Subscribe: Άρες μάρες..κουκουνάρες
http://niobh.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Άρες μάρες..κουκουνάρες

Άρες μάρες-Ημερολόγιο ©



Ημερολόγιο ©



Updated: 2018-03-18T13:15:56.492+02:00

 



Νέα Αρχή

2014-09-13T23:30:18.317+03:00


Οι 'Άρες μάρες-Ημερολόγιο" έκαναν την αρχή πριν επτά χρόνια και ήταν για μένα το ξεκίνημά στο blogging.

Ένα ξεκίνημα άτσαλο, αμήχανο, που βάδιζε τις περισσότερες φορές σε μονοπάτια άγνωστα..

O κύκλος όμως ολοκληρώθηκε.. ή τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι..

Οι "Εικόνες και Ψίθυροι" γεννήθηκαν στο μυαλό μου σχεδόν πριν ένα χρόνο.

Το ύφος ίδιο..

Στιγμές πολύτιμες, στιγμές δικές μας, στιγμές της καθημερινότητάς μας.. στιγμές που μοιράζομαι μαζί σας εμπλουτισμένες όμως πια και με εικόνες!



(image)


Ελάτε λοιπόν.. σας θέλω όλους μαζί μου γιατί χωρίς παρέα το ταξίδι δεν έχει γούστο!

Σας περιμένω όλους στο καινούργιο blog.

Ελάτε στο.. "Εικόνες και Ψίθυροι"


(image)



Αναφιώτικα Ένα Νησί Δίχως Θάλασσα

2014-07-22T07:30:00.213+03:00

Ήταν νωρίς το απόγευμα όταν κατεβήκαμε  με το μετρό στην Ακρόπολη.Οπλισμένες με τις φωτογραφικές μας μηχανές ανηφορίσαμε για λίγο τον φαρδύ πλακόστρωτο δρόμο για να στρίψουμε λίγο πιο πάνω  δεξιά  τον ανήφορο.Σηκώνοντας το κεφάλι ψηλά ο βράχος της Ακρόπολης ορθωνόταν επιβλητικός και σου προκαλούσε δέος.Στο τέλος της ανηφόρας αντικρίσαμε το πρώτο σπίτι με την μικρή ταμπέλα στον τοίχο του.. «Αναφιώτικα»..Με τα πρώτα βήματα ήταν σαν να μας ρούφηξε μέσα της μια μηχανή που μας πήγε πίσω στο χρόνο,  στην δεκαετία  του ’50 και του ‘60.Η παλιά Αθήνα που βλέπαμε στις ασπρόμαυρες ταινίες αναβίωνε μπροστά στα μάτια μας.Τα σπίτια μικρά και χαμηλά,  με μικρές ασβεστωμένες αυλές γεμάτες λογιών λογιών λουλούδια φυτεμένα σε τενεκέδες.Τα δρομάκια στενά, ίσα να χωρά ένας άνθρωπος,  ασβεστωμένα κι εκείνα ακολουθούν  μια φιδίσια διαδρομή δίχως να βλέπεις που οδηγούν.Μια σταλιά γης που θαρρείς πως κλείνει μέσα της ολόκληρες τις Κυκλάδες.Εκτυφλωτικό άσπρο και αιγαιοπελαγίτικο μπλε..Έτσι που σε κάθε στροφή να νομίζεις πως θ’ αντικρίσεις την θάλασσα..Οι λιγοστοί κάτοικοι μας καλησπερίζουν  φιλικά..Η εγκατάλειψη όμως είναι παντού τριγύρω..Πιο κάτω οι καλλιτέχνες του γκράφιτι  έχουν δημιουργήσει πάνω στους τοίχους εγκαταλειμμένων  σπιτιών, άλλοτε με μια δόση ρομαντισμού κι άλλοτε με χιούμορ..Ένα δρόμο πιο κάτω ξεκινά  η Πλάκα..Εδώ η ατμόσφαιρα  και τα σπίτια αλλάζουν.. γίνονται  πιο .. αρχοντικά..Η δική μου καρδιά όμως έμεινε πίσω, σ’ εκείνα τα χαμηλά ασβεστωμένα σπιτάκια  που με ταξίδεψαν δεκαετίες πίσω..Σε μια άλλη γειτονιά..Εκεί  που γεννήθηκα κι απ’ όπου έφυγα πεντάχρονο κοριτσάκι.. Εκεί που έκανα τα πρώτα μου βήματα..Εκεί που έπαιξα τα πρώτα μου παιχνίδια σε δρομάκια στενά όπως αυτά των Αναφιώτικων..Εκεί που έκανα τους πρώτους μου φίλους..Εκεί που μύρισα για πρώτη φορά γαζία και γιασεμί φυτεμένα σε τενεκέδες..Εκεί που φεύγοντας άφησα την καρδιά μου ..Εκεί που  πάντα θα αγαπώ και πάντα θα νιώθω πως ανήκω ..Στην  παλιά Καισαριανή με τα προσφυγικά..[...]



