Subscribe: υφαντό
http://pkkifanto.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: υφαντό

υφαντό



Παρουσιάζονται κείμενα με περιεχόμενο πολιτικό, ιστορικό, φιλολογικό, λαογραφικό και θεολογικό, ενίοτε και λογοτεχνικό, με σκοπό το διάλο



Updated: 2018-03-06T00:18:56.655+02:00

 



0 σχόλια

2013-10-16T13:43:29.528+03:00

Χωρίς αυτοπεποίθηση ...       Οσάκις παρουσιάζεται η εσωστρέφεια, είναι ηλίου φαεινότερη η ύπαρξη δειλίας και ασφαλούς βεβαιότητας στην απαξία των οικείων δυνάμεων. Εξυπακούεται η σιγουριά για τη μειονεκτική θέση που βρίσκεται η πλευρά μου, για τη φτήνια του κατεχόμενου θησαυρού μου. Αν εμπιστεύομαι αυτό που εκπροσωπώ, είναι αυτόματη η διάθεσή μου να το εκθέσω, να το προσφέρω για χρήση, για μεταποίηση ή και για μίμηση σε τυχόν ενδιαφερόμενους, να το προτείνω για σύγκριση, να το ανοίξω σε προσαρμογή. Δεν το φοβάμαι. Δεν το κρύβω, δεν το κατακρατώ. Δεν κλείνομαι στον κύκλο μου και ελέγχω σθεναρά την άμυνα. Δεν το ασφαλίζω στο κελάρι μου μη και μου το μαγαρίσουν οι άλλοι στην επαφή μαζί του. Το απλώνω επιθετικά στο παζάρι του κόσμου και ζητώ την τιμή του. Όποιος έχει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του βγαίνει στο μεϊντάνι. Μπαίνει στο χορό. Ξέρει πως η αξία δε χάνεται. Το διαμάντι μένει πάντα αναλλοίωτο. Η τριβή το κατεργάζεται μόνο, το αναδείχνει. Κάποια ψήγματα δεν αποκλείεται να αποπέσουν, αλλά είναι για να καταστεί λαμπρότερο και ακριβότερο. Άλλοτε πρέπει να συνδυαστεί, κάποτε να περικλειστεί σε πολύτιμα μέταλλα, αλλά έτσι αξιοποιείται, προβάλλεται, καθίσταται εύχρηστο και επωφελέστερο.Ο κατεχόμενος θησαυρός του λαού μας, συνιστάμενος από τις επιστρωματικές και αλληλοσυμπληρούμενες πολιτιστικές κατακτήσεις του επί τέσσερις χιλιάδες χρόνια, στην ιστορική του πορεία ήταν πάντα έκθετος. Το «ελληνικόν» έδινε κι έπαιρνε με πλέρια αυτοπεποίθηση. Μετέπλαθε, αφομοίωνε και ακτινοβολούσε αδιάκοπα χωρίς τον παραμικρό φόβο της εξάντλησης ή της στρέβλωσης και της φθοράς. Μικρές και μεγαλύτερες μεταβολές δεν τις αρνήθηκε. Δεν είπε «ο κούρος είναι αιγυπτιακός, γιατί να τον κινήσω», δεν είπε «ο τρούλος είναι περσικός, μακριά από μένα». Το προνόμιο της ιστορικής του ιδιομορφίας δεν το απολυτοποίησε. Αντίθετα, με ακούραστο πνεύμα προσαρμογής προσλάμβανε το καινούργιο και το ανέδειχνε ως οικείο. Όχι πάντα χωρίς ωδίνες, πάντα, όμως, με αποτέλεσμα. Το νεότευκτο να είναι ένα βήμα μπροστά.Η αυτοπεποίθηση, λοιπόν,  φαντάζει ως το αντίδοτο, ο εξολοθρευτής της δελίας/εσωστρέφειας. Έχεις αυτοπεποίθηση; Στρέφεσαι προς τα έξω με χαμόγελο επιτυχίας! Δεν έχεις; Κρύβεσαι! Είναι, όμως, το απόλυτο αντίδοτο; Έχει πάντα το κατάλλη[...]



Χάρτινοι ιεραπόστολοι από την Κύπρο

2008-12-09T03:33:31.923+02:00

Ένα παράπλευρο πλεονέκτημα από την παρουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας στο προσκήνιο της διεθνούς κοινωνίας υπήρξε και η προβολή της Ορθοδοξίας στα πλάτη και τα μήκη της οικουμένης.Όταν η Κύπρος, το 1960, αναδύθηκε από την αποικιοκρατική καταπίεση και κατέστη ανεξάρτητο κράτος, σε πείσμα των συνταγματικών δεσμεύσεων, αυτόματα παρουσιάστηκε ως μια δεύτερη φωνή της Ορθοδοξίας μέσα στην πανανθρώπινη κονίστρα. Τα χρόνια εκείνα τα κράτη της ανατολικής Ευρώπης με τον ορθόδοξο πληθυσμό πρόβαλλαν άλλες αξίες, και η Ελλάς ήταν εντελώς μόνη στην εκπροσώπηση του θησαυρού της Ορθόδοξης Εκκλησίας.Ο ...αυτοματισμός εκδηλώθηκε με δυο μορφές.Η πρώτη και εμφανέστερη ήταν η παρουσία του πρώτου και μακροβιότερου αρχηγού του κυπριακού κράτους στο διεθνές προσκήνιο, με ιδιαίτερα, μάλιστα, έντονο τρόπο στο μη χριστιανικό κόσμο. Λίγοι από όσους την είδαν κινηματογραφημένη μπορούν να ξεχάσουν την εικόνα το Μάο Τσε Τουγκ να υποδέχεται με εντυπωσιακή λαμπρότητα στο Πεκίνο έναν ορθόδοξο Επίσκοπο. Ο Μακάριος ήταν μια προσωπικότητα κύρους της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής, αλλά συνάμα κουβαλούσε παντού και την εκκλησιαστική του ιδιότητα. Το παράστημά του αποτυπώθηκε σε διεθνείς διασκέψεις και παγκόσμια βήματα στέλνοντας μηνύματα που ακολουθούν υπόγειες διαδρομές.Η δεύτερη μορφή που πήρε η αυτόματη διασπορά του μηνύματος της Ορθοδοξίας από το κυπριακό κράτος έχει να κάμει με τα κυπριακά γραμματόσημα. Το γραμματόσημο, επινοημένο πριν 180 περίπου χρόνια για να χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη καταβολής ταχυδρομικού τέλους και να συμβάλει στην ανάπτυξη της αλληλογραφίας, και μέσω αυτής στην προαγωγή της επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων και λαών, γρήγορα έγινε το ίδιο φορέας πολιτιστικών μηνυμάτων και εργαλείο ανταλλαγής ιδεών, με τεράστια μορφωτική αξία. Με το σύγχρονο γραμματόσημο, που στη μορφή του δίνεται πάντα μεγάλη προσοχή από τους εκδότες του, γίνεται αποτελεσματική προβολή των ποικίλων πλευρών της ζωής, της ψυχοσύνθεσης και των επιδιώξεων κάθε λαού. Εξάλλου, κανένας παραλήπτης δεν αδιαφορεί μπροστά στο πολύχρωμο τοσοδά χαρτάκι που στολίζει το ταχυδρομικό αντικείμενο που παρέλαβε, και είναι φυσικό να δέχεται, ασυνείδητα, ίσως, όμως, επηρεαστικά, το μήνυμα που του μεταδίδει, να «πληροφορείται», δηλαδή, αυτό που εκ[...]



