Subscribe: ΜΑΥΡΟ ΡΟΔΟ
http://blackrose-nimertis.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
για  δεν  και  με  να  οι  που  σε  σου  στο  σχόλια  τα  την  της  το  του 
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: ΜΑΥΡΟ ΡΟΔΟ

ΜΑΥΡΟ ΡΟΔΟ





Updated: 2018-04-25T13:37:37.401+03:00

 



0 σχόλια

2018-04-25T09:32:29.316+03:00

ΚέραςΑνάσαινε η γη ανθρώπουςεκείνο το χειμώναδεν το θυμάσαι όμωςήσουν αγέννητος ακόμαείχε μια απόκοσμη ομορφιά ο ουρανόςτόσηπου δεν τολμούσες να σηκώσεις το βλέμμακαι να τον κοιτάξειςκαι στην χόβολη εκείνη των ψυχώνετοίμαζε τις νέες του αφηγήσειςο Ασπιδοφόροςμα ήσουν στο ταξίδι σουστη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριούκαι δεν θυμάσαικάποια στιγμήόταν το κρύο είχε διατρήσει τη σκέψη μαςόταν το μοναχικό μας δώμαδεν άντεχε άλλους λυγμούςκι όταν οι πολεμιστέςείχαν αρχίσει να μουρμουρίζουνκαι να σπαθίζουν νευρικά το τίποταο Ασπιδοφόρος άρχισε να τραγουδάεικαι όλοινα ξέρειςσώπασανσώπασαντο έρμα του Κόσμουστη ψυχή μου μεγάλοω Κύνα και Απρόσιτε Πατέρατο έρμα του Ανθρώπουαβάσταχτο έκανες φορτίογια μέναω Μητέρα Λευκήκαι Πεπολοφόρα Δέσποινατο φορτίο έκανες μεγάλο…και αμίλητοι άκουγαν όλοικι ακόμηέκλαιγανέκλαιγαν όλοι σου λέωγιατί στη χόβολη θέριευαν οι φλόγεςκι ύστερα σβήναν πάλιγιατί ο χειμώνας γινόταν άνοιξη και καλοκαίρικαι φθινόπωροσε μια στιγμήκαι όλες οι μάχες της Δημιουργίαςζωντάνευαν μπροστά μαςαπό το άχρονο κάποτεστο απύθμενο κάπου…ω Άδη ζωφερέ και αφιλόξενεκαι συ Στύγα με τη μελανόχρονη ρύσητο έρμα του πόνου είναι ασήκωτο για μένακυκλώπειο τούτο το έργογια τους σάρκινούς μου ώμους ω Περσεφόνη ευήμερη και συ Ίσιδα σκοτεινή μητέρατης αιώνιας θηλυκής ανάσαςμην με λησμονήσετε…μην με λησμονήσετε…και φούντωσε κι άλλο η φωτιάκαι οι αιώνες σχηματίστηκαν λες απ’το αρχέγονο σκότοςκαι πήραν μορφέςγινήκαν άνθρωποι και ήρωες και θεοί!και ο Έρωτας και ο Ζαγρέας και η Εκάτηκαι τα ορφανά παιδιά του κόσμουπου άνοιξαν τα μάτια τουςκαι τα μικρά τους χέριακαι επαιτούσαντο μερίδιο ανθρωπιάς που τους αρμόζεικαι δεν θα το χορτάσουν ποτέ…και χοροί συμπαντικοί στήθηκαν γύρω μαςκαι στα στήθια μας η καρδιά πήγαινε να σπάσεικαι στα κεφάλια μας μεγάλωνε το ερπετό…το ερπετό…και ξαφνικάσιωπήκι ύστερασιγή…μα εσύστο κέρας του απείρου γλυκά κοιμόσουνκαι ευτυχώςγεννήθηκεςχωρίς την αρχήούτε το τέλος που σου έχυσαν στα σπλάχνανα θυμάσαι“Into the void”Matej Zalokar [...]



