Subscribe: ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ...
http://mantinada-unicorn.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ...

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ...



Nothing happens... but first a dream!



Updated: 2018-03-06T04:34:56.311+02:00

 



Manti's photos - Heraclion, Crete 2013

2014-03-10T23:50:04.492+02:00



Click on the photo for a better look! 



Manti's Photos - Heraclion, Crete 2013

2014-03-06T01:55:06.802+02:00



Click on the photo for a better look! 



Manti's Photos - Heraclion, Crete 2013

2014-03-02T18:49:34.986+02:00



Click on the photo for a better look! 



Manti's photos - Ηράκλειο 2013

2014-02-28T21:04:46.440+02:00


Click on the photo for a better look! 



Manti's Photos - Κρήτη, Καλοκαίρι 2013

2014-02-28T21:05:36.356+02:00



Click on the photo for a better look! 



Φοβάμαι...

2014-02-27T17:40:10.658+02:00



Είπα "..φοβάμαι το σκοτάδι!" και μ' έκλεισαν σ' ένα βαθύ κι ανήλιαγο υπόγειο για να αντιμετωπίσω το φόβο μου και να τον ξεπεράσω. 
Από αγάπη είπαν, για το καλό μου. Κι όσο κι αν έκλαψα, όσο κι αν φώναξα, και αν ικέτεψα για να με βγάλουν από εκεί, εκεί παρέμεινα, ώσπου δεν είχα άλλα δάκρυα, ούτε και φωνή. 

Ακόμα φοβάμαι το σκοτάδι... μόνο που τώρα δεν είναι ο μόνος φόβος μου.

Τώρα φοβάμαι και τα υπόγεια. Φοβάμαι τους κρύους τοίχους. Το ταβάνι πάνω απ' το κεφάλι μου, το πάτωμα κάτω από τα πόδια μου, τη μυρωδιά της υγρασίας και τις σκάλες. Τώρα φοβάμαι το καλό μου, τους ανθρώπους και την αγάπη... 



Ποιός...

2014-02-27T17:40:22.297+02:00



Χαμένη σ' ένα όνειρο 
που έμοιαζε τόσο αλήθεια 
να προσπαθώ αληθινά 
να φτιάξω παραμύθια. 

Και να 'ρχεται όπως πάντοτε
η μοίρα, να δημεύει,
όσα δικά μου νόμιζα
κι ελπίδες να φονεύει...

Ποιός να μπορεί το μέσα μου
να νιώσει όπως του πρέπει,
τα "θέλω" του στο βλέμμα μου
να νιώθει και να βλέπει.

Σάρκα και σκέψη και ψυχή
κι αισθήματα κομμάτια,
σκοτάδι γίνηκε το φως
μες στα δικά μου μάτια...



Ψάξε καρδιά μου υπομονή...

2014-02-27T17:40:33.893+02:00


Ψάξε καρδιά μου υπομονή 
Πέφτουν τα δάκρυα βροχή 
Πώς να γελάσεις(;) 
Τα λόγια γίνανε καρφιά 
Ο θάνατος παρηγοριά 
"Μη μου τρομάξεις"

Στάσου κορμί μου μια στιγμή
Του σκοταδιού μου τη σιωπή
Για να διαλύσεις
Κραυγή να γίνουν οι πληγές
Του έρωτα οι πιο βαθιές
"Να τραγουδήσεις"

Κρύψου ψυχή μου, μη μιλάς,
Δεν έχει απόψε αγκαλιά
Να ξαποστάσεις
Κι όλα τ' αστέρια τ' ουρανού
Αγκάθια γίναν μες στο νου
"Μη με ξεχάσεις"...



Φυγή και στάχτη...

2013-04-19T21:30:46.960+03:00



Ανάγκη του έρωτα
Φιλιών σημάδι
Κορμί φλεγόμενο 
Για ένα χάδι...

Θάλασσας κύματα
Βράχος σπασμένος
Στην άμμο βήματα
Αρχή το τέλος...

Πόνος αγιάτρευτος
Οξύ το δάκρυ
Παγώνει ο κόσμος μου
Φυγή και στάχτη...



Απόψε με σκότωσα ξανά!