ΟΜΗΡΙΣΤΙ

2008-12-09T03:33:32.184+02:00

Ανήμερα της Λαμπρής ψάλλεται ο Εσπερινός της Αγάπης. Στη διάρκειά του αναγινώσκεται το Ευαγγέλιο της εμφάνισης του αναστημένου Χριστού στους Μαθητές του, κατά την οποία τους παρέδωσε το καινούριο δεδομένο στη σχέση Δημιουργού και Πλάσματος: την Ειρήνη. Αυτό το Ευαγγέλιο, για να τονιστεί η παγκοσμιότητα της σημασίας του, αναγινώσκεται όχι μόνο στην τοπική γλώσσα, αλλά και σε όσες άλλες είναι δυνατό. Ο Νικόδημος Αγιορείτης μεταγλώττισε το κείμενο στην αρχαιότατη ελληνική του Ομήρου, και μάλιστα σε αριστοτεχνικούς εξάμετρους στίχους (όπως η Ιλιάδα και η Οδύσσεια) που τέμνονται ο καθένας σε δύο ημιστίχια ολοκληρωμένου νοήματος. Το Ευαγγέλιο αυτό απαγγέλλεται με τον τρόπο των ραψωδών, δηλαδή με σεβασμό στο δακτυλικό μέτρο ( ... ∫ ) και τις τομές ( ‖ ). Προηγούνται τα προκαταρκτικά της ανάγνωσης του Ευαγγελίου και έπεται σε τρεις παραγράφους το κείμενο. Δική μου είναι η μέτρηση και η τόμηση του κειμένου. Η εικόνα που δημοσιεύω ιστορεί την "Ψηλάφηση του Θωμά", δηλαδή την ευκαιρία που του δόθηκε, λίγο μετά την άρνησή του να πιστέψει στα λόγια των αυτοπτών συμμαθητών του, να κατανεύσει, να ταυτιστεί με την εμπιστοσύνη που έδειξαν εκείνοι. ..Ὄφρακε ∫ νωιτέ∫ροισιν ‖ ἐν ∫ οὔασι ∫ πάγχυ βά∫λωμενθέσφατον, ∫ ἱμερό∫εσσαν, ‖ ἁ∫γνὴν Εὐ∫άγγελον ∫ ὄππαμειλί∫ξωμεν Ἄ∫νακτα ‖ Θε∫ὸν μέγαν, ∫ οὐρανί∫ωνα.Ἰθυγε∫νεῖς. Σοφί∫η. ‖ Εὐ∫αγγελί∫οιο κλύ∫ωμεν.Εἰρή∫νη χαρί∫εσσ’ ‖ ἐπ’ ἀ∫πείρονα ∫ δῆμον ἐ∫σεῖται.Ἐκ δ’ ἄρ’ Ἰ∫ωάν∫νοιο ‖ τόδ’ ∫ ἔστι ∫ βροντογό∫νοιο.Ἄλλ’ ἄγετ’ ∫ ἀτρεμέ∫σι ‖ χρη∫σμοὺς λεύ∫σωμεν ὀ∫πωπαῖς.Εὖτε δὴ ∫ ἠέλι∫ος ‖ φαέ∫θων ἐπὶ ∫ ἕσπερον ∫ ἦλθεκαὶ σκιό∫ωντο ἀ∫γυιαὶ ‖ ἐ∫πὶ χθονὶ ∫ πουλυβο∫τείρῃ,ἥματι ∫ ἐν πρώ∫τῳ, ‖ ὅτε ∫ τύμβου ∫ ἆλτο Σα∫ωτήρ,κλῃι∫σταὶ δὲ ἔ∫σαν ‖ θυρί∫δες πυκι∫νῶς ἀρα∫ρεῖαι,βλῆντο δὲ ∫ πάντες ὀ∫χῆες ‖ ἐ∫υσταθέ∫ος μεγά∫ροιο,ἔνθα Μα∫θηταὶ ὁ∫μοῦ τε ‖ ἀ∫ολλέες ∫ ἠγερέ∫θοντομυρόμε∫νοι θανά∫τῳ ‖ ἐπ’ ἀ∫εικέι ∫ Χριστοῦ Ἄ∫νακτοςκαὶ χόλον ∫ ἀφραί∫νοντα ‖ Ἰ∫ουδαί∫ων τρομέ∫οντες,ἤλυθε ∫ δὴ τότε ∫ Χριστὸς ‖ Ἄ∫ναξ θεο∫ειδέι ∫ μορφῇ,ἔστη ∫ δ’ ἐν μεσά∫τῳ ‖ ἀνα∫φανδὸν ∫ καὶ φάτο ∫ μῦθον·Εἰρή∫νη ὑ∫μῖν ‖ φίλη, ∫ ἡσυχί∫η τ’ ἐρα∫τεινή.Ὡς εἰ∫πὼν ἐπέ∫δειξεν ‖ ἑ∫ὴν πλευ∫ρὴν ἠδὲ ∫ χεῖρα[...]



Το ιδιόμελο της Κασσιανής

2008-04-17T23:18:54.261+03:00

Δόξα... καὶ νῦν...
Ἰδιόμελον Ἦχος πλ. δ'
Ποίημα Κασσιανῆς μοναχῆς
Κύριε,
ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα,
μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη, μύρα σοι πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει,
οἴμοι, λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει,
οἶστρος ἀκολασίας, ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος,
ἔρως τῆς ἁμαρτίας·
δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει·
καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν
τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα τῷ φόβῳ ἐκρύβη·
ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους
τίς έξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς,
ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.


Κύριε Ιησού Χριστέ,
η ταλαίπωρη γυναίκα που αστόχησε πολλές φορές και με χίλιους τρόπους στη ζωή της,
με πλήρη συναίσθηση πως παρουσιάζεται μπροστά στον ίδιο το Θεό,
αναλαμβάνει το ρόλο της μυροφόρου για να ευωδιάσει το άχραντο σώμα σου,
και με δάκρυα και στεναγμούς ἐρχεται και σου φέρνει αρώματα πριν καν ενταφιαστείς,
λέγοντας: «αλίμονο, συμφορά μου, ζω μέσα σε μια ατέλειωτη νύχτα,
ολοσκότεινη, χωρίς την παρηγοριά του φεγγαρόφωτου,
μέσα στην ορμητική μανία της κραιπάλης,
με ασυγκράτητη και αδιάκοπη ροπή προς την άστοχη επιλογή τρόπου ζωής·
κάνε δεκτά τα δάκρυα που αναβλύζουν ασταμάτητα από τα μάτια μου,
εσύ που αυξομειώνεις την απέραντη θάλασσα με τη βροχή που παρέχουν τα σύννεφα·
υπόκυψε στοργικά στους αναστεναγμούς της θλιμμένης καρδιάς μου,
εσύ που κατέβασες στη γη τον ουρανό με την απερίγραπτη ενανθρώπησή σου ·
ήρθα για να γεμίσω με τα φιλιά μου τα ολοκάθαρα πόδια σου,
να τα μουσκέψω με τα μύρα μου και να τα στεγνώσω σφουγγίζοντας τα,
σαν με μάκτρο φυσικό, λύνοντας τις πλεξούδες των μαλλιών μου·
τα πόδια σου, που η Εύα εκείνο το δειλινό της παρακοής στον παράδεισο,
όταν άκουσε το θόρυβο των βημάτων τους φοβήθηκε και κρύφτηκε·
την επαναλαμβανόμενη εμμονή μου σε λανθασμένες επιλογές, αλλά και τους ανεξήγητους τρόπους που χρησιμοποιείς για τη σωτηρία μας
ποιος θα μπορέσει να εξερευνήσει, αληθινέ σωτήρα της ζωής μου;
μη στρέψεις αλλού το πρόσωπό σου, μην περιφρονήσεις εμένα που προσφεύγω κοντά σου,
εσύ που η ευσπλαχνία σου δεν έχει όρια, εσύ που η αγάπη σου δεν ξεχωρίζει βρώμικους και καθαρούς».



Σπειροειδής ανακύκληση βιωμάτων

2008-12-09T03:33:32.312+02:00

Ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐβίουν: κόκκινα αυγά, φλαούνες, λαμπάδες, χαρούμενες καμπάνες, βαρελότα, λαμπρατζιές, παιγνίδια στον αυλόγυρο· αυτά συνιστούσαν το Πάσχα, τις αναστάσιμες εμπειρίες. Επί πρώτης εφηβείας προστέθηκε η Λιτή με τα Εξαπτέρυγα και το λάβαρο της Ανάστασης· το τελευταίο άπαξ και μετά από ... κλήρωση· οι ενδιαφερόμενοι ήταν πολλοί, η διεκδίκηση δύσκολη· άξιζε, όμως, τον αγώνα το έπαθλο· στην ενορία μας, την Αγία Νάπα (Παναγία των Δασών), λάβαρο της Ανάστασης γινόταν ο Σταυρός της σειράς των Εξαπτερύγων στολισμένος με ολόλευκα κρίνα· όποιος τον κρατούσε ... έδινε το όνομά του στη χρονιά, όπως οι ρωμαίοι ύπατοι! Επί δευτέρας εφηβείας ήρθε η αναβάθμιση στα παιγνίδια: δικαίωμα συμμετοχής στην Πρώτη Ελιά· δραστηριότητα για ευσταλείς, και τα κορίτσια να κρυφοκοιτάζουν. Ευχετήριες κάρτες δεν είχε επιβάλει ακόμα ο καταναλωτισμός· οι κρυφές ευχές στέλνονταν μόνο με αστραπιαία βλέμματα.Ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, χωρίς να εγκαταλείψω ολοκληρωτικά όλα τα παλαιότερα, κάτι έχοντας ακούσει από το μ. Αλέξανδρο Βάμβα, κάτι από το μ. Ηλία Βουλγαράκη, υποψιάστηκα πως Ανάσταση δε γίνεται μόνο με βαρελότα. Ούτε και με οβελία μόνο· αυτόν τον έμαθα, βέβαια, ως μέρος της φοιτητικής πρόσληψης γνώσεων, αφού η Κύπρος τον σνομπάρει και σήμερα. Ανάσταση βιώνεται με τη συμμετοχή στο Μυστήριο της Εκκλησίας. Τη Μέθεξη στη Λατρεία, και την Κοινωνία στην Ευχαριστία. Και τη Μετάνοια που προηγείται και έπεται και υπόκειται και επιστέφει, ως καλή αλλοίωση του ήθους, ως σταθερός προσανατολισμός του ήθους στο φάρο της Αγάπης. Έμαθα θεωρητικά, γεύτηκα και εμπειρικά, ιδίως στη Μονή Πετράκη, ηγουμενεύοντος Βασιλείου, Επισκόπου Ευρίπου.Και στο μέσο της έκτης δεκαετίας του βίου μου, ὅτε ὑπεισῆλθον εἰς τὸν τοῦ Πρεσβυτέρου βαθμόν διά της χειροτονίας του Νεοφύτου, Επισκόπου Μόρφου, βίωσα, επιτέλους, το Πάσχα ως διάβαση, διαπεραίωση καλύτερα, στην περιοχή της Βασιλείας.Δε θεωρώ πως απόλαυσα ένα ιδιαίτερο προνόμιο των κληρικών· κάθε άλλο· οι κληρικοί χειροθετούνται και χειροτονούνται για να εκτελέσουν ένα πολύ συγκεκριμένο καθήκον στο πλαίσιο της ζωής της τοπικής σύναξης· βασίλειο ιεράτευμα είμαστε όλοι στην Εκκλησία. Εντούτοις, η εμπειρία να γίνεσαι η αιχμή του βέλους που κατε[...]



