Subscribe: ΑΤΗ ΣΟΛΕΡΤΗ
http://atisolerti.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: ΑΤΗ ΣΟΛΕΡΤΗ

ΑΤΗ ΣΟΛΕΡΤΗ



...ΘΑ ΠΕΙ ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΗ ΤΡΕΛA



Updated: 2018-03-02T18:46:23.976+02:00

 



Félix Francisco Casanova (1956-1976)

2016-07-03T14:04:07.568+03:00

Κείμενο – Μετάφραση: Άτη Σολέρτη   O Φέλιξ Φρανθίσκο Κασανόβα (Σάντα Κρουθ ντε λα Πάλμα, 28 Σεπτεμβρίου 1956 - Σάντα Κρουθ της Τενερίφης, 14 Ιανουαρίου 1976), ήταν γιος του γιατρού και επίσης ποιητή Φέλιξ Κασανόβα ντε Αγιάλα. Παρά τη σύντομη διάρκεια της ζωής του, κατάφερε να αφήσει πίσω του ένα έργο αυθεντικό, έντονο και συνάμα παράδοξο, που χαρακτηρίζεται από εκπληκτική ωριμότητα τόσο στο πεδίο της ποίησης όσο και σ’ αυτό του πεζού λόγου. Όπως έλεγε κι ο ίδιος ο ποιητής προσδιορίζοντας τον εαυτό του: «Είμαι ο παππούς του εαυτού μου και βλέπω την παιδική μου ηλικία να παίζει». Ο πατέρας του συγκεκριμένα ανέφερε για τον νεαρό συγγραφέα: «Από μικρή ηλικία -ήδη από τα εφτά ή οχτώ χρόνια- συνήθιζε να με εκπλήσσει με ασυνήθιστες φράσεις και εγώ αναρωτιόμουν πού θα μπορούσε να τις έχει διαβάσει. Ήταν εκφράσεις εύγλωττες, σχεδόν σουρεαλιστικές και μυστικιστικές, τις πηγές των οποίων μου ήταν αδύνατον να εντοπίσω σε κάποιο από τα βιβλία της βιβλιοθήκης μου, που θα μπορούσε να είχε πέσει στα χέρια του».    Ο Φέλιξ Φρανθίσκο από μικρός αφοσιώθηκε στη μελέτη έργων των Ρεμπώ, Πεσσόα, Ουίτμαν, Μπρετόν, Ελυάρ, Αραγκόν, Τζόυς, Καμύ, Έσσε…, καθώς επίσης και στη μεγάλη του αγάπη, τη μουσική. Στο ημερολόγιό του με τίτλο Yo hubiera o hubiese amado (Να είχα αγαπήσει), που γράφτηκε το 1974 και δημοσιεύτηκε το 1983 γράφει χαρακτηριστικά: «Αυτές τις μέρες ακούω πολύ μουσική, πολύ. Πάντα γεννιέμαι στη μουσική, είναι αστείρευτη η δίψα μου κι επίσης είναι αστείρευτη η πηγή της. Και με τιθασεύει και με σκορπίζει σαν μια κανάτα με αίμα του βουνού, και η αγάπη της με αγγίζει και είμαι το πιο ευάλωτο ον απέναντι στις λέξεις της, και οι πληγές μου, τα ανοιχτά μου τραύματα φυτρώνουν σαν ένα κομμένο δέντρο, σαν την πρώτη μέρα που αγάπησα ή διάβασα Ταγκόρ».    Το κλίμα του ύστερου φρανκισμού στην Ισπανία, δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο τον ποιητή, ωθώντας τον στην ίδρυση του εναλλακτικού ροκ γκρουπ και του λογοτεχνικού κινήματος Hovno (Χόβνο που σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση «σκατά» στα τσέχικα). Το 1973, στα 17 του έτη, απέκτησε με το βιβλίο του El invernadero (Το θερμοκήπιο), το πιο σημαντικό βραβείο ποίησης στα Κανάρια Νησιά, το Julio Tovar (Χούλιο Τοβάρ). Το 1974 κέρδισε για τη νουβέλα του El don de Vorace (Το χάρισμα του Βοράθε) το βραβείο Pérez Armas (Πέρεθ Άρμας). Ένα μήνα πριν το θάνατ[...]



Άτη Σολέρτη, Ερημία παθών

2016-05-16T19:46:52.945+03:00

Του Θεοχάρη ΠαπαδόπουλουΌταν μια ποιητική συλλογή επανεκδίδεται σημαίνει ότι κάτι έχει να δώσει, ότι το περιεχόμενό της είναι τέτοιο, που αξίζει να επανεκδοθεί. Μια τέτοια περίπτωση έχουμε και στο βιβλίο της Άτης Σολέρτη: «ΕΡΗΜίΑ ΠΑΘώΝ», που κυκλοφορεί σε δεύτερη έκδοση από τις εκδόσεις: http://www.vakxikon.gr. Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή, όπου ενώ όλα τα ποιήματα είναι γραμμένα χωρίς μέτρο υπάρχει μια υποτυπώδης ομοιοκαταληξία, μια ρίμα, που παίζει περισσότερο με τις λέξεις δημιουργώντας όμορφες παρηχήσεις χωρίς να χάνεται το νόημα του ποιήματος. Τα περισσότερα ποιήματα της Άτης Σολέρτη θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν γλωσσοκεντρικά αν και ο γλωσσοκεντρισμός συνήθως χάνει το νόημα προς χάριν της παρήχησης κάτι, που η ποιήτρια αποφεύγει με επιτυχία. Πολλά από τα ποιήματα της συλλογής «ΕΡΗΜίΑ ΠΑΘώΝ» περιγράφουν αιματηρές σκηνές ενώ ο θάνατος είναι ένα από τα συνηθισμένα τους θέματα έτσι, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι το βιβλίο της Άτης Σολέρτη κινείται στα όρια της gothic λογοτεχνίας, όπως λογουχάρη το ποίημα «θύω», όμως, υπάρχουν και ποιήματα, που είναι εντελώς διαφορετικά και δεν θα μπορούσαν να καταταχτούν στα στενά όρια ενός είδους. Ένα από τα καλά στοιχεία της συγκεκριμένης ποιητικής συλλογής είναι ότι μέσα στα ποιήματα της Άτης Σολέρτη συναντάμε στίχους με έξυπνο νόημα, που ξαφνιάζουν ευχάριστα τον αναγνώστη: «Τι κι αν το τσιγάρο τελειώνει… / απ’ τον καπνό του, θα τραφούν κι άλλες σκέψεις…» και αλλού: «Αγαπητέ καθρέφτη, / δεν ήξερα πως το είδωλό σου σε τρομάζει!» Κατά τη γνώμη μας, το πιο χαρακτηριστικό ποίημα της συλλογής «ΕΡΗΜίΑ ΠΑΘώΝ» είναι «Το φιλί του ερπετού» το οποίο ξεκινάει με τους στίχους: «Πρόσεχε το φίδι… καθώς θα βγαίνεις απ’ τον κήπο σου. / Πρόσεχε το ερπετό!» και αφού περιγράψει όλες τις ιδιότητες του φιδιού καταλήγει: «Πρόσεξε το ερπετό! / Ξέρει καλά να κρύβεται / και να σ’ αιφνιδιάζει! / Πρόσεχε το φίδι! / Πρόσεξέ με!» Θα μπορούσαν να γραφτούν κι άλλα πολλά για την ποιητική συλλογή της Άτης Σολέρτη: «ΕΡΗΜίΑ ΠΑΘώΝ», θα κλείσουμε, όμως, εδώ συμπεραίνοντας ότι πρόκειται για ένα βιβλίο, που άξιζε τον κόπο να επανεκδοθεί.Ευχαριστώ πολύ τον Θεοχάρη Παπαδόπουλο για την ουσιαστική ανάγνωση!Πηγή: https://tokoskino.me/2016/05/11/%CE%AC%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CF%81%CF%84%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B8%CF%8E%CE%BD/ [...]