0 σχόλια

2018-04-23T19:50:23.313+03:00

Σήκωσε το βλέμμα του και κοίταξε τον ουρανότα σύννεφαάνθρωποιέκαναν κύκλο πάνω απ’το κεφάλι τουη έντασηκυμάτισε σαν θάλασσαπάνω στο δέρμα τουτα χείλη τουλες και ήταν έτοιμα να εκραγούνσε στερεώματα φωτιάςκαι όποιος έχει αγαπήσει τον αδερφό μουμια φοράχίλιες φορές θα έχει αγαπήσει εμέναείπεκι ύστερα από λίγοάρχισε να βρέχει…[...]



0 σχόλια

2018-04-17T07:30:19.120+03:00

Νύχτες ΒαλπούργιεςΤο σώμα αντιδρούσεΕίναι ζωντανό…Το βλέμμα απλωνόταν ολόγυραΈχεις πάντα μια λέξη προδοσίαςΝα δροσίζει τα χείληΑλίμονοΧωρίς αυτήΦωνή δεν έχω…Το κεφάλι αριστεράΕρωτευμένο με την κλεμμένη ΚαρυάτιδαΤο κεφάλι δεξιάκαρφωμένο στον ποδήρη χιτώνα ΤουΜια κούπα κώνειοΤον χώριζε από την έξοδοΤην έξοδο απ’τη στιγμήΚι εκείνοςΉπιε μέσα στo δηλητήριοΌλο το εγώ του…Τα χέρια κολλημένα στο σώμαΤα πόδια ανοιχτάΟ άνθρωπός σου ΛεονάρντοΔεν έχει ορίζονταανάπτυγμα δεν έχει ακόμαΈχει μονάχα δέρμαΚαι πληγώνεται απ’τις υλακές του χρόνου…Το στόμα αφίλητοΤα μάτια χώμαΈχω πνοήΑπ’του Αχέροντα το στρώμαΚι έχω δακρύσει τόσοΦεύγοντας απ’την ΕδέμΜόνοςΚαι κάποιες νύχτες ΒαλπούργιεςΓια το αγέννητο άστρο της γενιάς μουΚλαίω ακόμα…Ruhollah Mahmoudi[...]



0 σχόλια

2018-04-08T13:22:16.194+03:00






Οι δυνατές φωνές
σάβανα που τα σκεπάζουν όλα
και πώς ν’ακούσεις τη ψυχή σου
στα πρωινά του ολέθρου;

Λευκό
όπως του Λάζαρου το βλέμμα

Αυτό το αίνιγμα
κλήθηκες να λύσεις
απ’την αρχή του χρόνου
όχι αν οφείλεις
και σε ποιους
όμως τι έπραξες κάποτε
για να χρωστάς για πάντα…

Λευκό
όπως το αίμα τ’ουρανού



1 σχόλια

2018-04-02T07:03:10.501+03:00

Χώνεται ο σταυρός βαθιά στο χώμαη γη αντιδράριγάαναρωτιέταιπώς Εκείνος που δεν γνωρίζει από διαστάσειςειρκτές και ορισμούςθα επιτρέψει στο αίμα Τουνα την ραντίσεικαι οι στοχασμοί τηςγίνονται βροχήκαι ορίζοντες υδροφόροιθυμωμένοισπασμοί και ωδίνεςκαι το ανεπίτρεπτο αρνείται να δεχθείτο αίμα του Ανθρώπουδεν μπορεί να υποδεχθείκαι το αποβάλεικι εκείνο γίνεται ιαχήκαι χρόνοςκαι μαρμαρυγήκαι βλέμμακαι αλλάζειτο πρόσωπο του κόσμου…http://incarnatus.snack.ws/-9.html[...]



