Subscribe: Yiota Hadjiloizou
http://yiotahadjiloizou.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Yiota Hadjiloizou

Γιώτα Χατζηλοϊζου



- Σκέψεις....



Updated: 2018-03-21T13:26:42.319+02:00

 



To θέατρο του παραλόγου

2018-03-21T09:00:22.746+02:00

Θεωρούν, ότι είναι (και είναι!) ανεξάρτητοι και πως δεν πρέπει να τους πειράξει κανείς. Δεν διαφωνώ με την ανεξαρτησία των σημαντικών θεσμών του κράτους. Παρόλα αυτά, και πέραν των αξιόλογων δικαστών που έχουμε σε αυτό το νησί, εντούτοις για το θέμα των αποκοπών, αποφασίζουν αυτοί για αυτούς, με δικά τους αιτήματα, και ας αδικείται ο υπόλοιπος κόσμος. Οι αποκοπές, εξακολουθούν να υφίστανται σχεδόν σε ολόκληρο τον δημόσιο, ημιδημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Και αυτοί, ενώ σπούδασαν περί δικαιοσύνης και ισότητας, ( άκουσον άκουσον ) με μια απόφαση τους να κρίνουν, αναιρώντας τον εαυτό τους από τις αποκοπές. Και μάλιστα, να βγάζουν απόφαση μέσα σε ένα μήνα! Ενώ, η απόφαση για τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους, εκκρεμεί δικαστικώς, εδώ και πέντε χρόνια!Εύλογα, θα μπορούσαν και οι φορολογικές αρχές να πράξουν το ίδιο όπως έκανε η δικαστική εξουσία. Να απαιτήσουν, δηλαδή, να μην πειράξει κανείς το μισθολόγιο τους. Και γιατί όχι; Από τη στιγμή, που οι φορουπάλληλοι, μέσω καθημερινών ελέγχων, εντοπίζουν συνολικά και κάθε χρόνο αδήλωτα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, προσθέτοντας μεγάλα έσοδα στο κράτος, θα είχαν κάθε δικαίωμα και επιχειρηματολογία για το μισθολόγιο τους. Δεν το έπραξαν, σεβόμενοι το γενικότερο οικονομικό συμφέρον! Ενώ οι δικαστές...;Ε ναι, η υπομονή έχει και τα όρια της... [...]



Πριν το χάραμα...

2018-03-20T06:47:09.632+02:00

Δεν θυμάμαι να είχα σοβαρές αυπνίες στη ζωή μου. Και ο κόσμος να χαλούσε, ο ύπνος παραμένει φίλος μου καλός. Διώχνει τους πονοκεφάλους, και τις σκοτούρες. Ίσως να μην έχω και πολλές. Δεν ξέρω..

Τα όνειρα μου δεν τα θυμάμαι. Εκτός από μια, δυο φορές το χρόνο, στις οποίες πιθανόν, να κοιμάμαι κάπως ανήσυχα. Δεν θυμάμαι..

Εκείνο που ξέρω, είναι πως όταν μέσα σου, είσαι καλά, χωρίς τύψεις, ενοχές και διατηρώντας καθαρή τη συνείδηση σου, τότε κοιμάσαι όμορφα χωρίς να θυμάσαι τα όνειρα σου. Χωρίς να βλέπεις το σκοτάδι..

Και σαν την ωραία κοιμωμένη, ευτυχώς, ξυπνώ τις περισσοτερες φορές πριν το χάραμα. Γιατί είναι όμορφο να αναμένεις το φως. Και γιατί η μέρα είναι μεγαλύτερη. Ευτυχώς..






Ανώριμοι άνθρωποι

2018-02-24T17:53:47.754+02:00


Ηλικιακά και όσο περνάει ο καιρός αλλάζουν οι συνθήκες διαβίωσης, επιβίωσης, επιθυμιών, τρόπου χαλάρωσης, συνηθειών, και σκέψης.

Εκείνο που δεν αλλάζει, είναι το παιδί μεσα μας. Το παιδί που πονάει, το παιδί που γελάει, το παιδί που διερωτάται, το παιδί που αγαπά να επαναλαμβάνει πράγματα, τα οποία πράγματα, το χαροποιουν, το παιδί που χρειάζεται και νιώθει την ανάγκη να έχει πλάι του αγαπημένα πρόσωπα, το παιδί που αγαπά τους ηρωες, το παιδί που νιώθει οτι ο κόσμος είναι ακόμα αγγελικά πλασμένος...

Όλοι λίγο πολύ είμαστε παιδιά, είτε στα τριάντα μας, στα σαράντα, στα πενήντα, στα εξήντα, είτε στα εβδομήντα χρόνια μας. Ανώριμα παιδιά, κάποτε, που δεν έχουν σκοπό να ωριμάσουν. Και ουτε θέλουν να οδηγηθούν σε μια ψυχρή εγωιστική προσωπικότητα.

Ευτυχώς για όσους, είναι, και πρωτίστως νιώθουν ακόμα ανώριμοι, χωρίς φυσικά, να πληγώνουν, να παρεξηγουν, να ψεύδονται, και χωρίς να γνωρίζουν τι εστί κακία...

Κουβαλώντας μονίμως την παιδική αθωοτητα μας, ας παραμείνουμε για όσο μπορούμε, ανώριμοι άνθρωποι.




















Περί #ValentinesDay

2018-02-24T17:55:28.711+02:00




Και ξεκινά κάπως έτσι...


Καρδιοχτύπι...
💕

Αμοιβαία αισθήματα...


Έρως το χάος...
💗

Όλα καλά και ωραία...
😇

Εγωϊσμοί...
💪

Εκρήξεις...
💣

Διακοπές...
💔

Στεναχώρια...
😔

Σκέψεις...
😐

Ηρεμία...
😊

 Better single and happy...
 💅





Keep walking ..

2018-02-11T13:03:13.231+02:00


Keep walking το ένα, keep walking το άλλο.. Ο άνθρωπος, είναι ένα σπουδαίο, και ταυτόχρονα, κυκλοθυμικό, όν. Όταν θέλει, γίνεται φιλόσοφος. Όταν δεν θέλει, γίνεται μίζερος. Και σου λέει , είτε με αρνητική, ειτε με θετική διάθεση , "just keep walking". Μεταφορική, σαφώς, η έννοια. Από την άλλη, δεν μπορεί κάποιος, να απευθυνθεί, σε ολους έτσι...

Δυστυχώς..

Υπάρχουν, τόσοι και τόσοι συνάνθρωποι μας, με κινητικά προβλήματα. Υπάρχουν και οι οπτικά ανάπηροι, αυτοί που μια ζωή περπατούσαν, και αυτοί που θέλουν να συνεχίσουν να περπατούν σε αυτόν τον τρελλόκοσμο.

Αλλά..

Δεν τους λες "keep walking"..

Τους κρατάς από το χέρι και λες "let's walk together" ..

Δύσκολο;;




Προβλέποντας..

2018-02-10T07:44:30.045+02:00


Χαλαρά λοιπόν...
με συμβουλευτική διάθεση.
Χαλαρά να λές,
και να το εννοείς.

Μακρυά από άγχος,
πλέον..δεν υπάρχει λογος.
Να βλέπεις την ουσία.
Μα σου λέω ξανά,
Θα κουραστείς,
γιαυτό, μην την ψάχνεις,
εκεί, που δεν μπορείς.

Μοναδική πρόβλεψη,
μία λύση,
χωρίς λύση..

Θυμήσου,
Χαλάρωσε,
Βίωσε.

Το αύριο είναι κοντά,
το τούνελ μακρυά..














Εμείς...

2018-02-06T13:19:32.101+02:00





«Εμείς δεν ξέρουμε τι είναι η ομίχλη.

Εμείς που λες όλα τα φτιάχνουμε στο φως».

Γ.Ρ.



Η επόμενη ημέρα

2018-02-05T08:54:00.673+02:00



Τελείωσαν οι εκλογικές διαδικασίες στο νησί μας. Ο πρόεδρος καλείται ξανά, μέσω της δημοκρατικής επιλογής του λαού, σε μια  δεύτερη θητεία. Τα καθήκοντα τα οποία  αναλαμβάνει, τα γνωρίζει ήδη πολύ καλά. Μόνο, που αυτή τη φορά, το έργο είναι ακόμα πιο δύσκολο..