2013-04-19T18:03:26.933+03:00

Απόψε με σκότωσα ξανά! Γελάς! Χαίρομαι πάντα να βλέπω το χαμόγελο στα χείλη σου όμως μιλάω σοβαρά κι ας μοιάζει αστείο. Βλέπεις, χρειάζεται σοβαρός προγραμματισμός και πάμπολλες δοκιμές για να είμαι σίγουρη πως θα πετύχω το σκοπό μου, να είμαι σίγουρη πως θα αποφύγω το όποιο λάθος θα μπορούσε να προκύψει στην απόπειρά μου να πάψω να υπάρχω. Είναι βλέπεις πια οι νύχτες γεμάτες από εσένα, κάθε που θα κλείσω τα μάτια μου σε βρίσκω πάντα εκεί, μπροστά μου. Κι είναι τόσο όμορφη η αίσθηση αυτή, μα τόσο τραγικό το συναίσθημα σαν ξυπνώ κι αντιλαμβάνομαι πως δε θα ‘ρθεις ξανά. Γιατί αισθάνομαι έτσι; Ήσουν ξεκάθαρος (ή έτσι νόμιζα αρχικά)...Μάλλον θα φταίει που δεν υπήρξε ούτε μια κουβέντα απ’ όσες σου είπα που να μη την εννοούσα. Ίσως και τα δικά σου λόγια που ηχούσαν τόσο αληθινά όταν τα ξεστόμιζες. Σίγουρα έφταιξαν οι μουσικές, εκείνες που μου έστελνες ν’ ακούω, κι οι αγκαλιές, που μέσα τους ξαναγεννιόμουν. Τώρα πια κάθε μου σκέψη είναι γεμάτη από εσένα. Κάθε γωνιά του σπιτιού μου φωτίζει ακόμα από την αύρα σου. Μήπως τρελαίνομαι; Ή μήπως απλά δε μπορώ να πάψω να είμαι ερωτευμένη μαζί σου;Κάνω φιλότιμες προσπάθειες να ξεπεράσω κάθε μου συναίσθημα για σένα και να συνεχίσω, μα είναι αδύνατο. Θέλω χρόνο ακόμα λένε οι φίλοι μου. Πόσοι από αυτούς με ξέρουν άραγε πραγματικά; Ναι, ίσως με τον καιρό συνηθίσω να πονάω κι έτσι θα νομίσουν πως σε ξεπέρασα και κάνω πλέον νέα αρχή. Είναι όμως αυτό το ζητούμενο; Η συνήθεια ενός πόνου αβάσταχτου κι όχι η θεραπεία του;Τα πρωινά, την ώρα εκείνη που συνήθιζα να σε καλημερίζω, περνώ το πρώτο απ’ τα σαράντα κύματα της μέρας μου. Είναι η στιγμή εκείνη που παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις να συγκρατήσω τον εαυτό μου. Πρέπει να σεβαστώ την επιθυμία σου και να κρατηθώ μακριά σου. Πρέπει! Κι έπειτα κλείνω τα μάτια ξανά, ξέρω πως πάλι θα είσαι εκεί κι είναι το μόνο που μου ‘χει απομείνει από εσένα. Δεν αντέχω το φως, ούτε και το σκοτάδι. Δεν ακούω μουσική, δε μιλάω σε κανέναν, δε διαβάζω, δε μαγειρεύω, δεν τρώω. Μόνη μου συντροφιά, ποτό και τσιγάρο. Εδώ, στο πλάι μου ήσουν, έστριβες το τσιγάρο σου, διάλειμμα πέντε λεπτών πριν χαθούμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου ξανά. Θυμάμαι [...]



Πώς να ζω...

2013-04-13T01:12:58.111+03:00





Το ρολόι μετράει της φυγής σου το βήμα  
Κάθε πράξη σου θύτης κι η καρδιά μου το θύμα... 

Τόσες νύχτες σε ψάχνω κι όλο βρίσκω απουσία
Θέλω πάλι να κλάψω μα δεν έχει αξία...

Μες στους δρόμους γυρίζω μήπως βρω κάποια λύση
το μυαλό να ξεχάσει κι η καρδιά να σε σβήσει...

Όλα μοιάζουν αστεία στης ζωής το ταξίδι
Λέξεις δίχως ουσία όλα όσα μου κρύβεις...