1 σχόλια

2018-03-27T00:10:22.828+03:00

ΣκιάχτροΤο βλέμμα σουΑναζητώντας έναν διαλύτη σκότουςΑκρωτηρίασε όλους τους ουρανούςΚι έχει ξεχυθείΣαν άτακτο παιδίΣτις εξοχές της ΆβαλονΑναρωτιέσαι ακόμη (;)Άξιζε όλη αυτή τη σπατάλη ανθρώπωνΗ Δημιουργία;Το σώμα σουΕίδες σταυρωμένο σκιάχτροΝα επιτηρεί την κληρονομιά του ΠατρόςΚι αρνιέσαι ακόμα την συμβασιλείαΓιατί τάχα γεύτηκες το νόστιμο καρπόΚαι δεν ξέρειςΌτι η σοδειά ήταν μολυσμένηΚαι αργοπεθαίνεις…Κι όμωςΣτερεωμένος στο ευρύστερνο παθείνΠου δεσμεύτηκες να υπηρετήσειςΚολακευμένοςΑνοίγεις το στόμα σουΜε τα σαπισμένα δόντιαΚαι χαμογελάς(κι έτσι) απαντάςΣε όλα σου τα ερωτήματαΚάθε πρωίΛουσμένος από την αυθάδειαΤου ακριβού σου σπέρματος…[...]



1 σχόλια

2018-03-15T23:21:23.053+02:00

Το Άλλο ΕκείνοΑν τα γυμνά ανθρώπινα κορμιάυψώθηκαν και κρέμονταιστο σκοτεινό όργιο του σύμπαντοςκι αν φλέγονταικαι ψύχονται μαζίαπ'το "ενεργεία" στο "δυνάμει"κάτω απ'τα βλέμματα ανήλικων θεώνείναι που ακόμη ο αιώνιος οδοιπόροςπραγματώνει αέναατην Οδύσσειά τουκαι απ'την αγκαλιά της Κίρκηςκι απ'τους μηρούς της Καλυψούςορμάει στο φωςτου έσχατου θανάτουκι απλώνει στην επιστροφήπου τόσο πόθησεμια επίκλησηστο μαύρο δίχτυ της Ανάγκηςγια ν'αφανιστείόχι ως βασιλιάςαλλά ως ζητιάνοςΚι η επίκλησή τουθα έχει λέξεις από αίμασύμφωνα από πέτραφωνήεντα από φωςκαι στο ουράνιο βλέμμα τουτο Άλλο Εκείνοπου τον στερέωσε στο Είναι...Και με ορθάνοιχτα τα μάτιαδικαιούσαι να ονειρεύεσαιΚαι με κλεισμένους πνεύμονεςδικαιούσαι ν'ανασαίνειςΈνα χωρίς Αυτόχωρίς το Κάτοπτροχωρίς το ΧάσμαΕν εσαεί...[...]



0 σχόλια

2018-03-05T12:31:11.162+02:00

Ξημέρωσεσα νά'βγαινα από πέτρασα να με γέννησε η σιωπήσε σαρκοφάγο άσύλητητου ΧρόνουΚάπου με πήγαινε το σώμα μουκαι τα παρθένα δάκρυά μουάκουγα μέσα στη σιγή του πρωινούνα με καλείςκι ανασταινόμουνΈχτισα κύτταραΈχτισα βλέμμαΈγινα αίμα και κορμίΈγινα πνεύμαΜέσα στην έντασηπου αισθανόμουνα για σέναολόκληρος φωτιάνύχτιο σπέρμασκίρτησα...σαν άστρο στο γλυκό σου ουρανόπόθησα να λάμψωνα φυλακίσω τις ενέργειεςνα γίνω ρόδακας φωτόςνα πλύνω τα μαλλιά σουστην πρωτανάσα μουρίγησα...Μέσα στην έντασηπου αισθανόμουνα για σέναΚάπου με πήγαινε το σώμα μουκαι τα ζεστά μου δάκρυαΧωρίς φωνή εγώΟλόκληρος εσύΚαι αγγίγματα παράξεναΚαι λαιμητόμες σκέψειςΚαι σπαράγματα ιαχώνΚαι προδομένες πόλειςΚαι υετοί ονείρωνΚαι λιακάδες...Χωρίς στερέωμα εγώΜα ολόκληρος εσύΞημέρωνεσα νά'βγαινα από πέτρασαρκωνόμουν...και ήταν άγριος άνεμοςαυτός που μού'φερε στο πρόσωποτο κάλεσμά σουτον καλοδέχτηκα...Χωρίς εμένα εγώΌλος εσύΧωρίς το άλγος του αύριοαψηλάφητοςΧωρίς της ειμαρμένης το λυγμόαξόδευτοςΧωρίς το πένθος της φθοράςΑιώνιοςΑκέραιος εσύ...[ … illuminated ]Raymond Hoffmann[...]