3-4-2008

2008-12-09T03:33:32.564+02:00

(image)
Αυξάνοντας τις ρωγμές,

καταρρίπτουμε το τείχος της διαίρεσης

της Κύπρου και του λαού της.

Κibris'da baris insallah!




Για τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό

2008-12-09T03:33:32.895+02:00

Η ιστορική επιστήμη δεν είναι στατική, αλλά με την αδιάκοπη έρευνα καθίσταται δυναμική εξελικτική ανάβαση που επιφυλάσσει σε κάθε βήμα καινούριες αντιμετωπίσεις των παλιών, τυπικά λυμένων προβλημάτων.Ο εθνομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός είναι μια από κείνες τις προσωπικότητες που και της λαϊκής ψυχής προσάναμμα έγιναν, και της μούσας έμπνευση, αλλά και της επιστήμης της Ιστορίας ενδιαφέρον αντικείμενο. Έχουν γραφεί σχετικά με αυτόν από ιστορικούς και ιστοριοδίφες πλήθος έργων, αλλά ποτέ δε θα μπορέσουμε να πούμε πως το θέμα έκλεισε για πάντα. Μάλιστα, αφού οι πηγές της νεότερης ιστορίας μας μένουν ακόμα, για ποικίλους λόγους, σχεδόν ανεκμετάλλευτες. Ιδιαίτερα, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε την Εταιρεία των Φιλικών και την Επανάσταση μπορεί να ιδωθεί κάτω από ένα καινούριο πρίσμα.Την επικρατούσα άποψη για το ζήτημα δημιούργησε ο Γ. Κηπιάδης που, γράφοντας τα απομνημονεύματά του δεκαετίες μετά τα γεγονότα, απέδωσε στον Κυπριανό τη φλογερή επιθυμία να κηρύξει και στην Κύπρο επανάσταση σύμφωνα με τις συνεννοήσεις του με τους Φιλικούς, και δικαιολόγησε την τελική άρνησή του ισχυριζόμενος ότι συγκρατήθηκε από δικαιολογημένους φόβους και λογικούς υπολογισμούς. Στη συνέχεια θα αποπειραθούμε μια νέα ερμηνεία.Όπως είναι γνωστό, ο Αρχιεπίσκοπος, εικοσιεπτάχρονος διάκος της Μονής Μαχαιρά, ταξίδεψε στις παραδουνάβιες Ηγεμονίες και έμεινε εκεί δεκαεννιά ολόκληρα χρόνια. Σκοπός του ταξιδιού του ήταν η εξασφάλιση οικονομικής βοήθειας από τις ακμάζουσες ελληνικές παροικίες των χωρών αυτών για το χειμαζόμενο μοναστήρι του, και, παρόλο που, όπως φαίνεται από τα ηγεμονικά χρυσόβουλα και σιγίλια που έφερε μαζί του, η αποστολή του υπήρξε επιτυχής, θα ήταν οπωσδήποτε παράλογο να υποθέσουμε ότι χρειάστηκε τόσο πολύ καιρό για να την φέρει σε πέρας. Πρέπει, αντίθετα, να παραδεχτούμε πως αυτά τα δεκαεννιά χρόνια τα χρησιμοποίησε για να διαπλάσει ακέραια το ρηξικέλευθο ηγέτη που, γυρίζοντας το 1802 στην πατρίδα, ήταν έτοιμος να αναλάβει το βαρύ του χρέος.Ας τον παρακολουθήσουμε για λίγο στη διαμονή του εκεί. Μόλις φθάνει προκαλεί το ενδιαφέρον και τη στοργή του ηγεμόνα Μιχαήλ Σούτσου που φροντίζει για την άμεση εγγραφή του στ[...]



Διαχείριση των αρχαίων μνημείων

2008-12-09T03:33:33.046+02:00

Τα μνημεία του παρελθόντος ανακαλύπτονται, αποκαθίστανται και συντηρούνται από τους αρχαιολόγους· ουδεμία αμφισβήτηση. Ποιος, όμως, τα διαχειρίζεται στη συνέχεια; Δηλαδή, ποιος έχει το λόγο για τον τρόπο αξιοποίησής τους, μια και αποδοθούν σε αυτόν που του ανήκουν; Γιατί, βέβαια, τα μνημεία όλων των προγενέστερων εποχών ανήκουν στο λαό που ασκεί την εξουσία στη χώρα όπου βρίσκονται, ανεξαρτήτως αν ακολουθεί την πολιτισμική παράδοση στην οποία τα μνημεία είναι ενταγμένα. Η Αγία Σοφία είναι μέρος της πολιτισμικής παράδοσης της Ρωμιοσύνης, πλην όμως αυτή τη στιγμή ανήκει στο λαό του τουρκικού κράτους· το τέμενος της Ουμ-Χαράμ, το τέταρτο σε σημασία προσκύνημα για τους μουσουλμάνους, είναι μνημείο της αραβικής ιστορίας, αλλά ανήκει στο λαό του κυπριακού κράτους.Ποιος, λοιπόν, διαχειρίζεται τα μνημεία εκ μέρους του λαού στον οποίο ανήκουν; Και με βάση ποιες αρχές; Και προς το συμφέρον τίνος τα διαχειρίζεται; Ας πούμε, η διαχείριση επιτρέπεται να γίνεται με στόχο την εξασφάλιση εισοδημάτων από την προσέλκυση τουριστών; Ή για την ικανοποίηση ομαδικών ιδιοτροπιών;Υπάρχει ο ισχυρισμός πως κυρίαρχος στόχος της διαχείρισης των μνημείων του παρελθόντος είναι η εξασφάλιση της κληροδότησής τους στις επόμενες γενεές. Εντάξει. Αλλά για να τα κάνουν τι; Για να τα κλείσουν σε γυάλα, μήπως και φθαρούν, ώστε να τα αποδώσουν με τη σειρά τους ...στις επόμενες γενεές κ.ου.κ. Έτσι δεν έκαμε κι ο πονηρός δούλος με τη μία μνα (Λουκ. 19,20); Και πότε φθείρεται ένα μνημείο; Προφανώς όταν αδειάζουν επάνω του αλλεπάλληλα λεωφορεία περαστικούς συμφερτούς περιηγητών για να δικαιολογηθεί η διαμονή τους στα παρακείμενα ξενοδοχεία. Ή, όταν τα αεριωθούμενα δονούν τον υπερκείμενο αέρα κουβαλώντας κερδοφόρο ανάπτυξη.Μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε την αντίληψή μας για το στόχο; Γιατί να μην αποβλέπει η διαχείριση στην επαναλειτουργία τους, στο μέτρο που υπάρχουν στο χώρο ενδιαφερόμενοι χρήστες -άρα επιμελητές, φροντιστές, έφοροι; Τα αρχαία θέατρα στη Δωδώνη ή στο Κούριο δεν ικανοποιεί όλους μας που λειτουργούν και προσφέρουν και σήμερα, αναπαραστατικά, έστω, αυτό που υπήρξε, όταν κτίστηκαν, ο προορισμός τους; Η Νέα Μονή της Χίου, το Σταυροβούνι [...]



Μυστήριο αγάπης και αγώνισμα εκτίμησης

2008-12-09T03:33:33.112+02:00


Την αγάπη την χρωστούμε ο ένας στον άλλο· άλλωστε, είναι η πρωταρχική επιταγή του χριστιανικού μας ήθους. Μάλιστα, την αγάπη που «χρηστεύεται», γίνεται χρήσιμη στον άλλο την ώρα που την χρειάζεται για να αντεπεξέλθει στην πείνα του, τη γύμνια του, την απελπισία του, την απιστία του... Αυτονόητο είναι, λοιπόν, αφού αμοιβαία χρωστούμε την αγάπη, αμοιβαία και να την δικαιούμαστε. Άρα και να την αναμένουμε από τους άλλους και να την απολαμβάνουμε.
Δυσκατόρθωτη αμοιβαιότητα. Γιαυτό η Εκκλησία, εκεί όπου η αγάπη δεν είναι μονάχα επιταγή, αλλά και πραγματικό και απαραίτητο συστατικό, δηλαδή στη συζυγία άνδρα και γυναίκας προκειμένου να οικοδομήσουν την οικογένεια, έρχεται να συνδράμει ιδιαίτερα. Επειδή, ακριβώς, γνωρίζει πόση δύναμη χρειάζεται για να επιτευχθεί αυτό το υπόβαθρο, σπεύδει να προσφέρει στους προτιθέμενους να δουλεύσουν στον κοινό ζυγό, όχι απλά την ευλογία της, αλλά, μεταλαμπαδεύοντας από το Μυστήριό της, να δώσει την κραταίωση του παναγίου Πνεύματος στους νυμφίους, ώστε να ενδυναμωθούν για να επιτύχουν την αγάπη. Ευτυχισμένοι όσοι βιώνουν αυτή την παροχή, και την αξιοποιούν!
(image) Παράλληλα, εντούτοις, λειτουργεί, για την εξασφάλιση της παγίωσης του δεσμού των νυμφίων, και ο πολύ ανθρώπινος παράγοντας της αλληλοεκτίμησης. Τίποτε δεν είναι τόσο συντελεστικό στην ενεργοποίηση της δύναμης που χορηγεί η Εκκλησία, όσο η βαθιά και ειλικρινής εκτίμηση του ενός συζύγου για τον άλλο. Ζευγάρια όπου η αμφισβήτηση και απόρριψη της προσωπικής αξίας του καθενός είναι στην ημερήσια διάταξη έχουν πολύ λίγες πιθανότητες να αξιοποιήσουν την εκκλησιαστική δωρεά. Όσοι προσδοκούν την αγιοπνευματική παρουσία στη ζωή τους, ας φροντίσουν να είναι τέτοιοι που να επισύρουν την παραδοχή, ακόμα και το θαυμασμό του συντρόφου τους για να κατακτούν αδιάκοπα την εκτίμησή του. Γιατί η εκτίμηση των άλλων δεν οφείλεται και δεν παραχωρείται, μόνο κερδίζεται.