Κάθε σκέψη μου τώρα εφιάλτης και πόνος
Στου ονείρου τη χώρα είσαι θάνατος μόνος...

Πώς να ζω...
Δε σε φτάνω...
Προσπαθώ...
Μα σε χάνω...

Δυο ματιές σε μια μνήμη και χιλιόμετρα πόθος
Αγκαλιά που δεν κλείνει κι η σιωπή σου ένας φόβος...

«Θα σε σκέφτομαι πάντα», «Σ’ αγαπάω, να το ξέρεις»
Όλα όσα σου είπα κι όλα όσα δε θέλεις...

Δίχως νόημα τώρα κάθε ήλιου αχτίδα
Όσα ζω μια συνήθεια και καμία ελπίδα...

Το σκοτάδι της νύχτας να με βρει περιμένω
Αν μπορούσα ν’ αλλάξω όλα όσα υπομένω...

Πώς να ζω...
Δε σε φτάνω...
Προσπαθώ...
Μα σε χάνω...



Μουσική Άμιλλα

2013-02-18T01:14:31.648+02:00

  Κυκλοφόρησε το cd με τα 15 νικητήρια κομμάτια του πρώτου διαγωνιστικού φεστιβάλ τραγουδιού του Amilla.gr Η συγκεκριμένη συλλογή από την antelma music περιλαμβάνει τα 15 καλύτερα τραγούδια του 1ου Διαγωνιστικού Φεστιβάλ Τραγουδιού, με γενικό τίτλο ’’Μουσική Άμιλλα’’που διοργανώθηκε από το  amilla.gr στα πλαίσια της προσπάθειας δημιουργίας δυνατοτήτων, για νέους δημιουργούς του ελληνικού τραγουδιού.Η διαδικασία αξιολόγησης περιλάμβανεα) Το στάδιο των προκριματικών με κριτές, ένα δίκτυο ραδιοφωνικών σταθμών από την Ελλάδα, την Κύπρο και της Ομογένειας στην Ευρώπη, (Hxos fm 94,2 – imagine 89, 7 – Υδρόγειος 106,9 - TOP FM 106,4 - Sohos FM 88,7 -Klik FM Cyprus 98,2 - Radio Panik 105,4)και β) Το τελικό στάδιο, με Κριτική Επιτροπή που στελέχωσαν οι:  Γιάννης Καλαμίτσης, Νίκος Γκαραβέλας, Βάνα Δαφέρμου, Καλλιόπη Βέττα, Στάθης Δρογώσης και η Ο.Ε.Κ.Β. (Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων Βελγίου) θέση ιδιαίτερης σημασίας, μιας και εκπροσώπησε τους Έλληνες της Ομογένειας.Ειδικές διακρίσεις:Ερμηνείας:«Σταυρός Μαλαματένιος»Σύνθεσης:«Σταυρός Μαλαματένιος»Στίχων: «Σταυρός Μαλαματένιος»Ειδικό Βραβείο Κοινού: «Παραμύθι»Συμμετέχουν αλφαβητικά οι εξής δημιουργοί:  Βαρδάκας Δημήτριος, Βάμβουκας Αντώνης, Γιουνανλής Μιχάλης, Δώρας Κωνσταντίνος, Καλογεράκης Στέλιος, Κανιουρας Σπυρίδων, Καποτης Γεώργιος, Καραγιάννης Αλέξανδρος, Κυβερνητάκη Μαρία, Λαφαζανίδης Αθανάσιος, Μακρίδης Εμ. Κωνσταντίνος, Μανδρέκας Γιώργος, Μεταξάς Νίκος, Μπρατάκου Άρτεμις, Μπρατάκος Παναγιώτης, Νανόπουλος Ιωάννης, Νικόπουλος Γιώργος, Ντουσιοπούλου Αντιγόνη, Πανδή Κωνσταντίνα, Παπαποστόλου Βάγια, Τοπαλίδου Ελένη, Τζήκας Βασίλειος.Κατεβάστε το album εντελώς δωρεάν ΕΔΩ[...]



Υπάρχει ένα μέρος...

2013-01-30T21:19:09.860+02:00



Υπάρχει κάπου ένα μέρος που θα είμαστε μαζί
Ένα μέρος που αν το θέλεις θα'σαι πάντοτε παιδί
Υπάρχει πάντα μια ελπίδα πως το όνειρό μας ζει
Μια κραυγή ερωτευμένη που παρέμεινε βουβή...