Κάποιοι, λένε, οτι απογοήτευσε, αναφορικά με το σχεδόν, αιώνιο πρόβλημα της μοιρασμένης μας πατρίδας. Πιθανόν ναι, πιθανόν όχι. Ουδείς γνωρίζει, όσες αρνητικές φωνές, ακούγονται και γράφονται. Γιατί, κάποιες προεκλογικές φωνούλες, κυρίως, λίγες μέρες πριν τις εκλογές, μπέρδεψαν περισσότερο τον κοσμο. Και τέτοιου είδους "χτυπήματα" σκοπό, είχαν, να αποπροσανατολίσουν.

Προσωπικά, έχω, ακόμη, μια μικρή ελπίδα, ότι, ίσως τα πράγματα, οδηγηθούν, προς το καλύτερο. Το πότε, δεν το γνωρίζω. Εκείνο, που γνωρίζω, είναι, πως, μια βαθιά πληγή, χρειάζεται χρόνο, και την κατάλληλη θεραπεία. Ο χρόνος ομως, περνά και η θεραπεία έχει δυστυχώς, τα σκαμπανεβάσματα της.. Εντούτοις, η ελπίδα υπάρχει.

Εφόσον αυτόν τον άνθρωπο επιλέξαμε, για το ρόλο του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, η κριτική, δεν πρέπει να σταματήσει. Διότι, απλούστατα, μας βάζει και κυρίως τον βάζει και αυτόν σε σκέψεις και ίσως διορθώσουμε μαζί, και κάποια πράγματα, όπως για παράδειγμα, την ανάληψη θέσεων, απο περισσότερες  αξιόλογες γυναίκες, στο Υπουργικό. Εύχομαι αυτή τη φορά, ο Πρόεδρος, στη δεύτερη θητεία του, να σκεφτεί, λιγάκι περισσότερο και σαφώς αντικειμενικά, το θέμα της ίσης ποσόστωσης αναφορικά με την πλήρωση των θέσεων του Υπουργικού.

Και ναι, μπορεί να δώσαμε την ψήφο μας, χωρίς πολλή σκέψη και σαφώς με περισσότερη σιγουριά, όμως, παρόλα αυτά, η κριτική θα συνεχιστεί...

Ας ευχηθούμε λοιπόν, καλή επιτυχία και καλή συνέχεια, στον Πρόεδρο όλων των Κυπρίων.




















Το κομματάκι του κέικ

2018-01-08T09:09:06.127+02:00

Ξυπνώντας τα χαράματα όπως κάθε πρωί λίγο πριν τις έξι, και πριν καν φέξει, ανάβω ένα τσιγάρο, μαζί με τον πρωινό καφέ. Εκείνο το πρωινό όμως ήταν αλλιώτικο. Έχω ένα κακό συνήθειο, "άγρια" χαράματα, να βγαίνω στη βεράντα μιας και δεν μου αρέσει να καπνίζω μέσα στο σπίτι. Και να απολαμβάνω τον μικρό μου κήπο. Γενικά , θα έπρεπε να μην καπνίζω αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία..Και κει που μπαίνω ξανά μέσα στην κουζίνα βλέπω στο πάτωμα, κάτι παράξενο, σαν ένα κομματάκι από κέικ, παρόλο που δεν θυμόμουν να είχα φάει τελευταίως και πόσο μάλλον, εδώ και μήνες, κέικ. Το πιάνω, και το ρίχνω στο κάλαθο. Μετα, παρατηρώ καλυτέρα το πάτωμα. Βλέπω λίγο παραπέρα ένα ατελές ασπόνδυλο ζώο, και για να είμαστε πιο κατανοητοί, ένα λεπτό αηδιαστικό σκουλήκι το οποίο ήταν ζωντανό, γύρω στα δέκα εκατοστά. Αφού βάζω μια φωνή, που κράτησε περίπου πέντε δευτερόλεπτα, το μαζεύω και το ρίχνω στον εξωτερικό κάλαθο όσο πιο μακριά γινόταν. Βλέπω τη βεράντα...παντού σκουλήκια, τα οποία βγήκαν από το γρασίδι λόγω της βροχής. Καλή και αναγκαία η βροχή, αλλα ανατριχιαστικό το τελικό θέαμα. Ένα από τα κατά, του να έχεις γρασίδι είναι και το ψέκασμα. Ομολογώ πως το αμέλησα. Και να που βγήκαν τα μικρά τερατάκια της βροχής..Και αναπόλησα, ξανά, τις παιδικές μου δραστηριότητες. Παιδάκι σαν ήμουν, πέντε χρονών, να πιάνω την κατσαρίδα χωρίς ίχνος φόβου, από την κεραία της και να την κάνω "Κούνια Μπέλα". Τη σαύρα, που χάζευα και ανάμενα μέχρι να της κόψω την ουρά. Την μέλισσα, που καρφώθηκε πανω στον αντίχειρα μου, και να μην βγάζω ούτε κιχ. Γενικά, με τα ερπετά, τα ζωύφια και με κάθε πετούμενο, δεν είχα φοβίες. Τι συνέβη μεγαλώνοντας θε μου; Και γιατί να κάνω στα καλά καθούμενα, αυτό το συνειρμό; Ίσως με προβλημάτισε, για λίγο, η έλλειψη φοβίας κατά την παιδική μου ηλικία. Ή ίσως το ότι μάζεψα προσφάτως,  το κουλουριασμένο σκουληκάκι που νόμιζα ότι ήταν κομματάκι κέικ, ενώ ξεγελάστηκα, χωρίς να το πάρω είδηση. Οι συνειρμοί, όσο και αν θέλουμε, ή δεν θέλουμε, έρχονται απρόσμενα, μέσα από τις διάφορες εικόνες στην καθημερινότητα μας. Πόσες φορές πιαστήκαμε εντελώς ασυναίσθητα, να θυμόμαστε κάτι, επειδή ξαφνικά βλέπουμε κάτι; Δεν υπάρχει λόγος, να φοβόμαστε οτι[...]



Διακοπές..

2017-10-25T12:56:27.075+03:00

Αναμένοντας την παρέα, για αναχώρηση στις πέντε το πρωί από Λάρνακα προς Ιταλία. Όχι και ιδιαίτερα καλή η ώρα αναχώρησης, όταν ξυπνάς μέσα στα άγρια χαράματα. Εντούτοις η ανυπομονησία μεγάλη και έτσι το πρωϊνό ξύπνημα για κείνη την ημέρα, δεν στοίχησε πολύ. Από τους λίγους Κύπριους λοιπόν, μήνα Οκτώβριο, στο αεροπλάνο, και χωρίς να φοράμε δερμάτινα σακάκια, μιας και τα μπάνια συνεχίζονταν ακόμα ακάθεκτα στη Λάρνακα, φθάσαμε στη Ρώμη η ώρα 8 το πρωί. Ψυχρό, απότομο ιταλικό αεράκι. Έβγαλα από τη μικρή βαλίτσα το καφέ δερμάτινο σακάκι. Και οι πρώτες εικόνες στο ιταλικό αεροδρόμιο ήταν...δερμάτινα σακάκια. Η παρέα μου, με την επαγγελματική φωτογραφική της κάμερα και χαριτολογώντας, ένα κινούμενο Google map, ευτυχώς καθοδηγούσε  τη διαδρομή μας σε όλο το ταξίδι. Πλήθος τουριστών και χρονοβόρα διαδικασία αναμονής λόγω ελέγχου διαβατηρίων επικρατούσε στο αεροδρόμιο. Ρωτήσαμε υπάλληλο στην εξυπηρέτηση του κοινού προς τα που να πάμε για τα τρένα και μας απάντησε σχεδόν μονολεκτικά και νυσταγμένα. Καθοδόν, τα βρήκαμε και για να επιλέξουμε το τρένο για τη Φλωρεντία, ρωτήσαμε τον Ιταλό υπάλληλο εταιρείας για εισιτήρια, ο οποίος ευτυχώς μας εξυπηρέτησε άμεσα. Πόσο όμορφη η διαδρομή στο τρένο! Επί 1,5 ώρα έβλεπες καταπράσινους αμπελώνες και γραφικά χωριουδάκια. Και μάτι δεν κλείσαμε... Photo by Monica HadjiphylactouΣτη Φλωρεντία, ένας πανικός στο σταθμό των τρένων. Αφού μας πρόδωσε η μπαταρία του κινητού τηλεφώνου, δεν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το google maps, για να πάμε με τα πόδια στο ξενοδοχείο. Φάνταζε σαν ένας μικρός λαβύρινθος. Μόνη επιλογή το ταξί. Η Ιταλίδα οδηγός μας έκανε ταυτόχρονα και ξενάγηση. Εντύπωση μου έκανε που περπατούσαν όλοι στη μέση των στενών δρόμων σαν κοπάδι προβάτων και τα οχήματα ως βοσκοί να κατευθύνουν το κοπάδι. Φθάσαμε στο ξενοδοχείο μας κοντά στη Σάντα Κρότσε. Τα κτίρια παλιά, αλλά καλά διατηρημένα, με συνεχείς ανακαινίσεις. Πως αλλιώς άλλωστε να διατηρηθεί η αρχιτεκτονική ιστορία της πόλης; Και καλά κάνουν...σε σύγκριση με την Κύπρο, όπου σπίτια και ξενοδοχεία χτίζονται στις παραθαλάσσιες περιοχές, με γοργούς ρυθμούς, πάνω από αρχαιολογικές ανασκαφές...  Photo by Monica Hadjiphylactou[...]