Μια ποιήτρια καταθέτει - Συνέντευξη με την ποιήτρια Άτη Σολέρτη

2016-04-01T14:13:16.919+03:00

Του Αντρέα Πολυκάρπου•    Πως αντιμετωπίζετε την ποίηση: ως μια ταυτότητα ή ως μια ετερότητα μέσα στη σύγχρονη ζωή;Η ποίηση στη ζωή γενικότερα συνυφασμένη με ένα είδος ρεαλιστικής φαντασίας επιβάλλει την ερμηνεία της στον περίεργο αναγνώστη, προφητεύει συντελεσμένα μελλούμενα και ταξιδεύει ανήσυχα πνεύματα. Δεν νομίζω πως αντιμετωπίζεται ως ταυτότητα ή ετερότητα η αίσθηση αυτή που την ορίζει.•    Ο ποιητής είναι μια περσόνα γύρω από τις λέξεις ή λειτουργεί με έναν ενστικτώδη ορμεμφυτισμό;  Ο ποιητής οφείλει με ειλικρίνεια να μιλήσει για όσα συναντά το βλέμμα του και πυροδοτεί το συναίσθημά του. Πιστεύω πως λειτουργεί περισσότερο ενστικτωδώς. Ακόμα και στην περίπτωση που θα «χτιστεί» γύρω από λέξεις, αφήνοντάς τες να τον καθοδηγήσουν, και πάλι από ένστικτο θα επιλέξει ποιες θα είναι αυτές.•    Μπορεί η τέχνη να κλείσει τις πληγές των ανθρώπων μέσα σε μια ενδότερη υπαρξιακή διαλεκτική;Η τέχνη μπορεί να προσφέρει πολλά στον άνθρωπο. Οι πληγές γενικά, όποιες κι αν είναι αυτές, δεν νομίζω πως κλείνουν εντελώς. Μάλλον μουδιάζει ο πόνος κατά κάποιο τρόπο και η τέχνη σίγουρα μπορεί να αποτελέσει ένα μέσο προς αυτή την κατεύθυνση. Το μόνο που χρειάζεται είναι καθαρό βλέμμα, ειλικρίνεια και να αφήσουμε το φόβο κατά μέρος. Αλλιώς ο εσωτερικός διάλογος δεν θα έχει νόημα.•    Πιστεύετε ότι ακολουθείτε το δρόμο άλλων ποιητών ή ακολουθείτε μια μοναχική πορεία μέσα στη γραφή σας;Θεωρώ πως οι επιρροές αναγνωσμάτων κυρίως, πάντα αφήνουν ίχνη μέσα μας και είναι φυσικό ενίοτε να αποτυπώνονται μεταμφιεσμένα στα γραπτά μας. Δεν νομίζω πως μπορώ να απαντήσω αντικειμενικά. Η έννοια αυτής της «μοναχικής πορείας» εξάλλου είναι κάπως σχετική, εφόσον όλοι μιλάμε στην ουσία για τα ίδια πράγματα χρησιμοποιώντας απλά διαφορετικούς συνδυασμούς λέξεων, φιλτραρισμένων βέβαια στο συναίσθημα που προκαλούν προκειμένου να εκφραστεί το νόημα που φέρουν.•    Ποιές εικόνες κρατάτε μέσα σας από τη ζωή σας; Ποιές εικόνες με άλλα λόγια εφορμούν στη γραφή σας;Εκείνες που είναι ικανές να ξυπνήσουν το πνεύμα και το συναίσθημα και να το ωθήσουν σε μια κατεύθυνση να ξορκίσουν το κακό.•    Ποια ερωτήματα καλείται να απαντήσει ο ποιητής διαχρονικά αλλά και στο παρόν που [...]



ARMANDO BUSCARINI (1904 - 1940)

2016-07-03T14:33:35.623+03:00

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΑΤΗ ΣΟΛΕΡΤΗ   Ο Αντόνιο Αρμάντο Γκαρθία Μπάριος, (Antonio ArmandoGarcía Barrios) (Εσκαράι – Λα Ριόχα, 16 Ιουλίου 1904), γιος της Ασουνθιόν Γκαρθία Μπάριος (Asunción GarcíaBarrios), και αγνώστου πατρός, έγινε ευρύτερα γνωστός ως Αρμάντο Μπουσκαρίνι, επίθετο που υιοθέτησε στα 15 του έτη, αφού έτσι υπέθεσε πως ονομαζόταν ο πατέρας που ποτέ δεν γνώρισε.    Πρόκειται για έναν σημαντικό εκπρόσωπο της μποέμικης ποίησης της Ισπανίας των αρχών του 20ουαιώνα.    Ο Μπουσκαρίνι, σαν άλλος ποιητής καταραμένος, μέθυσε από τις ονειροπολήσεις του παρέα με πόρνες και αλήτες, υπερασπίστηκε την εκκεντρικότητά του, πάλεψε τις αντιξοότητες του βίου του, την φτώχεια και τη μοναξιά, αδιαφορώντας για την περιφρόνηση του κόσμου που αντανακλούσε στη ματιά του, στοχεύοντας στην κατάκτηση της δόξας που δίκαια πίστευε πως άξιζε να του χαριστεί. Τόσο μεγάλη ήτανε η ανάγκη που είχε για να βρει απήχηση το έργο του, που συνήθιζε να πουλάει ο ίδιος τα βιβλία του (γραμμένα τότε σε φυλλάδια), έξω απ’ τα καφέ που σύχναζε, όντας ξυπόλητος, και διαλαλώντας πως: «Πρέπει να βοηθήσουμε τον ποιητή! («¡Hay que ayudar al poeta!») ή άλλες φορές δεν δίσταζε να απειλεί πως θα πέσει από οδογέφυρες προκειμένου να αγοράσουν τα βιβλία του.    Έγραψε ποιήματα, πεζά και θεατρικά έργα. Όλο το ποιητικό του έργο περιλαμβάνεται στη συγκεντρωτική ανθολογία με τίτλο Το κατώφλι της ανάμνησης (El umbral del recuerdo), που δημοσιεύτηκε το 1928 και την οποία εξέδωσε ο ίδιος λίγο πριν πεθάνει, ίσως διαισθανόμενος το επικείμενο τέλος του και επιθυμώντας έτσι, μέσω αυτής της συλλογής των καλύτερων στίχων του, να αποχαιρετήσει τους αναγνώστες του. Την ίδια χρονιά, η φυσική και πνευματική του κατάσταση χειροτέρεψε (υπέφερε από σύφιλη και σχιζοφρένεια) και τον επόμενο χρόνο εισήχθη στο ψυχιατρείο της Μαδρίτης, απ’ όπου βγήκε μόνο για να μεταφερθεί σε άλλες νευρολογικές κλινικές, για να καταλήξει τελικά στο σανατόριο του Λογρόνιο όπου και πέθανε από φυματίωση στις 9 Ιουνίου του 1940, χωρίς φυσικά να έχει επίγνωση των γεγονότων του ισπανικού εμφυλίου πολέμου.    Ο Αρμάντο Μπουσκαρίνι θάφτηκε στο νεκροταφείο του Λογρόνιο και πολύ αργότερα, το 1970 (εφόσον δεν υπήρξε κανείς να ενδιαφερθεί για εκείνον), τα οστά του μεταφέρθηκαν σε κοινοτάφιο.   Ο θ[...]