Υπάρχει κάπου μια αγάπη να την κάνεις φυλαχτό
Σ'ένα μέρος που θυμίζει παραμύθι παιδικό
Υπάρχει πάντα ένα τραγούδι τρυφερά ερωτικό
Μια ψυχή να σου προσφέρει μοναξιάς το γιατρικό...

Υπάρχει κάπου ένα μέρος που ακόμα σ'αγαπώ
Ένα μέρος να σε χάσω μα και πάλι να σε βρω
Υπάρχει πάντα μια εικόνα χαραγμένη στο μυαλό
Μια στιγμή στην ευτυχία, αγκαλιά εσύ κι εγώ...

Μια ευκαιρία τώρα δως μου
Μια ευκαιρία για να ζω
Ήσουν και θά'σαι πάντα φως μου
Όλα όσα θέλω κι αγαπώ...



Δηλώνω απουσία..

2013-02-15T00:09:36.162+02:00

Και κάπου εδώ δηλώνω απουσία... Δεν είσαι εσύ το καλοκαίρι στα όνειρά μου, Δεν είσαι πια το καρδιοχτύπι του έρωτά μου, Είσαι φυγή απ’ ό,τι όμορφο ανήκεις, Αθώο θύμα μιας δικής σου καταδίκης... Κάπου εδώ αναζητάω την ουσία... Σε μιας ανάμνησης ασπρόμαυρη εικόνα, Σε μιας αγάπης τον απέλπιδο αγώνα, Δεν είσ(αι) εδώ κι όλα όσα ένιωσες τα κρύβεις, Ψάχνεις για φως μα στα σκοτάδια σου το πνίγεις... Και κάπου εδώ δηλώνω απουσία, Κάπου εδώ αναζητάω την ουσία, Σ’ ένα σου βλέμα που για πάντα θα θυμάμαι, Στη μοναξιά μου που για πάντα θα φοβάμαι, Ενα φιλί δε μου αρκεί για να σε νιώσω, Είσαι πληγή που δε μπορώ να επουλώσω... [...]



Ανατροπή..

2012-12-25T23:55:02.994+02:00

«Σημάδια... Πόσα ακόμα θα αντέξει να μετράει η ψυχή μου; Πόσες στιγμές ακόμα θα πάψουν να είναι μαγικές αφήνοντας πίσω τους πίκρα και δάκρυ; Δεν υπάρχει αλήθεια σε έναν κόσμο ψεύτη. Όσο κι αν έψαξα δε μπόρεσα να τη βρω. Κι αν ίσως υπάρχει δεν είναι αλήθεια που εγώ αξίζω να έχω. Άλλο συμπέρασμα δε μπορώ να βγάλω...»  Αυτές οι σκέψεις βασάνιζαν ακόμα μια νύχτα το μυαλό της. Σε ένα σπίτι άδειο από φως, μες στη σιωπή της μοναξιάς της, μάταια προσπαθούσε να βρει μια έξοδο από το λαβύρινθο της απόγνωσης.   Λίγος καιρός είχε περάσει από τότε που ένιωθε όμορφη, ποθητή, ζωντανή. Τότε που ο έρωτας της είχε χτυπήσει την πόρτα, ξανά, έπειτα από πολύ καιρό, σε μια στιγμή που είχε πάψει να ελπίζει, που είχε πάψει να εμπιστεύεται τους ανθρώπους και τα λόγια τους. Ήταν η στιγμή εκείνη που κάθε ήχος έγινε μουσική, κάθε λέξη στίχος και τα συναισθήματα ξεπερνούσαν κάθε προηγούμενο.  Καλοκαιράκι. Νύχτες μικρές μα γεμάτες. Η παρουσία του ήταν αρκετή για να γεμίσει ευτυχία κάθε πτυχή του εαυτού της. Ένα άγγιγμά του, ένα βλέμμα του, μια ανάσα, ένα καρδιοχτύπι. Όλα όσα απλόχερα της έδινε στις λίγες ώρες που μπορούσε να είναι μαζί της. Εκείνη μόνη από καιρό, σ’ έναν αγώνα βιοπάλης που δε μπορούσε να αποφύγει. Εκείνος κουρασμένος από μια κατάσταση που φαινόταν μη αναστρέψιμη, σε μια σχέση ζωής που έμοιαζε βραχνάς εκείνη τη στιγμή. Ήταν μοιραία η νύχτα που βρέθηκαν ο ένας απέναντι στον άλλο. Μια σπίθα είναι αρκετή να δώσει φλόγα δυνατή. Πυρκαγιά!  Οι μέρες περνούσαν γοργά. Εκείνη, τη μορφή του περίμενε να φανεί μες στο σκοτάδι για να νιώσει τη ζωή να τρέχει στις φλέβες της. Εκείνος, χρόνο ξέκλεβε για να της τον χαρίσει, για να γευτεί τον έρωτα στην αγκαλιά της. Κι η ευτυχία έβρισκε τον ορισμό της στη σχέση τους. Μα δεν κράτησε...  Ανατροπή! Κάθε σχέση ζωής αξίζει μια ευκαιρία πριν πάψει να ελπίζει στο μέλλον της. Κι εκείνος δε μπόρεσε να αρνηθεί να τη δώσει όταν του ζητηθήκε. Μα δεν άντεχε να χάσει κι εκείνη... τη γυναίκα που έδινε νόημα στις στιγμές του, εκείνη που ένιωθε πως τον συμπλήρωνε και του έδινε τα φτερά που γύρευε για πετά[...]



