσσεψε  πάλι ο μικροαστισμός και λιγόστεψαν δραματικά οι γενναίες φωνές( με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως αυτή του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου)Οι αριστεροί και δη της ανανεωτικής αριστεράς κατηγορηθήκαν ότι στέργουν τα παιδιά με τις κουκούλες και χαϊδεύουν  τ αυτιά τους (τι έκφραση!) κάτω απ αυτές!?Σ αυτούς τους νοικοκυραίους που διατείνονται αυτά και τ άλλα είχε απαντήσει κατά το πρόσφατο παρελθόν με τρόπο καταπληκτικό ένας πνευματικός άνθρωπος του συντηρητικού χώρου που όμως είχε την τόλμη και την αρετή που έχει ο ελεύθερα σκεπτόμενος  άνθρωπος . Ιδού τι έγραφε το 1986 ο Μάνος Χατζιδάκις στο περιοδικό «ΤΕΤΑΡΤΟ» με τον τίτλο «ΜΙΑ ΜΩΒ ΣΚΙΑ»: «Μια μοβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούν να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Και ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, από τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό έως τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς και εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως έως τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Εως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό ύστερα α[...]



0 σχόλια

2009-01-12T01:13:12.945+02:00

(image)



ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ

2008-12-28T15:46:52.280+02:00

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)



3 σχόλια

2008-12-28T15:48:58.511+02:00

Πείτε μου σε τι να επενδύσω..........?

Σε κάτι που να μην είναι ομόλογο

Αλλά παράλογο

 κι ωραίο

Αλήθεια σε τι?