4 σχόλια

2018-02-21T20:21:38.208+02:00

ΦαράγγιΤο πέρασμα ήταν κλειστόμα το ανοίξαμε μαζίοι λογισμοί προηγήθηκανοι ανάσες λείαναν το έδαφοςτα δυνατά σινιάλααπό τα καρδιακά σύμπαντακι έπειτα;με ρώτησες…Τα σώματα ακολούθησαναξεχώρισταένας κορμός ενιαίοςη ορμή, το πάθοςτο ρέον θράσος ενάντια στο απόλυτοενάντια στο ανίκητοπου το φαράγγι αυτόκρυπτικά για όλουςφανερώνει… κι έπειτα;ρώτησες δίχως να μιλάςΟι λέξειςΟι ακυρώσειςΟι μάχεςΟι νίκεςΟι ματαιώσειςΤα στερεώματαΟι λόγχεςΟι λευκές σιωπέςΤα βλέμματαΤα νεύματα…Κι έπειτα;σ’ακούω πάντα να ρωτάςέπειταθα υπάρχεις πάντα εσύ…Φεβ2018[...]



0 σχόλια

2018-02-07T08:50:13.456+02:00

ΕνδοφλέβιαΕίναι αυτή η μοχθηρή σιγήπου ερωτικά γλύφει τις πέτρεςκαι το σώμα οργώνειενδοφλέβια ο χρόνοςπάντα σκοτώνειόχι ορθωμένος απέναντινα σε κοιτάει στα μάτιαενδοφλέβια ο νόμοςπάντα αλλοιώνειείναι αυτή σιωπήσαν ηλιόλουστη μέραπου υπόσχεται φωςκαι μόνο νύχτες σου δίνει…ιουν2017Away from timePeter Polter[...]



0 σχόλια

2018-01-24T10:31:45.103+02:00

Χάθηκες…Που ήσουν;Έλειψες καιρό… πολύ καιρό…Κι είχα αρχίσει να το συνηθίζωΉσουν μαζί μου βέβαιαΤο ξέρεις Ήσουν εντός μου…Όμως γυρνούσα πάντα το κεφάλι στις γωνιές των δρόμωνΜην τύχει να σε δωΤο βήμα σου…Εκείνο το αντάρτικο χαμόγελοστα μάτια σου…την ενοχήπως πάλι άργησες, πάλι έπρεπε να περιμένω…Δυο λεπτά ή τρία ή πέντε το πολύ… Δεν μου είχε περάσει απ’το νουπως θα έρχονταν οι εποχές που τα λεπτά θα ήταν ημέρεςμήνες και χρόνια…Είχες χαθεί… που ήσουν;Έλειψες καιρό…Εχθές μονάχα έγινε ένα μικρό θαύμακαι σε αντίκρισα μες στο δωμάτιό μου!Καθόσουν στην καρέκλα μουΦορούσες ένα μπλουζάκι μουΌπως τότεΠάλευες, νομίζωνα χαμογελάσεις πάλιΑλλά έμοιαζε με μορφασμό πόνου τούτο το χαμόγελοΈψαξα για το βλέμμα σουΜα εσύ κοιτούσες χαμηλά…Ζύγωσα με την καρδιά μου ανάστατηνα νιώσω την αύρα σου, το άρωμά σουμα μόλις σε πλησίασα αρκετάστη στιγμήχάθηκες πάλι…Κι ωσότου η οδύνη από αυτό το νέο χωρισμόνα γίνει σύννεφο ή σκιά και να διαλυθεί στο άπειρο άκουσα τη φωνή σου σιγανή να έρχεταισαν ψίθυροςΛησμόνησέ με…κι έγειρα στο κρεβάτι μουμαζί με τη σιωπή μουμαζί με την κραυγή μουμαζί με το τίποτα που είχες για μια στιγμή άφατης ηδύτηταςγεμίσει με το όλο…Ιαν2018[...]