Θυμάσαι;

2012-12-25T23:49:42.008+02:00

Μια νύχτα ακόμα κι όλου του κόσμου η σιωπή στριμωγμένη στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μου, του κελιού μου. Είπα απόψε να σου γράψω. Τις σκέψεις να αφήσω να ξεχυθούν μπροστά σου, σαν άλογα άγρια που ξέφρενα καλπάζουν προς κατεύθυνση άγνωστη. Να σου θυμίσω όσα μαζί ζήσαμε, σε χρόνο ανύποπτο, προσπαθώντας να κρύψουμε από όλους όλα εκείνα που μας έκαναν ευτυχισμένους, ξανά, έπειτα από χρόνια πολλά.

 Θυμάσαι;
 Νύχτες θερμές πλάι στο κύμα όταν μια ανάσα στο λαιμό σε έκανε να νιώθεις ρίγη, να χάνεις κάθε έλεγχο, καθώς τα όνειρα ξυπνούσαν απ’ το βαθύ τους λήθαργο κι αναζητούσαν την πραγματικότητα που τους έταξαν κάποτε πως θα ζήσουν;

 Θυμάσαι;
 Ένα βλέμμα καρφωμένο στο βλέμμα σου, γεμάτο υποσχέσεις για όλα όσα ποτέ θεώρησες αναγκαία συστατικά μιας πραγματικής ευτυχίας; Ένα άγγιγμα κάτω απ’ το τραπέζι, μακριά από τις περίεργες ματιές εκείνων που δε θα καταλάβαιναν ποτέ τι σε οδήγησε σ’ αυτό τον δρόμο;

 Θυμάσαι;
 Όλα εκείνα τα λόγια που πράξεις ορκίζονταν να γίνουν σε μέλλον κοντινότερο κι από τη φαντασία ακόμα, εκεί όπου ο έρωτας κυρίαρχος είναι και το γκρίζο χρωματίζει με τα χρώματα της ίριδας; 

Θυμάσαι;
 Τα σ’ αγαπώ που τόσο αβίαστα ψιθύριζες ανυπομονώντας να έρθει η στιγμή εκείνη που ελεύθερα πια θα μπορούσες να τα φωνάξεις δίχως να αναλογίζεσαι συνέπειες; Την ώρα εκείνη που μουσική και τραγούδι παλμός γινόταν στην καρδιά σου και οδηγός στα πιο μακρινά σου ταξίδια;

