Subscribe: Ρακενδυτες Σκεψεις Ενος Αερικου Τυλιγμενες σε Sanitas-Sanitas
http://sanity-loss-era.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Ρακενδυτες Σκεψεις Ενος Αερικου Τυλιγμενες σε Sanitas-Sanitas

Ρακενδυτες Σκεψεις Ενος Αερικου Τυλιγμενες σε Sanitas-Sanitas



Με λιγα λογια μας τσακισανε απο τη μερα που γεννηθηκαμε...Αλλα καποιο λαθος κανουν ολοι τους...Γιατι ξερεις ε? Τα κουρελια τραγουδανε ακομα...



Updated: 2018-03-06T09:52:33.253+02:00

 



χρονος

2010-10-15T21:53:56.127+03:00

οι γνωσεις παλιωνουν και ο καιρος ξεχναει και ξεχνιεται. τον υπαρχουμε για να μας κερναει πραγματικοτητες, να τις σουρωνει με αισθησεις και υστερα να τις πακεταρει και να τις αποστελει με λογικη. και η ρουτινα, αυτη που μαθαινουμε και στα σκυλια μας, το προγραμμα, το ρολοι, βιολογικο ή μη να δημιουργειται με, μεσω και μαζι με εμας για να προσφερει γη να πατησουμε, εδαφος να δημιουργησουμε. γινεται ο σκοπος μας και η υπαρξη μας. ειναι αστεια η υπαρξη μας. ειναι αστειο να βλεπεις τι σκαρφιζεται ο καθενας για την υπαρξη του. το πως την αντιλαμβανεται. τι ματια εχει επιλεξει να φοραει ή μηπως ακομα τον φορανε αυτα? και ειναι αστειο οταν καποιος ετσι ξαφνικα μεσα σε δευτερολεπτα τιναχτει εξω απο το γυρω του, σταθει και κοιταξει αυτο που εχει μπροστα του και αυτους που εχει πισω του. και να γινεται αυτοματα θεατης μιας παραστασης. μιας θεατρινιστικης αναπαραστασης του εξελισεσθαι του καθενος και να αντιλαμβανεται το χρονο των αλλων ανθρωπων και να απορει .ο χρονος . ο χρονος ειναι οι αποφασεις που παιρνουμε , ειναι ολο το συνοθυλευμα των πραγματων που ειμαστε, θελουμε να γινουμε, σκεφτομαστε οτι ειμαστε, μισουμε να ειμαστε, ειναι αυτα που κανουμε και αυτα που δεν κανουμε καθε στιγμη. ειναι η αυρα που εχουμε επιλεξει- ή οχι -να εκπεμπουμε και να λαμβανουμε σε καθε φαση μας. ο αορατος ευεργετης και καταστροφεας. ο γερος που ειναι ταυτοχρονα νεος. το νερο, οι υδρατμοι και ο παγος. μια αορατη σκια, μια εννοια, μια προκαταληψη, ενα τιποτα , το ολα. ο χρονος ειναι η καταρα που επιλεξαμε να αγαπαμε για να αποφυγουμε την ασυνενοησια και τη συγχυση. ο χρονος που πανω του εχουν καταγραφει ολοι οι καιροι, που το σωμα του υπαρχει με τη μορφη ιστοριων, ψυχων, ονοματων, που ειναι γεματο απο απειρους ανθρωπους σε απειρα μερη για απειρα εκατοστα του δευτερολεπτου.που υπαρχει και οταν δεν υπαρχει. ο χρονος ειναι τα παντα. ενα πεζοδρομιο, ο αερας, ενα αυτοκινητο, ενας ανθρωπος, μια γλαστρα, μια εκδρομη, ενα φαναρι, μια οδοντοστοιχια, μια μαργαριτα, ενα λιονταρι. και ειναι αυτος που δινει και του δινεται χαρακτηρας και υποσταση σε και απο καθετι που υπαρχει μεσα στα πεδια μας, μεσα στην υπαρξη μας, στο εγω μας. υπαρχει ακομα και σε ο,τι υπαρχει μονο στη φαντασια. γιατι ο χρονος ειναι φαντασια. η φαντασια του καθενος ξεχωριστα.
αλλα αλλο ηθελα να πω.



βαρυτητα ΙΙ

2010-05-06T00:58:53.851+03:00

ηταν να γινει ενα και καταληξανε δυο. στο τελος εγινε κατανοητο οτι απο την αρχη προοριζοταν απο και για πολλους. γεννηθηκα με το δαχτυλο στην πριζα. αυτο δεν ειναι κακο. το κακο ειναι συνηθισα την ταση. σαν να παθαινα διαδοχικα ηλεκτροσοκ για δηθεν αρρωστιες και απλα να περιμενα το επομενο. πως μετριεται η επιεικια? νιωθω πως δεν μπορω να κανω τιποτα αν δεν εχω μετρο συγκρισης. υπαρχει η αναγκη για παυση. να παψει να υπαρχει συνεχεια. να μπορεις να σηκωσεις το κεφαλι σου και να ξεφυσηξεις. το γραψιμο δεν ειναι λυση. δεν ειναι καν αληθινη εκτονωση. ειναι μια δηθεν διεξοδος. η πραγματικοτητα υπαρχει στις πραξεις. ισως το γραψιμο σε βοηθαει να βαλεις μερικα πραγματα στη σειρα. ισως να ναι ενας καλος τροπος οργανωσης. σα να λες δυνατα αυτο που σκεφτεσαι. ισως μεθαυριο να αλλαξω γνωμη και αυτο ειναι που με τρελαινει.
σημερα σκεφτηκα οτι υπαρχουν οι ανθρωποι που δεν αποδεχονται κατι περα απο τα παθη τους. ορνια και κυκνοι στο ιδιο κλουβι απορροφημενα,αφημενα και παντα κρεμασμενα απο μια αορατη κλωστη που ομως κρατανε με μανια. και οι ανθρωποι που ξερουν πως να ελισσονται. και τρεχουν σε παρανοησεις, σε μαγνητικα πεδια που μονο αυτοι βλεπουν σαν τα πουλια. και υπαρχουν τυποι που συνδυαζουν και τα 2. περνανε καλα και καταφερνουν αυτο που θελουν.
σκεφτομαι πολλα ενδεχομενα και πολλες αντιθεσεις πολυ γρηγορα. αυτο ειναι το προβλημα.
καταληγω στα ακρα σκεφτομενη οτι πρεπει να κρατηθω στη μεση.
η απαξιωση των παντων σε κανει να θελεις να τα κυνηγας. εφοσον ολα ειναι ιδια ή περιπου και απλα διαλεγεις τοτε δεν εχεις μετρο συγκρισης .ισως να κοιταω τα ακρα για να μην αντικρυσω την αληθεια.
ισως να ειναι ολα φυσιολογικα και εγω απλα να νομιζω οτι κατι εγινε.
ειναι πολυ ευκολο να ποκτησεις εμμονες. και για καποιους ανθρωπους μοιαζει απλα πως ετσι ειναι.λες αυτο που καταληγουμε να ειναι αυτο που αποφευγαμε ενω θελαμε αλλα με εναν αλλο τροπο?
δεν μπορω να συγχρονιστω.
οι λεξεις. γιατι χρειαζεται καθε φορα να υπονοεις δυο πραγματα-τουλαχιστον- σε μια λεξη? να θες να χρησιμοποιησεις την αρχικη εννοια μιας λεξης και για καποιον λογο να χρειαζεται να την μετριασεις καπως αλλιως.αν θες να αποφυγεις τις επεξηγησεις ή απλα να φανεις το οτιδηποτε.
ολοι νομιζουμε.
νομισματα.