Ποιον και γιατί τον εκπαιδεύω

2008-12-09T03:33:33.318+02:00

Γυμνάσιο ΛευκονοίκουΟ τίτλος αυτού του κειμένου, αν έπρεπε να ήταν φιλολογικότερος θα διατυπωνόταν «Ο σκοπός της εκπαίδευσης». Αν, πάλι, θα τον θέλαμε πιο επεξηγηματικό, θα ήταν «Τι λογής άνθρωπο στοχεύουμε να παραγάγουμε με την εκπαίδευση που παρέχουμε στη χώρα μας;».Έτσι ή αλλιώς το ερώτημα αυτό είναι το πρωταρχικό για τη διαμόρφωση της εκπαιδευτικής πολιτικής μιας οργανωμένης κοινωνίας. Θα έλεγα πως είναι το «υπαρξιακό» ερώτημα της παιδείας, με την έννοια ότι η απάντησή του καθορίζει τις προϋποθέσεις για τη λύση του συνόλου των ζητημάτων που αφορούν στην εκπαίδευση που προσφέρουμε στους πολίτες του κράτους.Τα πάντα εξαρτώνται από την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα. Θα φανεί πως υπερβάλλω, αλλά και το είδος των θρανίων τα οποία επιλέγονται για να εφοδιαστούν τα σχολεία μπορεί να εξαρτάται από την απάντηση που θα δοθεί στο ερώτημά μας. Άλλου τύπου θρανία προμηθεύεσαι αν θέλεις να παραγάγεις πειθαρχικά στρατιωτάκια, και άλλου αν σκοπεύεις να γεμίσεις τη χώρα με διεκδικητικούς πολίτες.Είναι φανερό, λοιπόν, ότι προέχει να συμφωνήσουμε ως κοινωνία στο είδος του ανθρώπου που οραματιζόμαστε. Μόνο τότε, σταθερά και αταλάντευτα θα επιμείνουμε μακροπρόθεσμα για να έχουμε και αποτέλεσμα. Ας το κάνουμε, λοιπόν, ας συμφωνήσουμε, μήπως και βρει η παιδεία μας τα πόδια της!Σε μερικούς, ίσως, το εγχείρημα φαίνεται εύκολο και η συμφωνία αυτονόητη· όχι, όμως, στους συνετότερους. Γιατί, αληθινά, είναι πολύ πολύ δύσκολο να συμφωνήσουμε, αν αποπειραθούμε να ξεμυτίσουμε από ένα πλαίσιο που δεν οριοθετεί με ακρίβεια το ζητούμενο. Είναι, όμως, απαραίτητη η ακρίβεια που καθορίζει ιδιότητες προσωπικότητας όπως, λόγου χάριν, φιλελεύθερους, πατριώτες, τίμιους, ευσεβείς κ.τ.ό πολίτες; Μήπως είναι μάταιος κόπος και ατελέσφορη τακτική το να αναζητούμε και να πλέκουμε συνδυασμούς επιδιωκόμενων ιδιοτήτων; Το πράγμα δεν είναι απλά δύσκολο, είναι ανέφικτο. Επιλέγοντας επιθυμητές ιδιότητες δεν οδηγούμαστε σε συμφωνία κοινωνική, αλλά στο ένα από τα δύο: ή στον καθορισμό κάποιων τυπικά κατά το μάλλον και ήττον συμφωνημένων συνδυασμών που παραμένουν[...]



Εκσυγχρονισμός στην Εκπαίδευση

2008-12-09T03:33:33.506+02:00

Η Εκπαίδευση είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων των πολιτών και είναι υποχρέωση του κράτους να την παρέχει χωρίς διακρίσεις, ώστε να επιτυγχάνεται η ισότητα ευκαιριών για επιτυχία. Προϋπόθεση για την εκπλήρωση αυτής της υποχρέωσης στον ψηλότερο δυνατό βαθμό είναι η διάθεση περισσοτέρων κονδυλίων από τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή η αύξηση του ποσοστού του εθνικού εισοδήματος που δαπανάται σ' αυτό τον τομέα. Τούτο θα συντελέσει άμεσα στην αναβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης με αποτελέσματα εξόχως θετικά στην ανάπτυξη της χώρας, δεδομένου ότι ο βασικός πλουτοπαραγωγικός πόρος της Κύπρου είναι το ανθρώπινο δυναμικό. Η εκπαίδευση μεγεθύνοντας τις δυνατότητές του, αναδεικνύεται στην παραγωγικότερη επένδυση, συνεπώς σε απόλυτη οικονομική αναγκαιότητα.Η εκπαίδευση αποβλέπει στην καλλιέργεια της προσωπικότητας και γιαυτό οφείλει να προσφέρεται προσαρμοσμένη στις ιδιαιτερότητες και τα χαρίσματα του κάθε πολίτη. Γενικά στοχεύει στην εμφύτευση των αξιών της κοινωνίας ιεραρχημένων όπως η συσσωρευμένη πείρα της ανθρωπότητας έχει καθορίσει. Συγκεκριμένα σήμερα η εκπαίδευση της ελληνικής κοινότητας της Κύπρου πρέπει να είναι αγωγή προς την κατεύθυνση της δημιουργίας καλλιεργημένων ανθρώπων, με την προσδοκία να καταστούν ολοκληρωμένοι μέσα στο κλίμα της ελευθερίας ενεργοί πολίτες που να συνδυάζουν με σεβασμό προς την πολιτισμική παράδοση του τόπου τα χαρακτηριστικά του Έλληνα Ορθόδοξου Ευρωπαίου. Παράλληλα το κράτος οφείλει να προσφέρει σε όλους όσοι με την παραμονή και την εργασία τους στην Κύπρο συμβάλλουν στην ανάπτυξη του τόπου ανάλογη με τις πολιτιστικές τους παραδόσεις εκπαίδευση.Η εκπαίδευση είναι αγαθό που το κράτος οφείλει να παρέχει στους πολίτες του συνεχώς και αδιάκοπα, ώστε να εξασφαλίζεται η διά βίου παιδεία. Εντούτοις, η υποχρέωση του κράτους καθίσταται επιτακτική για την προσφορά της συστηματικής εκπαίδευσης κατά το στάδιο της καλπάζουσας ανάπτυξης του ανθρώπου, κατά την παιδική και εφηβική ηλικία. Η λειτουργία των σχολείων ως τόπων συστηματικής εκπαίδευσης οφείλει να προσαρμόζεται ασταμάτητα στις μεταβαλλόμενες συνθήκες και α[...]



Χθες και σήμερον ο αυτός

2008-12-09T03:33:33.574+02:00

Χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ο Χριστός παραμένει πάντοτε ο αυτός, η δι’ αυτού σωτηρία αδιαφοροποίητη, αλλά πώς επιτυγχάνεται ο ευαγγελισμός του αυτού Χριστού ανά τους αιώνες; Γιατί η πρόκυψη ταυτόσημου αποτελέσματος μέσα σε διαφορετικές συνθήκες επιβάλλει τη διαφοροποίηση των μέσων και των διαδικασιών παραγωγής του. Δηλαδή, ο ευαγγελισμός του αυτού Χριστού σήμερα δεν επιτυγχάνεται με την έμμονη συντήρηση, και τη στρουθοκαμηλική θεώρηση που παραβλέπει τις συνεχείς μεταβολές που συντελούνται μέσα στις κοινωνίες και τους ανθρώπους που απεκδέχονται το Ευαγγέλιο. Σίγουρα, για να είναι ο αυτός στην αντίληψη των αποδεκτών του κηρύγματος, πρέπει το κήρυγμα να προσαρμόζεται, τόσο στις προσλαμβάνουσες δυνατότητες και προϋποθέσεις τους, όσο και στις μεταβαλλόμενες επιμέρους ανάγκες και ιδιοσυστασίες τους. Αν το κήρυγμα εμμένει στις διατυπώσεις που απευθύνονταν στους παλαιότερους ανθρώπους ή στους ανθρώπους άλλων περιοχών ή πολιτισμών, τότε ο κηρυττόμενος Χριστός δεν είναι δυνατόν να προσλαμβάνεται ως ο αυτός, θα γίνεται αντιληπτός ως διάφορος.Ας χρησιμοποιήσουμε ένα «ανώδυνο» παράδειγμα. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, σύμφωνα με τους συνοπτικούς ευαγγελιστές, χαρακτήρισε τους μαθητές του «άλας της γης». Οι Εβραίοι ακροατές του πριν δυο χιλιάδες χρόνια στις όχθες μιας υφάλμυρης λίμνης αντιλαμβάνονταν, άραγε, αυτή την παρομοίωση με τον ίδιο τρόπο, προσλάμβαναν, άραγε, την ίδια έννοια με τον αστό της αρχής του εικοστού πρώτου αιώνα στην Αθήνα του νέφους; Για κείνους το αλάτι ήταν πολυτιμότατο, αναντικατάστατο μέσο συντήρησης της τροφής τους. Για τον Αθηναίο είναι κίνδυνος προς αποφυγήν, γιατί προκαλεί ...υπέρταση! Για τον Παλαιστίνιο τότε ήταν θησαυρός, για τον Αθηναίο σήμερα απειλή. Όταν άκουγαν οι τότε ότι οι Απόστολοι είναι το άλας της γης καταλάβαιναν ότι αυτοί οι άνθρωποι εξασφαλίζουν και διασφαλίζουν τη ζωή στον κόσμο· οι σήμερα το πολύ να καταλαβαίνουν (έτσι, άλλωστε καταγράφεται στις νεοελληνικές μεταφράσεις των σχετικών χωρίων) ότι οι Απόστολοι ...νοστιμίζουν -επικίνδυνα- τον κόσμο. Όλοι θα θέλαμε λίγο ακόμα αλατάκι στη σ[...]