0 σχόλια

2018-01-21T15:34:12.630+02:00

ΆΡΠΑΓΕΣΆρπαγεςφονιάδες σιωπηλοίσύμβολα που ακόμα καίνεαιώνες που ματωμένοι σέρνονταιόπως τα πληγιασμένα πόδιαορφανών παιδιώνΆρπαγεςληστές εσταυρωμένοιβασιλιάδες πατροκτόνοικαι μοιχοί αυτοκράτορεςλάβαρα που κυματίζουν έρημαόπως οι γενναίες ψυχέςφυλακισμένων ασκητώνΆρπαγεςθνητοί θεοίκι ανάξιοι ρασοφόροιστου Γολγοθά το πανίερο αίμαέσκυψαν να πιούνοι Πρίγκιπες της Αδειοσύνηςκαι δίπλα στο Πανάγιο Τάφοέχτισαν ένα ναόαφιερωμένο στο Τίποτε…...Ο χρόνος ψέμααπ’το χρόνο δανείζεταικι ο πόνος αίμααπ’το πόνο ποτίζεταιφλογερά φιλιάαπό άσαρκα χείληστο απόγειο της μάχηςστης ζωής σου το δείλιΟ φόβος σπέρμααπ’το φόβο δανείζεταικι ο θάνατος σκοτάδιαπ’τη ψυχή σου στολίζεται…Ο φθόνος βλέμμααπ’τη Στύγα δανείζεταικι ο τρόμος αίμααπ’το τρόμο ποτίζεταιΆρπυιες νύχτεςσυλλέγουν σάρκεςκραυγές αντάρτεςθανατοδείχτεςΌλα τελειώνουντούτες οι ώρεςσαν φίδια ζώνουνάρρωστο αίμασεντόνια θάνατοιτο μαύρο σπέρμαΆρπαγες ήλιοινοσηροί και πόρνοιτης ζωής σου έδυσετο πρωτονεύμαεκπορνεύτηκεςστον Χιλιονόματο δόθηκεςπρόστυχο γεύμα…...Ένοχος ο ουρανόςκαι η σελήνη θριαμβεύει πάλιπως επιτρέπεις Ασημένιε Χορευτήνα διακορεύουν τα παιδιά σου;πως αντέχεις Μέλαινα Κυράπου βλέπεις να ανασκολοπίζουντα ακριβά σου τέκνα;Έχει δύσει τούτος ο κόσμοςκαι αρνείται να πενθήσει ο χρόνοςφύλαξε όμως τις παλιές μοναξιές σουκράτησε την οργή, το θυμό σου,ένα σύμπαν καινούργιο χτίζεται τώρακαι χρειάζεσαι θύελλες στο βλέμμα σουγια ν’αντέξεις το τρόμοκαι χρειάζεσαι όλη την αγάπη σουγια ν’αντέξεις το άδειοένα σύμπαν ολοκαίνουργιοετοιμάζεται τώραδιάλεξε με ποιον θα κατοικήσειςστη φωλιά των νεκρών προσευχώνμε τη φωτιά Προμηθέας σε αφιλόξενη κλίνημε το χώμα σάβανο, γενέθλια γηή με το όνειρο αντάρτηφωτοδότη αστέρακαι πολεμιστή…[...]



0 σχόλια

2018-01-04T07:54:56.085+02:00

Το χνώτο του χρόνουκαι το αλλοπρόσαλλο της μνήμης…κρατούσες στα χέρια σουκείνη τη κλεμμένη άμμοαπ'το περιθώριο της θάλασσαςο ήλιος σε διαπερνούσεεκατοστό εκατοστόκαι τόσο αργάπου δεν καταλάβαινες το θάνατοπαρά σαν χάδι τρυφερό…από το έλλειμμα της αρχαίας συμπόνιαςζούμενα το ξέρειςκι όχι απ’το περίσσευμα…Ο πύργος αυτός στην αμμουδιάμας περιμένει ακόμα…[...]