Έμμεσες φορολογικές σημειώσεις

2018-01-08T14:55:50.097+02:00

Διαβάζουμε κατά καιρούς για αύξηση ανεργίας, μείωση ανεργίας, μειώσεις τιμών αγαθών, αυξήσεις τιμών υπηρεσιών και ούτω καθεξής αναλόγως της οικονομίας. Η Κύπρος, αποτελεί μέρος της ευρωπαικής ένωσης, και η χρήση των εργαλείων της οικονομικής της πολιτικής εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό απο τις πολιτικές της ΕΕ.Πέραν των όσων αρνητικών καταλογίζονται στην ΕΕ από τους επικριτές της, εντούτοις η Ε.Ε έχει και τα θετικά στοιχεία της. Ένα από αυτά είναι το γεγονός ότι διέπεται από κανονισμούς και οδηγίες όσον αφορά τους φορολογικούς συντελεστές τόσο της άμεσης όσο και της έμμεσης φορολογίας.Οι χώρες κράτη μέλη ακολουθούν τις οδηγίες εν μέρει αυστηρά και εν μέρει χαλαρά. Εναπόκειται δηλαδή στην κάθε χώρα να αποφασίζει ας πούμε χαλαρά για το ύψος του εκάστοτε φορολογικού συντελεστή με βάση τους εθνικούς κανονισμούς και νόμους της.Από την άλλη, η αυστηρή οδηγία της ευρωπαϊκής επιτροπής όσον αφορά την έμμεση φορολογία λέει ξεκάθαρα πως δεν επιτρέπεται σε καμία χώρα να μειώσει τον κανονικό συντελεστή του ΦΠΑ κάτω από 15%, προς αποφυγή στρεβλώσεων και ανταγωνισμού σε συγκεκριμένους τομείς δραστηριοτήτων, μέσα στην Κοινότητα. Σε περίπτωση που υπάρξει ενδιαφέρον απο μια χώρα αυτό θα γίνει, για δοκιμαστική λειτουργία αναφορικά με τη δημιουργία θέσεων εργασίας αφού πρώτα το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος πάρει την έγκριση απο την ευρωπαϊκη επιτροπή.Ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες, τόσο η Κύπρος όσο και η Μάλτα διατηρούν μέχρι στιγμής τους χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές. (Κύπρος : 19%, κανονικός, 5%,9% μειωμένος και Μάλτα 18%, κανονικός, 5%,7% μειωμένος). Ένας λόγος των μειωμένων έμμεσων φορολογικών συντελεστών, στην τουριστική βιομηχανία, και παροχής υπηρεσιών επισιτισμού, θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα η αύξηση κινήτρων για τις επιχειρήσεις στη συγκεκριμενη κατηγορία, ώστε να μην προσφεύγουν σε πρακτικές παραοικονομίας.Από 10/1/2011 σε χώρους παροχης υπηρεσιών επισιτισμού και εστίασης απολαμβάνουμε ένα μειωμένο συντελεστή ύψους 9%, συμπεριλαμβανομένων και των αλκοολούχων ποτών, στα υποστατικά αυτού του είδους, της κυπριακής ψυχαγωγικής βιομηχανίας. Αυτομάτως συμπεραίνουμε ό[...]



Ανάγνωσμα

2018-01-08T14:56:27.484+02:00

Αναμεσά στις σελίδες ανακαλύπτεις αργά και σταθερά την μοναδική αλήθεια. Μην ψάχνεις βεβιασμένα για την ουσία στον πρόλογο και στον επίλογο. Τόσο η αρχή όσο και το τέλος διαφέρουν και όσο η αρχή σε ξεγελάει άλλο τόσο και το τέλος. Ουδέποτε διάβαζα μανιωδώς βιβλία. Αραιά και που κανά μυθιστόρημα. Είτε γιατί το βρίσκω ενδιαφέρον, είτε για να αφεθώ νωρίτερα, στην αγκαλιά του Μορφέα. Ελάχιστες φορές ανακάλυψα ενδιαφέροντα βιβλία με το ανάλογο περιεχόμενο. Με λίγο θρίλερ λίγο μυστήριο και με μία δόση ρομαντισμού για πινελιά. Ουδέποτε ήμουν βιβλιοφάγος. Προτιμώ να διαβάζω αυτά που θέλω, επιθυμώ και οφείλω να διαβάσω. Το υπερβολικό και ανούσιο διάβασμα το απέφευγα συνειδητά. Ο σελιδοδείκτης σου υπενθυμίζει σε ποιο σημείο βρίσκεσαι. Αν δεν βρεις αρχικά το νόημα, όπως προανέφερα, μην σκας. Αργά και σταθερά διαβάζεις το σενάριο. Κάποτε σαν πρωταγωνιστής και κάποιες φορές ως παρατηρητής. Συνήθως η παρατήρηση εξιτάρει περισσότερο τους ανθρώπους. Δυστυχώς ή ευτυχώς αναλόγως των περιστάσεων και των "παραστάσεων"...Και τα λεπτά, ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια, μας συνοδεύουν αργά. Άλλοτε, μας συνοδεύουν με γοργούς βηματισμούς. Μην το ψάχνεις περαιτέρω το πως και το γιατί. Χάζευε και μη ερεύνα...Τα ερωτήματα κυριαρχούν κυρίως κάποια πρωϊνά εν μέσω περπατήματος. Εκείνη την ώρα βλέπεις και παρατηρείς ακόμα περισσότερα. Την ώρα που αλλάζει η μέρα χρώμα, την ώρα που συμμετέχεις στην ωραιότητα της φύσης. Αναρωτιέσαι γιατί ο κόσμος βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη μιζέρια. Κάποιοι ξεπερνούν τις δυσκολίες βήμα προς βήμα. Κάποιοι άλλοι παλεύουν να βρουν τρόπους επιβίωσης και υπάρχουν και αυτοί που θέτουν τέρμα στην ύπαρξη τους μεταφορικά και στη χειρότερη περίπτωση...στην πράξη. Οι υπόλοιποι είμαστε απλοί παρατηρητές, κριτικάροντας, και εν ολίγοις, ξεχνώντας και προσπερνώντας. Μικροί θεοί, αληλλοεξοντωνόμαστε και εξοντώνουμε. Μικροί θεοί με μικρό μυαλό..Και κει που απολαμβάνεις τη βόλτα, τα χαράματα σε γνωστό παραλιακό δρόμο, και στην ολιγόλεπτη αγωνία σου, να απολαύσεις την ανατολή του ήλιου, ξαφνικά να βλέπεις μεθυσμένα νειάτα, να μπαίνουν στο αυτοκίνητο με συνοδούς, [...]



Να χαίρονται όσοι ζωγραφίζουν...