Απογευματινή Βόλτα

2014-07-15T07:30:01.808+03:00

Οι βόλτες με τον Πρίγκηπα δεν είναι συχνές.Τα εξαντλητικά ωράρια της δουλειάς   έχουν σαν αποτέλεσμα να περνώ τα απογεύματά μου σε κατάσταση αποσύνθεσης και ελάχιστα από αυτά να έχω κουράγιο για βόλτες.Παρ’ όλα αυτά για τον Πρίγκηπα ξεχνώ την κούραση και απολαμβάνω κάθε λεπτό μαζί του.Έτσι έγινε και τις άλλες..Τα αστροπελέκια τώρα που έκλεισαν τα σχολεία ακολουθούν το «καλοκαιρινό πρόγραμμα» τους το οποίο τηρούν με θρησκευτική μπορώ να πω ευλάβεια.Αυτό  περιλαμβάνει:  πρωινό ξύπνημα αργάμιση, στην συνέχεια «σάπισμα» μπροστά σε υπολογιστή και playstation και νωρίς το απόγευμα (σχεδόν μεσημέρι) συνάντηση με τους φίλους στη θάλασσα για μπανάκι και τρέλες.Επιστρέφουν  σπίτι όταν έχει πια νυχτώσει  … Οπότε τα απογεύματα είμαστε μόνοι  με τον Χρήστο.Ένα τέτοιο λοιπόν απόγευμα  πήραμε τον Πρίγκηπα για να τον βολτάρουμε.Ο κλασικός προορισμός ήταν φυσικά το Smart Park..Ο Πρίγκηπας ήταν αγουροξυπνημένος από την μεσημεριανή του σιέστα και κατά συνέπεια  λιγομίλητος, ήσυχος μέχρι σημείου ανησυχίας και λακωνικός.Ό,τι κι αν του έλεγα απαντούσε μονολεκτικά μ’ ένα «νιε»..-         -  Θέλεις να πάμε στις κούνιες;-          - Νιε-           - Πάμε να καθήσουμε κοντά στο συντριβάνι να πιούμε χυμό;-         -  Νιε-          - Θέλεις να πάμε στ’ αυτοκινητάκια;-          - Νιε-          - Την αγαπάς την γιαγιά;-          - Νιε(την τελευταία ερώτηση την έκανα εκμεταλευόμενη  την θετική του διάθεση!)Περάσαμε λοιπόν απ’ τις κούνιες, από τα διάφορα καρουζέλ, τρενάκια, αυτοκινητάκια κι ότι τέλος πάντων ανεβοκατεβαίνει, γυρίζει, σφυρίζει και τραγουδάει ρίχνοντάς του το ανάλογο κέρμα.. για να κάνουμε μετά μια στάση στην καφετέρια να πιούμε καφέ και χυμό.Ο Πρίγκηπας  κάθισε κύριος στο τραπέζι (όχι επάνω.. στην καρέκλα του τραπεζιού εννοώ) και απόλαυσε το χυμό του.(δεν έκανε κανένα παράπονο που του τον είχα παραγγείλει χωρίς παγάκια)..Κοίταξε λοξά και επιτιμητικά ένα άλλο παιδάκι που ήρθε κοντά και του έβγαζε την γλώσσα και συνέχισε να πίνει το πορτοκάλι του  παρακολουθώντας γύρω του σιωπηλός.Επειδή δεν τον έχω συνηθίσει τόσο ήσυχο, ομολογώ  ότι είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι τι δεν πάει καλά..[...]



Καλοκαίρι, Mες Τα Κόκκινα Της Δύσης Του Ανατέλλει..