βαρυτητα

2010-05-05T19:52:26.072+03:00

σκονταψαμε στο τζαμι της οικειοτητας. παιξαμε λαθος νουμερα στο τζοκερ μα λαθος εκανε και το μηχανημα και μας κερασε καποια κερματα. φυσηξα λιγο απο το ειναι μου στον αερα να δω ως που μυριζει, να δω αν ταιριαζει στο γελιο σας. η ζητηση προσαρμοζεται στην προσφορα. ας κανουμε ανατομια της σκεψης μας, ας δεσουμε τα ποδια μας να περπαταμε σαν κουτσοι. ποσο ανυποφορο ειναι το βαρος του να ξερεις. ποσο καθηλωμενη ειμαι στη συνηθεια μου. πως η ρουτινα μας τρωει την ανατρεπτικοτητα. ποσο εγωιστικα αναρχικα σκεφτομαστε ολοι για την παρτη μας. πως να εντρυφησω στο εμας χωρις να μπορω να βασισω το εγω. ποσο η σκεψη αχορταγα απωθει και ταυτοχρονα ελκυει την πραξη. ποσο θελω να γραψω.



ποταμι

2010-03-26T13:51:42.849+02:00

Το ποταμι δεν κοιμαται. ειναι σε συνεχη επαγρυπνηση, καταρασμενο να παρακολουθει την καθε αλλαγη που συντελειται στο ιδιο απο το ιδιο και απο τους αλλους. ενω καθε στιγμη κυλαει και το νιωθει, δεν μπορει να σταθει σε ενα πριν, ενα τωρα ή ενα μετα. βρισκεται διαρκως σε καθε σταγονα του, σε καθε πτυχη του χρονου, σε ολες τις διαστασεις και ταυτοχρονα σε μια αοριστια. ωσπου με τον καιρο γινεται παρατηρητης της διαρκους αλλαγης του, χωρις να ειναι σιγουρο αν παραλληλα τηρει και τα καθηκοντα ενος ποταμου. γιατι ενω αντιλαμβανεται το καθε ερεθισμα, δε δυναται να ανταποκριθει σε αυτο εξαιτιας της ιδιας του της ορμης. και πως αλλωστε, αφου δεν ειναι σταθερο, στερεο και συγκεκριμενο. αλλα κινειται.



σκονη

2010-03-19T22:03:44.324+02:00

βουαλα. η σκονη ρημαξε με το διακριτικο της θρασος ακομα και τους τερμιτες. πως τα καταφερνει. ειναι υπουλη. να τι ειναι. υπουλη. σαν και το ουζο. αλλα στο πιο ησυχο.
στο πολυ πιο ησυχο. αλλα ειναι τοσο παραλογα λογικο να ερχεται που κατανταει αποκρουστικο. σου λεει, φιλος δεν καθαρισες, λουσου το τωρα. κ ετσι μαζευεται ησυχα ησυχα, ρε πολυ ησυχα, σχεδον δεν την αισθανεσαι αν δεν εχεις αλεργια ή αν εχεις παθει ανοσια και μεχρι να πεις κουραμπιεδοσκονη εχει κανει την κατασταση αποπνικτικη και αφορητη και μετα το πρωτο φταρνισμα τσουπ σκαει και το μπουκωμα. τετοιο μπουκωμα που να θελεις να βαλεις τα κλαματα. να ουρλιαξεις, φυγε γαμημενη, φυγε, φυγε, φυγε, φυγε διαολε. αν η σκονη καλυψει τα επιπλα, θα καλυψει και το στομα σου, τα χερια σου, το σωμα σου και στο τελος την ψυχη σου. και θα γινουν ολα θαμπα και δυσδιακριτα. θολα νερα, θολα μυαλα, θολες συνειδησεις και θολες επιλογες. και οι επιλογες που δεν εχουν περαστει με αζαξ σου κρυβουν τον ηλιο και κανουν το κεφαλι σου σκοτεινο και σκιερο. η σκονη δε σεβεται τιποτα. δε σεβεται την αναγκη σου να αναπνευσεις. δεν εκτιμαει τους ρυθμους της καρδιας σου. δεν αστειευεται βρε παιδι μου. και,,, δεν ξερω για σενα αλλα εμενα αυτοι που δεν αστειευονται καθολου δε μου αρεσουν.



με λιγο ηλιο και βουνο

2010-03-03T13:29:53.130+02:00

σαν κοραλια που ξεγελανε, αλλα και συγκαλυπτουν, σαν δαιμονισμενα κρασια, ετοιμα να εκραγουν απο την ιδια τους τη σοφια, σαν ελικοπτερα που δεν μπορουν να σταματησουν να ακουν τον εαυτο τους, σαν νυχτεριδες που εχουν κοινο κωδικα επικοινωνιας. σαν να μπηκε η λιακαδα στις πτυχες που σε τσιμπολογανε και αγνοεις. σαν να κερασε ο ουρανος σφηνακια και να γεμισε η σκηνη ασφοδελους. σαν να επινοηθηκε το πιο υπεροχο πραγμα και να μην αρκουσε. σαν να μην υπαρχει τελικη πιστα και αυτη να ειναι η τιμωρια του ορειβατη. αλλος ανεβαινει με λιφτ και αλλος πλαγιαστα σαν τον καβουρα. αλλα τελικη πιστα δεν υπαρχει.ισως αυτο που σκοτωσε η περιεργεια να ειναι η ασυνειδητοτητα. ισως προσπαθωντας να το παιξει εξυπνη, μεταμορφωθηκε, τυλιχτηκε, λυθηκε, εφαγε, ξερασε και ενα σωρο αλλα ρηματα ωστε ξεχασε τι ειχε ρωτησει. δεν θα υπαρξει θα, αν δεν υπαρξει πριν. πριν, τωρα , κατι. οι ανθρωποι ειναι ικανοι να σκεφτουν πολυ, πολυ τρελα πραγματα αλλα δεν υπαρχουν λεξεις. και ειναι λογικο και επομενο.