2017-10-25T12:58:41.372+03:00

Να χαίρονται όσοι ζωγραφίζουν και όσοι λατρεύουν την τέχνη. Η ενασχόληση των ανθρώπων με αυτού του είδους τη δραστηριότητα, δημιουργεί εναν ήρεμο εσωτερικό κόσμο. Χωρίς σκοτούρες, χωρις άγχος, αφοσιώνεσαι στο έργο. Ξεχνάς για λίγο, την καθημερινή ρουτίνα, και ταξιδεύεις. Σαν να κτίζεις κάτι όμορφο, γιατί το αγαπάς. Και όταν το αγαπάς, το ταξίδι βαίνει καλώς. Όταν δεν το αγαπάς, το ταξίδι βαίνει αλλιώς.Κάνοντας, ένα μικρό απολογισμό και σαν μικρή παρένθεση, νιώθω τυχερή, όντας περιτριγυριζόμενη από ανθρώπους αξιόλογους, ευγενικούς, ευαίσθητους και πρωτίστως γνήσιους. Στη ζωή μου, ως επί το πλείστον, οι γυναίκες πάντα κυριαρχούσαν. Ίσως λόγω του φύλου. «Λογικό» δεν είναι; Σε όμορφες στιγμές, και σε άσχημες στιγμές, εκεί η μία για την άλλη. Σε χαρούμενα γεγονότα, οπως, ένας γάμος, μια εγκυμοσύνη, στιγμές αγωνίας για εξεύρεση εργασίας, αλλά και σε άσχημα γεγονότα, όπως αρρώστιας, πένθους, χωρισμού, απώλειας εργασίας, οικονομικής δυσκολίας. Λίγες παιδικές μου φίλες, με τις οποίες κάποιες φορές μπορεί να απομακρυνόμαστε αλλά, παρόλα αυτά, χωρις να παρεξηγούμε, γνωρίζουμε την αγάπη που έχουμε η μία για την άλλη και σε κάθε αντάμωση όλα μοιάζουν ακρίβώς το ίδιο. Σαν να μην άλλαξε κάτι. Σαν να γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι είμαστε μαζί, ακόμα και σε περιόδους απουσίας. Μόνο που υπάρχουν εποχές, στις οποίες κλείνεσαι, και δεν αναζητάς κανέναν. Και είναι όντως, μεγάλο λάθος να απομακρύνεσαι, από τις πραγματικές φιλίες και απο τους ανθρώπους που σε γνωρίζουν. Γιατί είναι από τις λίγες σχέσεις που «ζωγράφισες», έκτισες, επένδυσες και κράτησες. Και είναι τυχεροί όσοι το βιώνουν μονίμως στη ζωή τους. Κανείς δεν επιζητά και κάτι περισσότερο άλλωστε. Ο απλός άνθρωπος αρκείται στις λίγες ποιοτικές και ουσιαστικές σχέσεις.Να χαίρονται επίσης όσοι «ζωγραφίζουν», ένα κόσμο όμορφο, χωρίς κακία, χωρίς αλλότρια συμφέροντα, και χωρίς να διακατέχονται από ναρκισσισμό. Ο ναρκισσισμός στη χειρότερη του μορφή, θεωρώ πως είναι μια κρυφή ψυχική αρρώστια. Δεν γράφω ως ειδικός και δεν είναι σκοπός μου να κάνω τον ειδήμονα επί παντός επιστητού. Λίγοι γνωρίζουν πλήρως το[...]



Οι μάσκες

2017-10-25T12:59:24.363+03:00

Και επανέρχομαι στο θέμα του χρόνου. Στον χρόνο που κυλάει, με γρήγορους ρυθμούς και εντούτοις, δεν λέει να αλλάξει. Οι δείκτες του ρολογιού κόλλησαν εκεί...πάνω σε ένα εφτά και πάνω σε ένα τέσσερα. Οι τελευταίες εβδομάδες ήταν κρίσιμες εδώ στο νησί και στη συνέχεια έγιναν όλα μπουρλότο με ένα τρόπο "ολιγόλεπτο" και "μαγικό". Και τι είναι ο χρόνος άλλωστε; Μάλλον μια κατασκευή του ανθρώπινου μυαλού;Εν πάση περιπτώσει, στο νησί, "όλα μπουρλότο, αλλά όλα καλά". Ξεκίνησαν ήδη τα τύμπανα της προεκλογικής, των αλλαγών, των φυλακών...Όλοι σχεδόν επί καθημερινής βάσης στα πηγαδάκια των μοναχικών και κρύων κυπριακών καφετεριών μιλάνε για το μέγεθος της διαφθοράς, ασκούν κριτική, αναθεματίζουν. Μοναχικών και κρύων, γιατί μόνοι μας τα λέμε και μόνοι μας τα ακούμε, σύμφωνα με την λαϊκή γνώμη.Από την άλλη, λιγότερο πια το κρύο. Βγάλαμε αισίως το χειμώνα και οδεύουμε προς την άνοιξη. Και λίγο πριν ανέβει η θερμοκρασία, οι μάσκες για κάποιους πέσανε, και ξεγυμνώθηκαν. Έστω και με την επερχόμενη αλλαγή της θερμοκρασίας, θα λεγα πως, οι μάσκες της ψευδοέπαρσης, οι μάσκες των εγωιστικών διαθέσεων εξακολουθούν να υφίστανται και να κυκλοφορούν "ελεύθερα" είτε μέσα από της φυλακής τα σίδερα, είτε εκτός...Ναι, η διαφθορά, υπάρχει σε μεγάλο βαθμό εδώ στο νησί, σύμφωνα, με τα αποτελέσματα του Δείκτη Αντίληψης της Διαφθοράς (ΔΑΔ) για το 2016. « Η Κύπρος ανάμεσα στις 31 ευρωπαϊκές χώρες, βρίσκεται στην 22η θέση, σημειώνοντας πτώση τεσσάρων θέσεων σε σύγκριση με το 2015... Η τάση αυτή μπορεί να αποδοθεί στις υποθέσεις διαφθοράς που παραπέμπονται στη δικαιοσύνη τα τελευταία χρόνια και επομένως έχουν αντίκτυπο και στις αξιολογήσεις που γίνονται.» (πηγή: http://transparencycyprus.org/archives/4890 ). Σχεδόν ένα εκατομμύριο πολίτες, όπου λίγο πολύ, λόγω ακριβώς και του μικρού μας πληθυσμού, όλοι γνωρίζουν, είτε ο ένας τον άλλο, είτε ο ένας για τον άλλο. Και επικρατεί μια περίεργη σιωπή...αλλά στους αναθεματισμούς, είμαστε συνήθως, πρώτοι στην πίστα της μάγκικης εξουδετέρωσης αντιπάλων και μη. Η μαγκιά όμως, εξαντλείται στην κριτική και σε επεα πτερόεντα...Παρόλα αυτά, κα[...]



Το φιλαράκι

2017-10-25T13:01:30.602+03:00

Στην νήσο Κύπρο όλοι, σχεδόν, έχουν από ενα σπίτι. Κάποιοι και από ενα εξοχικό. Οι πλείστες οικογένεις και από δυο τρία αυτοκίνητα. Άλλοι, και από μια τραπεζική θυρίδα, οπου ειναι τοποθετημένα τα διαμαντένια δακτυλίδια και τα χρυσαφικά. Κυρίως, αρκετά μετρητά σε ρευστό, για ώρα ανάγκης...Παρόλο που, πριν περίπου μια εικοσαετία, τα πράγματα ηταν απλά. Χωρίς πολυπλοκότητες. Η τράπεζα ήταν το καλύτερο φιλαράκι του επιχειρηματία και καταναλωτή. Ικανοποιούσε όλες τις ανάγκες τους. Πρωτίστως, «νοιαζόταν». Ειτε σε θέματα αγοράς υποστατικού για εκκίνηση επιχείρησης, ειτε σε θέματα υγείας, π.χ, πολυδάπανης εγχείρησης, ειτε θέματα σπουδών, είτε αγοράς και ανεγερσης οικίας.Τα επιτόκια δανεισμού για την τότε εποχή, κυμαίνονταν στα υψη. Το ρευστό, δινόταν σε χρόνο ρεκόρ, χωρίς την απαραίτητη και κυρίως αναλυτική παρουσίαση στοιχείων απο πλευράς του δανειολήπτη. Στην πορεία, έγινε ακόμα καλύτερο το φιλαράκι. Ικανοποιούσε πολύ περισσότερες υλιστικές αναγκες. Βοηθούσε τον κόσμο να παντρεύεται και να κάνει μία αξιοπρεπέστατη εμφάνιση σε ακριβούς χώρους δεξιώσεων. Πλήρωνε μέχρι και το honeymoon. Επίσης το φιλαράκι, ως γνήσιος ανθρωπιστής παρείχε δάνεια για ταξίδια αναψυχής, και το καλύτερο από όλα, παρείχε δάνεια σε άνεργους και άεργους που δεν είχαν υπο τον ήλιο μοίρα. Μα τι ευγενική χειρονομία...Με τα χρόνια, σιγά σιγά, φτάσαμε στο ζενίθ. Η Κύπρος μεσουρανούσε. Τα δάνεια καταναλωτικά, επιχειρηματικά, και στεγαστικά ήταν στα ύψη. Το φιλαράκι, μας αγαπούσε, χωρίς κριτήρια και έδινε χρήματα όποτε γινόταν επιθυμητό, χωρίς κατανάγκην την απαίτηση παρουσίασης στοιχείων. Είχε πλήρη εμπιστοσύνη στον επιχειρηματικό κοσμο και στο καταναλωτικό κοινό. Συνέχιζε, να δανειοδοτεί ασύστολα...Και ξαφνικά, ενα όμορφο πρωινό, το παραμύθι τελείωσε. Απο το μια φορά και εναν καιρό, μέχρι το ζήσανε αυτοί καλά και μεις καλύτερα, καταλήξαμε στο ζήσανε αυτοί (τα φιλαράκια) και μεις στον αναπνευστήρα. Εννοείται, πως οι τρομάρες αυξάνονταν ημέρα με την ημέρα. Απο το 2011 συγκεκριμένα, τα όνειρα, έγιναν σκόνη και θρύψαλα. Αποκοπές μισθών υπαλλ[...]