0 σχόλια

2017-12-28T17:41:26.592+02:00

Στην κόψη του ξυραφιού…Η φωνή μέσα μου σαν αντήχηση… σαν μυστικός ψαλμός… Στην κόψη του ξυραφιού… έτσι να ζεις…Το τέλος… ποιο τέλος;Η αρχή… ποια απ’όλες;Φροντίδα και μέριμνες… οι εποχές… η μια μετά την άλλη…Ένας κατεστραμμένος πίνακας κάποιου ζωγράφου που πέθανε άγνωστος…Χειροποίητο…Ένα μισοσβησμένο ποίημα… δεν βγάζεις νόημα… λέξεις που χύθηκαν ανάκατες πάνω στο λαδωμένο χαρτί…Η μοναξιά… αυτή σε σβήνει… σε ακυρώνει… σε κάνει άηχο… νιώθεις, έτσι λες… πως νιώθεις… όμως για σκέψου ένα πρωινό που θα φορέσεις τα ρούχα σου και δεν θα νιώθεις… φαντάσου…Στην κόψη του ξυραφιού…Η φωνή επιμένει… σαν ανάσα ετοιμοθάνατου… ρόγχος… αγωνία για ύπαρξη… αγωνία για οτιδήποτε… ακόμα και για το πέταγμα ενός πουλιού… Η φωνή ανασαίνει…Στην κόψη του ξυραφιού… έτσι να αγαπάς…Στο κάτω κάτω δεν ήξερες… πώς μπορούσες να ξέρεις; Τι είναι τα χέρια σου; Τι θα κρατήσουν; Τι είναι τα μάτια σου; Τι θα δουν; Πώς μπορούσες να ξέρεις; Τι είναι οι φλέβες σου; Ποιο αίμα τρέχει μέσα σου; Δεν θα μπορούσες να ξέρεις…Ξεκίνησες κάποτε τις ανακρίσεις… ρωτάς το σώμα σου και δεν πονάει… ρωτάς το φόβο σου και δεν ουρλιάζεις… ρωτάς τις νύχτες και δεν ξημερώνουν…Κανείς δεν ξέρει…Στην κόψη του ξυραφιού…Κλείνω τα μάτια μου… όχι για να σε κρατήσω μέσα μου… για να μην με απειλείς άλλο πια… κουράστηκα να σε κοιτάζω όπου γυρνώ… Ναι… σε ακούω άλλα δεν αντέχω άλλο να σε βλέπωΣτην κόψη του ξυραφιού… έτσι να πεθαίνεις…Μην αγοράζεις άλλο χρόνο… δεν χρειάζεται… δεν πρέπει…Μην αγοράζεις άλλα ψέματα...Ήξερες!Και βέβαια ήξερες…Hornbeam avenueJakub Przybyla[...]



2 σχόλια

2017-12-13T10:23:59.461+02:00

Τι ένιωσες για μένα;Τι ένιωσα για σένα;Τι προλάβαμε;Να ψηλαφίσεις το φως…Να συλλαβίσεις το σύμπαν…Να μετρήσεις τη θάλασσα…Τι προλάβαμε;Τι ένιωσες για μένα;Περπάτησες μέσα μουΑλλά δεν έφτασες κάπουΧάθηκε το βήμα σουΣε λαβυρίνθους…Ίχνη φωτιάςΠυρογραφήματα ψυχήςΠονάνε ακόμα…Τι ένιωσα για σένα;Θυμάμαι την έκπληξη στα μάτια σουΌταν στο πρωτόπαΣυγκίνηση…Μια λέξη στερέωμαΈνας εγκατιαίος λυγμόςΠου τα περιέχει όλα…Δεκ2017Smoke & fire.Israel Fichman[...]