Η ΕΡΗΜΟΣ

2015-11-25T19:19:49.880+02:00

Το φως του ήλιου, πάλι με κάνει να νυστάζω και μου θυμίζει πεισματικά, τη λύτρωση που ακτινοβολεί το ανυπέρβλητο με­γαλείο του. Μια λύτρωση ειρηνική, ικανή να με ταξιδέψει στας αιωνίους μονάς της Νήσου των Μακάρων διασχίζοντας την έρημο. Το διφυή εαυτό του ηλιακού φωτός. Ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί στο κάλεσμά σου, Πηγή κάθε δεύτερου εαυτού; Βουτώ και κλείνομαι σε σένα έρημο! Στη χρυσoκίτρινη αγκαλιά σου ξαπλώνω την πληγωμένη σάρ­κα μου και αφήνω το ζοφερό μου πνεύμα να εφησυχαστεί. Εσύ, καθρέφτη του Ήλιου, μοναδικέ, άσε το φως και την καυτή σου αύρα, να μ’ αγγίξει, μήπως και μου αφήσει το ίδιο σημάδι με τη φωτιά... πριν τη λύτρωση. Εσύ, ιερή Πότνια Θεά κάθε ασκητή που καταφεύγει σε σένα, σκέπασε με την άμμο σου τούτο το άψυχο κορμί και τύφλωσε με την ομιχλώδη σκιά σου, τούτα τα μαγεμένα μάτια. Κι εσύ Παμμήτειρα Γη, άσε το γνήσιο τέκνο σου να μ’ οδηγήσει στους καρπούς των θησαυρών σου, μήπως και βρω τον ονειρικό ύπνο που καρτερώ. Το καραβάνι των τσιγγάνων, χορεύει ακόμα... ξυπόλητο, πάνω στο ηλιοκαμένο σου κορμί, στους ήχους των ρυθμικών ντεφιών που κρατούν μικρά παιδιά..., ενώ γριές τσιγγάνες, ψεύτικες προφητείες μαντεύουν..., χαμόγελα και χρυσά δόντια σκορπίζουν στο φιλικό, ζεστό σου αγέρα... που κάποτε... γίνεται αμείλικτος... -άξιος γόνος γερακιού- και αρπάζει μακριά τα νομίσματα χρυσού που κρατούν στα βρώμικα χέρια τους, τα φορτωμένα αργυρά δαχτυλίδια. Και καταριούνται... και καταριούνται... τα σπέρματα της μα­νιασμένης βασιλεύουσας άμμου σου. Οι Άραβες με τ' ανεμίζοντα τουρμπάνια τους, αγέρωχοι στέκονται πάνω στις κουρασμένες καμήλες, προ­σευχές ψιθυρίζουν... να τους φανερωθούν καλοί οιωνοί στο αιώνιο ταξίδι τους στην αγκαλιά των μυστικών σου. Το γαϊτανάκι των φυλών… Νέγροι, Κινέζοι, Λευκοί, όλοι μαζί, πάνω σε κάρα φορτωμένοι, όλοι ενωμένοι, σε μια κοινή πορεία, ψάχνουν μαζί με τη σο­φία των Αιγυπτίων το θησαυρό της γνώσης σου, το δρόμο για τη λύτρωση της όασης που κρύβεται καλά στο βάθος της καρδιάς σου. Βουτώ και κλείνομαι σε σένα έρημο! Το θησαυρό σου από χρυσάφι διεκδικώ και καταριέμαι! Το Καθαρτήριο των Παθών κι αν συλλογιέμαι, καλύτερα σε σένα θα το βρω. Τυλίγομαι σε σένα έρημο! Τον χρυσαφί μανδύα σου ντύνομαι, για να μου πιούν το αίμα τ[...]



Καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2016

2015-11-20T16:57:07.879+02:00

Άτη Σολέρτη - Reina nocturna del CarnavalΕυχαριστώ τοβιβλίο.net για τη φιλοξενία! http://tovivlio.net/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%BF-2016/[...]



Οι μακρινές φωνές της σύγχρονης ισπανόφωνης ποίησης

2015-09-05T01:07:52.140+03:00

του Δήμου Χλωπτσιούδη Η νέα ισπανόφωνη ποίηση βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση, αν λάβουμε υπόψη μας τον αριθμό των δημιουργιών και το λογοτεχνικό περιβάλλον (εκδοτικοί οίκοι, περιοδικά, συναντήσεις ποίησης κλπ), στοιχεία που καταδεικνύουν ότι προφανώς βρισκόμαστε εν μέσω άνθισης του ποιητικού φαινομένου. Η ποιητική παραγωγή ισορροπεί ασυνήθιστα ανάμεσα στην παράδοση και στην αναζήτηση ενός πρωτότυπου προσωπικού ύφους, καθώς ο ποιητής βρίσκει τη φωνή του αγνοώντας χρονολογίες και γεωγραφικούς άτλαντες. Η έλλειψη αυστηρού πλαισίου, όχι μόνο ως προς το ύφος ή τη θεματολογία, δίνει πνοή στην πολυσυλλεκτικότητα. Διακρίνεται ένας εκλεκτικισμός που πηγάζει, πλέον από τη θεώρηση του ποιήματος[1].Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο και με επαφές από τα κάτω, μακριά από εκδότες και κριτικούς, εκδόθηκε η «ανθολογία σύγχρονης ισπανόφωνης ποίησης» (vakxikon.gr, 2015) σε μετάφραση της Άτης Σολέρτη.Φωνές μακρινές αλλά μέσα από την κοινή γλώσσα της ποίησης και των συναισθημάτων[2]... Ανθολογείται ένα ετερόκλητο υλικό, θεματικά (ο έρωτας και η ευτυχία με την πίστη, ο θάνατος, η απώλεια, η μοναξιά και η μελαγχολία, το θρησκευτικό στοιχείο με το κοινωνικό, υπαρξιακές προσεγγίσεις μέσα από την οπτική της βιωμένης καθημερινότητας) και σε ύφος (πρόζα, πειραματικό, ρυθμικό), που δίνει μία πλουραλιστική χροιά στην πλούσια συλλογή.Αξίζει να σημειώσουμε πως οι ανθολογίες έχουν το σοβαρό μειονέκτημα ότι στηρίζονται στην υποκειμενική κρίση του ανθολόγου, καθώς η λογοτεχνία αντιμετωπίζεται ως ένα διαφορετικό σύστημα μέσα από την οπτική του ανθολόγου-κριτικού. Ωστόσο, όταν η επιλογή είναι των ίδιων των ποιητών, τότε ξεπερνάται η κλασική αντίληψη για το ρόλο του ανθολόγου. Και τούτο διότι η προηγούμενη επιλογή από τους ίδιους τους δημιουργούς επιτρέπει -πέρα από την αυτονόητη ελευθερία- να σχηματίσουμε και μία καλύτερη άποψη για την ποιητική του καθενός (έστω και μέσα από ένα μικρό δείγμα).Και αυτή ακριβώς η ανθολογία επειδή ακριβώς δε στηρίζεται στην κριτική άποψη του ανθολόγου, αλλά στην ελεύθερη παρουσίαση των καλλιτεχνών, κατέχει μία ξεχωριστή θέση. Και τούτο διότι κεντρικό πρόσωπο δεν είναι ο ανθολόγος-κριτικός, αλλά ο ίδιος ο δημιουργός. Παραμένει κ[...]