2014-07-08T07:30:00.465+03:00

Καλοκαίριη γαλάζια προκυμαία θα σε φέρεικαλοκαίρικαρεκλάκια, πετονιές μες  το πανέριμες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρεικαλοκαίριπλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ’ αγέρικαλοκαίριμε χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρειτην βανίλια με το δίσκο του στο χέριτην κοψιά μιας προτομής μες  το παρτέρικαλοκαίριμ’ ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρηΤραγουδά  ο Νιόνιος  και η χροιά της φωνής του παράλληλα με τους στίχους, στέλνουν κύματα συγκίνησης στην ψυχή μου..Κι είναι αληθινά περίεργο να λατρεύω ένα τραγούδι ύμνο στο καλοκαίρι ενώ δεν είναι απ’ τις εποχές που προτιμώ..Γιατί τι δουλειά έχω εγώ με το καλοκαίρι;Τι  θέλει η αλεπού στο παζάρι;Μια αλεπού που είναι κατ’ εξοχήν χειμερινός τύπος;Που λατρεύει το κρύο, την βροχή,  τα χρώματα και  την μυρωδιά του χειμώνα;Ναι, τ’ ομολογώ…  δεν τρελαίνομαι για το καλοκαίρι. Την θάλασσα προτιμώ να την αγναντεύω (ή να την φωτογραφίζω)  απ’ το να κολυμπώ..Τα φρούτα μ’ αφήνουν παγερά αδιάφορη (όχι πως τρελαίνομαι για τα χειμωνιάτικα .. anyway..).Το έντονο φως μ’ ενοχλεί, όπως και η κοσμοπλημμύρα των παραθεριστών στην πόλη μας, το ίδιο κι η ζέστη.Γεροντοκορισμός στο έπακρον ή απλά προσωπικές προτιμήσεις;Όπως το βλέπει κανείς..Οφείλω όμως να παραδεχτώ πως  δεν με χαλάει που μπορούμε να καθόμαστε έξω στην βεράντα  τα απογεύματα.Ειδικά όταν φυσάει εκείνο το ελαφρύ καλοκαιρινό  αεράκι,  την ίδια ώρα που οι υπόλοιποι κάτοικοι της πρωτεύουσας  ψάχνουν ανάσες δροσιάς στο απέραντο καμίνι της Αθήνας.Απολαμβάνω τις μικρές κοντινές οικογενειακές αποδράσεις μας που συνοδεύονται  από παραδοσιακό  ή παγωμένο καφεδάκι,φρέσκους φυσικούς χυμούς ή γρανίτες με τα παγάκια να κροταλίζουν στο ποτήρι και μπόλικη κουβεντούλα ανάκατη με γέλια..Και μ΄ αρέσει που οι άντρες «μου» δείχνουν την απαραίτητη κατανόηση για την γυναίκα/μάνα της οικογένειας που δεν χάνει ευκαιρία να φωτογραφίζει πράγματα αλλόκοτα σε κείνους..Ας ζήσουμε λοιπόν και τούτο το καλοκαίρι..Ας κλείσουμε στην καρδιά τις στιγμές του..Ας φυλακίσουμε, σε όσο περισσότερα κλικ γίνεται, τις εικόνες του..Ας αγαπήσουμε την κάθε μέρα..Γιατί περνά και .. πίσω δεν γυρνά!Καλοκαίριστην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρηαλλά εν τέλειμε του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέ[...]