0 σχόλια

2017-12-02T13:00:43.601+02:00

Ζεύγη ομοίωντόσο όμορφωνφυσαλίδες γαλακτόχρωμεςπου ανέρχονται νωχελικάστο αρχαιώνιο φως…ζεύγη λυγμώνπαράξενων κι ερωτικώνπου έλκονται απ’το νάρκισσο φωςστην εμπνοή του κόσμουν’ανοίξουν μιακι ύστατη μαζί φοράνα εκδηλωθούννα ταξιδέψουν…ζεύγη στιγμώνπου δεν ενώθηκαν ποτέόμως μαζί βρήκαν το δρόμογλίστρησαν ανάμεσααπ’τ’αμίλητα δέντρακαι τις κλεισώρειες του βυθούπέρασαν απ’το σκότεινο στο ευγενέςθυσίασαν το πένθιμοέκλεψαν τον ελιγμό του Ενόςκαι δραπετεύουν στο έσχατο…  [...]



0 σχόλια

2017-11-15T06:37:33.903+02:00

Σιδερένιος ουρανόςπέτρινη θάλασσακι εσύ να κολυμπάςμαρμάρινη στο ανάμεσοχλώριο στα μαλλιά κρύο στα χέριαενώθηκαν τα χείλημονάχα μια στιγμήπύρωσε ο αέραςφτενό μαγνάδι ο ουρανόςτυφλή η θάλασσακι εσύ να χορεύεις σιωπηλήελεύθερηστο ανάμεσο…Νοε2017Ben GoossensBreak free[...]



2 σχόλια

2017-11-10T12:24:29.833+02:00

ΓαρμπίλιΜε πυρετούςτανάλιες κόκκινεςπου έσφιγγαν λαιμούςιδρώτες λευκό γαρμπίλιστο μέτωπουποδεχόταν ο λεπρός την αγιοσύνητης κάθε μέραςκαι ο έγκλειστος σακάτηςπόρνοςτην κουρασμένη βλασφημίατης κάθε νύχταςμετά το Έναμετά το φωςμετά το άοδμοαίμαο άνθρωπος χλομόςο άνθρωπος όρθιοςο άνθρωποςυβόςανασαίνοντας το χτεςεισπνέοντας θάνατομνήμεςκαταβροχθίζονταςμε θόρυβομε θόρυβομε θόρυβοσαρκώνεταιθνητός κι όμωςτον αθάνατο καμώνεταιθάνατο εισπνέονταςζωή εκ-πνέει[...]



0 σχόλια

2017-10-30T21:09:34.997+02:00

ΣάρκινοςΔρόμε του ΑπείρουΓραμμή της ΓηςΦοβάμαι να σε περπατήσωΚι όμως πρέπει…Έχεις τόσα σπαρμένα αγκάθιαΤόσες στιγμές ωκεάνιας μοναξιάςΤόσες ιλιγγιώδεις ματαιώσειςΔρόμε της ευθύνης αν μπορώΘέλω να σε αποφύγωΚι ας με πεις δειλό…Έχεις τόση Ανάγκη, τόση ΟμορφιάΠου στο Απόλυτό τους τρέμωΣάρκινος είμαι, κατανόησέ μεΑπό τη σκόνη των άστρωνΜ’ επλασανΑπό νερό και χώμα…Δρόμε της ΎπαρξηςΑυλάκι του αιώνιουΤο πρώτο βήμα έμεινε να κάνωΤο πιο σπουδαίοΚαι στο ακροσύνορό σουΚείνος που στέκειΑναλογίζομαιΑν είμαι εγώ που περιμένειΝα ξεκινήσειΈναν ακόμη δρόμο…Ton DirvenLost [...]



0 σχόλια

2017-10-27T11:06:10.136+03:00




0 σχόλια

2017-10-22T23:09:38.753+03:00

ΠλάνεςΗ ματιά μου φτάνειως εκεί που πεθαίνειτο χειμέριο κύμακι αν εκθέσω ακόμα λίγοτο υποδόριο παρελθόν μουστον ανεμογδάρτη φθόνοεωθινός μύθοςκαι αφανίζεταιμεσημβρινή φιγούρα από ομίχληκαι διαλύεταιεσπερινός πουνέντηςμεταμορφώνει τα χαλάσματασε ποιητική εικόνανυχτερινός πυρετόςκαι ραγδαία εξαπλώνεται……μέσα από τις φλέβεςπου μου χάρισες… τι απέγιναν τα μάτια σου;ρωγμές γέννησανκαι χάη ολόκληρααπορρόφησες…Τι απέγιναν τα μάτια σου;Χυμένα σωθικάστο εγωικό μωσαϊκό μουοι πλάνες μουκαι τούτεςέχουν μάτια πιακαι ντρέπονται να με κοιτάζουν…[...]