 Θυμάσαι;
 Ναι, θυμάσαι... Γιατί αδύνατο είναι να ξεχάσεις τη ζωή που πλημμύρισε τα κύτταρά σου, δίνοντας στις χαραυγές του παρόντος σου το χαμόγελο που πάντα αναζητούσες.
 Αδύνατο γιατί ο χρόνος που μας δόθηκε, όσο λίγος κι αν ήταν, ήταν εκείνος που έδωσε νόημα σε κάθε θυσία που χρειάστηκε να κάνουμε από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα.
Θυσίες που γκρέμισαν τα πάντα ώστε ξανά να χτίσουμε πάνω στα συντρίμμια. Κανείς ποτέ δε θα μάθει για τις θυσίες εκείνες. Μυστικό καλά κρυμμένο πίσω απ’ το χαμόγελο που στο πρόσωπο φοράς κάθε φορά που αναλογίζεσαι πόσο διαφορετικά ίσως όλα να ήταν αν η μοίρα το χρόνο μοίραζε διαφορετικά, αν όλα γίνονταν λίγα χρόνια πριν.

 Κανείς δε θα μάθει...
 Μα μην ξεχάσεις...
 Πάντα να θυμάσαι...

 Ζωή μου...
 Ψυχή μου...

 ΚΟΡΜΙ ΜΟΥ!...





Προσευχή...

2012-12-25T23:39:55.353+02:00



Σ'όλες τις νύχτες που σφιχτά το χέρι μου κρατούσες 
 Στα μονοπάτια της χαράς που εσύ με οδηγούσες 
 Στις θάλασσες που αγνάντεψα μέσα στην αγκαλιά σου 
 Στη ρίγη που μου χάρισες με τα γλυκά φιλιά σου. 

 Σε μιας ψυχής ανασαιμιά που τώρα καταρρέει 
Στον πιο βαθύ μου στεναγμό που σύγκορμα με καίει 
Σ'εκείνα που ονειρεύτηκα και τώρα τα σκοτώνω 
Σ'όσα σου είπα "Σ'αγαπώ" και δεν τα μετανιώνω. 

 Μπρος στις στιγμές γονάτισα κι όλα όσα είμαι τάζω 
Για σένα φως μου τη σιωπή την έκανα τραγούδι 
 Και κάθε δάκρυ προσευχή σ'αυτά που θυσιάζω 
 Για να'ναι η ευτυχία σου ολάνθιστο λουλούδι..





Ξανά θα ονειρευτώ...

2012-12-25T23:36:28.679+02:00



Ξανά θα ονειρευτώ 
 Εσένα που λατρεύω τόσο 
 Αστέρι μου και φως 
 Τα όνειρα μου δε θα τα σκοτώσω 
 Θα μείνω να θυμάμαι 
 Το χρώμα των ματιών σου 
 Και κάθε μια σου λέξη 
 Κομμάτι απ'το όνειρο σου 

 Ξανά θα ονειρευτώ 
 Κι ας έχεις φύγει πια απ'τη ζωή μου 
Δεν ξέρω να μισώ 
 Ψυχή μου, αστέρι εσυ κι αναπνοή μου 
 Θα μείνω κι ας φοβάμαι 
 Της μοναξιάς το χρόνο 
 Μα πριν μ'αφησεις ακου 
 Πως τραγουδώ τον πόνο 

 Μες στου μυαλού μου τα στενά και τους διαδρόμους 
Μνήμες γυρνούν απ'όταν ήσουνα δικός μου 
 Λες μ'αγαπάς μα όλο αυτό δεν το αντεχεις 
 Σου ψιθυρίζω.. Μου 'χεις λείψει, να προσέχεις..



Μ' ένα τραγούδι μοιάζω...

2012-12-25T23:30:09.102+02:00



Χιλιάδες τρέχουν στο μυαλό μου οι εικόνες, 
 χρόνια θολά που κύλησαν γοργά, 
 πλήθος ψυχές που ζουν κλεφτά και είναι μόνες, 
 τόσες ελπίδες κι όνειρα νεκρά... 

 Τόσο σκοτάδι και σιωπή όλ(η) η ζωή μου, 
 πότισε δάκρυ πάλι η μοναξιά, 
 γκρίζα σημάδια (α)φήνει ο χρόνος στο κορμί μου, 
 βαθιά πληγή στο νου η λησμονιά... 

 Ώσπου σε γνώρισα μικρό μου πεφταστέρι, 
 λάμψη κρυφή σε χρόνο δανεικό, 
 δεν το περίμενα η ζωή πως θα σε φέρει, αγάπης κι έρωτα φιλί γλυκό... 