Νερόμυλοι στη Σολιά

2008-12-09T03:33:33.911+02:00

Ποταμούς η Κύπρος, με σταθερή ολόχρονη ροή νερού, μόνο δύο διαθέτει (διαθέτει και πολλούς χείμαρρους, βέβαια). Κι οι δυο ξεκινούν από τις βουνοκορφές γύρω από τη Χιονίστρα του Τροόδους· ο ένας κατευθύνεται προς την Πάφο, ο άλλος παίρνει τη βορινή κατεύθυνση και σχηματίζει την κοιλάδα της Σολιάς, είναι ο Καρκώτης. Η πλούσια ροή του -πλούσια για τα δεδομένα της Κύπρου- έδωσε τη δυνατότητα στα παλιά τα χρόνια να λειτουργήσουν, από την Κακοπετριά, το ψηλότερο χωριό της κοιλάδας, ίσαμε τα χαμηλότερα, πλήθος νερόμυλοι για το άλεσμα των καρπών της γης των ημιορεινών και πεδινών γύρω περιοχών, των σιτηρών και των οσπρίων, με την εκμετάλλευση της δύναμης του νερού. Οι μύλοι αυτοί αδρανοποιήθηκαν σταδιακά υποκύπτοντας στην τεχνολογική εξέλιξη και τη διαφοροποίηση των αναγκών της κοινωνίας. Κατάλοιπά τους μπορεί κανείς να ανακαλύψει στις όχθες του Καρκώτη, τόσο στην άνω ροή (Κακοπετριά, Γαλάτα, Καλλιάνα), όσο και στην κάτω (Κοράκου, Ευρύχου, Φλάσου). Ελάχιστοι επιβιώνουν ως αναπαλαιωμένα κτίσματα και ένας μόνον λειτουργεί, ο μύλος του Κυρίλλου, στη Γαλάτα. Μέχρι πρόσφατα άλεθε και ο μύλος του Στυλλή, στην Ευρύχου.Οι μύλοι είναι κατά κανόνα κτισμένοι με επιτόπιο υλικό, τις ακατέργαστες τσακκίλες (μεγάλα χαλίκια), στο επίπεδο, ή λίγο ψηλότερα, της κοίτης του ποταμού. Γύρω η βλάστηση συνήθως είναι πυκνή έτσι που δίνει στο περιβάλλον ένα ειδυλλιακό χρώμα καθώς συνδυάζεται με τη δροσιά και τους ήχους του νερού και των πετεινών του ουρανού.Το νερό έρχεται στο μύλο μέσω ενός πετραύλακου που ξεκινά από την κοίτη πολύ ψηλότερα, και, σχηματίζοντας γωνία ύψους μαζί της, επιτρέπει την υδατόπτωση στην κρεμμίστρα (χοάνη) του από ύψος 20 περίπου μέτρων. Ακριβώς στη κορυφή της χοάνης βρίσκεται το δίμμαν του νερού, δηλαδή το σημείο όπου, με τη χρήση μεταλλικού δίσκου καθορίζεται η κατεύθυνση της ενεργειακής πηγής -του νερού- στην πορεία παραγωγής της ενέργειας. Συγκεκριμένα το νερό, πέφτοντας από το μεγάλο ύψος, εκσφενδονίζεται μέσα από το συφφούνιν πάνω στις κούππες της φτερωτής που βρίσκεται μέσα στο κοίλωμα του βράχου κάτω από τον κυρίως χώρο του μύλου, και προκ[...]



Ίλεως γενού, Κύριε

2009-12-08T19:17:58.784+02:00

Το κεφάλαιο Σχέσεις Εκκλησίας - Πολιτείας παραμένει ανοιχτό από την εποχή των κατακομβών, παρότι έπρεπε να είχε παραμείνει τετελεσμένα κλειστό από καταβολής της Εκκλησίας, βάσει, βέβαια της σαφούς και απερίφραστης δήλωσης του Θεανθρώπου ιδρυτή της (Ματθ. 22,21· Μαρκ. 12,17· Λουκ. 20,25). Στο πνεύμα της δήλωσης αυτής ενυπάρχει η απαίτηση της ολοκληρωτικής ρήξης ανάμεσα στην πολιτειακή εξουσία και όσα αυτή εκπροσωπεί, και στην Εκκλησία που αλλού στοχεύει και ολότελα αλλιώς μεθοδεύει την πραγματοποίηση του έργου της για άπλωμα της αμπέλου του χαρμόσυνου μηνύματος της καταλλαγής και της σωτηρίας έως εσχάτου της Γης.Φαίνεται, όμως, πως κάποια περίεργη διαπλοκή συμφερόντων πολιτειακής εξουσίας και εκκλησιαστικής ηγεσίας οδήγησε τα πράγματα σε μια κατάσταση που βρίσκεται σε μη δυνάμενη να αποκρυβεί διάσταση ανάμεσα στην εντολή του Κυρίου Ιησού Χριστού και την ιστορική πράξη. Οι ηγέτες της Εκκλησίας συχνότατα σαγηνεύτηκαν από την αίγλη και τις δυνατότητες της κοσμικής εξουσίας και απέβλεψαν στη συμμετοχή τους σ’ αυτή την κραιπάλη, πάντα με το προφασιστικό κίνητρο της εξυπηρέτησης, δήθεν, του οράματος της Εκκλησίας.Από την άλλη, για αιώνες, η πολιτεία είχε ανάγκη την οργανωμένη Εκκλησία, για διαφορετικούς εκάστοτε λόγους, πάντοτε, όμως, εξυπηρετικούς των κοσμικών ενδιαφερόντων της.Στην πιο έκδηλη περίπτωση, στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, από το Μέγα Κωνσταντίνο και για χίλια εκατό χρόνια, επειδή το χριστιανικό Ευαγγέλιο αποτελούσε το κύριο, ενίοτε το μοναδικό, ιδεολογικό έρεισμα της κρατικής εξουσίας και υπόβαθρο της κοινωνικής συνοχής, οι επίσημοι εκφραστές του έπρεπε να ξεχωρίζουν και να περιβάλλονται με την απαραίτητη ατμόσφαιρα εξουσίας.Αλλά και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, για να περιοριστούμε στην καθ’ ημάς Ανατολή και να αφήσουμε απέξω την ξέφρενη πορεία του παπισμού, είχε ανάγκη την οργανωμένη Εκκλησία (οι αποκεφαλισθέντες Πατριάρχες έπαθαν ό,τι και κάθε άλλος αξιωματούχος του οθωμανικού κράτους που δεν έκανε καλά -για το δοβλέτι - τη δουλεία του), μια και η πρωτόγονα ομοσπονδιακή δομή του κράτους στηριζότ[...]



Επικινδυνότητες

2008-02-19T17:49:34.892+02:00

Απαντήσεις σε τρία ερωτήματα δημοσιογραφικής έρευνας της Σώτιας Ζένιου1. Ποια είναι η άποψή σας για την ομοφυλοφιλία, είναι επιλογή, αρρώστια ή διαστροφή;Από την άποψη του ήθους του χριστιανού, που συνοψίζεται στη στοίχιση και στην υπηρέτηση του σχεδίου του Δημιουργού για την κτίση και τον άνθρωπο, η ομοφυλοφιλία, όπως, άλλωστε, και η γαστριμαργία ή η συκοφαντία, λόγου χάριν, είναι ανηθικότητα, είναι αμαρτία, είναι, δηλαδή, αποτυχία του ανθρώπου να πραγματοποιήσει το σχέδιο του πλάστη το σχετικό με αυτόν. Ακριβέστερα θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι συνέπεια της αμαρτίας, της άστοχης επιλογής της αυτονόμησης του ανθρώπου από το Θεό, που επέφερε στη ζωή του την ασθένεια, τον πόνο και το θάνατο. Ειδικά, μάλιστα, κάθε χρήση του ανθρώπινου σώματος πέρα από ή ενάντια στις προδιαγραφές του παραποιεί, διαστρεβλώνει και παραχαράττει το σκοπό για τον οποίο αυτό προορίστηκε, και συνεπώς επιβεβαιώνει και διαιωνίζει την καταστροφική αποκοπή του ανθρώπου από την πηγή της ζωής. Βέβαια, ο άνθρωπος πλάστηκε ελεύθερος να επιλέγει και να καθορίζει το περιεχόμενο του βίου του. Εντούτοις, η άσκηση της ελευθερίας του, παρότι τυγχάνει απόλυτου σεβασμού από τον Κτίστη του, και οφείλει να τυγχάνει σεβασμού και από όλους όσοι τον περιστοιχίζουν, δεν αποτελεί δικαίωση των όποιων εσφαλμένων επιλογών του.2. Είναι γενική αυτή η τοποθέτηση;Είναι γεγονός ότι σύμφωνα με κριτήρια ηθικής προχριστιανικών, ίσως και ορισμένων σύγχρονων μη χριστιανικών κοινωνιών, είναι αποδεχτές διάφορες μορφές ομοφυλοφιλίας. Είναι, όμως, εξίσου σαφές ότι η ομοφυλοφιλία είναι έξω, ως εκδήλωση αμαρτωλή, από τα πλαίσια του χριστιανικού ήθους, άρα για ένα χριστιανό είναι ανηθικότητα. Άλλο, τώρα, ότι είναι, ασφαλώς, ισχυρότερη ανηθικότητα το ποδοπάτημα του διπλανού, η εκμετάλλευση του αδύνατου, η αλαζονική διεκδίκηση του συμφέροντος, η αδιαφορία για τα πάθια και τους καημούς του κόσμου, η εγωιστική χρήση της κτίσης κ.λ.π. κ.λ.π., καταστάσεις που υποκριτικά και τεχνηέντως παραβλέπονται, συχνά και από τους αμύντορες του χριστιανικού ήθους. Η επικέντρωση της αμα[...]



