Subscribe: ΣΤΡΟΦΑΛΟΙ
http://strofaloi.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade C rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: ΣΤΡΟΦΑΛΟΙ

ΣΤΡΟΦΑΛΟΙ





Updated: 2018-03-05T09:09:06.746-08:00

 



0 σχόλια

2011-10-25T04:54:37.688-07:00

Για περισσότερα μεταφερθείτε και στο:

http://strofalos.wordpress.com/



0 σχόλια

2011-07-25T22:23:23.768-07:00

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΗ «Οικολογία» (Οίκος + Λόγος), που σαν όρος δημιουργήθηκε το 1866 από τον Γερμανό βιολόγο Έρνστ Χέκελ (Ernst Haeckel), ουσιαστικά σημαίνει τη μελέτη που αναπτύσσεται γύρω από τα του φυσικού οίκου του ανθρώπου, δηλαδή τη Φύση, δηλαδή το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπτυσσόμαστε και μας περιβάλλει. Προς αποσαφήνιση και όποια μείωση της σύγχυσης που υπάρχει σχετικά με το τι είναι και τι όχι, μπορούμε να ορίσουμε γενικά ότι Οικολογία είναι η μελέτη του φυσικού χώρου που περιβάλλει τον άνθρωπο (έμβια και άβια ύλη) καθώς και οι κάθε μορφής σχέσεις και αλληλεπιδράσεις που αναπτύσσονται μεταξύ των οργανισμών που κατοικούν στον χώρο αυτό και με το περιβάλλον τους και ταυτόχρονα πως επιδρά το περιβάλλον στον άνθρωπο και πως ο ίδιος το επηρεάζει. Λαμβάνει δηλαδή υπόψη τον άνθρωπο σαν ένα μέρος του συστήματος τοποθετώντας τον όμως στη μέση της μελέτης αυτής. Ο επιστήμονας οικολόγος καλείται να μελετάει τις διάφορες αρνητικές διαταραχές που μπορεί να δημιουργούνται στο οικοσύστημα και που έχουν πάντα ως αρχή τις ανθρωπογενείς παρεμβάσεις, να προσπαθεί να βρίσκει λύσεις για την επαναφορά όσο το δυνατόν του συστήματος στην φυσική του κατάσταση αλλά λαμβάνοντας πάντα υπόψη και ξεκινώντας από τον παράγοντα άνθρωπο. Ουσιαστικά προσπαθεί να προστατέψει τον ίδιο τον άνθρωπο από τον εαυτό του καθώς οι ενέργειες του που επιβαρύνουν το οικοσύστημα επιστρέφουν πάλι στον ίδιο. Πόσο ορθός και πραγματιστικός είναι όμως αυτός ο τελευταίος συλλογισμός; Πώς γίνεται να επιβιώσουμε σαν είδος με τον τρόπο που ξέρουμε χωρίς να δημιουργούμε συνεχώς προβλήματα στο περιβάλλον και κατ’ επέκταση και σε μας τους ίδιους; Η θεωρία του οικολογικού αναρχισμού ότι πρέπει να συνυπάρξουμε απόλυτα με τη φύση και να επιστρέψουμε σε ολιγομελείς κοινότητες εξαρτώμενες αποκλειστικά από ότι προσφέρει το περιβάλλον καταστρέφοντας με τη μέθοδο του σαμποτάζ όλες τις υπάρχουσες δομές απομακρύνεται από το παρόν άρθρο ασχολίαστη. Είναι αλήθεια ότι το πρόβλημα της οικολογικής κρίσης ξεκίνησε ή αναπτύχθηκε πάρα πολύ ραγδαία στα μέσα του 19ου αιώνα με την βιομηχανική επανάσταση με την οποία είναι αλληλένδετο. Χιλιετίες πριν ο άνθρωπος είχε ξεκινήσει την καταστροφή του γύρω του φυσικού χώρου με αποψιλώσεις, εκχερσώσεις, εκτρ[...]



ΜΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΦΟΥΣΚΑ

2010-12-10T06:27:59.037-08:00

Ο κύριος Πάσχος Μανδραβέλης υπογράφει στην καθημερινή της πέμπτης, 9/12, ένα άρθρο με τίτλο «Μια φούσκα σε αναμονή». Το άρθρο αναφέρεται στην αγορά βιβλίου υποστηρίζοντας πως και εκεί έχουν τελειώσει τα κρατικοδίαιτα χρόνια. Τώρα που το κράτος πάσχει από ταμειακές ελλείψεις οι χίλιοι και πλέον εκδοτικοί οίκοι της χώρας μας, που συντηρούνταν από τις πανεπιστημιακές εκδόσεις, μάλλον είναι καταδικασμένοι. Αυτό όσον αφορά τη διαπίστωση του προβλήματος
Ο κύριος μανδραβέλης όμως προχωρεί και στην πρόταση λύσης. Απορεί γιατί δεν βλέπει να λαμβάνονται συλλογικές πρωτοβουλίες που να αντιμετωπίζουν την κρίση. Βέβαια , όταν αναφέρεται σε συλλογικές πρωτοβουλίες εννοεί τις συγχωνεύσεις και τις συνεπαγόμενες απολύσεις από τις ενοποιημένες εταιρίες. Και για να μη μας αφήσει καμιά αμφιβολία για το αντιδραστικό περιεχόμενο των προτάσεων του περνάει και στο θέμα της απελευθέρωσης του ωραρίου, με την τελική διαπίστωση ότι σε αυτή την χώρα δεν μας λείπουν λεφτά ούτε χρόνος για να ζήσουμε, αλλά μυαλό. Αποκαλεί έτσι , εμμέσως πλην σαφώς, ως απαρτιζόμενο από άμυαλους τον σύλλογο βιβλίου και χάρτου αττικής, γιατί στη δήλωση του ενάντια στην απόφαση του νομάρχη αττικής κ. Σγουρού να λειτουργήσουν τα καταστήματα την Κυριακή 12/12, αναγράφεται με κεφαλαία «ΔΕΝ ΛΕΙΠΟΥΝ ΟΙ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΨΩΝΙΣΟΥΜΕ - ΛΕΙΠΟΥΝ ΤΑ ΦΡΑΓΚΑ ΚΑΙ ΟΙ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ».
Σίγουρα, όμως δεν θεωρεί άμυαλο τον εαυτό του, που βρίσκει τη λύση της κρίσης στο να δεχτούν οι εργαζόμενοι να δουλεύουν αδιαμαρτύρητα περισσότερες ώρες με λιγότερα χρήματα, άλλωστε μόλις ανακάμψει η οικονομία θα τους δοθεί κοινωνικό μέρισμα, όπως τους δόθηκε από την ανάπτυξη της Ελλάδας με 4%(την πιο υψηλή στην ΟΝΕ) όλη τη δεκαετία 1995-2005!!!!. Μάλλον κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια. Ο ίδιος , από ότι φαίνεται πήρε το μέρισμα του και με το παραπάνω, όπως όλοι οι «έγκυροι» και «έγκριτοι» δημοσιογράφοι που μας νουθετούν να δεχτούμε την υποβάθμιση της ζωής μας, κερδίζοντας τις δικές τους ζωές από αυτή ακριβώς τη νουθεσία.
Δεν νουθετούν κανένα από τους επιχειρηματίες που όλα τα προηγούμενα χρόνια, που ο Ελληνικός λαός κοιμόνταν τον ύπνο του δικαίου κερδοσκοπούσαν στην πλάτη του. Ας συλλογιστούμε απλά, πόσα κέρδισαν οι επιχειρηματίες και οι διάφορες εταιρίες, αφού μπορούσαν να δώσουν τόσα χρήματα σε μίζες. Δεν θα έπρεπε και αυτοί να ρίξουν τα χρήματα που έχουν μαζεμένα, πάντως από τους δημοσιογράφους θα περιμέναμε να είναι πιο έξυπνοι και να τα λένε αυτά για ξεκάρφωμα, αλλά φαίνεται αυτοί είναι οι όροι των αφεντικών τους.
Όλοι όμως αυτοί οι κερδοσκόποι και οι ψευτοταγοί, άλλοτε τεχνοκράτες και άλλοτε απλά ωμοί, ας μη γέλιονται. Θα έρθει και η απάντηση σε αυτούς, όταν αγανακτισμένος ο λαός πάρει την απόφαση να συγκρουστεί με όλους αυτούς που όλο ξέρουν τι πρέπει να γίνει και όλο μας θάβουν στο αδιέξοδο για να ζουν αυτοί καλύτερα. Η απάντηση σε αυτό το σύστημα που καταδικάζει στη φτώχεια και στην ανέχεια συνεχώς και περισσότερους ανθρώπους και που αποτελείτε από τα πολιτικά κόμματα ΝΔ ΠΑΣΟΚ ΛΑΟΣ, αλλά και δημοσιογράφους με αρχηγούς επιχειρηματικά συμφέροντα, δεν μπορεί να αργήσει. Σε λίγο το ζήτημα θα μπει καθαρά ή αυτοί ή ο λαός