Ματια

2010-02-14T22:22:17.920+02:00

ειμαστε πολυ εθισμενοι στο παρον. προσπαθουμε να κρατηθουμε απο πραγματα για να θυμομαστε οτι ειμαστε ζωντανοι. δημιουργουμε ενδιαφεροντα και χαρακτηρες για να χαλαρωσουμε απο τη ζωη. φοβομαστε να αναλαβουμε τη ζωη μας και την αναβαλουμε για οταν θα χουμε χρονο. ωρες ωρες θυμωνω. θελω να φωναξω οτι ολοι μου φταινε. νιωθω ολο το παραλογο που με αποτελει και σε αποτελει να με στραγγαλιζει. σα λαγος που τρεχει αναμεσα σε σφαιρες. σαν πουτανα αναμεσα σε νταβατζηδες. παιρνουμε πολυ σοβαρα εννοιες που εμεις φτιαξαμε και δε δινουμε βαση σ'αυτες που προυπηρχαν, υπαρχουν και θα υπαρχουν. οι εννοιες ουτως η αλλως υπαρχουν. τα αισθηματα του ανθρωπου δε σταματουν να ειναι τα ιδια. αλλαζει ο τροπος που εκφραζονται και ο λογος που τα γεννα. δε θα ανακαλυψω εγω την αμερικη. ουτε μπορω να ακυρωσω την ιστορια. οι ανθρωποι χρειαζονται μια βαση να βασισουν τη βαση τους. χρειαζονται συμπερασματα. δεν μπορουν να δεχτουν οτι το ενα συμπερασμα οδηγει στο αλλο. απο τη μια μου φαινεται τοσο δελεαστικο να ριξω ολο το φταιξιμο στους αλλους. απο την αλλη, εγω σε τι διαφερω? και δε μιλαω για τα ηδη υπαρχοντα πλαισια. ξερω οτι διαφερω στο οτι χαμογελαω. ακομα και η ευτυχια ειναι στρατηγικη. ισως ο ανθρωπος να μην αντεχει την παραδοχη οτι ολα ειναι στιγμιαια και ταυτοχρονα αιωνια. οτι ο καθενας επηρεαζει τον αλλο ανεπανορθωτα και για παντα. ισως αυτο να μας κανει ανεξελεκτους. μια αισθηση οτι καποιον πρεπει να εκδικηθεις. αλλα δεν μπορω. δεν μπορω να εκδικηθω κανεναν. ακομα και η καλοσυνη μπορει να αποτελεσει ανασταλτικο παραγοντα.

ισως να παραεχουμε εμπιστοσυνη στον αμφιβληστροειδη μας.

δεν ξερω τιποτα.



Κατι εγινε

2010-02-14T13:02:41.034+02:00

το αμφιλεγομενο πριν και το εκκωφαντικο μετα η αισθηση οτι ο χρονος μολυνεται, οτι αυτο που δεν μπορουμε να διακρινουμεκαι πουκανει τσουληθρα στις νηστικες συνειδησεις των τερμιτων του εγκεφαλου μαςδεν ειναι εχθρος αλλα εμεις.ισως να πρεπει να χανομαστε. ισως να μην αντεχουν ολοι τις απαιτησεις του τωρα.ή τις εκδοχες.ισως ο φοβος να μας κανει παραλογους. αυτη η οργη του σημερα.υποτιθεται γιναμε ανθρωποι για να μη φοβομαστε τα αγρια θηρια και γιναμε οι ιδιοι τυρρανοσαυροι. και φοβομαστε ο ενας τον αλλο σαν βλακες. ισως να οδηγουμαστε πισω. σε ενα πολυ πρωταρχικο συναισθημα. στο φοβο. οχι στην υγιη ανησυχια. στο φοβο που ακυρωνει τη φαντασια, την περιεργεια, τη δημιουργια, την εκτονωση. ισως να ειμαστε θυμωμενοι με τον εαυτο μας. φαινομαστε αστειοι απο ψηλα. και απο χαμηλα ειμαστε σαν θηρια. εξω απ'το χορο πολλα τραγουδια λεγονται. μεσα πρεπει να χορεψεις. να χορεψεις οχι σε ηλιθιους, ανιαρους, ανοστους, ανεραστους ρυθμους που σε ωθουν στην μετριοτητα. να χορεψεις εξαλλα, επικινδυνα, γελοια, ακαταμαχητα. για να εκτονωθεις. για να βγαλεις απο πανω σου ολον τον αρνητισμο της αλογης λογικης. για να δωσεις πνοη σε καθε σημειο του σωματος σου και να το αφησεις να υπαρξει.να υπαρξει εκει που υπαρχουν τα σωματα.οπου και αν ειναι αυτο, ο,τι και αν ειναι αυτο.[...]



Ποδια

2010-02-10T19:22:39.478+02:00

ανεβηκε στο δεντροσπιτο της, καθισε μπροστα και εριξε τα ποδια της απ'την ακρη. τα τραβουσε η γη με το ζορι και ηταν προφανες. ηταν καθετα, αβουλα, σαν υπνωτισμενα. δε λυγιζαν και δεν κλαιγαν. ηταν σαν μμμμμμ αθωα? ισως και αθωα. σαν να μην ειχαν επιγνωση του τι τα τραβαει αλλα σαν να μη τα νοιαζε ταυτοχρονα. ηταν στραμμενα σχεδον καταναγκαστικα προς το εδαφος, με μια αφελεια προκλητικη, με μια αγνοτητα ερεθιστικη. σχεδον στεναχωριοσουν με τους φυσικους νομους μολις εβλεπες τα ποδια της. ηθελες να σπρωξεις τη γαμπα της με το δαχτυλο σου για να δεις αν αναπνεουν ή αν απλα ηταν βυθισμενα σε κατι που εσυ δεν καταλαβαινες. στην ανεμελια. που και που τα εβλεπες να τριβουν το ενα τ'αλλο, να τεντωνονται τα δαχτυλα, να κουνιουνται μπρος και πισω απο το γονατο και κατω, ενω τα μπουτια ηταν ακουμπισμενα ατσαλα πανω στο ξυλο. και θυμωνες. θυμωνες που περνουσε καλα. αυτη η προσωπικη και ασυνειδητη χαρα σου προκαλουσε οργη. οργη που ειναι κατι εξω απο εσενα αυτα τα ποδια. οργη που εσυ καθοσουν σταυροποδι τοσο καιρο και δεν ειχες τριψει ουτε μια φορα τα δαχτυλα σου αναμεσα στην κουβερτα. κανεις δε σου πε οτι γινεται και σενα δεν πηγε ποτε ο νους σου. και τωρα εξοργιζοσουν. εξοργιζοσουν που καποιος ευχαριστιοταν με τον εαυτο του. θυμωνες που εβλεπες τοσο βαθια μεσα τους.που το βλεμμα σου τρυπωνε το δερμα της και ετρεχε μεχρι το μυαλο της και ενιωθες αυτο που δεν μπορουσες να ανεχτεις. την επιγνωση του αλλου οτι υπαρχει και αναπνεει και το γουσταρει. που υπαρχει μεσα απο τις δικες τις κινησεις και χωρις εσενα. εξοργιζοσουν με αυτες τις μικρες κινησεις που σου θυμιζαν οτι υπαρχει εαυτος και εκτος απο σενα. που υπαρχει κατι που δεν ειναι δικο σου και δεν μπορεις να το κανεις δικο σου. σκεφτηκες οτι παντα προσπαθουσες να χωρεσεις καπου αυτο που ξερεις, χωρις να το ανακαλυπτεις. περιμενες παντα να χωρεσεις σενα περιβαλλον και δε δημιουργουσες το δικο σου. και τωρα ησουν εξοργισμενος. κακο του κεφαλιου σου. να ξεθυμανεις.