Είθε Να Γίνεις Άνθρωπος

2014-07-01T11:07:38.418+03:00

Μοιάζει σαν χθες που σε συνόδευα την πρώτη μέρα σου στο γυμνάσιο.Μ' εκείνο, το γνώριμο σε όλους τους γονείς, σφίξιμο στην καρδιά.. και την αγωνία..Για τις παρέες, για τους κινδύνους, για όλα τα καινούργια που θα έπρεπε να αντιμετωπίσεις, να "φιλτράρεις"...Νέες συνήθειες και πράγματα που έπρεπε άλλα να τα αποδεχθείς και άλλα να τα απορρίψεις...Κατά την κρίση σου!Κι αναρωτιόμουν πόσα απ' όσα σου εμφυσήσαμε όλα αυτά τα χρόνια σαν γονείς θα λειτουργούσαν, θα γίνονταν ασπίδα από σένα τον ίδιο για να προστατευτείς..Και πέρασαν σαν νεράκι τα χρόνια..Και άλλαξες..Το μικρό αγόρι μεταλλάχθηκε σε νεαρό έφηβο.Κοιτώ πώς ήσουν το καλοκαίρι πριν την Α΄ γυμνασίου..Ένα εκτάκι .. ένα αγόρι που μόλις είχε τελειώσει το δημοτικό..Και τις άλλες σε συνόδευσα στην γιορτή για την αποφοίτηση από το γυμνάσιο..Στάθηκα διακριτικά λίγο πιο πίσω, να μην ενοχλήσω τις στιγμές που μοιραζόσουν με τους φίλους και συμμαθητές.Και φούσκωσα από χαρά και περηφάνια για τα εγκώμια που άκουσα από τους καθηγητές σου για τον χαρακτήρα και το ήθος σου.Και ναι... δάκρυσα..Δεν έκλαψα.. όμως δάκρυσα..Ήταν από χαρά που κατάφερες να μείνεις αλώβητος, να μείνεις αληθινός, να μείνεις ΕΣΥ!Κι όταν έπαιξε το βίντεο με τις φωτογραφίες που είχες τραβήξει και τίτλο (άκου σύμπτωση.. ) "συναισθήματα", τότε είμαι σίγουρη πως όλοι θα άκουσαν πόσο δυνατά χτυπούσε η καρδιά μου..Και το χειροκρότημα ήταν δυνατό.. και παρατεταμένο..Για σένα γιε μου!Κι απ' τον Σεπτέμβρη.. λυκειόπαιδο!Ίδιες οι αγωνίες, ίσως και περισσότερες.Γιατί δεν αλλάζει ο γονιός μάτια μου..Όσα χρόνια και να περάσουν.. όσο και να μεγαλώσει το παιδί του.. πάντα στα νέα του ξεκινήματα θα αγωνιά και θα προσεύχεται.Καλή πρόοδο νά' χεις αγόρι μου..  όχι μόνο στα μαθήματα αλλά κυρίως στην προσωπική σου εξέλιξη.Είθε να γίνεις ο άντρας που πάντα ονειρευόμουνα.Πονετικός για τους αδύναμους, αμείλικτος για όσους δυναστεύουν, δίκαιος για τους συνανθρώπους σου.Είθε να γίνεις αληθινός..Είθε να γίνεις  ΑΝΘΡΩΠΟΣ![...]