Αλήθεια ή ψέμα;

2017-10-25T13:02:41.158+03:00

Το πρώτο δοντάκι επιτέλους έπεσε. Ο ενθουσιασμός μεγάλος. Σε μεταβατικό στάδιο πλέον, κάπου γύρω στα έξι και κάτι χρονάκια. Η ανυπομονησία για την επίσκεψη της νεράιδας, ακόμα μεγαλύτερη. Ναι, το δοντάκι, πρέπει να πάρει τη θέση του κάτω από το μαξιλάρι, σύμφωνα με την παράδοση. Ένα δικαιολογημένο ψέμα, των μεγάλων, απέναντι, στα παιδάκια που βιώνουν αυτή την πρωτόγνωρη εμπειρία. Ένα αθώο νεραϊδένιο ψέμα που οδηγεί στην καλύτερη αντιμετώπιση της μεταβατικής ζωής, των μικρών παιδιών. Ένα ψέμα, που διώχνει την στιγμιαία αίσθηση απώλειας του δοντιού. Είναι χαρά όλων μας, να βλέπουμε μικρά αθώα βλέμματα, χαμόγελα και γέλιο. Γιατί, αλλιώς είναι ο παιδικός ενθουσιασμός και αλλιώς ο ενήλικος. Η διαφορά βρίσκεται στην αθωότητά των μικρών παιδιών, καθώς επίσης και στη γνήσια εικόνα τους. Τα παιδάκια, κινούνται ανάμεσα στη φαντασία και στην καλοσύνη. Δεν γνωρίζουν τι εστί ψεύδος. Με το μοναδικό τους τρόπο, θέλουν να μαθαίνουν πάνω στον ενθουσιασμό τους πράγματα. Ρωτάνε, γιατί, πώς, και πότε. Άλλοτε από αφέλεια, και άλλοτε από ανάγκη για μάθηση. Ουδέποτε από πονηράδα. Λατρεύουν και επαναλαμβάνουν κάθε τι που τους αρέσει και αγαπάνε. Τρέχουν, κρύβονται, παίζουν, γελάνε. Με την καρδιά τους...Κάποιοι λένε, ότι πέραν της ηλικίας, και της ενήλικης ζωής, νιώθουν σαν μικρά παιδιά. Κάποιοι άλλοι, νιώθουν ήδη γερασμένοι, χωρίς να είναι μεγάλοι, και εμμέσως παραιτούνται από την ίδια τη ζωή, μεμψιμοιρώντας, από τις σκοτούρες και τις υποχρεώσεις τους. Η οπτική με την οποία αντιμετωπίζει ο καθένας την καθημερινότητα του, διαφέρει. Όπως και το σκεπτικό. Σίγουρα η υπερβολική ανάλυση δεν κάνει καλό. Σημασία έχει η απλότητα. Για παράδειγμα, όταν ρωτάει κάτι ένα μικρό παιδί, του απαντάς όσο πιο απλά γίνεται. Ξεκάθαρα χωρίς υπεκφυγές... χωρίς φόβο... χωρίς δειλία. Με μια απλή εξήγηση. Γιατί τα μικρά παιδιά και όσοι νιώθουν παιδιά ζούνε σε ένα αγγελικά καλοσυνάτο, πλασμένο κόσμο, και ξέρουν να κατανοούν, χωρίς να παρεξηγούν. Ναι, ίσως στεναχωρηθεί το παιδί, εάν το αγαπημένο του παιχνίδι, χαλάσει, αλλά οφείλεις ως γον[...]



Γκαρνταρόμπα

2017-10-25T13:04:04.241+03:00

Εδώ στην Κύπρο, το καλοκαίρι κρατάει λίγο περισσότερο από τρεις μήνες. Συνήθως το απολαμβάνουμε για περίπου έξι μήνες. Αν και Φθινόπωρο, εντούτοις η ψύχρα αργεί, εν αντιθέσει με το καθιερωμένο κλίμα της εποχής. Μπήκαμε στον Οκτώβρη και τον πορεύσαμε σαν ένα καλοκαιρινό περίπατο. Στον Νοέμβριο θα μπούμε πλέον για τα καλά στην αλλαγή του κλίματος και μέχρι τα Χριστούγεννα θα είμαστε παγωμένοι θεατές με την υποστηρικτική ζεστασιά του καλοριφέρ, των ταινιών, του καπουτσίνο και του τζακιού. Και οι εποχές επαναλαμβάνονται...Η γκαρνταρόμπα, καμαρούλα μια σταλιά, δύο επί δύο. Άραγε, τι να κατεβάσω και τι να ανεβάσω; Τα χειμωνιάτικα ενδύματα, στην μία πλευρά, και τα καλοκαιρινά στην άλλη πλευρά. Στην ενδιάμεση πλευρά κυριαρχεί ένα μείγμα συνδυασμού ανοιξιάτικων και φθινοπωρινών ειδών ένδυσης. Ξαφνικά, αντιλαμβάνομαι, ότι, δεν χρειάζεται ούτε να ανεβάσω αλλά ούτε και να κατεβάσω. Και ευτυχώς δηλαδή, που προνόησα, με την βοήθεια του αρχιτέκτονα και του ξυλουργού, λίγα χρόνια προηγουμένως. Εκείνο που χρειάζεται, προς το παρόν, είναι μία πλήρης αναδιάρθρωση της γκαρνταρόμπας, δηλαδή, πέταγμα παλιών και αγορά νέων ενδυμάτων. Το όνειρο κάθε γυναίκας, η ατομική ανανέωση. Υλιστικό μεν, αναγκαίο κακό, δε. Αν είχα όμως πρόθεση και όρεξη, για debate, μεσονύχτιων ωρών, η γκαρνταρόμπα μου θα ήταν πλήρως εφοδιασμένη με κάθε λογής βραδυνά φορέματα και προκλητικά είδη ρουχισμού. Έλα ντε όμως, που δεν έχω ούτε πρόθεση αλλά ούτε και όρεξη για προκλήσεις. Εκτός από τα συνήθη ρούχα που βρίσκουμε κατά καιρούς στο παζάρι, διατηρώ και κάποια συλλεκτικά κομμάτια, ένα καφέ δερμάτινο σακκάκι, καθώς επίσης και ένα μαύρο δερμάτινο σακκάκι τα οποία χρονολογούνται μεν, αλλά είναι διαχρονικά και εξόσων θυμάμαι ήταν και πολύ ακριβά. Μαρέσουν πολύ τα σακκάκια και ειδικά τα δερμάτινα. Δεν χαλάνε εύκολα. Σταθερή αξία στην γκαρνταρόμπα κάθε ανθρώπου.Γνωρίζουμε σχεδόν όλοι, ότι είναι άσκοπο, να προσπαθείς να δείξεις κάτι που δεν είσαι. Όσα ωραία ρούχα και αν έχεις , και όσα ακριβά ρούχα και αν αγοράσεις, άμα λε[...]