Η ΘΑΛΑΣΣΑ

2015-04-28T16:06:21.285+03:00

Ο αέρας φυσούσε δυνατά στο πρόσωπό του. Του έκανε καλό. Ήταν σα να έδιωχνε, να ξερίζωνε από μέσα του ό,τι τον έτρωγε. Ήταν σαν να του έδειχνε το δρόμο προς τη λύτρωση... που πάντα αναζητούσε. Το δρόμο προς το Καθαρτήριο των Παθών. Μια θάλασσα... ήταν τόσο κοντά του. Η θάλασσα!              Δεν άργησε να τρέξει κατευθείαν σ’ αυτή. Το λιμάνι των αναμνήσεων, η θάλασσα, ο βυθός που κατάπινε για χρόνια τους αναστεναγμούς του και ποτιζόταν από τ’ αλμυρά του δάκρυα. Η θάλασσα! Ο γαλαζοπράσινος εχθρός του. Ο γαλαζοπράσινος φίλος του. Πόσες φορές τον έκανε να ονειρεύεται, νανουρίζοντάς τον στην ποδιά της, που μύριζε αλμύρα ή άλλοτε σαπίλα απ’ ό,τι είχε ποτίσει πάνω της. Αγαπημένη θάλασσα! Μάνα αιώνια! Αιώνιο πέρασμα στους βυθούς της κολασμένης αβύσσου που στοιχειώνουν τα όνειρά μου! Πότε θ’ ανοίξουν οι κοραλλένιες πύλες σου για να με καλωσορίσουν στο βασίλειο του Άδη; Μη μου λες πως «είναι νωρίς». Δε θέλω να τ’ ακούσω. Πάψε κι εσύ. Δε θέλω ν’ ακούω ούτε εσένα. (Είπε αποτεινόμενος σε μια φωνή, που έσπευσε να συμφωνήσει με τη θάλασσα). Η ζωή είναι μια πέτρα που πρέπει ο καθένας να τη σπρώξει μόνος του ως την κορυφή του βουνού..., αλλά εγώ δεν έχω χέρια να τη σπρώξω. Δεν έχω σώμα, μάτια, μύτη, στόμα, αυτιά. Το μόνο που μου ‘μεινε είναι η καρδιά μου. Δυστυχώς. Κι εκείνη όμως έχει γίνει κομμάτια. Ο χτύπος της δεν ακούγεται πια. Μοιάζει να σταμάτησε. Αλλά χτυπά. Χτυπά μόνο για να μου θυμίζει ότι... ζω. Ζαλίζομαι. Η σιωπή παίρνει τη μορφή φθόγγων, γίνεται ήχος και βγαίνει δυνατή φωνή, κραυγή απ’ το στόμα. Ξημερώνει. Παραπαίω ανάμεσα στην τρέλα και στη λογική, στο φως και στο σκοτάδι. Τρέμω. Κλαίω. Νιώθω να πνίγομαι απ’ το δικό μου το αίμα. Ο δαίμονάς μου έβγαλε τώρα δύο κεφάλια κι έχει δύο ονόματα. Μίσος και Οίκτος. Τι θα φωλιάσει ακόμα στην ψυχή μου; Φυλακισμένος στις σκέψεις, στοιχειωμένος από δαιμόνια που με ρίχνουν στα σκυλιά κάθε μέρα και μου ξεσκίζουν τη σάρκα λίγο-λίγο... Λιώνω. Χάνομαι. Γίνομαι σκουλήκι. Σέρνομαι και χώνομαι ντροπιασμένος κάτω απ’ το χώμα της γης. Σκεπάζομαι καλά κι εξαφανίζομαι. Γυρίζω στη σαπίλα απ’ την οποία προήλθα. Τι ευτυχία να γεννιέσαι στον Παράδεισο! Τι δυστυχία να συναντά η ψυχή το δα[...]



Για την "Ερημία Παθών" της Άτης Σολέρτη

2016-03-04T01:48:51.433+02:00

Κάποιες σκέψεις του Αντώνη Μυκονιάτη-Νημερτή για την “Ερημία Παθών”…(13-4-2012)http://antonio-nimertis.webnode.gr/kritikes/logotechnia/gia-tin-erimia-pathon/Ευχαριστώ από καρδιάς τον φίλο Αντώνη για τούτη τη συγκινητική θέαση! Αντώνη, ο λόγος σου πάντα ιδιαίτερος, ποιητικός και χειμαρρώδης στην προκειμένη… Δεν έχω λόγια! Ελπίζω να σου κράτησε καλή συντροφιά η γραφή μου. Να είσαι πάντα καλά![...]



Τα πάθη της ανθρώπινης ύπαρξης

2015-09-05T01:30:40.208+03:00

του Δήμου Χλωπτσιούδη Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό νέων ποιητών είναι η πολυεδρικότητα της ποιητικής έκφρασης. Οι στίχοι μοιάζουν σπασμένοι, σα θρύψαλα λέξεων. Απότομες εκφράσεις που δηλώνουν τα ευμετάβολα συναισθήματα της εποχής μας. Στίχοι που παραλλάσσουν σε κραυγές πόνου, σαν αυτό που κρατάμε κλειδωμένο μέσα μας. Η σύγχρονη εκφραστική δεν αποζητά κάποια μουσικότητα στο στίχο. Επιδιώκει τη γέννηση συναισθημάτων στον αναγνώστη (ή τον ακροατή) μέσα από της επιλογή των λέξεων και τη δυναμική χρήση του λόγου.Σε ένα τέτοιο επίπεδο εντάσσεται η ποιητική συλλογή της Άτη Σολέρτη (ποιητικό ετερώνυμο της Σοφίας Αργυροπούλου) «Ερημία Παθών» (Vakxikon.gr, β΄ έκδοση 2015). Η συλλογή αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας αποτυπωμάτων αφιερωμένης στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η ποιήτρια χρωμάτισε με την «Εβένινη Δίνη» τη γέννηση, τα όνειρα, την ανθρώπινη μοίρα μέσα από αλληγορικά μοτίβα. Η δεύτερη ενότητα, η «Ερημία Παθών», ιχνηλατεί την ψυχική ερημιά και τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, καθώς έρχεται αντιμέτωπος με τα πάθη του.Η ποίηση της Σολέρτη κυλά ωσάν ποταμός λάβας που οδηγεί σε κάθαρση, εξαγνίζοντας τη μοναξιά των συναισθημάτων και του αστικού στραγγαλισμού. Η ποιήτρια προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα του δωματίου της ανθρώπινης ύπαρξης και να επιτρέψει στον αναγνώστη να γνωρίσει τα ανθρώπινα πάθη πέρα από τα απροσπέλαστα τείχη που έχτισε για την φίλαυτη προστασία του από τους έξω, αλλά τελικά τον φυλάκισαν στη μοναξιά των δικών του παθών.Υπαρξιακή ποίηση που πραγματεύεται την ερημιά της ανθρώπινης ύπαρξης (τίτλος και ομώνυμο ποίημα). Τα πάθη της ψυχής την αφήνουν έκθετη κι απροστάτευτη μέσα στη μοναχικότητα. Πίσω από τους στίχους της ποιήτριας διαφαίνεται το κραδαινόμενο συναισθηματικό υπόβαθρο μιας γνήσιας ανθρώπινης αγωνίας. Αγγίζει θέματα που λειτουργούν σαν αξίες και αρχές, αλλά τελικά καταλήγουν να γίνονται πάθη (καλοσύνη, αδελφοσύνη, όνειρα).Η μεταφορική χρήση της γλώσσας προσδίδει ιδιαίτερες μετωνυμικές ιδιότητες στα προσηγορικά ουσιαστικά, ενώ έντονη είναι και η χρήση του ρήματος, ένα μέρος του λόγου που είχε εγκαταλειφθεί στο παρελθόν. Μεταχειρίζεται τη γλώσσα με [...]



Άτη Σολέρτη: Μια νέα ποιήτρια για τους… δαίμονες της ποίησης

2015-04-19T12:16:49.969+03:00

Μιλήστε μας για το τελευταίο σας βιβλίο...To βιβλίο που εξέδωσα τελευταίο παραδόξως αποτελεί την πρώτη μου απόπειρα γραφής και φέρει τον τίτλο Δαίμονας χωρίς Ταυτότητα. Γράφτηκε πριν από 13 χρόνια και έχει να κάνει με τον διφυή εαυτό, τον δαίμονα, που κρύβει μέσα του κάθε ον που θέλει να χαρακτηρίζεται άνθρωπος. Η συνείδηση στο καλό και στο κακό είναι μεγάλη υπόθεση και δυστυχώς δεν αντέχουν πολλοί στο άκουσμα της φωνής της.Πως αναζητάτε την έμπνευση μες στα χρόνια της κρίσης;Δεν την αναζητώ. Η έμπνευση συνήθως έρχεται και σε βρίσκει, κι ας ακούγεται κλισέ. Τα χρόνια της κρίσης, το μόνο που έκαναν πιστεύω είναι να λειτουργήσουν ως μεγεθυντικός φακός μιας ήδη επικρατούσας κατάστασης που έτρεφε εθελοτυφλούντες.Ποια είναι η σχέση σας με τη λογοτεχνία;Η σχέση μου με τη λογοτεχνία είναι αυτή δασκάλου-μαθητή, καθοδηγητή - καθοδηγούμενου. Δύσκολη, απαιτητική, λυτρωτική σε κάθε τέλος.Μπορεί ένα καλό βιβλίο να «σώσει» την ψυχή μας;Σίγουρα. Αρκεί να έχουμε ανοιχτές τις «πύλες της αντίληψης» και καλή σχέση με τον εαυτό μας. Πρέπει δηλαδή να αφήνουμε το έργο να αποτελέσει το μέσο ενός υπεύθυνου καθρεφτίσματος κάθε εαυτού. Εκεί έγκειται η κατανόηση που φέρει τη «σωτηρία».Τα επόμενα σχέδιά σας;Επόμενα σχέδια υπάρχουν και για έκδοση επόμενων βιβλίων μου αλλά και βιβλίων από μετάφραση και ελπίζω να βρεθούν τα κατάλληλα μέσα για να πραγματοποιηθούν.Πηγή: http://tvxs.gr/news/biblio/ati-solerti-mia-nea-poiitria-gia-toys%E2%80%A6-daimones-tis-poiisis  Ευχαριστώ![...]