Ο Νέος Είναι Ωραίος.. Αλλά Ο Παλιός Είναι Αλλιώς

2014-06-24T07:30:00.864+03:00

Έβλεπα τα τελευταία χρόνια στα διάφορα blogs τις δημιουργίες decoupage ..Στην αρχή με αδιαφορία μιας και δεν καταλάβαινα τί ήταν και πώς γινόταν αυτό που έβλεπα.Όσο όμως εγώ αδιαφορούσα τόσο πλήθαιναν τα.. κρούσματα.Όπου και να γύριζα τα μάτια, σε όποιο blog και να έμπαινα νά' σου μια κατασκευή decoupage να μου γελά ειρωνικά μες τα μούτρα.Τσατίστηκα.. (η αλήθεια να λέγεται) και ρώτησα να μάθω τί στον κόρακα είναι αυτό το decoupage.Έμαθα και συνέχισα να αδιαφορώ.. Έτσι κι αλλιώς έχω αποδεχτεί πως ότι έχει να κάνει με κατασκευές είναι σαν την φυσικοχημεία για μένα.Στα δώδεκα χρόνια της σχολικής μου καριέρας είχαμε μια ισότιμη σχέση.Την αγνοούσα επιδεικτικά και με αγνοούσε κι εκείνη!Έτσι και με τις κατασκευές πάσης φύσεως..Μέχρι που γράφτηκα στα μαθήματα εσωτερικής διακόσμησης όπου έμαθα πως θα συμπεριλαμβάνονταν κάποιες κατασκευές decoupage.Αυτό ήταν, σκέφτηκα.. να η ευκαιρία μου!Κι οργανώθηκα..Ξαμολήθηκα με την "συμμαθήτρια" στα μαγαζιά και ψώνισα όχι μόνο όσα μας είχαν ζητηθεί, αλλά με τον ενθουσιασμό του πρωτάρη, θεώρησα πως έπρεπε να σηκώσω όλη την πραμάτεια!Και δώστου κόλλες και δώστου κεραμικά και δώστου μπογιές και δώστου κορδέλες  και δώστου ριζόχαρτα και δώστου πινέλα και δώστου σπρέυ και δώστου... εξήντα κάτι ευρώπουλα,  έτσι με το καλημέρα σας!Πήρα και δυο κουτιά για να αποθηκεύω όλο το τζάτζαλο που συγκέντρωσα και πήγα στο μάθημα περιχαρής!Κι απλώσαμε τα σύνεργα στο τραπέζι οι "συμμαθήτριες" και πέσαμε με τα μούτρα στην δημιουργία..Διάλεξα δυο παιδικά θέματα για να τα χαρίσω στους Πρίγκηπές μου κι ένα ουδέτερο κι άρχισα τις.. καλλιτεχνίες..Η αλήθεια είναι πως ο καμβάς είναι ένα πολύ εύκολο υλικό, προφανώς γι' αυτό τον διάλεξε και η "δασκάλα" μας, οπότε "ξεπετάξαμε" σχετικά γρήγορα τις δημιουργίες μας και τις παρατάξαμε έξω από την αίθουσα να στεγνώσουν.Γύρισα σπίτι και τα αποτελείωσα βάφοντας τα, (πασαλείβοντας και τον εαυτό μου παράλληλα)  και την δεύτερη φορά πήγα με πιο δύσκολο υλικό.. μια γυάλινη πιατέλα!Εν τω μεταξύ, είχε μεσολαβήσει η επίσκεψη της αγαπημένης μου Ποδηλάτισσας στο σπίτι, η οποία μου έφερε δώρο αυτό το υπέροχο μπούστο από πηλό που είχε φτιάξει με τα χεράκια της κι απόμεινα να το κοιτάζω σαν χάνος..Mα δεν είναι υπέροχο;Αυτό ή[...]



Να Μας Ζήσεις Μικρέ Αγωνιστή

2014-06-17T07:30:02.228+03:00

Ήσουν ο δεύτερος γιος και γι' αυτό τα συναισθήματα που προκάλεσε ο ερχομός σου ήταν "ελεγχόμενα".Καμία σχέση με το παραλήρημα που επικράτησε στον πρώτο.Ήσουν ο δεύτερος για όλους τους άλλους εκτός από μένα, που νιώθοντας την "διάκριση" έσκυψα με περισσότερη αγάπη πάνω σου.Θύμωνα που ένιωθα πως δεν "τρελάθηκαν" και για σένα από χαρά.Που δεν παραλήρησαν από ευτυχία όπως έγινε με τον αδελφό σου.Κι ανέλαβα να σου δώσω εγώ τα περισσότερα, να καλύψω τα κενά, να πάρεις όσα δικαιούσουν, να μη νιώσεις, να μην πικραθείς..Ήσουν δεν ήσουν δυο μηνών όταν βρεθήκαμε στο Παίδων εσύ να παλεύεις για την ζωή σου κι εγώ στο πλάι σου να ρωτάω με αγωνία τους γιατρούς "θα ζήσει;" και να παίρνω πάντα την ίδια απάντηση.. "αν αντέξει ο οργανισμός του.."Και άντεξες.. και ξεπέρασες εκείνη την δυσκολία όπως και άλλες πολλές.Γιατί δεν ήταν η τελευταία.Και την Κυριακή βάφτιζες τον δεύτερο ανιψιό σου.Τον Μικρό μας Αγωνιστή.Δεύτερος κι εκείνος, πρώτος όμως μαζί με τον πρώτο στις καρδιές μας.Γιατί εσύ κι εγώ είχαμε κάνει μια μυστική συμφωνία.Να μην τον ξεχωρίσουμε, να μην επιτρέψουμε στους εαυτούς μας λιγότερα ή πιο "ξεθυμασμένα" συναισθήματα.Τον κρατούσες αγκαλιά κι εγώ σας κοιτούσα έχοντας ένα κόμπο στον λαιμό να με πνίγει.Γιατί νονός και βαφτισιμιός ήσαστε τόσο όμοιοι.. τόσο ίδιοι!Κι όχι μόνο στην εμφάνιση..Ποιος να τό' ξερε όταν συμφωνούσατε με τον αδελφό σου να γίνεις ο νονός στο δεύτερο παιδί του, πως το ξεκίνημα της ζωής σας, της ζωής του νονού και του βαφτισιμιού,  θα ήταν τόσο ανατριχιαστικά όμοιο!Μαχητές και οι δύο καταφέρατε να βγείτε νικητές..Και την Κυριακή στάθηκες ευτυχισμένος δίπλα στην μέλλουσα γυναίκα σου και γίνατε οι πνευματικοί γονείς του Μικρού μας Αγωνιστή, ο οποίος αφηνόταν μ' εμπιστοσύνη πότε στη δική σου αγκαλιά και πότε στης νονάς του.Και δεν έβγαλε άχνα!Αφέθηκε να τον βουτήξουν στο νερό .. και μία.. και δυο.. και τρεις..Και περιμέναμε χαμογελώντας πως δεν μπορεί.. έστω και λίγο θα κλάψει..Δεν έκλαψε όμως τότε .. παρά μόνο αργότερα..  όταν κουράστηκε με τα ντυσίματα και τους καλλωπισμούς..Ήταν κι η πείνα μεγάλη γιατί δεν είχε χορτάσει το στήθος της μάνας του και τότε η διαμαρτυρία έγινε κλάμα, αλλά κι αυτό για λίγο.Γιατί πολύ σύντομα αφέθηκε [...]