 Μ’ ένα τραγούδι τώρα μοιάζω... 
 Μια ροκ μπαλάντα που όλη γράφτηκα για σένα, 
 ντυμένη νότες απ’ τους χτύπους της καρδιάς σου 
 κι αγάπης λόγια κατακόκκινα βαμμένα...





Ταυτότητα αγγέλων εκπεσόντων...

2012-12-25T23:16:53.195+02:00

Ανοιξιάτικη νύχτα, καθάρια, λίγη ψύχρα κι ένας ουρανός γεμάτος άστρα. Σιωπή... Κι άλλη σιωπή... Ένα τριζόνι προσπαθεί να τη διαλύσει, μάταια όμως, παραδίνεται σ' αυτήν... Κι έπειτα σιωπή ξανά! Μια νύχτα σαν κι αυτή δε θα 'πρεπε κανείς να είναι μόνος. Μα τίποτα δεν είναι όπως θα 'πρεπε στον κόσμο ετούτο. Σκέψη πικρή και βασανιστική μα τόσο αληθινή... Η οθόνη φωτεινή, γεμάτη χρώματα κι εικόνες και μουσικές θλιμμένες. Πότε θα πάψει αυτή η μοναξιά; «Δε θα πάψει!», «Δε γίνεται να πάψει!»... Η φωνή μες στο κεφάλι της σχεδόν ούρλιαζε! Τόσα βράδια μόνη και κανείς πουθενά να απλώσει ένα χέρι, κανείς πουθενά να χαρίσει ένα χάδι, κανείς πουθενά να γυρέψει ένα φιλί... Το ραδιόφωνο στη διαπασών, μόνη συντροφιά για ώρες, φίλοι από κάθε άκρη του κόσμου μαζεμένοι σε ένα chat room, μοιράζονται στιγμές, σκέψεις, συναισθήματα, τόσο μακριά μα και τόσο κοντά. Ένα τσιγάρο στριφτό στο τασάκι, σιγοκαίει αφήνοντας πίσω μόνο καπνό και στάχτη, σαν και τη ζωή της.Που είναι εκείνη η αγάπη που ονειρεύτηκε; Θα ‘ταν απλό είχε πιστέψει. Μια αγάπη θέλει αγάπη για να ζει, κι απ’ αυτήν είχε πολλή να δώσει σ’ εκείνον που θα τη ζητούσε. Λάθος εκτίμηση γεμάτη πόνο. Μια αγάπη θέλει αγάπη μόνο για να ζει μα δεν υπάρχει κανείς να τη ζητήσει... Ξαφνικά ένα συννεφάκι στην οθόνη, μια ειδοποίηση, ένα μήνυμα. Κάποιος φίλος που τη θυμήθηκε ίσως, ίσως κάποιο διαφημιστικό. Ένα κλικ και το συννεφάκι ανοίγει. Ένας γνωστός, από μακριά κι εκείνος, ρωτάει τα τυπικά. «Τί κάνεις; Πως τα περνάς;» κι η κουβέντα ξεκινά. Στίχοι και μουσικές που κάποτε γραφτήκαν η αφορμή, κι ερωτήματα βγαλμένα από μια ψυχή πληγωμένη μα όχι παραιτημένη. «Πόσο ψηλά μπορεί να φτάσεις μ’ ένα φτερό μονάχα;», «Πόσα δάκρυα πρέπει να χυθούν για να ξεπλύνεις μια πληγή;», «Πόσες ζωές χρειάζονται για να μάθεις να ζεις;»... Η καρδιά φτερούγισε, «Μου μοιάζεις!...» του είπε, «...μην πονάς, θα είμαι εδώ να σου κρατάω το χέρι, σ’ αγαπώ!». Κι ήταν κάθε της λέξη αληθινή, κάθε συναίσθημα βγαλμένο απ’ την καρδιά και την ψυχή. Δεν ήταν έρωτας, ήταν αγάπη... [...]