Γιάννης Κοτζαμπάσης



0 σχόλια

2010-09-17T11:13:00.693-07:00

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1944 και ενώ τα σοβιετικά στρατεύματα είχαν εισέλθει χωρίς αντίσταση στην Βουλγαρία από την προηγούμενη, στην πρωτεύουσα της, τη Σόφια, σημειώνεται επαναστατική εξέγερση από την αντιστασιακή οργάνωση του Πατριωτικού Μετώπου κύρια συμμετοχή στην οποία είχε το Βουλγαρικό Εργατικό Κόμμα (το κομμουνιστικό κόμμα της Βουλγαρίας). Έτσι η Βουλγαρία μετατρέπεται σε ένα εν δυνάμει σύμμαχο των Αγγλορώσσων καθώς η αναγνώριση της σαν συμμάχου, επέβαλλε την αποχώρηση όλων των δυνάμεων της από τις κατεχόμενες περιοχές. Τα στρατεύματα που βρισκόταν στην Κεντρική, Ανατολική Μακεδονία και Θράκη συμμορφώθηκαν σχεδόν αμέσως, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, με την νέα 180 μοιρών πολιτική κατάσταση που διαμορφώθηκε στην πατρίδα τους. Με αυτά τα νέα γεγονότα, ο ΕΛΑΣ διατάσσει τις μονάδες του, μετά από συνεννόηση, να εισέλθουν στις κατεχόμενες περιοχές με όλες τις προφυλάξεις, αν και οι Βούλγαροι θεωρούνταν πια σύμμαχοι των Άγγλων. Στις 14 Σεπτεμβρίου τμήματα του 3ου Τάγματος του 26ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ εισέρχονται στις περιοχές των Σερρών και στην Αλιστράτη, χωρίς καμία αντίσταση από τις βουλγαρικές δυνάμεις, οι οποίες δεν αποχωρούν από τη Μακεδονία με το πρόσχημα της βοήθειας των συμμάχων εναντίων των γερμανικών δυνάμεων και τήρησης της ασφάλειας στην περιοχή, και απλά απομονώνονται στους στρατώνες τους αφήνοντας την διοίκηση, πολιτική και στρατιωτική στα χέρια των Ελλήνων. Καθώς η καθημαγμένες από τον πόλεμο και κατοχή τοπικές κοινότητες είχαν χάσει κάθε έννοια αυτοδιοίκησης, το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ από τον Ιανουάριο του 1944 εφάρμοζε ένα νομοθέτημα που αφορούσε την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την Δικαιοσύνη σε κάθε περιοχή που απελευθέρωνε. Αυτό ήταν οι “Διατάξεις για την Αυτοδιοίκηση και τη Λαϊκή Δικαιοσύνη” που εκδόθηκαν με την απόφαση 2929 του Γ.Σ. του ΕΛΑΣ, αναγνωρίστηκαν αργότερα και από την ΠΕΕΑ (ΠΕΕΑ Πράξη 4) και ίσχυσαν μέχρι και μετά την απελευθέρωση. Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση που διαμορφώθηκε μετά την λήξη του εμφυλίου και ισχύει εν πολλοίς ακόμη και σήμερα για το ΕΛΑΣ-ΕΑΜ, υποστηρίζοντας καλοπροαίρετα ότι πρόκειται για γενναίους άτακτους πατριώτες αντάρτες ή κακοπροαίρετα για παραστρατημένα τέκνα που παρασύρθηκαν από τον ξενοκίνητο κομ[...]



ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

2010-03-21T01:18:36.323-07:00

Σχετικά με την ελληνική επανάσταση του 1821, έχουμε το παράδειγμα ενός λαού που κατοικεί σε έναν συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, με κοινή γλώσσα και θρησκεία, ήθη και έθιμα λίγο πολύ κοινά μεταξύ τους, ανάλογα με την περιοχή. Από την άλλη ένας άλλος διαφορετικός λαός που έχει προσαρτήσει βίαια αυτά τα εδάφη, έχοντας επιβάλλει την κυριαρχία του ισχυρότερου. Οι Οθωμανοί έχοντας δημιουργήσει μια αχανή και πολυπληθής αυτοκρατορία, που περιλάμβανε παρά πολλά διαφορετικά φύλα μεταξύ τους, αναγκάστηκαν να αναπτύξουν ένα πολύπλοκο γραφειοκρατικό σύστημα διοίκησης. Μεταξύ άλλων δημιούργησαν ουσιαστικά τύπου φέουδα (τιμάρια για την ακρίβεια), δίνοντας τη δυνατότητα σε στρατιωτικούς ηγέτες, αλλά και απλούς στρατιώτες, αρχικά να δημιουργήσουν μια δική τους ιδιόκτητη ακίνητη περιουσία από τα κατακτημένα εδάφη και να την ελέγχουν με τον όρο να αποδίδουν φορολογία στον σουλτάνο. Προσπαθώντας να αποφευχθούν τα φαινόμενα των εξεγέρσεων των υποδούλων και για να υπάρχει κάποιος να “συνεννοείται”, να μιλάει τη γλώσσα τους, να τους γνωρίζει και να κάνει ουσιαστικά τoν μεσίτη ή μάλλον το φερέφωνο εντολών μεταξύ κεντρικής εξουσίας και ραγιάδων, διατηρήθηκε μια παλαιά οργανωτική δομή του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους (Βυζαντινή αυτοκρατορία). Δόθηκε το δικαίωμα σε κατά τόπους άρχοντες να διατηρήσουν την εξουσία τους και τα προνόμια τους, καθώς θα ήταν ιδίας καταγωγής με τους υπόδουλους. Αυτοί, που θεωρητικά αλλά και πρακτικά σχεδόν πάντοτε, τους εμπιστευόταν ο λαός θα ήταν υπόλογοι για τις πράξεις του ποιμνίου τους στον ανώτερο Οθωμανό αφέντη. Έτσι θα έπρατταν ότι καλύτερο μπορούσαν για να διατηρήσουν το status quo, σώζοντας έτσι τις περιουσίες τους και τις ζωές τους από πιθανή μήνη των Οθωμανών λόγω κάποιου «παραπτώματος» των ραγιάδων. Ο λαός έχοντας ζήσει εκατοντάδες χρόνια με την ίδια κατάσταση αντιλαμβάνεται φυσικά την διαφορετικότητα του από τον κατακτητή αλλά δεν υπάρχει αυτό που ονομάστηκε αργότερα κοινή εθνική συνείδηση και σύμφωνα με αρκετούς είναι ο συνεκτικός κρίκος φυλετικών ομάδων με κοινά χαρακτηριστικά. Η έννοια του έθνους δεν υφίσταται, υπάρχει μόνο η κοινή συνείδηση ότι είναι «ρωμιοί» ξεχωριστός λαός που κατοικεί στα πλαίσια μιας αυτοκρατορίας πολ[...]