Όχι στο εικοσάποντο τακούνι

2016-11-25T08:45:20.728+02:00

Η αλήθεια είναι πως μικρή αν και λάτρευα το νερό, εντούτοις φοβόμουνα να κολυμπώ στα βαθιά χωρίς τα μπρατσάκια μου. Ίσως με το πέρασμα των χρόνων, μεταβάλλεσαι, βελτιώνεσαι και οι φοβίες λιγοστεύουν, όσον αφορά τις κολυμβητικές ικανότητες, τουλάχιστον, για κάποιους από εμάς. Το ότι τόλμησα αυτό το καλοκαίρι, και κολύμπησα χωρίς σωσίβιο στα βαθιά νερά, για μένα είναι πολύ σημαντικό και άκρως τολμηρό. Αν και για κάποιους, φαντάζει περιττό και κωμικό, εντούτοις ηταν έντονη η αίσθηση υπερηφάνειας τη στιγμή εκείνη, άσχετα αν έκανα ταυτόχρονα και την προσευχή μου, μην με παρασύρει το ρεύμα.Και μιας και γράφω για φοβίες, υπάρχει μία, η οποία όσο και να το προσπαθήσω, δεν θα αποβληθεί ποτέ, γιατί σε ότι αφορά εμένα, είναι πρακτικά αδύνατο. Το εικοσάποντο τακούνι!Τρομάζω κάθε φορά που βλέπω ψηλά παπούτσια πέραν των δέκα εκατοστών, γιατί γνωρίζω εκ των προτέρων πως αν αποπειραθώ να φορέσω γόβα στιλέτο, το πιο πιθανόν, είναι, να ταραχθεί η σωματική ισορροπία μου, προυποθέτοντας ότι δεν στηρίζομαι πάνω σε κάποιον άλλο. Συνεπώς, επιλέγω, τη μη αναζήτηση στήριξης, και την αποφυγή του τακουνιού των είκοσι πόντων, εκτός και αν ζούσα φυσικά στην αριστοκρατία του 16ου αιώνα, όπου οι γυναίκες με πολύ ψηλά τακούνια, στηριζόντουσαν στους υπηρέτες τους, για να μετακινηθούν. Μπας και χάσουν τα ύψη, τρομάρα τους.Η ιστορία του τακουνιού δεν είναι όμως τόσο απλή. Διαβάζοντας διάφορες πηγές στο διαδίκτυο, υπάρχει αρκετό και αρκετά ενδιαφέρον υλικό. Γνωρίζατε για παράδειγμα πως οι πρώτοι που φόρεσαν τα τακούνια ήταν οι άντρες; Τον 9ο αιώνα, οι Πέρσες στρατιώτες και συγκεκριμένα οι έφιπποι, με σκοπό τη βελτίωση των μαχητικών ικανοτήτων τους, προσθέσανε τακούνια στα παπούτσια τους, για να μη γλιστράνε από τα άλογα, και να σημαδεύουν καλύτερα τον εχθρό. Συνεπώς, βρήκαμε τους υπαίτιους του μαζοχισμού των γυναικείων ποδιών... Στην πορεία, τον 17ο αιώνα τα τακούνια φοριόντουσαν από γυναίκες και άντρες σαν σύμβολο της αριστοκρατίας στην Ευρώπη. Αφού έγινε σιγά σιγά μόδα από τις γυναίκες, οι άντρες γ[...]



Τρέξε σαν στο Kaihogyo

2016-11-25T08:57:33.216+02:00

Για άλλο θέμα, ξεκίνησα να γράφω. Ίσως η αλλαγή να προέκυψε εντελώς συμπτωματικά. Ενώ θες να γράψεις, για θέμα των ημερών, που ταλανίζει την κοινωνία, εντούτοις ο καταιγισμός αλλεπάλληλων πληροφοριών, οπτικών ερεθισμάτων, προσωπικών βιωμάτων και προεκτάσεων, δημιουργούν μια εσωτερική απροσδιόριστη πάλη. Ίσως επανέλθω σε μεταγενέστερο στάδιο, στο θέμα που απασχολεί τα μέλη της κοινωνίας και για το οποίο είχα ξεκινήσει, μιας και είναι διαχρονικό. Προς το παρόν ας υποκύψουμε στην εσωτερικότητα...Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει βρίσει , θυμώσει, ξεσπάσει στη ζωή του. Εκτός και αν πρόκειται περί ιερωμένου του Θιβέτ. Λένε πως οι Θιβετιανοί μοναχοί, έχουν μια ηρεμία μοναδική και ασυνήθιστη, λες και την καλύπτει ένα πέπλο μυστηρίου, κάτω από το οποίο ελάχιστοι άνθρωποι έχουν δει. Γιατί, υποθέτω, άλλο να διαβάζεις για αυτούς, και άλλο να τους ζεις από κοντά.Ελάχιστες όμως μαρτυρίες, υπάρχουν για την προσωπική μυστήρια ζωή των μοναχών ονόματι kaihogyo, μιας και για τη συγκεκριμένη κατηγορία απαγορεύεται ακόμα και η φωτογράφιση τους. Κάπου διάβαζα οτι για να πετύχουν σαν ιερωμένοι και να γίνουν kaihogyo, πρέπει να περάσουν πρώτα, εφτά χρόνια εκπαίδευσης. Διαφορετικά, αν αποτύχουν τη δοκιμασία οδηγούνται στην αυτοκτονία, θέτοντας τέρμα στη ζωή τους. Και τι προϋποθέτει αυτό; Για 100 συνεχόμενες μέρες το χρόνο, τρέχουν, στα βουνά, ώρα 12 τα μεσάνυχτα, για 40 χιλιόμετρα. Με την πάροδο των χρόνων, τα χιλιόμετρα αυξάνονται. Τι σου είναι ο άνθρωπος τελικά; Προσωπικά αλλά και οι πλείστοι από εμάς πιστεύω, αν έτρεχα η ωρα 12 τα μεσάνυχτα σε θεοσκότεινα δάση και βουνά, με συνθήκες παγωνιάς, δεν θα την εβγαζα καθαρή. Το σίγουρο, είναι πως, θα χτύπαγα απο την πρώτη κιόλας νύχτα, κατευθείαν σε πέντε με έξι δέντρα...πέραν της αδιανόητης απόστασης των σαράντα χιλιομέτρων.Άρα, δεν θα γινόμουν ποτέ kaihogyo!!! Η εσωτερική ηρεμία πάντως αν μπορούσε να αποκτηθεί χωρίς να απειλείται η σωματική μου ακεραιότητα, θα μου ήταν χρήσιμη. Ωραίο πράγμα, να 'χεις ηρεμία, ειτε εσωτερική, είτε, εξωτερική. Άμα[...]



Το σαραβαλάκι

2016-11-25T08:55:23.081+02:00

«Το σαραβαλάκι μου είναι το πιο φίνοΟύτε εκείνο μ' άφησε, ούτε εγώ τ' αφήνωΌλο το ψωμάκι του φαγωμένο το'χειΚι όμως το κακόμοιρο δε μου λέει όχιΣτις ανηφοριέςΣτις ανηφοριές μουγκρίζειΣτις κατηφοριέςΣτις κατηφοριές ρολάρειΚι όταν βρει τον ίσιο δρόμοΠερπατάει με καμάριΝτούκο ντούκου τάκα τάκαΚι έχει και μεγάλη πλάκα»Κάπως έτσι περίγραψε ο Αλέκος Σακελαρίου το σαραβαλάκι, με τα πάνω του, με τα κάτω του, και με τα ντούκο, ντούκου, τάκα τάκα του. Κάτι σαν την κυπριακή οικονομία... ένα πράγμα. Από αρχαιοτάτων χρόνων η Κύπρος είχε το προτέρημα της γεωστρατηγικής της θέσης. Συναλλαγές προϊόντων, κυρίως με Αίγυπτο και Μικρά Ασία, μέσω της εμπορίας χαλκού, χάρις στην ύπαρξη των πλούσιων κοιτασμάτων χαλκού, αποτελούσε μία χώρα προσέλκυσης των γειτονικών λαών. Το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων του νησιού ήταν ψηλό για την τότε π.Χ εποχή, χωρίς «κουρέματα» , αποκοπές, ελάχιστα εγγυημένα εισοδήματα και απειλητικές διαθέσεις γειτονικών χωρών. Στην πορεία, πέρασαν αρκετοί κατακτητές, όπως Ασσύριοι, Αιγύπτιοι, Πέρσες, Ρωμαίοι, Τούρκοι, Άγγλοι... και αρκετά παραλλαγμένα και μη γονίδια. Από την άνοδο, στην πτώση και από την πτώση, στην κατάπτωση...Σήμερα, πλέον, η Κύπρος είναι διεθνώς αναγνωρισμένη ως ένα κράτος μέλος της Ευρώπης, όχι τόσο για τις εξαγωγές της, αλλά κυρίως, για την παροχή νομικών, χρηματοοικονομικών , και φορολογικών υπηρεσιών προς εταιρείες διεθνών δραστηριοτήτων. Μικρή χώρα σε μέγεθος, κατάφερε διαμέσου των τελευταίων δεκαετιών να εισέλθει σε ανοδική οικονομική πορεία μέσω της παροχής κυρίως υπηρεσιών συμβουλευτικού και επενδυτικού χαρακτήρα και φορολογικών κινήτρων.Από την άλλη, η ύπαρξη περαιτέρω κοιτασμάτων φυσικού αερίου, στα τεμάχια της κυπριακής ΑΟΖ, φέρνει πλέον τη χώρα στο διεθνές προσκήνιο μέσω της προσέλκυσης ισχυρών ξένων επενδυτών, εταιρειών «μαμούθ», κοινοπραξιών και προσφοροδοτών. Διεθνείς εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον εντοπισμό υποθαλάσσιων ενεργειακών αποθεμάτων, έχουν κατακλύσει τα θαλάσσια ύδατα τ[...]