5 ΕΞΩΦΥΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ 2015

2015-03-30T02:25:11.295+03:00

1. 1. Δαίμονας χωρίς ταυτότηταΆτη ΣολέρτηΜε 2 αντικριστά πρόσωπα στα χρώματα του λευκού και μαύρου, μπροστά από ένα κόκκινο background, ένα απολύτως μίνιμαλ εξώφυλλο από τις Εκδόσεις Vakxikon.gr. Ο εκδοτικός κάνει καλή δουλειά τελευταία και αυτό φαίνεται και σε αυτή τη μικρή νουβέλα που μπορείτε να βρείτε και σαν ebook.Εξώφυλλο: Πίνακας της συγγραφέως.Ευχαριστώ πολύ! http://www.somuchreading.com/5-exofilla-gia-ton-fevrouario-2015/ [...]



Κριτικό Σημείωμα Ν.Γ. Λυκομήτρου

2015-03-30T01:34:42.866+03:00

Η ποίηση της Άτης Σολέρτη απαρτίζεται από λέξεις-αερικά, τις οποίες είναι δύσκολο να ερμηνεύσει η πένα της κριτικής. Η πλούσια σε σκοτεινές εικόνες και θερμά χρώματα γραφή της δημιουργεί μία λογοτεχνική δίνη από ποιήματα-αινίγματα που σχηματίζουν μια στιβαρή νοηματική αλληλουχία. Ο δυναμικός εσωτερικός ρυθμός και οι μακροσκελείς και στοχαστικοί στίχοι της ανταμείβουν πλουσιοπάροχα τον υπομονετικό αναγνώστη.http://chimeres.info/zine/24/poihmata-kai-ximaires-h-poihsh-ths-aths-solerth/τεύχος 24 - Sept. 30, 2012Υ.Γ. Νίκο, ευχαριστώ![...]



ARTE-SANÍAS - ÓSMOSIS (II) - ATI SOLERTI

2015-03-29T18:59:44.924+03:00

La poeta, pintora aficionada y traductora griega Ati Solerti (Sofía Aryiropulu) nació en Patras en 1983. Estudió Historia y Arqueología en la Universidad Nacional «Ioannis Kapodistrias» de Atenas. Es autora de dos libros de poemas: Torbellino de ébano (Εβένινη Δίνη, Εκδόσεις Περί Τεχνών, 2007) y Erial de pasiones (Ερημία Παθών, Εκδόσεις Βακχικόν, 2012). Traduje seis poemas suyos, tres de cada libro, que se publicaron en El perseguidor (nº 87, 29-02-2012). Solerti también publicó mi traducción en su blog: http://atisolerti.blogspot.com.es/2012/03/6.html Colabora como entrevistadora y traductora en la revista literaria virtual Vakxikon, que también ha publicado algunos de sus poemas. Dicha revista publicó en el año 2012, en cuatro entregas, su Antología de poesía iberoamericana contemporánea, que Vakxikon publicará en forma de libro en 2013. Se puede leer aquí: http://www.vakxikon.gr/content/view/1396/7963/lang,el/ Solerti ha contestado a nuestras preguntas directamente en español. El suplemento El perseguidor ha publicado algunos textos suyos escritos en nuestro idioma.***1) ¿Qué importancia tuvieron, en su formación como escritora, las traducciones de obras de otras lenguas y ámbitos culturales?Ante todo, quisiera decir que el descubrimiento de obras de otras lenguas que pertenecen a otras culturas diferentes y la identificación que pueden provocar sus traducciones son algo absolutamente milagroso. Por esto, el arte de la traducción tiene un valor trascendental, puede enseñar muchas cosas sobre las inclinaciones, las semejanzas y las diferencias con otras civilizaciones, tradiciones y morales. Es decir, el trabajo del traductor tiene un carácter de múltiples formas de educación.En cuanto a mí, los autores que adoro y más admiro pertenecen al campo de la literatura clásica universal (menciono algunos autores preferidos: Blake, Coleridge, Hugo, Gógol, Dostoievski, Baudelaire, Rimbaud, Wilde, Kafka, Eliot). Por lo tanto (ya que soy griega), mi primer contacto con sus obras sucedió tras sus traducciones. Ahora, mirando atrás, puedo decir que estas traducciones han desempeñado un papel fundamental tanto en el trayecto y el proceso de mi escritura como en el conocimiento de mi tendencia a una expresión literaria que me dictaban sus voces a través de un camino de examinación y definición de mí misma.2) ¿Qué traducciones recuerda como las que más contribuyeron a crear su propio estilo?Las traducciones que recuerdo como las que más me influyeron son principalmente las de poesía porque, a través de las ediciones bilingües, tuve la ocasión de poder observar el éxito de la interpretación de las palabras, la precisión de los sentidos, la eficiencia del ritmo, de la rima, de los medios expresivos de una lengua a otra. Las que influyeron más en mi estilo de escritura por lo que puedo percibir (además mi opinión es absolutamente subjetiva), diría que fueron traducciones de poesía de la lengua francesa. ¡Y los traductores griegos han hecho un trabajo extraordinario! Generalmente, debo decir que tengo mucho respeto y aprecio hacia el trabajo de cada traductor que pone su alma en su deber de interpretación para poder reflejar del modo más fiel posible las obras que le confiaron sus autores. Me imagino que todos los traductores intentan hacerlo lo mejor posible en su combate contra sí mismos. Y es un deber responsable, sacro y solitario. No lo dude.© De las respuestas y la imagen: Ati Solerti© De la nota introductoria: Mario Domínguez Parramiércoles, 9 de enero de 2013http://anibalcampostraduccion.blogspot.com.es/2013/01/m-e-lena-2007-ati-solerti-color.html ¡Gr[...]