Ωπ

2010-02-08T20:35:30.771+02:00

Τελικα ειναι η δεν ειναι τοσο απλο? να νιωθεις τα παντα τοσο πανοραμικα, τοσα απλα, τοσο απτα,τοσο ουσιαστικα και κατα τοσο βαση ανουσια που να το βρισκεις πολυ ανοητο το να τα περιγραψεις. να νιωθεις πως μπαινεις σε μια κατασταση περα απο αυτη που εισαι. πως μπαινεις σε μια διαδικασια να περιγραψεις αυτο που θεωρεις αυτονοητο. Αλλα αυτονοητο οχι με την εννοια της κυνικοτητας και του παντογνωτισμου αλλα με την βεβαιβοτητα που σου προκαλει το απειρο, με την αμφισβητηση που σου προκαλει η γνωση. να θεωρεις ολα αυτα που συμβαινουν στον ανθρωπο τοσο προβλεψιμα παρανοικα. Να μην λαμβανεις ολες αυτες τις πτυχες των ανθρωπων σαν προβλημα, σαν κατι που παρεκκλινει, γιατι αυτο που παρεκκλινει το φτιαξαμε εμεις. να γνωριζεις με καποιο τροπο οτι ολα αυτα που ζουμε και βιωνουμε δεν ειναι ουτε σωστα ουτε ασχημα απο μονα τους. ειναι πως θα το δεις. και εχουμε την ταση να απορροφομαστε απο τον εαυτο μας. να βλεπουμε μονο εμας ως μοναδα και να ξεχναμε οτι και για τον αλλο ετσι ειμαστε εν τελει. ολα αυτα τα συναισθηματα που μεσω της ανιαρης ζωης μας παμε να τα θαψουμε η να τα βγαλουμε καπως αλλιως καταπιεζοντας τα ο καθενας με τους δικους του φραγμους(τους φραγμους ομως οχι αυτους που εχει φτιαξει ο ιδιος μεσα απο μια εσωτερικη διαδικασια, μεσα απο το ζυγισμα πραγματικοτας, κοινωνιας, συναισθηματων και θελω,αλλα με τους φραγμους μεσα στους οποιους προσπαθει να στριμωχθει. σε φραγμους που προσπαθουν να χωρεσουν τοσο κοσμο) ειναι απλα διαδικασιες που δεν ειναι καθολου παραλογο να περναει ενας ανθρωπος και κακως προσπαθει να τις ερμηνευσει μονο με τα κοινωνικα κατασκευασματα. ισα ισα αυτο πιστευω πως ειναι το προβλημα μας. οτι δε μαθαινουμε οσο περναει ο καιρος. δε λαμβανουμε ουσιαστικη γνωση της παραγματικοτητας ξεκινωντας απο τα απλα και καταληγοντας στα συνθετα, οτι απλα ονομαζουμε και δινουμε λυσεις, κοιτωντας μονο το δεντρο και οχι το δασος.θαρρουμε πως ολα ειναι τετριμμενα γιατι δεν εχουμε προσπαθησει να τα ερμηνευσουμε καπως τελειως διαφορετικα. και με το διαφορετικα δεν εννοω μεσα στα ηδη υπαρχοντα πλαισια. γιατι τοτε μπαινει παλι σα μετρο συγκρισης το ιδιο πραγμα. ουτε για ακροτητες και [...]



Aaall right

2009-11-04T18:45:43.370+02:00

(object) (embed)



Silly Olympics

2009-10-26T13:41:06.225+02:00

Monty Python

(object) (embed)



Το ιπταμενο πτηνο

2009-10-13T14:21:35.251+03:00

Καλημερα το πρωι, καλημερα και το βραδυ, καλημερα γενικως.Χθες βγηκα(φςςςς, πςςςς, ωω, κλαπ, κλαπ, κλπ). Οχι το λεω γιατι ειχα πολυ καιρο να βγω, εννοω να βγω σε μπαρ κανονικα οχι σε πλατειες και μουφοπαρτυ, να πληρωσω και τα κερατιατικα μου σε σφηνακια(αλιμονο, για ενα κεφαλι ζουμε), να κερασω τον κοσμο τσιγαρα(αλλουνου), να παραπατησω σε λοιπους θαμωνες κανα δυο, τρεις, πεντεξι φορες(ω συγγνωμη, σας λερωσα, παρδον, ενα σφηνακι να το πιουμε?), να κερασω μπαφο τον ιδιοκτητη του μαγαζιου χωρις να ξερω οτι ειναι ο ιδιοκτητης και γενικοτερα να δημιουργησω μια πολυ ανετη ατμοσφαιρα(για την παρτη μου) και μια πολυ στεναχωρη για το πορτοφολι μου, αλλα αυτο ειπαμε δε μας ενδιαφερει, στον πουτσο μας λουλουδια, ε? Ναι.Πιο πριν τα πιναμε σ'ενα κρητικο στεκι, ουζο ηπια, ναι κωλοτρυπιδι εγινα, καλα το καταλαβατε, δεν πειραζει, καλα ηταν. Αυτο ειναι το καλο αμα εχεις να πιεις πολυ καιρο ξυδια. Σου τα σκανε, τσαααακ απο το δευτερο(τριτο) ποτηρι και ευφραινεται η καρδια σου μαζι και το κεφαλι σου. Ειδικα το κεφαλι σου. Καλημερα λοιπον, σαν τα χιονια, σαν τα πιονα, σαν αφιονισμενα πριονια, σαν λιονταρι που ναι λιωμα, σαν βγεις στον πηγαιμο για την Ιθακη να ευχεσαι να ναι μακρυς ο δρομος.Εν τω μεταξυ καθε φορα που παω στην επιλογη "Νεα καρτελα" στον μοτζιλα(μεγαλη η χαρη του) φανταζομαι τον γκουγκλ, το ιπταμενο πτηνο, ντυμενο χοφμαν να μοιραζει καρτελες ελεσντι. Βγηκε και ο ηλιος μεσα απο τα συννεφα, σαν κυνηγημενη νυμφη, σαν τον αλεξη πισω απο τις λεξεις, να τος, αλεεξηηη ουυυ. Ξανα συννεφια, εν πειραζει, αΝγχος μεδεν, ολα καλα. Εχθες συνειδητοποιησα οτι βαρεθηκα (κουραστηκα) να ειμαι θυμωμενη με τους ανθρωποι (συριανη γραμματικη). Θελω να πω, με το να εξοργιζομαι συνεχεια μολις τους βλεπω και να τους θεωρω ολους ηλιθιους ψωλοκοπανους, απλα συγχυζομαι χωρις λογο (τζαμπα κα το κεφαλι). Εκανα και κατι σκεψεις εκει, αυτοσυγκεντρωσεις, αυτοκριτικες τετχοια πραματα και κατεληξα οτι υπαρχουν τοσοι πολλοι ανθρωποι(παμπολλοι μαλακα) που σημαινει πααααρα πολλη βλακεια (βλακεια διαφορετικη απο τη δικη μου, γιαυτο και κατακριτεα) και αρα πολυ οργη--------->Τς τς τς τς. Κατεληξα οτι θελω να [...]