ΕΥΡΩ

2008-12-09T03:33:34.077+02:00

(image)


Γιορτάζουμε την εξαφάνιση ενός ακόμα υπολείμματος της αποικιοκρατίας από την Κύπρο με την προσδοκία να αποσυρθεί σύντομα και το τελευταίο: οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Ηνωμένου Βασιλείου.


Η εισαγωγή του ΕΥΡΩ αποτελεί κυρίως πολιτική κατάκτηση και διαδικασία απελευθερωτική, γιαυτό για τον κάθε πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι, όπως και για τη μικρή Αναστασία Ζεβεδαίου που βραβεύτηκε για τη ζωγραφιά που δημοσιεύω, αιτία χαράς.
Η ζωγραφιά παριστάνει την κυπριακή οικογένεια να κόβει τη βασιλόπιττα του 2008 και να βρίσκει το φλουρί-ΕΥΡΩ.



2008 - 366 μερόνυχτα

2008-12-09T03:33:34.182+02:00

Το 2008 είναι έτος δίσεκτο. Η πρώτη σκέψη που μας έρχεται όταν το ακούμε σχετίζεται με την κακοτυχία. Προλήψεις του παρελθόντος, στηριγμένες ενδεχομένως σε κάποιες συμπτώσεις, συνδέουν τα δίσεκτα έτη με δυστυχίες προσωπικές και κοινωνικές· έτσι έφτασε «δίσεχτος χρόνος» να σημαίνει περίοδο δυστυχίας. Τι σημαίνει, όμως, στην πραγματικότητα, δίσεκτο έτος;
Έτος είναι το χρονικό διάστημα που χρειάζεται η Γη για να συμπληρώσει μια ολοκληρωμένη περιστροφή γύρω από τον ήλιο· το μερόνυχτο, εξάλλου, δημιουργείται από μια διαφορετική κίνηση της Γης, την περιστροφή γύρω από τον άξονά της, που είναι εντελώς ανεξάρτητη από την πρώτη. Η περιστροφή γύρω από τον ήλιο, σύμφωνα με αστρονομικές μετρήσεις, διαρκεί 365 μερόνυχτα (εικοσιτετράωρα) και σχεδόν έξη ώρες ακόμα, δηλαδή ένα τέταρτο του μερόνυχτου. Αυτά τα ...περισσεύματα κάθε έτους, επειδή αν τα υπολογίζαμε στο τέλος του θα μπερδεύονταν οι ώρες, μια και η Γη δεν είναι δυνατό να σταματήσει να γυρίζει γύρω από τον άξονά της, κι έτσι ο ήλιος ανατέλλει σταθερά στην ώρα του, τα αθροίζουμε ανά τέσσερα, συμπληρώνουμε ένα εικοσιτετράωρο και το προσθέτουμε ως επιπλέον μερόνυχτο στο χρονικό διάστημα κάθε τέταρτου έτους. Το έτος αυτό, μετά από τούτη την προσθήκη δεν έχει πια 365 εικοσιτετράωρα/μερόνυχτα, αλλά 366. Να, λοιπόν, τα δύο έξη που υποδηλώνει η λέξη δίσεκτο (δις [=δυο φορές]-εξ [έκ-ση]). Επειδή, μάλιστα, το περίσσευμα κάθε έτους είναι σχεδόν, όχι ακριβώς, 6 ώρες, -είναι κάτι λιγότερο-, για να έχουμε μεγαλύτερη ακρίβεια στις μετρήσεις αθροίζουμε κι αυτά τα υστερήματα έτσι, που κάθε 128 χρόνια να συμπληρώνουν ένα εικοσιτετράωρο. Τότε ένα έτος που θα είχε σειρά να ήταν δίσεκτο, καθορίζεται να έχει 365 μόνο μερόνυχτα.
Αξίζει να προσέξουμε ότι η λέξη δίσεκτο γράφεται, βέβαια, με -ι- και όχι με -υ-, πράγμα που θα συνέβαινε αν είχε η λέξη πρόθεση να δηλώσει σχέση με τη δυστυχία. Άλλωστε, η ...παρεξήγηση υποβοηθιέται κυρίως από τον παρόμοιο ήχο του πρώτου συνθετικού της λέξης δίσεκτο με το πρώτο συνθετικό (δυσ-=κακώς) πολλών λέξεων που αναφέρονται σε αρνητικές καταστάσεις.
Είναι, οπωσδήποτε, περιττό, αλλά πρέπει -ενόψει των προλήψεων και των παρεξηγήσεων- να τονίσουμε πως ούτε δύο ούτε εξηνταδύο 6, ούτε και οποιαδήποτε άλλη διαφοροποίηση του αριθμού των εικοσιτετραώρων του έτους, είναι δυνατό από μόνη της να επηρεάσει τη ζωή του ανθρώπου και του κόσμου, που βρίσκεται στα χέρια του Κυβερνήτη Δημιουργού και διέπεται μόνο από την θεία του πρόνοια. Μόνο η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, αν εκδηλωθεί ως αμαρτία, αλλοιώνει και ξεστρατίζει τη ζωή του καθενός και του συνόλου από τον αληθινό προορισμό της.
(image) Ξεκινώντας, λοιπόν, με τις ευλογίες τις Εκκλησίας και τις ευχές των αγαπημένων μας και τούτο το δίσεκτο έτος, ας το δούμε θετικά, ας το αξιοποιήσουμε πληρέστερα. Μας προσφέρει ένα εικοσιτετράωρο παραπάνω για δημιουργία, για πρόοδο, για έργα καλοσύνης, για ευκαιρίες συγχώρεσης, για δοξολογία του Θεού. Καλή χρονιά!



Οι Μάγοι

2008-12-09T03:33:34.503+02:00

(image)


Ματαιότης ἐστί
ματαιοτήτων ἅπαντα,
ἀλλ’ ούδείς έν ἡμῖν
ταῦτα φρονῶν εὑρίσκεται·
οἱ μὲν γὰρ πλανῶνται,
οἱ δὲ καὶ πλανῶσιν·
διὸ, Παρθένε,
χάρις τῷ τόκῳ σου
δι’ οὗ ἐλυτρώθημεν
οὐ μόνον πλάνης,
ἀλλὰ καὶ θλίψεως
τῶν χωρῶν πασῶν
ὧνπερ διήλθομεν,
ἐθνῶν ἀσήμων,
γλωσσῶν ἀγνώστων
περιερχόμενοι τὴν γῆν
καὶ ἐξερευνῶντες αὐτὴν
μετὰ λύχνου τοῦ ἄστρου,
ἐκζητοῦντες ποῦ ἐτέχθη
παιδίον νέον,
ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.

Ρωμανού του Μελωδού
Κοντάκιον εις την Χριστού Γέννησιν – Οι Μάγοι

Κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα
δεν είναι παρά αναποτελεσματική ενασχόληση
με πράγματα φθαρτά και εφήμερα·
πλην, όμως, κανένας από μας δε φτάνει στην ωριμότητα
να σκέφτεται έτσι.
Κάποιοι ανάμεσά μας
δεν καταφέρνουν να εγκολπωθούν την Αλήθεια,
και παρασύρουν στην πλάνη τους και τους γύρω τους.
Γιαυτό, Παρθένε,
ευλογημένο να `ναι το όνομα του Παιδιού σου
που μας λύτρωσε
όχι μόνο από την πλάνη,
αλλά και από την κακοπραγία σε όλες εκείνες τις χώρες
από τις οποίες περάσαμε
-περιοχές όπου δεσπόζουν ανώνυμα έθνη
που μιλούν μη αναγνωρίσιμες γλώσσες-
καθώς γυρνούσαμε τη γη
και την εξερευνούσαμε με λυχνάρι το άστρο
ψάχνοντας πού γεννήθηκε ως μικρό παιδί
ο προαιώνιος Θεός.



Silent night

2007-12-21T17:23:56.426+02:00

Silent night, holy night!
Σιωπηρή νύχτα, ιερή νύχτα!
All is calm, all is bright
Τα πάντα είναι ήρεμα, τα πάντα είναι ολοφώτεινα
round yon virgin mother and child.
ολόγυρα στην Παρθένο Μητέρα και το Παιδί.
Holy infant, so tender and mild,
Ιερό νεογέννητο, τόσο καλοσυνάτο και μειλίχιο,
sleep in heavenly peace,
κοιμήσου στην ουράνια γαλήνη,
sleep in heavenly peace.
κοιμήσου στην ουράνια γαλήνη.

Silent night, holy night!
Σιωπηρή νύχτα, ιερή νύχτα!
Shepherds quake at the sight:
Οι ποιμένες ξαφνιάζονται με το όραμα:
Glories stream from heaven afar,
Ατελείωτες στρατιές δόξας ξεχύνονται από τα ουράνια,
Heav΄nly hosts sing Alleluia.
το ουράνιο πλήθος ψάλλει Αλληλούια.
Christ the savior is born,
Γεννήθηκε ο λυτρωτής Χριστός,
Christ the savior is born!
γεννήθηκε ο λυτρωτής Χριστός!