Ρουα Ματ

2016-11-25T08:53:31.849+02:00

Πίνοντας το κυπριακό καφεδάκι μου, αναρωτιέμαι. Αναρωτιέμαι με ένα γιατί ολιγόλεπτης και ταυτόχρονα, επαναλαμβανόμενης αμφιβολίας, μιας και παρακολουθούμε σοβαρές εξελίξεις ανά το παγκόσμιο. Οι οποίες εξελίξεις, ποικίλουν αναλόγως εθνικότητας, πολιτικών και οικονομικών καταστάσεων κάθε χώρας. Σε τούτο τον πλανήτη που σταδιακά, μοιάζει πως εκρύγνηται σαν ηφαίστειο. Οι άνθρωποι, γεννήθηκαν χωρίς να γνωρίζουν τι εστί κακία. Όλα τα μωρά που έρχονται στη ζωή, αρχικά μεγαλώνουν με μια πρωτόγνωρη αθωότητα. Είναι θέμα μερικών χρόνων, μέχρι να μεσολαβήσει η διαδικασία της εκμάθησης των διαφόρων συναισθημάτων. Μέχρι να αντιληφθούν τη λογική των πραγμάτων, διέρχονται από ένα μακρύ δρόμο εικόνων, θεωριών, ιστορικών και μελλοντικών αναζητήσεων. Στην πορεία κάποιοι γνήσιοι άνθρωποι, χάνονται, ή εσκεμμένα, τους εξαφανίζουν... Ενώ κάποιοι άλλοι, ανούσιοι άνθρωποι, οι οποίοι συνήθως είναι αυτοί που εξαφανίζουν τους γνήσιους ανθρώπους... επιβραβεύονται! Τραγική ειρωνεία. Πώς είναι δυνατόν ένα μωρό παιδί, να καταλήγει εκ παραδρομής, δολοφόνος σκοτώνοντας, μαζικά αθώους ανθρώπους; Πώς είναι δυνατόν μια αθώα ψυχούλα, να καταλήγει να θανατώνει, ανθρώπους διαφορετικής θρησκείας, ή διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων; Πώς είναι δυνατόν, ένα μικρό αγόρι, να γίνεται δικτάτορας και να συνεχίζει με τα ετσιθελικά καπρίτσια του; Πώς είναι δυνατόν, ένα μικρό παιδάκι, μεγαλώνοντας, να αποζητά λανθασμένα, τις ευρωπαϊκές αξίες, και να ψάχνει εναγωνίως, τρόπους να τις «διατηρήσει», ή ακόμα και να τις επιβάλει; Πώς είναι δυνατόν, η αθωότητα να γίνεται δαιμονισμός στο μεγαλείο του; Μήπως τελικά φταίμε όλοι εμείς, ο καθένας με το δικό του μερίδιο και όλοι ως κοινωνία, για την μελλοντική μας κοινωνία και τα μελλοντικά μέλη της;Στα μέσα του καλοκαιριού λοιπόν, προσπαθείς να χαλαρώσεις... αλλά «τα αηδόνια να μην σ΄αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες». Η φρίκη του πολέμου, στιγματίζει τους ανθρώπους, όπου και αν πάνε, όπου και αν μένουν. Για ένα αδειαν[...]



Αντιθέσεις

2016-11-25T08:52:01.452+02:00

Ηρεμία. Γαλήνη. Ανάπαυση. Με χίλιες και μια λέξεις μπορείς να περιγράψεις την, ποθούμενη για τους πλείστους αλλά πραγματικότητα για τους ελάχιστους, αίσθηση της χαλάρωσης εν μέσω της καθημερινότητας. Ελάχιστοι άνθρωποι, έχουν πρόσβαση στο μονοπάτι της ηρεμίας. Άραγε, γιατί να συμβαίνει αυτό; Όλοι άνθρωποι δεν είμαστε; Ερωτήματα τα οποία ο καθένας από εμάς, σίγουρα έχει θέσει στον εαυτό του, μέσα σε όλο αυτό το χάος που αντιμετωπίζει χρόνο με το χρόνο η ανθρώπινη κοινότητα, εν μέσω οικονομικής κρίσης και δημιουργίας νέων ηθικών διλημμάτων. Η θερμοκρασία αγγίζει τους 41. Κάπου εκεί κοντά είναι και η ηλικία σου. Ρεμβάζεις συντροφιά με ένα ανάλαφρο δροσερό αεράκι κατευθείαν από το κλιματιστικό. Σταθερή συχνότητα η οποία εκ συνεπείας υπακούει στο άγγιγμα του κοντρόλ. Και σκέφτεσαι πως αν όλα λειτουργούσαν με πατήματα κουμπιών δεν θα υπήρχαν προβλήματα παρά μόνο, εκ του ασφαλούς, σταθερές εντολές. Και επειδή δε λειτουργούν όλα με ένα τηλεχειριστήριο, προπαντός οι άνθρωποι, διερωτάσαι: αν υπάρχει μία μεγαλύτερη οντότητα, τότε γιατί έφτιαξε τους ανθρώπους τόσο σύνθετους; Τους έδωσε λογική αλλά και βλακεία. Τους έδωσε υγεία αλλά και ασθένειες. Τους έδωσε αισθήματα αλλά και αναισθησία. Τους έδωσε καλοσύνη αλλά και κακία. Τους έδωσε γέλιο αλλά και κλάμα, όπως και τόσες άλλες αντιθέσεις... Έτσι οι συνδυασμοί γίνονται σχεδόν άπειροι. Δεν υπάρχει τηλεκοντρόλ με μερικά κουμπάκια για να επιλέξεις την κατάλληλη λειτουργία στην οποία θα ήθελες να βρίσκεσαι.Κάποτε πάλι συμπεραίνεις, πως ίσως είναι απλά τα πράγματα αρκεί να αποδεχτούμε αυτό που ο καθένας μας είναι. Παρόλα αυτά, διαπιστώνεις επίσης πως ανάμεσα μας ζούνε άνθρωποι και Άνθρωποι. Κάποιοι τυχαίνει να είναι μονίμως ανθρωπάκια και κάποιοι άλλοι κυρίως ανθρωπιστές. Κάποιοι μπορούν να μπαινοβγαίνουν και στις δύο κατηγορίες εκ περιτροπής. Είτε υποκριτικά και σκόπιμα ωσάν χαμαιλέοντες, είτε συγκυριακά και άβουλα λόγω ενστίκτου αυτοσυντήρησης. Έτσι, σε σπάν[...]



Καλοκαιράκι!