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΒΑΚΧΙΚΟΝ ΤΟ 2009

2015-03-29T14:53:36.879+03:00

Σημείωμα-Συνέντευξη (του Στράτου Π.) Συνάντησα την Άτη ένα ζεστό μεσημέρι του Ιουλίου. Είναι μια μαυροντυμένη κοπέλα με πολύχρωμη ψυχή και ενδιαφέρουσες απόψεις πάνω στη ζωή...-Άτη Σολέρτη θα πει... - Πολυμήχανη τρέλα!- Γράφεις ως γυναίκα ή άντρας;- Γράφω ως άνθρωπος, το φύλο δεν πρέπει να μας καθορίζει ούτε στη ζωή μας γενικά. Υμνώ την ανθρώπινη ύπαρξη φέρνοντάς την αντιμέτωπη με τον εσωτερικό της καθρέφτη. Δεν αποποιούμαι ούτε το φύλο μου (Γυναίκα) ούτε το πραγματικό μου όνομα (Σοφία Αργυροπούλου), απλώς θεωρώ πως αυτό που μένει τελικά είναι το έργο και όχι η ταυτότητα του καλλιτέχνη.- Και γιατί Άτη και όχι Σοφία;- Γιατί ήθελα να ντύσω τα παιδιά μου με μια έννοια που τα χαρακτηρίζει.- Ποιος έχει σχεδιάσει το εξώφυλλό σου;- Είναι ένας από τους πίνακές μου. "Μέλαινα" τον έχω ονομάσει, ήθελα να θυμίζει μελανόμορφο αγγείο. Κάποτε ζωγράφιζα...- Δεν ζωγραφίζεις τώρα πιά; - Το έχω χάσει μου φαίνεται...- Φως και σκοτάδι...- Το ίδιο και τα δύο, εμείς τα έχουμε παρεξηγήσει και τα βλέπουμε αντίθετα. Τα φώτα στο σκοτάδι ανάβουν για μια πρόσκληση συχνά.- Ποίηση γεμάτη σκοτάδι, αίμα, κραυγές, φωτιά...- ...Τραγωδία! Η μοίρα του ανθρώπου. Η κάθαρση ακολουθεί. Φέρει τη λύτρωση! Τα “ποιήματά” μου λειτουργούν και ως παραβολές. Αλληγορικά μοτίβα πλέκουν τους χαρακτήρες μου. Άλλωστε εγώ αυλαία ανοίγω και ανεβαίνω στη σκηνή (όπως γράφω και στο blog μου) ενός θιάσου δανεικού και ολοδικού μου.- «Γοβάκια με τακούνι αιχμηρό. Λογχίζουν. Καρδιές που σβήνουν. Σκισμένα εσώρουχα. Δαντελωτά. Μαύρα. Λευκά. Ανήσυχα.»...- Καμπαρέ...Πρόκληση...- «Λυκόσκυλο στη ράτσα. Ζώο πιο ζώο από τ’ άλλα. Όν ανισόρροπο. Υστερικό. Σημαδεμένο.». Γιατί;- Μπορεί έτσι να χαρακτηριστεί ο μέσος άνθρωπος, ανάλογα με το πώς θα χειριστεί τα κατώτερα ένστικτά του. Αν καταφέρει να τα ελέγξει , τότε χαρακτηρίζεται άνθρωπος. Αν αντίθετα τα αφήσει αχαλίνωτα, τότε αποκτηνώνεται. Δυστυχώς διαπιστώνεται στο διάβα του χρόνου, πως κτήνη επιβιώνουν ντυμένα άνθρωποι και αυτά είναι που εξουσιάζουν εντέλει.- Σ’ ευχαριστώ ΒΑΚΧΙΚΗ ΜΑΙΝΑΔΑ. Καλώς ήρθες στο Βακχικόν.- Καλώς σας βρήκα. Ελπίζω να μη σας ξεκουφά[...]



¡Muchas gracias a la revista Fogal por la hospitalidad!

2015-03-30T02:25:33.890+03:00

Ευχαριστώ το περιοδικό Fogal για την τιμή που μου έκανε να φιλοξενήσει πίνακά μου για το εξώφυλλό του! Ειδώλια - Estatuillas de Ati Solerti (2014) http://www.revistafogal.com/2014/08/01/portada-del-n%C3%BAmero-2/ [...]



ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΙΣΠΑΝΟΦΩΝΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟ VI ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΛΕΑ

2014-06-16T13:06:11.588+03:00

Παρουσίαση της ανθολογίας στο Λεξικοπωλείον παρουσία της ισπανίδας συγγραφέως Φλάβια Κομπάνυ Καλησπέρα σε όλους! Καταρχάς θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους παρευρισκόμενους στην παρουσίαση της Ανθολογίας σύγχρονης ισπανόφωνης ποίησης, που ξεκίνησα να μεταφράζω προ διετίας. Το κοινό, τον αρχισυντάκτη του «Βακχικόν» Νέστορα Πουλάκο, τον εξαιρετικό συγγραφέα και μεταφραστή Τάσο Ψάρρη, τη Φλάβια Κομπάνυ, αυτή τη σπουδαία συγγραφέα που μου έκανε την τιμή να εμπιστευτεί το έργο της σε μένα προς μετάφραση. Η ιδέα για τη δημιουργία αυτού του βιβλίου όπως έχω αναφέρει και στην εισαγωγή του βιβλίου, ξεκίνησε μέσω της γνωριμίας μου με τον αξιόλογο ποιητή και μεταφραστή Μάριο Ντομίνγκες Πάρρα με καταγωγή από τα Κανάρια Νησιά, όταν ο ίδιος με προσέγγισε για να μεταφράσει κάποια ποιήματά μου στα ισπανικά. Να αναφέρω πως ο Μάριο εκτός από το πολύ σημαντικό εκδοτικό έργο που έχει στο ενεργητικό του ως ποιητής και μεταφραστής της ελληνικής, της αγγλικής και της πορτογαλικής γλώσσας στην ισπανική, συνεργάζεται και με το αξιόλογο περιοδικό “ElPerseguidor”, με έδρα την Τενερίφη όπου και συστήνει Έλληνες ποιητές στο αναγνωστικό κοινό των Καναρίων Νήσων. Και φυσικά η αγάπη του προς τον ελληνικό πολιτισμό και τα ελληνικά γράμματα δεν σταματά εκεί. Μελλοντικά σχεδιάζει να δημιουργήσει και να εκδώσει μια δίγλωσση ανθολογία σύγχρονης ελληνικής αλλά και κυπριακής ποίησης. Του εύχομαι ό,τι καλύτερο! Μπορεί ο Μάριο να μην είναι εδώ σήμερα μαζί μας όμως η παρουσία του έστω και νοητά νομίζω θα συντροφεύει πάντα το παρόν εγχείρημα. Νιώθοντας την ανάγκη λοιπόν μετά κι εγώ με τη σειρά μου να ανταποδώσω στον Μάριο τη μεγάλη τιμή που μου έκανε να «με μεταφράσει», πήρα την απόφαση να μεταφράσω κι εγώ κάποια ποιήματά του στα ελληνικά. Και φυσικά αυτό ήταν η αρχή για τα υπόλοιπα που θα ακολουθούσαν.  Αυτό που πρωταρχικά μου έκανε εντύπωση, όπως με πληροφόρησε ο Μάριο, ήταν πως οι δημιουργοί των Καναρίων Νήσων δυσκολεύονται πολύ να βγάλουν προς τα έξω το έργο τους εκδοτικά. Ο ίδιος το λέει πολύ ωραία στο επ[...]






ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ

2014-02-24T23:22:03.215+02:00

Στο χωριό της τιμής του χαμένου προσώπου,πάλι ένας άγνωστος το στεγνό αποτύπωμα αφήνει.Το αίμα του.Το σπέρμα.Το λυσσασμένο βλέμμα.Δίχως ντροπή, χαριστική σιγή απλώνει.Και ξεδιπλώνει ηδονές.Και περιγράφει και ματώνει.Στο χωριό της τιμής του χαμένου προσώπου,το φως απ’ τη μέρα μένει πάντα στο χτες.Κεντά ανάγκες κι ενοχές.Στης φρικτής επανάληψης την άκαρπη γη,μαύροι οιωνοί πλέκουν διχάλες τα μαλλιά τους.Γεύονται μέλλοντα κομμάτια, ωστόσο παρελθοντικά.Της διασποράς τα συναξάρια.Εντολοδόχοι εκτελεστές, φυγάδες άνεμοι, στήνουν ενέδρες στους σκορπιούς.Αυτοκτονούν οι φύλακες αυτοί της λογικής.Μένουν βωβοί οι εξαπατημένοι.Πάνε χαμένοι οι θησαυροί.Κάτι μισεύει!Ύστερα άπνοα διλήμματα τυλίγονται σα φίδια στο λαιμό.Σ’ αυτόν που χάθηκε.Αυτόν τιμούν.Αυτόν ζητούν.Ένας χρησμός πανάρχαιος…ξεθάβει θρήνους και κατάρες.Αηδιασμένες και ορφανές.Ο υπνοβάτης καλπασμός φέρει το γρίφο.Ψέλνει τον ύμνο.Ίχνη παντού!Μαύρες φλογίτσες στα καντήλια.Στις δάδες και στα σήμαντρα, σκιές καραδοκούν.Θαμπές.Παλιές.Αόριστα σπαρακτικές.Αυτός που εχάθη, θα φανεί.Σ’ αυτή τη γη.Στο χωριό της τιμής του στεγνού αποτυπώματος.Στο χωριό της τιμής του υγρού φεγγαρόφωτος.Ένας σταυρός υψώνεται.Πόση ζωή στους μελλοθάνατους υπάρχει…Και πόσος θάνατος στους νεογέννητους, αλήθεια!Όταν το πρόσωπο βρεθεί…Το τέλος ντύνεται το κρίμα.Πίνακας: «Hodie Mihi Cras Tibi» by Daniel Fountain [...]