Silent night, holy night!
Σιωπηρή νύχτα, ιερή νύχτα!
Wondrous star, lend thy light.
Εξαίσιο αστέρι, δάνεισε το φως σου.
With the angels let us sing
Μαζί με τους αγγέλους ας ψάλλουμε
Alleluia to our King.
Αλληλούια στο Βασιλιά μας.
Christ the Saviour is here,
Ο Σωτήρας Χριστός είν’ εδώ,
Christ the Saviour is here!
ο Σωτήρας Χριστός είν’ εδώ!

Silent night, holy night!
Σιωπηρή νύχτα, ιερή νύχτα!
Son of God, love ΄s pure light.
Υιέ του Θεού, η αγάπη είναι αγνό φως.
Radiant beams from Thy holy face,
Ολόλαμπρη η ακτινοβολία από το πανίερο πρόσωπό Σου,
with the dawn of redeeming grace,
καθώς απλώνεται η συγχωρητική χάρη,
Jesus Lord at Thy Βirth,
Ιησού Χριστέ, στη Γέννησή Σου,
Jesus Lord at Thy Βirth.
Ιησού Χριστέ, στη Γέννησή Σου.



Αποριών ευπορία

2008-12-09T03:33:34.617+02:00

ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο άνθρωπος, πάντα στην ιστορία του πάνω στη Γη, σε όποιο πολιτισμό κι αν κατόρθωσε να ανεβεί, διακατέχεται, άλλοτε συνειδητοποιώντας το κι άλλοτε όχι, από τα υπαρξιακά προβλήματα. Δηλαδή, κάποια ενοχλητικά εμπόδια που βασανίζουν το νου του, και που παλεύει να τα ξεπεράσει, να τα λύσει, για να ελευθερωθεί από την πίεση που ασκούν επάνω του, να λυτρωθεί από τα δεσμά που νιώθει να πλέκουν αυτά τα προσκόμματα της σκέψης γύρω του.Η οδυνηρή αυτή κατάσταση του ανθρώπου είναι συνέπεια της αυτονόμησής του από το Δημιουργό και Πατέρα του, είναι αποτέλεσμα της πρώτης, άστοχης, χρήσης που έκαμε στην ελευθερία με την οποία τον προίκισε ο Πλάστης του. Μακριά από την πηγή της ύπαρξής του, ο άνθρωπος ένιωσε τη φοβερή μοναξιά που προξένησε στον εαυτό του, και προβληματίστηκε εναγώνια για την πραγματικότητα που αντιμετώπιζε.Τα υπαρξιακά προβλήματα, όπως τα συνειδητοποίησαν οι πιο ώριμοι εκπρόσωποι της ανθρωπότητας ανά τους αιώνες, οι ιδρυτές των θρησκειών και οι φιλόσοφοι, εκτείνονται σε τρεις περιοχές.Α. Υπαρξιακά ερωτήματα· δηλαδή η μακρά σειρά αποριών που καταδυναστεύουν τη διάνοια του ανθρώπου, χωρίς να επιδέχονται λογική απάντηση, δηλαδή απάντηση γενικά αποδεκτή από τη διάνοια με βάση τους δικούς της όρους. (π.χ. Πώς δημιουργήθηκε η ζωή; Τι γίνεται ο άνθρωπος όταν αποθάνει; Υπάρχει Θεός-δημιουργός και κυβερνήτης του κόσμου; Ποιος είναι ο προορισμός του ανθρώπου; Γιατί ο τόσος πόνος στη ζωή;).Β. Υπαρξιακή αγωνία· δηλαδή το βίωμα τρόμου απέναντι στις φυσικές δυνάμεις που ο άνθρωπος τις θεωρεί εχθρό του, αλλά δεν είναι σε θέση να τις σταματήσει από του να καταστρέφουν αυτόν και τα έργα του. (Ο σεισμός, η ανομβρία, ο κεραυνός, π.χ., μπορεί σήμερα να αντιμετωπίζονται από τον άνθρωπο με αντισεισμικές κατασκευές, με εργοστάσια αφαλάτωσης και με αλεξικέραυνα, αλλά δεν εξουδετερώνονται· τίποτε δεν μπορεί ο άνθρωπος να κάμει για να σταματήσει το σεισμό, για να προκαλέσει βροχή ή για να αποτρέψει την κεραυνόπτωση).Γ. Υπαρξιακή ενοχή· δηλαδή το συνα[...]



Πρόσφυγες και λύση

2008-12-09T03:33:34.886+02:00

ΣυνέντευξηΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣτης Sabina Lichtensteiger1. Γιατί, πιστεύετε, είναι για τους ανθρώπους τόσο σημαντικό να βρουν τις ρίζες τους στον τόπο που γεννήθηκαν και στο πατρικό τους σπίτι;2. Συνεπώς, ποια σημασία είχε για τους ανθρώπους της Κύπρου η απώλεια των σπιτιών τους το 1974;3. Ποιοι τρόποι υπάρχουν να επανορθωθεί αυτό το κακό που έγινε;3Α. Και όσο αφορά τη Δικαιοσύνη;4. Ποιες διαδικασίες χρειάζονται, ώστε να γίνει η συμφιλίωση πραγματικότητα;5. Τι πρέπει να γίνει για να δημιουργηθεί εμπιστοσύνη μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων;6. Ποιες διαδικασίες θα οδηγούσαν τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους σε ειρήνη, χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργηθούν προβλήματα στο μέλλον;6Α. Και όσο αφορά το προσωπικό συναισθηματικό επίπεδο;7. Στην Κύπρο ζουν και κάποιες μειονότητες (Μαρωνίτες, Αρμένιοι, Πόντιοι, έποικοι και Ασιάτες). Μήπως θα μπορούσαν να συνεισφέρουν και αυτοί στη διαδικασία της ειρήνης;8. Ποιο ρόλο βλέπετε να διαδραματίζει η Εκκλησία σε αυτή τη διαδικασία ειρήνης;9. Μήπως γνωρίζετε εκπροσώπους της ισλαμικής θρησκείας (και εννοώ κληρικούς, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη) που συμμερίζονται τις απόψεις σας και είναι ενεργοί στα θέματα της συμφιλίωσης και της ειρήνης;10. Για σας προσωπικά τι είναι το πιο σημαντικό, και υπάρχει κάτι που ίσως θα θέλατε να κάμετε ακόμα για αυτή τη διαδικασία;ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ1. Ο άνθρωπος δεν είναι μια μονάδα ξεκομμένη, ένα νησί καταμεσίς στο πέλαγο. Ο άνθρωπος, κυρίως είναι σχέση, είναι κοινωνία.Συνεπώς, δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο ως συνέχεια, ως παράδοση. Στα ελληνικά η έννοια του ρήματος παραδίδω προϋποθέτει τουλάχιστον δυο πρόσωπα, αλλά και ένα περιβάλλον, μια ατμόσφαιρα όπου μπορεί να πραγματοποιηθεί αποτελεσματικά αυτή η κληρονόμηση. Και ιδανικό περιβάλλον είναι ο τόπος. Έξω, ας πούμε, από το Ριζοκάρπασο δεν επιτυγχάνεται η ακέραιη κληροδότηση του πολιτισμικού αγαθού που παράχθηκε για αιώνες σ’ αυτό τον τόπο, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι που απομακρύνονται να αισθάν[...]



Ενιαία κοινωνική πολιτική

2007-10-31T17:19:26.464+02:00

Η πρόθεση και η προσπάθεια κάθε εργοδότη να πετύχει το μικρότερο δυνατό κόστος στη διεκπεραίωση της δραστηριότητάς του είναι δεδομένη και θεμιτή στα πλαίσια της ελεύθερης οικονομίας. Το ίδιο και η διεκδίκηση από τον εργαζόμενο μεγαλύτερου μεριδίου από το προϊόν της εργασίας του. Κοινή συνισταμένη για ικανοποίηση αμφοτέρων είναι η αύξηση της παραγωγικότητας με την καλύτερη οργάνωση της παραγωγής και τη χρήση προηγμένης τεχνολογίας, ώστε εργοδότης και εργαζόμενος να καρπούνται και το επιπλέον προϊόν του μηχανικού εξοπλισμού. Στο μέτρο που η κοινή συνισταμένη δε λειτουργεί ή δεν αξιοποιείται οδηγούμαστε στις συνηθισμένες κοινωνικές αναταραχές που εκδηλώνονται ως απεργίες και που έχουν πάντα ολέθριες συνέπειες, προσωρινές ή και μονιμότερες και για τους δυο συγκρουομένους, αλλά και για το κοινωνικό σύνολο. Διερωτάται ο ευαίσθητος πολίτης γιατί το Υπουργείο Εργασίας, αντί ως διαιτητής των εργατικών διαφορών να περιορίζεται σε προτάσεις συμβιβασμού, δε μελετά πρακτικές ιδέες και δεν προτείνει ευφάνταστους τρόπους αύξησης της παραγωγικότητας στον κάθε συγκεκριμένο τομέα για ικανοποίηση και των δυο πλευρών. Όμως, ας μη καταπιαστούμε με ...οδηγίες· ας εμβαθύνουμε στο πρόβλημα. Υπάρχουν εργαζόμενοι που κατόρθωσαν στο πρόσφατο παρελθόν, να εξασφαλίσουν ικανοποιητική, πολλές φορές και υπέρμετρη μερίδα από το προϊόν της εργασίας τους, και άλλοι που απολαμβάνουν συγκριτικά μικρή μερίδα ή και ελάχιστη. Το ανάλογο ισχύει και για τις συνθήκες εργασίας. Άλλοι πέτυχαν ιδανικές (άνετο περιβάλλον, ξεκούραστο ωράριο, άδειες, διευκολύνσεις, ασφαλίσεις), άλλοι μετά βίας ανεκτές. Μερικοί από τους παράγοντες που συμβάλλουν στη δημιουργία αυτής της ανισότητας είναι έξω από τον έλεγχο των εργαζομένων και ίσως και των εργοδοτών (π.χ. συγκυρίες της παγκόσμιας οικονομίας, δυσαναλογία προσφοράς και ζήτησης), συχνά, όμως, η εξασφάλιση της θετικής ανισότητας ενός μεγάλου μέρους των εργαζομένων είναι α[...]