Μπρειν Νταματζ

2009-09-19T14:47:09.149+03:00

Χθες εγω και ο Α. πηγαμε στις Πρεσπες και γραψαμε 3 σιντι για το δρομο. Ενα σαικεντελικ, ενα του χατζιδακι και ενα που το καψαμε κυριολεκτικα.

Αυτο:

1)Ατακα απο μια σειρα.

2)Enola Gay-OMD

3)Σβηστε μας απ'το χαρτη σας-Βανδαλουπ

4)Gypsy reggae-Bregovic

5)Xaos Irak Express-Βανδαλουπ

6)Minha Galera-Manu chao

7)Merry Blues-Manu Chao

8)Denia-Manu Chao

9)Symphony No.9-Beethoven

10)Sandstorm-Darude

11)The Shire Soundtrack-Lord Of The Rings

12)Raining in Paradize-Manu Chao

13)Out of time Man-Manu Chao

14)Εντροπια-7-15

15)Love is gonna save us-Benny Bennasi

16)Το βαλς των χαμενων ονειρων-Μανος Χατζιδακις

17)On the turning away live-Pink Floyd

18)Καιγομαι-Απο την ταινια ρεμπετικο.



Εχω την αισθηση

2009-09-11T11:18:03.377+03:00

πως απεκτησα τικ στο αριστερο ματι.



Μπρεινστορμινγκ

2009-09-01T13:48:41.948+03:00

Σκεφτομαι πολλα πραγματα. Ταυτοχρονα, μεμονωμενα, μπερδεμενα, ξεκαθαρα. Τρωω φρικες μετα τις ξερναω και τις κανω αναλαμπες. Τους βαζω ενα κερασακι και τις κανω φιλοσοφιες. Τους βαζω 2 κερασακια και τις κανω λογοτεχνια. Τους βαζω 3 κερασακια, βαρυστομαχιαζω και δεν κανω τιποτα. Οι δυνατοτητες μου ειναι αντιστροφως αναλογες της προθυμιας μου και η προθυμια μου πηδιεται με τον καθε τυχοντα, σαν να φοβαται μην και δεν ξαναπηδηχτει ποτε. Οπως οι ελληνες στους μπουφεδες του εξωτερικου. Γεμιζουν και γεμιζουν και γεμιζουν το πιατο λες και δε θα ξαναφανε ποτε. Κατοχικο συνδρομο. Σαν να φοβασαι πως θα στερεψει η ζωη και συ δε προλαβεις να φας ουτε μια τριχα απ'τα αρχιδια της. Αυτη θαρρω πως ειναι η εκφυλισμενη εκδοχη του να ρουφας τη ζωη. Ομως πως ρουφας τη ζωη? Μπορεις να τη ρουφηξεις με καλαμακι, μπορεις να τη ρουφηξεις με κουταλι κανοντας φφφφοφυφυφυουφ. Μπορεις και να βουτηξεις ολοκληρο το κεφαλι σου μεσα, να γινεις μουνι και να κανεις σκατα και τη λεκανη. Μπορεις να εισαι οργανωμενος, επιπολαιος, ερωτευσιμος, κυνικος, αξιαγαμητος, εξωστρεφης και κοινωνικος λειτουργος. Μπορεις να μην εισαι τιποτα και μπορει να χρειαζεσαι εστω και εναν ακομα για να γινεις τα παντα. Μπορει μετα να κουραστεις απο τα παντα και να θες τιποτα και οταν ερθει το τιποτα να το βγαλεις στο κλαρι και να μεινεις με το πουλι στο χερι σαν προδωμενος νταβατζης. Μπορει να θες οτιδηποτε και να μην ξερεις το κατι. Μπορει να ξερεις τα παντα και να μην μπορεις να βρεις το ενα. Μπορει να βρεις το ενα και να θες το τιποτα. Μπορει να σε βρει το τιποτα και μετα να μην εχεις θελω και ξερω. Εγω εχω θελω που θελω να προσδιορισω και ξερω που θελω να εφαρμοσω.Υπαρχουν στιγμες που θελω απεγνωσμενα να μιλησω και δεν μπορω να ξεκλειδωσω το σκαλπ μου. Υπαρχουν στιγμες που εχω απειρα να πω και δε θελω να μιλησω. Υπαρχουν ανθρωποι που μιλανε χωρις να θες να τους ακουσεις και δεν εχουν οφ. Υπαρχουν ανθρωποι που εχουν οφ και δε θες να τους το πατησεις. Εχω ενα ον που θελω να πατησω και ενα οφ που θελω να εξολοθρευσω. Υπαρχει μια αναμονη που θελω να σφαξω και ενα μετα [...]