"Uniendo Los Cuerpos Remotos de Roberto García de Mesa" de Ati Solerti

2014-02-24T23:34:47.453+02:00

Cerré los ojos e intenté escuchar la voz interrumpida de la vida. Esta voz vieja que se repite desde otro tiempo para encontrar su única verdad casi olvidada. Cada mentira de mi propia existencia que teje y desteje los sonidos de mi alma en pleno silencio. Cerré los ojos y me atreví a mirar al espejo de mi propia existencia con toda mi alma. Intenté escuchar el delirio de las sobras humanas sin temor. Sin ganas. Después de la lluvia, detrás de la luna. Sin pena. Con gracia. Y finalmente… consentí a lo que me dictaba mi destino sin instinto. Consentí a lo que me dictaba yo mismo. A veces, me siento como un náufrago triste y condenado a su ausencia. A veces, mi angustia despierta mi esperanza y ella por compasión la ahoga y la deja cortada en dos partes absolutamente desquiciadas. A veces, me siento como dos cuerpos separados, rotos, remotos en medio de la noche. Quizás somos más de dos. Pero con una sólo vida. Nuestro encuentro depende del tiempo. Y este tiempo no tiene sueño. Observa los restos de la humanidad y espera… Escribe, se calla sonriendo y desea… Espera el despertar de la conciencia, su revolución insospechada tras un conocimiento de profundidad, un espejismo lleno de verdades aun cuando mienten sus ídolos. Desea una sensación pura de lo humano, de lo divino, de lo desconocido, de todo lo que define nuestra percepción humilde. Y es esta sensación la que nos transmiten Los cuerpos remotos de Roberto García de Mesa. Es esta sensación purificada la que abre los ojos de la observación del arte a través de una perspectiva filosófica de las cosas. La naturaleza humana es el común denominador que conecta los sentidos que definen la existencia humana y así nadie puede escapar de su espejismo, de su ídolo, de su propia verdad. En un “Bestiario” es el espejismo del cosmos el que se refleja en nuestros ojos cerrados. Allí nos encontramos por medio de símbolos la estructura de cada tipo de bestia. El espejismo del mundo a nivel social, político y personal. Distintos cuerpos, internos, ajenos, también remotos, forman una alegoría sabia que sigue apareciendo en todo su libro como la sombra transparente de un hombre, tal vez de su alter ego, la de Dios. El ambiente exiliado, las culpas antiguas, la pura conciencia son un secreto común bien guardado por todos los seres. Hay un acuerdo secreto entre el hombre y su divinidad. Las sombras lo conocen desde sus movimientos ágiles. Pero no hay voz, no hay luz, no hay mandato. ¡Solo observación! Del delirio, de la revolución. Observación de la relación entre víctima y abusador, observación de las posibilidades de las cosas, de los contrarios, del destino, del instinto, del azar. Observamos las nubes apartando, nuestros sueños flotando, nosotros mismos formando nuestras bestias. De repente, la niebla se desvanece. Pero la revelación… es que siempre llega tarde.En “Retórica”, el juego de las palabras nos lleva a la isla del lenguaje donde no hay tiempo y las cosas no tienen nombre. Viajamos a través del sonido oculto de las cosas con el fin de que las descubramos y las definamos de nuevo. Nos esperan las letras abandonadas de un pasado marginal, de un presente discordante, de un futuro ominoso. Nos espera la propia escritura. Las voces del tiempo. Sus vidas eternas. Nos esperan los héroes trágicos para decirnos sus íntimas verdades. Ahora se dan cuenta de su ruta común en la vida, de sus malditas semejanzas y de sus benditas diferencias. Un argumento trágico se está revelando delante de nuestros ojos que si[...]



"Descubriendo los espacios intermedios de Roberto García de Mesa" de Ati Solerti

2014-02-24T23:37:06.002+02:00

Señoras  y Señores,bienvenidos al espectáculo de un teatro cronológico, absurdo…y de todos modos cósmico…,bien dicho: cosmológico.¡No tengan prisa!Pronto… llegará la revelación…Al fondo.El único obstáculo es solo el telón.¡Pasen ustedes, por favor!Tarde o temprano comenzará esta sesión… En los espacios intermedios.Es algo sin remedio.Y ustedes… no van a quedarse a solas.Es que aquí residen muchas sombras.La brisa de un susurro proyecta un gesto. Cada figura, una palabra y cada cuerpo…, un movimiento. El sentido se encuentra delante de los ojos. ¡La luz! ¡La tiniebla! ¡La luz otra vez!Los espectadores, todos sentados en sus sitios, casi clavados, opuestos a la pantalla de su memoria, la observan. Quizás es la de su olvido. Es difícil saber. De repente, una melodía del todo familiar sueña las campanas de la mente. Y las palabras comienzan a bailar en el aire transformándose en distintas visiones tan familiares como extrañas para los seres. Murmullan algo en las sombras y ellas se mueven dentro de sus proyecciones. Invaden los cuerpos observantes y lοs poseen, de modo que todo sea enigmático. Actúan desde su confundido inconsciente. He encontrado a los espíritus de un pasado que aún está buscando el sentido de su mito. Mis otros de mí mismo.He mirado a Arthur Rimbaud a los ojos y me transmitió sus secretos a través de sus sueños delirantes. No me asusté.He seguido a Hamlet por las galerías de sus pesadillas y luché contra sus dilemas… Pero, no pude dar una respuesta clara.Profundicé en lo irreal y lo real a través de un sentimiento de complicidad. Pero sin reparos.Fueron las dinámicas de las proyecciones y de la fijación del observador las que me empujaron a mirar la pantalla.El tiempo. El olvido del ayer. La memoria del presente. Los fantasmas del ayer asustan las sombras del hoy. El futuro no puede encontrar otra solución y se suicida por miedo a una crisis que se extiende, envenenada por las mentiras de la misma engañosa compañía de teatro. Sin darse cuenta.Se despertará libre. Sin límites. Y se encontrará a sí mismo de nuevo. Cautiva. Con límites. Exactamente como se limitan las latitudes y longitudes en el mapa.Porque cada cuerpo es una tierra. Y cada tierra resiste y se rinde en una guerra. Dentro y fuera.¡No miren a las estrellas! ¡Esconden la tiniebla!¡Cuidado con la figura central! Se llama Elektra. Otros la llaman Medea. Encierra en sus manos, que parecen un planeta repugnante, una luz llena de culpas, de suicidios, los gritos de los sacrificios. Está coloreando con las mismas manos los símbolos arcaicos y con ellos conduce la danza de las imágenes. El vuelo de los sonidos. Mantiene una figura capaz de llevara cada uno a una tragedia primitiva y familiar. Tanto antigua como nueva, ya que la voz de la figura del cosmos sigue transformándose. Entera. Aislada. Y solitaria.Los sentidos conspicuos y, de manera única, alegóricos evocan lo primitivo y lo real. Ahora llega el momento donde las despojadas piezas de la existencia humana evolucionan hacia algo irónico pero pacífico. Tocan el universo, el cosmos de cada sujeto a través de los objetos. Todos giran en torno a sí mismos formando un círculo sin límites visibles del principio y del fin. Se comunican. Se unen. Y se separan.El motivo del complejo de las relaciones es un espejismo de sexos sin la necesidad de vestirse de cuerpo, de carne. Porque cada movimiento es un pensamiento. Es la voz del alma opuesta a un Dios que no conoce. Que puede ser[...]