0 σχόλια

2009-02-15T03:19:29.496-08:00

Με αφορμή μια επιγραφή έξω από ένα χριστιανικό ναό που προέτρεπε τους ανθρώπους να είναι αγνοί σαν τα λουλούδια (τότε μόνο θα αποκτήσουν και την ομορφιά τους), δημιουργήθηκαν κάποιοι προβληματισμοί σχετικά με το τι ορίζουμε ως αγνό αρχικά.

Η αντίληψη σχετικά με την αγνότητα των ανθρώπων είναι συνυφασμένη με το αμόλυντο, το καθαρό, το άσπιλο, το απαλλαγμένο από κάθε είδους αμαρτία. Αντίληψη η οποία, όπως και πολλές άλλες, αν όχι εμφυτεύτηκε, ενισχύθηκε και χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση της χριστιανικής Ηθικής, μέσο των Πατέρων της Εκκλησίας. Μιας ηθικής που ορίζει και περιορίζει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από όσο επιτρέπουμε στον εαυτό μας να νομίζει, την ελευθερία μας στην καθημερινότητα μας.

Αγνός, λοιπόν, είναι ο αναμάρτητος άνθρωπος που συνεχίζει έτσι καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, καλόβουλος, υπομονετικός αλλά και υποτακτικός, ανεκτικός μέχρι εγκληματικού βαθμού στις γύρω του εξελίξεις. Ασχολείται με την προσωπική του “πνευματική αναζήτηση”, αδιαφορώντας ή αγνοώντας το γίγνεσθαι. Κατά πόσο όμως ένας άνθρωπος με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να θεωρηθεί “Aνθρωπος”; Πόσο φυσικό μπορεί να είναι να μην λέμε ψέματα, να μην οργιζόμαστε, να μην αμαρτάνουμε με κάθε τρόπο σε κάθε μέγεθος; Γιατί πρέπει να υπάρχει ένας μικρός ή μεγάλος “όφις” πίσω μας που να μας καθοδηγεί από το να κλέψουμε ένα γλυκό μέχρι να οργανώσουμε μια μαζική δολοφονία; Γιατί όχι όλα αυτά να προέρχονται από φυσικές παρορμήσεις που πρέπει να μάθουμε να τις ελέγχουμε και όχι να τις καταπνίγουμε;

Όταν ο Καιν σκότωσε τον Άβελ ο φθόνος ήταν αυτός που τον υποκίνησε, μια φυσική συναίσθηση του ανθρώπου, μια μέγιστη αμαρτία κατά τη χριστιανική Hθική. Η απογοήτευση του, απο τις απαρνημένες απο τον θεό προσφορές του, μετατράπηκε σε ζήλια και ενισχυμένη από τον φυσικό παρορμητικό του χαρακτήρα, τον ατίθασο, τον δύσκολα υποτασόμενο σε εντολές (βλεδυρές αμαρτίες όλες αυτές), τον οδήγησαν στη μόνη πράξη που γνώριζε για να εξιλεωθεί από τον εαυτό του. Η σκέψη του ήταν ήδη γνωστή, του δόθηκαν προειδοποιήσεις, αλλά τι πραγματικά σκεφτόταν ο Καιν όταν οι προσφορές του απορριπτόταν;

Η γενιά του Καιν, οι στιγματισμένοι, οι εγκληματίες, οι δολοφόνοι, οι επαναστάτες, χάθηκαν με τον Κατακλυσμό…ή μήπως όχι; Κατάφεραν να επιβιώσουν ως τις μέρες μας ως άνθρωποι με ακραία χαρακτηριστικά, με σκέψεις παράξενες, παράλογες και ανούσιες για τους πολλούς, περιθωριακοί, “κακοί” άνθρωποι. Άλλοτε κρύβονται επιμελώς μέσο των εδραιωμένων αντιλήψεων και άλλοτε φανερώνονται για να δείξουν και να καταδείξουν την πραγματική κακία, για να αντισταθούν, να μας θυμίσουν ποίος είναι ο “Ανθρωπος” αμφισβητώντας και απορρίπτοντας ακόμα και τον ίδιο τον προπάτορα τους, καταδικάζοντας το έγκλημα του αλλά συναινώντας στο ελεύθερο του πνεύμα.

Στέφανος Γούναρης