0.9

2009-08-28T12:09:24.131+03:00

Επεσα στην πορτα της τουαλετας γιατι ηταν κλειστη και δεν την ειδα. Εχει κλεισει η Γ. τα παντζουρια και δεν την ειδα. Οχι πως αν ειχε φως θα την εβλεπα, αλλα εκατσε και δεν ειχε. Μετα εψαχνα τον καφε που φεραμε απο το σπιτι της Γ. και δεν τον εβρισκα. Τον ειχε βαλει στη θεση του γιαυτο. Και χθες επαθα το ιδιο με τα πεδιλα μου. Τα εψαχνα να τα βαλω, βρε που ειναι, βρε εδω τ'αφησα. Τελικα τα ΄χα συμμαζεψει και αυτα γιαυτο δεν τα βρισκα.Τελος παντων, ετοιμος ο καφες, ετοιμος ο μπαφος, η μουσικη βαραει, η Γ. κοιμαται και η μυτη μου τρεχει. Παλι καλα. Να ξεμπουκωσει απ΄το Αουρορα. Ωρες ωρες φανταζομαι το μυαλο μου να βγαζει ποδια και να τρεχει να φυγει και σημερα ειναι απο τις μερες που το βλεπω να επιστρεφει σιγα σιγα. Γαμωτο καιει ο καφες. Μουφα. Ασε που πρεπει να τον εκανα για τον πουτσο. Θα δουμε κατσε να κρυωσει. Καηκε η γλωσσα μου, ωραια.Βρηκα μια ζακετα στο Αουρορα γαματη, μετα βρηκα αλλη μια αλλα ηταν του Β. τελικα. Μετα πορωθηκα κ ηθελα να βρω και αλλα τζαμπα πραγματα αλλα δεν, αρχιδια πηρα. Στον Πατον δεν πηγα. Ημανε Σαμοθρακη. Μου πανε γαμησε. Τους πιστευω.Μου λειψε τοσο πολυ η μουσικη το καλοκαιρι -αν εξαιρεσεις τα 2 φεστιβαλ(βασικα το πρωτο γιατι το δευτερο ηταν τρανς και 'γω λεω πως μου ελειψε η ρεγκε, οχι πως δε μ'αρεσει η τρανς, αλλα εμενα μου λειψε η ρεγκε)- που εδω και 2 μερες ειμαι κολλημενη στον καναπε και ακουω συνεχεια μουσικη και κατεβαζω τη μια δισκογραφια μετα την αλλη. Και μεσα στην πορωση μου λεει ο ΕιτςΠι οτι δεν εχω αλλο χωρο στο δισκο και να παω να γαμηθω. Πρεπει να παρω ενα σκληρο επιτελους. Ακομα καιει ο καφες. Και οντως ειναι ψιλοαισχος. Περιεργο, τον ελληνικο τον κανω ωραιο συνηθως. Εν τω μεταξυ αρχιζει η εξεταστικη και αν και ειμαι προθυμη ως ενα σημειο να διαβασω δεν εχω ως συνηθως ουτε υλη, ουτε βιβλια. Το μπουλο δηλαδη. Πρεπει να ξυπνησω τη Γ. σε λιγο να παμε προς τα εξω. Εχω χασει ενα σωρο κιλα με τουτα και με κεινα και χθες πλακωθηκα στο φαι και στα γλυκα να στανιαρω. Μετα πηγαμε στο βιντεο κλαμπ λιωμενες και οι 2, εγω πιο πολυ σκουπιζα σχεδον τους παγκους απ'το σουρσιμο, κατσαμε ο[...]



Ilha das Flores

2009-07-24T15:04:56.061+03:00




0.9

2009-07-22T14:57:59.724+03:00

Τα απλυτα ονειρα μας επιστρεφουν σχολαστικα στους λοφους των καταπτυστων αστερισμων μας, αλαλαζουν σαν εκκωφαντικα αδιεξοδα και σπερνουν τη γυρη τους σε ενα απροσπελαστο πηγαδι με τοπλες αμυγδαλα.

Το θεμα ειναι: Προλαβαινεις να γαντζωθεις στη φτερνα του ανατελλοντος ηλιου?

(Αυτο το μηνυμα θα αυτοκαταστραφει απ'την ντροπη του σε 5 λεπτα.)



Prugna con cafe

2009-07-18T16:14:17.737+03:00

Συμπαγη διαστηματα που ανα διαστηματα παλευουν με αποστηματα απο παλια αποστρατηματα σε μια βεραντα με υακινθους.Υακινθους! Ω το αρωμα σας σαλευει τους αισθητηρες του αστραγαλου μου και ισως μια μερα να τυλιχτουμε σαν κισσος μαζι γυρω απο το ομιχλωδες και παρανοικα επικινδυνο χιουμορ του συμπαντος!Ω. Επιφωνω! Και παω να πασσαρω το πνευμα, τυλιγμενο σε πλατια αγουροκιτρινα φυλλα κουβανεζικης μπανανας, καταδικασμενες να σαπιζουν στα εγκατα της διανοησης!Το πνευμα δεν περασε. Ο καθενας ειχε το δικο του! Ω, η επιτομη της αυταρκειας και της αυτονομιας! Η ατλαντιδα μας, τολμω να πω μετα πολλων αμφιμβολιων!Και υπαρχουν κατι στιγμες, ω στ' αληθεια, που διασκεδαζω τοσο μα τοσο πολυ! Μα ναι! Με μια ηλιαχτιδα ας πουμε που τρυπωνει στα δωματια τα μεσημερια σαν την ανατροφη που στη σπερνουν τσιπ τσιπ τσιπ σε κομματακια υπουλα σαν το ουζο! Ααααχ τοοο οουυύζοοο....Και θα συνεχισω θαυμαζοντας ως το ζενιθ του θαυμασμου, ως το τελος της φασολιας του τζακ, ως την ανατριχιαστικη στιγμη που μια μελωδια φτανει στην ψυχη σου, ενα συγκροτημα που φτανει στην πηγη, πινει νερο, πλατσουριζει τα ποδια του, λουζεται, σε πιτσιλαει και στο τελος παιρνει για να μοιραζει στους περαστικους. Οι κονγκος. Μου γαργαλανε την κεντρικη αρτηρια του ειναι μου. Φυσανε υπαρχω στο κορπους της βαβυλωνας του μυαλου μου που καμια φορα επιστρεφει τοσο αποτομα στην πραγματικοτητα που τρανταζεται και ταλαντευεται και ησυχαζει. Μαλλον (ανω τελεια) ρεμπελιαζει. Τρανο παραδειγμα, νατο [ Ειμαι το λινκ πατα με! ]! Μα δες αυτο! [ εμενα! ] Ακου στα 4:δεκακατι! Και μετα που αλλαζει τη μελωδια και τα γαμαει ολα! Γινεσαι ή δε γινεσαι ευτυχισμενος ανθρωπος μετα απο αυτο? Ημανε παρουσα, το διαβεβαιωνω! Μα το οσοπο, το ουρητηριο των αλπεων, αυτο ειναι το ουρανιο τοξο που φωτισε τα ηλιοκαμμενα προσωπα μας μετα απο τις ατυχιες μας! Το καρπουζι που δροσιστηκε στο ποταμι για να το φαμε μετα απο το τουρλου που μας σερβιρε η συμπαντικη ενεργεια στο πηγαινε και στο ελα του ταξιδιου μας! Αααααχ τη δροσια του να 'χεις[...]