¿Verdadero o Falso? - Ati Solerti

2014-02-24T23:37:54.621+02:00

La llaman Mentira. Es una mujer encantadora que alimenta solo los sueños trayéndoles sombras. Se queda vestida, ornamentada con joyas que brillan. ¡Cómo obsesiona! El que la ve, obtiene voz rota. Entre sus secuaces… me encuentro yo. Admiro su vista. ¿Mentira o no? No me asusto. Adopto su obra y me bautizo en su nombre, yo.La llaman Verdad. Es una mujer muy peligrosa que ilusiona solo con dudas fingiendo las cosas. Se queda desnuda y silenciosa acariciando el alma que duerme. ¡Cómo la odia! El que la escucha, pierde las horas. Entre sus secuaces… me encuentro yo. Admiro su oída. ¿Verdad o no? No me asusto. Adopto su obra y me bautizo en su nombre, yo.Y cuando las dos se escapan del tiempo… Se ven en el centro, detrás de la luz. La plaza se llama Real de la Cruz. Circa las doce mira sus cuerpos. ¡Fíjate bien! ¡No tengas miedo! Siempre a oscuras, sospechan la falta. ¡Nunca a ciegas! ¡Vaya con gafas! Si te atreves me puedes llamar. Pero mi nombre nunca sabrás.Πηγή: «El perseguidor», número 111, Miércoles 15 de agosto de 2012Πίνακας: «Light in the darkness» by Yulia Litvinova[...]



SER O NO SER - ATI SOLERTI

2014-02-24T23:38:46.640+02:00

1. El movimiento de nada. Pasos culpables. Puertas abiertas. Las sagradas calles de la mente. 2. El pensamiento. El tiempo. Palabras sin voz. La filosofía  de los pueblos. 3. La cuenta. La visión y el acto. El valor y el precio. El juicio. 4. El vivo y el muerto. La eterna dualidad de los arquetipos. 5. La figura de Jesús. El motivo. La moraleja. 6. La caída. Otra vez la subida. Sabio equilibrio. 7. El principio y el fin en plena rotación. ¡Siempre el mismo enigma! 1. El nacimiento del todo. Huellas inocentes. Ventanas cerradas. Las pecadoras tumbas del cuerpo. 2. La ignorancia. El caos. Silencios con sonido. El delirio de las ciudades. 3. La exención. La ilusión  y el tacto. El nihilismo y el castigo. La libertad. 4. El muerto y el vivo. La instantánea inversión de los prototipos. 5. La sombra de Satán. La consecuencia. La desgracia. 6. La subida. Otra vez la caída. Familiar equilibrio. 7. El fin y el principio en plena aversión. ¡Jamás el mismo enigma! Πηγή: «El perseguidor», número 98, Miércoles 16 de mayo de 2012Πίνακας: «Rompiendo el circulo vicioso» de Remedios Varo (1962) [...]



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ –ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ– ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΤΗΣ ΣΟΛΕΡΤΗ

2013-11-13T00:49:55.479+02:00

Την περασμένη Τετάρτη 30/10/2013, ο ποιητής Παναγιώτης Μηλιώτης, μου έστειλε το παρακάτω e-mail με αφορμή το κείμενο που έγραψα για την ποιητική του συλλογή «Μια ανάσα δρόμο», στη στήλη ανάγνωσης του περιοδικού «Βακχικόν» με το οποίο συνεργάζομαι εδώ και χρόνια.Οφείλω να γνωστοποιήσω στο αναγνωστικό κοινό (σε περίπτωση που δεν το έχει αντιληφθεί βέβαια) πως τα κείμενά μου αυτά στην εν λόγω στήλη δεν είναι κριτικές βιβλίων. Δεν θα μπορούσαν να είναι άλλωστε, εφόσον η κριτική πάντα αποτελούσε ξένο χωράφι κι αφιλόξενο για μένα. Ουδέποτε εξάλλου δήλωσα πως είμαι κριτικός. Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Φύσει και θέσει. Εγώ, ένας τόσο μικρός εαυτός δεν θα τολμούσε ουδέποτε να φτάσει τέτοια ύψη! Δεν θα άντεχα τις τύψεις.Μα και για ποίηση, ούτε λόγος! Πώς άραγε να περιγράψω τα υψηλά ιδανικά… και δη να τα αντιληφθώ… Εγώ; Από τα χαμηλά υπόγεια που βρίσκομαι όπου δεν έχει θέα; Πώς άραγε να νιώσω μέσα μου την αύρα αυτού του κόσμου που άδολα σκιαγραφεί το προσωπείο που συναντά στον καθρέφτη της φύσης; Με πόσο θράσος να τολμήσω να κοιτάξω τις ιδιόμορφες δημιουργίες ενός ανώτερου όντος από μένα, να βρω τις λέξεις να τις συνδυάσω καταλλήλως, περίτεχνα να τις συνθέσω για να μείνουν στο χαρτί... Δεν θα μπορούσα! Εγώ; Επ’ ουδενί!Να μάθω να ακροβατώ; Να ντυθώ τις μορφές των προκατόχων του μαγεμένου βασιλείου μιας ανωνυμίας που τα ποιήματά μου θα δημιουργούσαν;Τι αλγεινή ονειροπόληση θα ήτο… αν έγραφα ποιήματα, αλήθεια…!Και δεν θα προσπαθήσω να εξηγήσω τα φαινόμενα.Γιατί δεν είμαι ποιητής!Ούτε να τιθασεύσω τις ορμές, να κυβερνήσω τόπους μακρινούς, εκεί όπου βαφτίστηκαν οι ζωντανοί επίορκοι του ίδιου βασιλείου, γιατί δεν ξέρω πράγματι πώς είναι να ‘σαι ποιητής.Μήπως ξέρεις εσύ;Αυτός; Εσύ που κρύβεσαι πιο πέρα; Αυτοί; Εμείς; Όλοι εσείς;Αυτοί που αποδομούν κάθε μορφή και διυλίζουνε τον κώνωπα μήπως και βρουν ποια σημασία θα τους φτάσει στο Θεό.Πώς έγινε έτσι αυτό; Μήπως αλλιώς;Αυτό είναι ανθός; Μήπως σκορπιός;[...]



ΟΙ ΔΥΟ ΦΙΛΕΣ

2013-10-20T22:09:41.911+03:00

Δυο φίλες στο δωμάτιο καθισμένες, συζητούν... μ' ανοιχτό το παραθύρι. Η μια μαυροντυμένη, κόκκινο τριαντάφυλλο κρατά... και το φορά στο στήθος. Η άλλη κάθεται μισόγυμνη και κλαίει. Πέφτουν βαριά τα κόκκινα δάκρυά της πάνω στο άσπρο της σκισμένο μισοφόρι. Μοιάζουν με ροδοπέταλα. Όχι! Δεν κλαίει... Γελά. Γελά δυνατά. Κι οι δυο γελούν. Κι ύστερα... με κοιτούν... και μ' απειλούν! Με διώχνουν. Δε φεύγω. Δυο φίλες στο δωμάτιο στέκονται ορθές... μ' ανοιχτό το παραθύρι. Η μια μιλά για μένα... κι η άλλη για σένα. Και με κοιτούν... Και μ' απειλούν... Και καταριούνται! Δε φεύγω. Δυο φίλες στο δωμάτιο ξαπλωμένες... συζητούν... μ' ανοιχτό το παραθύρι. Η μια μιλά για το Θεό... Η άλλη για το Διάβολο. Όχι! Δεν είναι φίλες. Είναι εχθρές... που ανταμώσανε στον τάφο... τη νύχτα της Ανάστασης! Δε φεύγουν. (Εμπνευσμένο από την ομώνυμη έγχρωμη γκραβούρα του Félicien Rops, 1898)[...]