Η σημαία και τα παρεπόμενα

2008-12-09T03:33:35.149+02:00

Κράτος υπάρχει όταν ένα κοινωνικό σύνολο οργανώνεται σε λαό, και ελέγχει αποτελεσματικά, σύμφωνα με την εκάστοτε βούλησή του, δηλαδή ασκεί εξουσία πάνω σε συγκεκριμένο έδαφος.Το κοινωνικό σύνολο δεν είναι απαραίτητο να απαρτίζεται από άτομα της ίδιας εθνότητας, φυλής ή θρησκείας είναι, όμως αναγκαίο για την επιβίωση του κράτους τα άτομα που αποτελούν το λαό να έχουν κοινές επιδιώξεις. Κοινό ιστορικό παρελθόν δεν είναι υποχρεωτική προϋπόθεση για τον καταρτισμό λαού· κοινό όραμα για το μέλλον είναι. Το κοινό όραμα συσπειρώνει τα άτομα και τους προσφέρει την προοπτική χάριν της οποίας προθυμούνται να παραβλέψουν υπάρχουσες ανομοιότητες ή και παλιές εχθρότητες και να προχωρήσουν με εμπιστοσύνη στο μέλλον. Αυτή την απόφαση εκφράζουν, αυτό το όραμα αισθητοποιούν τα σύμβολα του κράτους, το έμβλημα, ο ύμνος και η σημαία.Η Κύπρος έγινε κράτος εξανάγκης για να αποφευχθεί η διχοτόμηση και διπλή ένωση, συμβιβάστηκαν τα ξεχωριστά όνειρα των εθνικά-θρησκευτικά ομαδοποιημένων κατοίκων της σε μια λύση που γεννούσε ένα κράτος χωρίς την ύπαρξη ή χωρίς να ληφθεί πρόνοια για τη δημιουργία κοινού οράματος. Φυσικά, και τα σύμβολα αυτού του κράτους ήσαν εξαρχής κενά περιεχομένου, αφού δεν εξέφραζαν υπαρκτά οράματα. Αντίθετα, η διατήρηση στη ζωή των ξεχωριστών ονείρων των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, ονείρων που απέβλεπαν ουσιαστικά στη διάλυσή της, αποστασιοποιούσε συναισθηματικά τους Κυπρίους από τα σύμβολα· ακόμη περισσότερο, τους φόρτιζε με αρνητικά προς τα σύμβολα αισθήματα, μια που αυτά αισθητοποιούσαν την αποτυχία πραγμάτωσης των ονείρων τους. Έτσι, ήταν επόμενο στην καρδιά, αλλά και στις εκδηλώσεις του κυπριακού λαού να κυριαρχούν, αντί των συμβόλων του κράτους του, τα σύμβολα των εθνικών ονείρων των πολιτών, τα σύμβολα των κρατών με τους λαούς των οποίων οι Κύπριοι αισθάνονται εθνική εγγύτητα και συγγένεια. Η κατάσταση δεν έχει διαφοροποιηθεί θεμελιακά μετά το '74, παρότι η παρουσία[...]



Νηστεία στον 21ο αιώνα

2008-12-09T03:33:35.346+02:00

ΣυνέντευξηΠοια είναι η χριστιανική προσέγγιση της νηστείας;Σε σχέση με την ασιτία, την αρχική έννοια της λέξης, η νηστεία στην εκκλησιαστική ορολογία σημαίνει μια συγκεκριμένη συμμετοχή στη ζωή της Eκκλησίας, που αφορά τον περιορισμό και τη διαφοροποίηση της διατροφής. Το χριστιανικό ήθος προβλέπει τη νηστεία ως έναν τρόπο άσκησης, ως προσπάθεια να αποβάλουμε την αυτονομημένη αντίληψή μας για τη ζωή. Μέσα από τη νηστεία ο άνθρωπος μαθαίνει να περιορίζει τις εγωιστικές του επιθυμίες και να σέβεται το περιβάλλον.Τι περιλαμβάνει η νηστεία;Στη νηστεία δεν περιλαμβάνεται μόνο ο περιορισμός στη διατροφή, αλλά και -κυρίως- η διαφοροποίηση στο είδος της, με άμεσο αποτέλεσμα την αίσθηση του ανθρώπου ότι στερείται αυτό που θα μπορούσε να κάμει, επειδή του το ζητά η Εκκλησία, η κοινότητα στην οποία ανήκει. Η αλλαγή του είδους του φαγητού στηρίζεται στον περιορισμό των ζωικών πρωτεϊνών. Η λήψη των πρωτεϊνών αυτών δημιουργεί την αίσθηση της ασφάλειας και του κορεσμού και σπρώχνει τον άνθρωπο να βιώσει την εγωιστική του αυτονόμηση. Γιαυτό ο καθορισμός των τροφίμων που τρώγονται κατά την περίοδο των νηστειών έγινε με βάσει τη δυνατότητα των φαγητών να προκαλέσουν για πολλές ώρες το χορτασμό. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι ελιές είναι νηστήσιμες και το λάδι όχι, διότι μ’ αυτό μπορείς να παρασκευάσεις πολλά χορταστικά φαγητά. Παρά το γεγονός ότι η νηστεία αναφέρεται κατά κύριο λόγο στο φαγητό, εντούτοις, κατά την περίοδο αυτή επιδιώκεται παράλληλα και η βελτίωση της συμπεριφοράς του ανθρώπου, να γίνεται πιο σπλαχνικός, φιλικός και γενναιόδωρος με τους συνανθρώπους του.Η αποχή από την ερωτική συνάντηση δυο συντρόφων εντάσσεται στο πλαίσιο της νηστείας;Δε θα έλεγα ότι εντάσσεται στη νηστεία. Όμως, κάποιος άνθρωπος, στα πλαίσια μιας γενικότερης εγκράτειας με την οποία θέλει να προετοιμαστεί για να γιορτάσει εντονότερα το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα, μπορεί να αποφύγει και πολ[...]



Διπλωματία Vs Δημαγωγία

2007-10-30T11:49:15.107+02:00

Ελσίνκι: ορόσημο με προοπτική(Επειδή ενδεχομένως είναι διδακτικό να ξέρουμε από πού περάσαμε πριν οδηγηθούμε στην οριστική διχοτόμηση της χώρας μας, επαναδημοσιεύεται μετά από εφτάμιση χρόνια αυτό το άρθρο)Όσοι βιώναμε το αμφίρροπο του αγώνα Διπλωματία Vs Δημαγωγία που εκτυλίχτηκε τον παρελθόντα Δεκέμβρη σε Ελλάδα και Κύπρο, με καταφανή ανακούφιση παρακολουθήσαμε όχι μόνο το αποτέλεσμα που κατακυρώθηκε με την απόφαση του Ελσίνκι, αλλά και, περισσότερο θαρρώ, τη χιονοστιβάδα των διαφοροποιήσεων που ακολούθησαν και ακολουθούν. Όχι πως έληξε η αντιπαράθεση των δυο διαχρονικών αντιπάλων που αδιάκοπα συγκρούονται στο γήπεδο κάθε δημοκρατίας, αλλά, επιτέλους ηττήθηκε το παρ' ημίν (τοις Έλλησι) για δεκαετίες μόνιμο φαβορί, και τα πράγματα δείχνουν πως η Διπλωματία έχει τώρα το πάνω χέρι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά διαφαίνεται μια σοβαρή τάση αντιστροφής των πραγμάτων, έτσι που τελικά μπορεί να καταστεί αχρείαστη και αυτή η ίδια η αντιπαλότητα. Φανταστείτε, δηλαδή Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό να μην είναι αιώνιοι αντίπαλοι, αλλά να αλληλοδανείζονται παίκτες και προπονητές.Πολύ παραβολικά τα γράφω και πρέπει να γίνω σαφέστερος!Το πολιτικό κόστος είναι (δυστυχώς) το βασικό κριτήριο που συνήθως επιστρατεύεται προκειμένου να ληφθούν από την πολιτική ηγεσία αποφάσεις για όλα τα σημαντικά ζητήματα, και για την κατεύθυνση της εξωτερικής πολιτικής. Τι φέρνει περισσότερες, ή τι αφαιρεί ολιγότερες ψήφους: τούτο είναι το κριτήριο· τα λοιπά έρχονται δεύτερα, αν έρχονται. Κοντολογίς η εξωτερική πολιτική διαμορφώνεται ως επί το πλείστον για εσωτερική κατανάλωση. Με τα φυσικά ολέθρια συνεπακόλουθα. Αυτή είναι η κύρια "ανηθικότητα" της πολιτικής δράσης που, άλλωστε, καλείται -και φιλοδοξεί- να εξουδετερώσει ο πολιτικός εκσυγχρονισμός.Οι αποφάσεις για τα καίρια και τα ουσιώδη του δημόσιου βίου οφείλουν να λαμβάνονται στην απουσία του παράγοντα του πολιτικού κόστους γι' αυτ[...]