------>

2009-06-25T21:04:32.622+03:00

(image)







Οχριδα, Μπιτολα, Εγω

2009-06-18T14:25:24.701+03:00

Οι λεξεις ειναι πυγολαμπιδες και εκολαπτομενα πυροτεχνηματα.Ξεκινανε σαν μια φωτεινη ομιχλη και καταληγουν κροτοι και ξεσπασματα.Κουβερτες και σκεπασματα.Αγανακτισμενοι οδοστρωτηρες και καταραμενοι μπακαληδες.Αφρος απο τη λυσσα νηπιου και δολοφονικος μεσηλικος καθωσπρεπισμος.Λογικη συμβιβασμου και παρανοηση.Αφορισμος και ενοραση.Δαγκωνουν τα χειλια τους και φτυνουν φυματικο αιμα, στα μουτρα του εν τοις ουρανοις πατερα τουςκαι στην ποδια μιας αλφα αλφα αφυδατωμενης μυτης.Σαδοφεμινιστικα αλογακια της παναγιας και σοφτ πορνο για ηλικιες 0-5. Περιεχει μικρα κομματια. Μην το καταπινετε.Γινεται το "Αυτο!Αυτο!Αυτο ειναι!" που εψαχνες.Διστακτικη ανακουφιση και επιζητουμενη απελευθερωση.Μπορει το χωμα μου να μολυνει τα φυτα σου? Ποσο τα 'χεις τα ροδακινα?Α μα δε χαμογελας! Χαμογελα ειδαλλως θα φερω τις λ..λεε...λεξεις!Φουρτουνιασμενα Επειδη, αλλοπροσσαλοι τοπικοι προσδιορισμοι, σαφρακιασμενες επικινδυνες γιαγιαδες παροιμιες, γνωση ισα με απεναντι και αδεια, κουφια, ελεεινα και τρισαθλια κεφαλια.Θα φερω τις λεξεις.Υπερπροστατευτικες κοντομανικες μπλουζες, κομμενες με ψαλιδι στο λαιμο για φαση αφασια και περπατας ξυπολητος, ηδονιζεσαι αλλα που 'σαι.Δεν ξερεις τι σου γινεται.Γιαυτο δεν ερχονται ουτε οι λεξεις. Μονο τα ζωωδη, απ'τις πατουσες ορμωμενα αισθηματαΤα σταφυλια της κοντης και το ανιδιοτελες "μου".Ιπταμενα φωτογραφικα αλμπουμ, χαμόγελα, δασοκομοι, ιπποκομοι, νοσοκομοι. Και με πονουν οι ωμοι.Εκρηκτικοι μηχανισμοι και μηχανικες εκρηξεις. Λαμπαδες για το καλοκαιρι, βοηθεια μας! Κυαλια να βλεπουμε τα σωψυχα μας να γελαμε. Με το λ παχυ παρακαλω να ναι το γελιο απυθμενο.Τι? Τιριτιτι? Τι?Εγω δεν εχω κορδελες καρδια μου. Εχω ενα λεμονι, ενα σπορο και ενα σπορο και μια σοκολατα με πιπερι.Και φυσικα κουρτινες. Για αρχη, μεση και τελος. Το δεκατιανο χρεωνεται στον κυριο με το γκρι. Εκλεισε. Παρακαλω πεταξτε τα σκουπιδια σας στον μπροστινο σας και καντε τον αδιαφορο.[...]



Ενα ποστ πηχτρα στους συμβολισμους

2009-06-13T14:49:05.382+03:00




Σηκωσε το βλεμμα του που 'χε πεσει στο πατωμα, το σκουπισε και το πεταξε πανω δεξια. Προσπαθησε να εστιασει αλλα ενα τσουρμο απο υπεροπτικα και αγριεμενα καραμελωμενα ποπκορν, τοσο αηδιαστικα ασφαλη -ή μηπως εγκλωβισμενα και ως εκ τουτου υπεροπτικα και αγριεμενα?- μεσα στη πορτοκαλοκαφε τους κρουστα, διεσχιζε εκεινη τη στιγμη το δρομο. Οταν καθαρισε ο ουρανος και μυρισε ο τοπος ολος σαπουνι Μασσαλιας προσπαθησε αλλη μια να συγκεντρωθει σε εκεινο που του ειχε τραβηξει εξαρχης την προσοχη. Ενα μπλε φτερο, στο μπλε ουρανο που επεφτε στη μπλε θαλασσα. Και σκεφτηκε την αρμονια, την ισορροπια και την προσαρμογη. Και περιμενε μια κινηση που να επιβεβαιωνει τις σκεψεις του, ωστε να εγκριθουν και να μπορεσει να τις εκδωσει μεσω της συμπεριφορας του, αλλα το φτερο δεν επεσε ποτε. Απλα παρεμεινε ενα μπλε φτερο στο μπλε ουρανο που επεφτε στη μπλε θαλασσα. Και αυτος δεν μπορουσε να αποφασισει αν αυτο ηταν η επιβεβαιωση ή αν επρεπε να περιμενει και αλλο μεχρι το μπλε φτερο στο μπλε ουρανο να καλει σαλτο μορταλε και να πεσει επιτελους στη μπλε θαλασσα που εν τω μεταξυ ειχε βαρεθει και ειχε αρχισει να γινεται μαυρη απ'το κακο της. Και επειτα, ουτε εγω ξερω αν τελικα επεσε το φτερο γιατι με τρελανε η μυρωδια απο τα ποπκορν και πηγα να φαω σπανακορυζο.