Θυμάσαι;

2012-12-25T23:16:37.444+02:00


 Θυμάσαι κάποτε που ήμασταν παιδιά, 
 το πρώτο σκίρτημα, το πρώτο αίσθημά σου, 
 τότε που όνειρό σου είχες δυο φιλιά 
 και ανταπόδοση στον πρώτο έρωτά σου; 

 Θυμάσαι, πες μου, χίλιες νύχτες μοναξιάς, 
 σα να χωρούσαν όλες μέσα σ' ένα βράδυ, 
 εσύ επαίτης, μόνο αγάπη να ζητάς, 
 και μόνο σύντροφο σιωπή μα και σκοτάδι; 

Πρώτη φορά δεν είναι που αγαπώ 
 μα σαν την πρώτη τη φορά τα πάντα νιώθω, 
 σ' ένα σου βλέμμα θέλω να χαθώ, 
 τον έρωτά σου έχω τώρα μόνο στόχο! 

 Θυμάσαι που έλεγα "φοβάμαι ν' αφεθώ"; 
Πώς να σε νιώσω τόσο που είσαι μακριά μου... 
δύναμη όμως που να βρω ν' αντισταθώ 
όταν τη σκέψη κυβερνάς και την καρδιά μου; 

 Πρώτη φορά δεν είναι που αγαπώ 
 μα σαν την πρώτη τη φορά τα πάντα νιώθω, 
 σ' ένα σου βλέμμα θέλω να χαθώ, 
 τον έρωτά σου έχω τώρα μόνο στόχο!




Διαζύγιο!

2012-03-19T21:49:09.102+02:00

width="400" height="300" src="http://www.youtube.com/embed/KFdSfpIGQbw" frameborder="0" allowfullscreen>



Η απουσία αγιάτρευτη πληγή...

2012-03-01T00:18:08.886+02:00

width="400" height="300" src="http://www.youtube.com/embed/Reg7aBvJghE" frameborder="0" allowfullscreen> Μουσική - Ερμηνεία: Παπαποστόλου Βάγια Ενορχήστρωση: zero project Στίχοι: Κυβερνητάκη Μαρία



"Lost"

2011-08-02T00:49:03.356+03:00

width="400" height="300" src="http://www.youtube.com/embed/DEXmJgANdIc" frameborder="0" allowfullscreen>

Music: Ionas - Lyrics: Maria Kivernitaki

LOST (Lyrics)
Wind blows through my hair
reminds me of your long, wild fingers
touching me and Sending me to heaven

Lost inside a dream
and lost I 'll be when this is over
life began the moment I saw you
and this life you took from me

Silent nights again
there's nothing that's gonna keep me
living all alone without you
in this fucking world

Reaching out for help
through darkness and lonely nightmares
trying to find a way to hold on

Flaming tears, they drop
and burn me without a reason
now I'm all confused and desperate
I need you here with me

Silent nights again
there's nothing that's gonna keep me
living all alone without you
in this fucking world



"Βουλή των Ελλήνων"

2011-06-30T23:24:04.492+03:00

(image)
βουλή, η (συνήθ. πληθ.) : θέληση, απόφαση: Oι βουλές του Θεού / των ανθρώπων. (έκφρ.) άγνωστες οι βουλές του Yψίστου. [αρχ. βουλή `απόφαση ύστερα από σκέψη΄]

Κι όμως...
...δε θυμάμαι να θέλησα τα όσα διαδραματίζονται στη χώρα μου σήμερα.

...δε θυμάμαι να αποφάσισα τα παιδιά μου να ζουν σε ένα ζοφερό παρόν περιμένοντας ένα αμφίβολο μέλλον.

...δε θυμάμαι να θέλησα να εργάζομαι 18 ώρες τη μέρα (όταν καταφέρνω να μην είμαι άνεργη) προσπαθώντας να τους προσφέρω τα απολύτως απαραίτητα για την επιβίωσή τους.

...δε θυμάμαι να αποφάσισα η μόνη μου απάντηση όταν οι γνωστοί με ρωτάνε «τί κάνεις;» να είναι πάντα «υπομονή».

...δε θυμάμαι να θέλησα το ευρώ, τα δάνεια, το μνημόνιο, τη λιτότητα.

...δε θυμάμαι να αποφάσισα για τίποτα από όλα αυτά.

Η Βουλή των Ελλήνων είναι κάτι περισσότερο από ένα κτίριο.
Και ίσως αυτό είναι κάτι που χρειάζεται να θυμηθούν οι 300σιοι υπάλληλίσκοι μας μέσα σ’ αυτό...