0 σχόλια

2017-10-14T22:35:32.212+03:00






Οι δυνατές φωνές
σάβανα που τα σκεπάζουν όλα
και πώς ν’ακούσεις τη ψυχή σου
στα πρωινά του ολέθρου;

Λευκό
όπως του Λάζαρου το βλέμμα

Αυτό το αίνιγμα
κλήθηκες να λύσεις
απ’την αρχή του χρόνου
όχι αν οφείλεις
και σε ποιους
όμως τι έπραξες κάποτε
για να χρωστάς για πάντα…

Λευκό
όπως το αίμα τ’ουρανού







0 σχόλια

2017-10-06T13:15:49.051+03:00

Η λίμνη ήταν υπέροχημεγάλη, αδιάστατη, αλειμμένη με κερίπερπατούσες πάνω τηςχαρούμενηκαι σιωπηλήπήγαινες μέσαέχανα τα ίχνη σουόμως υπήρχαν πάνω στο κερίκι ερχόσουν πάλι…χόρεψες μια ή δυο φορέςπριν χαθείς ολότελαήλιοι ανιπτόποδες κατέβηκανόξινοι, άσχημοι ήλιοικαι σε τράβηξανσε πήραν πάνωσε εφέλκυσανδεν είμαι σίγουροςη αχνότητα του εγκλήματοςδεν είχε φρίκηδεν είχε μελωδίαήταν απλά η αλήθεια τουτυπωμένη στο κερίήλιοι ρακένδυτοι κατέβηκανκαι σ’έκλεψανκι εγώ απλά κοιτούσα…[...]



0 σχόλια

2017-10-03T10:03:21.201+03:00

Πιθανώς να ξεγελάστηκα δεν το αποκλείωόσο εγώ ειρωνευόμουν τους εμπειριστέςγια τη λαγνεία της αφήςκάποιος δραπέτης μυστικόςβυσσοδομούσε εναντίον μουετοίμαζε μεθοδικάεπαφές στεγνότηταςπέμπτου τύπου!Και να σκεφτεί κανείςπως διαθέτω τις κατάλληλες άμυνεςαπέναντι στον βιασμό του ε ί ν α ι μουαπό τους λακέδες Ιουστίνους της γενιάς μου!ανώφελος αποδείχθηκεκάθε πραγματιστής λογισμός μουείχε την ρυπαρή συνάφεια με το Γνωστόπου κάνει τον στοχασμό τον ίδιονα μοιάζει με μακρόχρονη έρευνα πηγής φωτόςσε καλοκαιρινό δωμάτιο…απροσκύνητος αν μένειςείπασε κάποια διάνοιασε κάποια Αυθεντίασε κάποια Αρχήέχεις παρόλα αυτά απλήρωτο ακόμητο χρέος των ολολυγμών της ήτταςκαι το βλέμμα θολόαπ'το απρόσμενο θαύμα…έχεις τα δυο σου χέριαξεκίνησε από κειέχεις το όνειρο ακόμηκάποιος φωνάζει μέσα σουαγνόησέ τον!Το όνειρο γεννιέται στη σιωπήΚι εσύ φλυαρείς ακόμη!!Μαιος2010Cutting CornersRedmere Photography [...]



3 σχόλια

2017-09-14T11:44:37.992+03:00

με την περίσσεια της πρώτης νύχταςστα φιλιά σουκαι με το μαχαίρι που έκοβες τις μέρεςκαρφωμένο στο στήθος σουμου συστήθηκεςεμπρός λοιπόνείπασηκώσουκαι αν σε βαστάνε οι σιωπές σουκοίταξέ την!έτσινα ξέρειςδεν τόλμησε ο μαστρωπόςχρόνοςνα σε χαρακώσει…The Seaweed Man© Filipe P Neto[...]