Γραμματεας σε μπλε χωριο

2009-06-08T02:53:15.175+03:00

Σημερα, δηλαδη χθες αν σκεφτεις οτι εχουν περασει 12, πηγα να παραστησω τη γραμματεα για τις ευρωεκλογες σ'ενα χωριο κοντα στη φλωρινα. Πηγα για τα λεφτα, για να τη φαση και γιατι δεν ειχα και τιποτα αλλο να κανω και αυτο το αποδεικνυει και το γεγονος οτι δεν ψηφισα και οτι απο κει και περα δεν παρακολουθησα την πορεια των εκλογων. Του δε ποιντ. Το χωριο ηταν πιτα στους δεξιους. Ενδεικτικα, απο τους 412 ψηφους (τρομερο νουμερο, συγκριτικα με τα αλλα χωρια του νομου, οπου ο μεσος ορος ηταν 200 και αν), χώρια απο του πασοκ και των λοιπων κομματων- το θεμα μας ειναι οι δηλωμενοι δεξιοι- οι 224 πηγαν στη νδ, 23 στη χρυση αυγη (πιπερι!) και 18 στο λαος (φτου κακα). Το διανοεισαι? Μιλαμε για 23 ψηφους στη χρυση αυγη! 23 ανθρωποι ενστερνιζονται ή εστω πλησιαζουν τις αποψεις αυτες. Προσπαθω να φερω προσωπα στο μυαλο μου και να φανταστω ποιος απ'αυτους μπορει να τους ψηφισε. Βεβαια μονο υποθεσεις μπορω να κανω καθως ποτε δεν ξερεις αλλα και γιατι αναμεσα σ'αυτη τη φασιστοθαλασσα καποιος ψηφισε τροτσκικιστες! Που θα μου πεις και αυτοι φασιστες ειναι, αλλα ειπαμε εδω μιλαμε για τους δηλωμενους. Παρ'ολο που η διαδικασια ειναι απιστευτα κουραστικη (ξυπνησα 5 το πρωι και γυρισα σπιτι 11 το βραδυ), τεινω να πιστευω οτι τα λεφτα δινονται για καλυψη ψυχικης οδυνης. Νομιζω οτι περισσοτερες ηταν οι φορες που θελησα να ουρλιαξω μ'αυτα που ακουγα, παρα μ'αυτα που παθαινα. Μου ηταν πιο ευχαριστο να ελεγχχω 10 ταυτοτητες τη φορα, παρα να καθομαι και να ακουω τις συζητησεις των δεξιων αντιπροσωπων και των δεξιων μελων της εφορευτικης επιτροπης (οι οποιες-μα τα χιλια μανταρινια δεν το πιστευω!- αφορουσαν κατα κυριο λογο τους ξενους). Περα απο αυτο υπηρξαν και στιγμες γελιου (σλε: Ονομα συζυγου ταδε? εκλογεας: Τι?? Που τη θυμηθηκες αυτη? Σβηστη! Σβηστη να μη τη βλεπω!) ή το γεγονος οτι μαθαινα απο τη διπλανη μου για καθε ονομα που της υπαγορευα το αν εχει προβατα, με ποιον ειναι παντρεμενος, και τι παιζει γενικα με τη φαση του. Δυστυχως το κινητο κανει εναν εκνευριστικο θορυβο οταν τραβαει φωτο και ετσι δεν μπορεσα να αποτυπωσω στιγμες οπως : γιαγια σταυρωνει καλπη για γουρι, γιαγια ριχνει το ψηφοδελτιο στα σκουπιδια αντι για την καλπη κλπ κλπ.

Ατακες: Γιαγια φευγοντας :Αξιος ο Καραμανλης! Και λεβεντοπαιδο!
Η διπλανη μoυ προς απαντηση στη διαβεβαιωση του αντιπροσωπου της νδ οτι
θα ρθουν αλλοι 100 τουλαχιστον: Μακαρι! Ποιος δεν το θελει?
Παπας:Ντροπη που τις εβαλαν σημερα που ειναι η επισημη μερα για την ιδρυση της εκκλησιας. Οι εβραιοι! Οι μασσονοι!
Μπατσος: Εχετε μεσο? Γιατι μπορω να σας γυρισω με το περιπολικο.
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΧΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΧΧ Λε Κοπ ντε πουα!

Γενικοτερα, αν και αντι να βγαλω γουστα με τους δεξιους, περισσοτερο σπαζομουν (ισως και επειδη δεν μπορουσα να πω τιποτα λογω της θεσης μου(γελαστε ελευθερα),περα απο κατι μπηχτες που πετουσα,πιστευω θα το ξαναεκανα ειδικα σε χωριο οπως αυτο που η φαση ειναι πιο στενη και σε κερνανε συνεχεια καφεδες,χυμους, μπυρες και κοψιδια.



Sle and the nature. Now the brain as well.

2009-06-04T23:45:21.651+03:00

Ολο καπνιζω. Μονο καπνιζω. Νομιζω πως καμια φορα σκεφτομαι, αλλα ειναι μια πραξη ασυνειδητη, αναγκαια, διακριτικη και πιο πολυ τρανταχτη. Τοσο τρανταχτη που καταληγει αναιπαισθητη.Και δε θυμαμαι τι σκεφτομαι. Σαν να του αρκει η ολη διαδικασια και τα συμπερασματα να περισσευουν. Αγοραφοβικο μυαλο,που τρεμει μηπως καποιος το ακουσει να μιλαει ή να σκουζει ή να εξηγει και οποιον βλεπει να τρεκλιζει ή να τρεχει προς τα πανω του ή να προσπαθει να του μιλησει,τον αποπροσανατολιζει, ωστε σε καμια περιπτωση να μη μαθει τι λεκτικα ή εικονικα κεικ φτιαχνει και ποσα αυγα καταπινει αμασητα για να δυναμωσει.Κανεις να μη μαθει γιατι αν ειναι τρελα, τοτε τι γινεται? Πως αποκαλυπτεις τη λογικη σου σ'ενα κοσμο αλογο που εχει αυτοχριστει αντικειμενικοτατος κριτης εγκεφαλικων διεργασιων?Εγκεφαλικοι μπατσοι και μπογιες ασυναρτων σκεψεων.Μονο καπνιζω.Να βαρυνει και αλλο το στηθος και ισως να καταφερω να εστιασω εκει την προσοχη μου.Αντιβαρο?Ολο καπνιζω.Και στην πορτα του μυαλου μου εχει ενα Ν. Ντροπη. Γιατι ΠΡΕΠΕΙ να 'μαι ενταξει και ηδη ετοιμη.Αν οι απαιτησεις των αλλων μας πνιγουν, οι δικες μας, μας ευνουχιζουν. Κλειτοριδεκτομη.Αναστολη.Καταστολη.Μονο καπνιζω, ολο καπνιζω.Κανεις να μην εχει προσβαση στο κεφαλι μου.Αλλα να 'χω την απαιτηση να με πιστεψεις.Εσυ,ο εκεινος, ο παραπερα, η πισω και ο διπλα.Πισσα να μαυρισει την καρδια μου. Αν ειναι φωτεινη καιει ρευμα. Αν ειναι μαυρη παραγει.Βραδινο ηλεκτρικο. Μονο καπνιζω, το ξερεις?Και σαν σκεφτομαι να σου πω, δεν ξερω τι να σου πρωτοπω. Πως να συμμαζεψεις,ενα κεφαλι ανω κατω, που τα 'χει σπρωξει ολα κατω απ'το χαλι?Μονο οσα βλεπει η πεθερα. Εγω ας ζησω και στη βρωμα.Για σενα θα καθαρισω. Για μενα θα καπνιζω. Μονο θα καπνιζω.Ολο θα καπνιζω.[...]