2016-11-25T08:48:52.972+02:00

Καλοκαιράκι λοιπόν! Οι ζέστες άρχισαν. Θες να μπεις στο πρώτο αεροπλάνο και να ξεφύγεις μακριά. Πόσοι άραγε δεν κάναμε την ίδια σκέψη; Από που να ξεφύγεις όμως; Από τη ρουτίνα; Από την κρίση αξιών; Από την εργασία; Από τα χρέη; Όσο δε, για το τελευταίο ερώτημα, λίγο δύσκολο να πάρεις το αεροπλάνο εκτός και αν πετύχεις καμιά φθηνή αεροπορική προσφορά ή κανά φθηνό ξενοδοχείο. Τα πεντάστερα ξενοδοχεία τα αποχαιρετήσαμε προ πολλού. Πάει το μπουφέ των δέκα εθνικοτήτων. Μας αρκεί πλέον η μαρμελάδα, το τυρί και το ψωμί. Ω ρε γλέντια! Χαριτολογώντας, και χωρίς να θέλω να θίξω τα ευγενή συναισθήματα των αναγνωστών μου... επιτέλους ξυπνήστε! Πάψετε να μεμψιμοιρείτε! Είτε το αεροπλάνο πάρετε, είτε εδώ μείνετε για διακοπές, καλό θα σας κάνει να είστε καλά μέσα σας. Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να πάει μακριά για να νιώσει καλά. Από την άλλη πλευρά όταν το πράξει καλό θα είναι να το επιλέξει γνωρίζοντας ότι θα περάσει καλά εκεί που θα πάει και θα είναι ψυχολογικά ήρεμος. Αν γυρίσετε πίσω και μας πρήξετε για τον ξεναγό, το room service, το φαγητό, τις τιμές, και την κούραση σας, μην πάτε καλύτερα. Είναι λυπηρό, να ακούς κυρίως από ζευγάρια ότι ξοδέψανε ολόκληρη περιουσία για να πάνε διακοπές, είτε εντός είτε εκτός, χωρίς ένα θετικό σχόλιο. Θαυμάζω τους γνήσιους singles και τα γνήσια couples που όπου και αν πάνε απλά γουστάρουν και απολαμβάνουν τη ζωή τους, είτε διαμένουν σε ξενοδοχείο, είτε σε κοιτώνες, είτε σε αντίσκηνο.Θυμάμαι, κάποτε ενώ ήμουν στην Αθήνα, χωρίς ταξιδιωτικό πρόγραμμα, είχα γνωρίσει εντελώς τυχαία ένα διάσημο ζωγράφο διεθνούς φήμης. Ηλικιωμένος και ευγενέστατος κύριος. Ένιωσα ρίγος και δέος, συναισθήματα τα οποία μόνο οι καλλιτέχνες αντιλαμβάνονται. Μου εξιστόρησε τα προσωπικά του βιώματα, για τα καράβια, τη θάλασσα, τη μετανάστευση και την ενασχόληση του με τη ζωγραφική, παρόλο που γνώριζε ότι δεν ήμουν συλλέκτης έργων τέχνης. Εντούτοις, η μαγεία βρισκόταν στο ότι ενώ δεν ήταν προσχεδιασμένο απλά συνέβηκε.[...]



Λαϊκίστικες διαθέσεις

2016-11-25T08:47:50.757+02:00

Πολλοί με έντονες κρίσεις θυμού, αρκετοί έξω φρενών, άλλοι τόσοι πυρ και μανία. Καθημερινές συμπεριφορές που όλοι σχεδόν οι πολιτικοί μας φωστήρες επιδεικνύουν. Οι φωνές αυτόκλητων πολιτικών «διανοούμενων» στη μέγιστη ένταση σε καιρούς χαλεπούς. Ιδιαίτερα σε τηλεοπτικές εκπομπές. Ο απλός κόσμος περιορίζεται σε συζητήσεις σε πηγαδάκια εντός και εκτός παρέας. Περί ρουσφετολογίας, απαξίωσηςκαι χαμένων ηθικών αρχών. Ενίοτε, περιορίζεσαι υπό φόβο, και τίθεσαι υπό αμφισβήτηση αν εκφράσεις τις ειλικρινείς απόψεις σου. Διαφωνείς, συμφωνείς και πάει λέγοντας. Τελείωσαν τα προεκλογικά, και μένει το Κυπριακό εδώ στο νησί. Ένα πολιτικό πρόβλημα που κρατάει χρόνια. Ίσως αν τυχόν και επιλυθεί, να μην υπάρχει και λόγος ύπαρξης κάποιων πολιτικών. Ίσως...κάποιοι βολεύονται και άλλοι ξεβολεύονται. Το κεφάλι μας είναι έτοιμο να εκραγεί με τον καθημερινό καταιγισμό των διαβολικών ξένων συνωμοσιών, πράξεων και θεωριών. Τουτέστιν, δεν ορίζεις, σε ορίζουν. Το παιχνίδι, λένε, ήδη χάθηκε. Γίναμε, λένε, έρμαιο της άκρατης επιμονής του Ερντογάν. Καταντήσαμε, λένε, φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Απλοί παρατηρητές υπό το φως των εξελίξεων. Εκεί που πας να βγεις κερδισμένος, βγαίνεις χαμένος. Το παιχνίδι είναι δικό του. Μέχρι και 53 αραβικά άλογα έλαβε από Εμίρη του Κατάρ. ως δώρο. Τελικά τόσο άβουλος και αδύναμος λαός είμαστε που οπισθοχωρούμε στις φοβέρες ενός ανατολίτη; ΄Η μήπως κάποιοι επαγγελματίες πολιτικοί, από φόβο μην χαθεί ο λόγος ύπαρξής τους, προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι καλύτερα να περιμένουμε να ξυπνήσει ο μαρμαρωμένος βασιλιάς;Ένα πολιτικό πρόβλημα που κρατάει χρόνια. Ίσως αν τυχόν και επιλυθεί, να μην υπάρχει και λόγος ύπαρξης κάποιων πολιτικών. Ίσως...κάποιοι βολεύονται και άλλοι ξεβολεύονται. Το κεφάλι μας είναι έτοιμο να εκραγεί με τον καθημερινό καταιγισμό των διαβολικών ξένων συνωμοσιών, πράξεων και θεωριών. Τουτέστιν, δεν ορίζεις, σε ορίζουν. Το παιχνίδι, λένε, ήδη χάθηκε. [...]



Κυπριακές εκλογές: Η αποχή δεν είναι απάντηση

2016-05-13T13:30:39.917+03:00

Η χώρα είναι δυστυχώς όσο και αν προσπαθούμε να διακατεχόμαστε από μια νότα αισιοδοξίας για το μέλλον, σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης . Οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι μπροστά σε μια απαράδεκτη ηθική κατάπτωση. Εισερχόμαστε σε περίοδο εκλογών, οικονομικά κατεστραμμένοι, όπου, οι υποψήφιοι όλο μιλάνε αλλά κάπου στην πορεία ξέχασαν τι λένε. Έχουν χάσει πλέον και αυτοί το νόημα. Σαν πιόνια τοποθετούνται μέσω κομμάτων απλά για να βολευτούν κάποιοι στη βουλή. Τι να πουν και αυτοί για την κατάντια μας, ποιον να δικαιολογήσουν, με τι επιχειρήματα? Πάνε, στέρεψαν τα λόγια. Ακόμα και αυτοί ντρέπονται κατά βάθος για το κόμμα που υπηρετούν. Μας ζητούν να πάμε στην κάλπη για να ασκήσουμε δήθεν το εκλογικό μας δικαίωμα και να μην απέχουμε γιατί εγκληματούμε ως προς τους δημοκρατικούς μας θεσμούς. Μήπως έχετε σκεφτεί ότι ακόμα και η αποχή είναι ένα είδος συνειδητής πολιτικής πράξης; Όσο η Δημοκρατία πλήττεται από πολιτικούς χωρίς σεβασμό για την πατρίδα και χωρίς ήθος για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας, τότε το να μην ψηφίζεις δεν είναι έγκλημα. Αντιθέτως η αποχή προσπαθεί να προλάβει καταστάσεις ούτως ώστε να αποκατασταθεί το δημοκρατικό μας πολίτευμα.  Ή μήπως όχι;  Μαλλον όχι. Η αποχή δεν είναι απάντηση αλλά παράδοση ανευ όρων. Ίσως το λευκό να στέλνει δυνατότερο μήνυμα: "Ενδιαφέρομαι για την χώρα μου, μη με προσβάλλετε όμως με τα τυχάρπαστα πιόνια που κατεβάζετε ως υποψήφιους¨ Με το να ψηφίζεις ξανά και ξανά τους ίδιους και τα ίδια δεν σώζεις την κατάσταση. Απλά την κάνεις χειρότερη. Από τη στιγμή που η δικαιοσύνη είναι μισότυφλη και δεν κάνει τίποτα ή μάλλον δεν την αφήνουν να ενεργήσει με βάση το κοινό συμφέρον όλων των πολιτών, εννοείται πως η αποχή ολοένα και αυξάνεται. Όσο δεν σταματά η διαφθορά και η διαπλοκή αρμοδίων, πολιτικών και ΜΜΕ οι μετοχές της αποχής αυξάνονται. Δυστυχώς...Κλείνοντας, οι εκλογές είναι πολύ σημαντικές και προσωπικά, σίγ[...]