Η Βροχή Που Έγινε Χαλάζι Και Ο Τσακίρης

2014-06-10T19:58:38.750+03:00

ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑζει.

γκραν γκραν... γκραν γκραν..
Ο ήχος της κακοποιημένης κιθάρας ανεβαίνει από την σκάλα και τρυπώνει στο δωμάτιό μου.
Κάτω τ' αστροπελέκια κάνουν μάθημα.
Γδέρνουν τις χορδές  και "σκοτώνουν" φωνητικά το τραγούδι..
Από αστροπελέκια μεταμορφώνονται σε αδελφούς Κακοφωνίξ!

ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑΑΑΑΑΑζει..

Επάνω, στην κρεβατοκάμαρα, προσπαθώ να αναπληρώσω τις ώρες ύπνου που δεν συμπληρώνω τη νύχτα.

ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑζει..

Ανοίγω τα μάτια και αφουγκράζομαι ακίνητη στο κρεβάτι.

ΕΕΕγινε η βροχη χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑΑΑΑΑΑζει..

Έτσι και κατέβω κάτω θα σου πω εγώ αν πειράζει ή δεν πειράζει, σκέφτομαι φουρκισμένη.
Τί αμαρτίες πληρώνω Θεέ μου!
Και τις πληρώνω... κυριολεκτικά!
Αλλά δεν φταίει άλλος εκτός από εμένα..
Εμένα που  έφερα τον κόσμο άνω κάτω για να βρω δάσκαλο να κάνει μαθήματα στους δυο Κακοφωνίξ!
Λούσου τα τώρα μαντάμ..
Δεν ήθελες να μείνουν μόνο με την ιστιοπλοϊα .. ντε και καλά να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους..
Εκεί τουλάχιστον βολοδέρνουν με τα κύματα και δεν ενοχλούν..
Κι αν κάνουν λάθος κίνηση θα τη πληρώσουν οι ίδιοι πέφτοντας στην θάλασσα και βγαίνοντας μουσκίδι, δεν θα την πληρώσουν τα αυτάκια σου!
Συνέχισα το παραμιλητό μου ακίνητη, ανάμεσα στους ήχους της κιθάρας και σε φάλτσες φωνές.
Και τότε θυμήθηκα την κουβέντα που κάναμε την ώρα του μεσημεριανού φαγητού και .. πνίγηκα στα γέλια!

 Παναγιώτης:    δεν θέλω να μου βάλεις πατάτες, μόνο κρέας.
Εγώ:                 θα φας και πατάτες.
Παναγιώτης:    δεν θέλω.
Εγώ:                 δεν πειράζει, θα τις φας κι ας μη θέλεις

(εδώ μπαίνει στην κουβέντα και ο Βασίλης)

- φάτε τες ρε, θέλεις να παρεξηγηθεί ο Καποδίστριας εκεί που είναι;
- γιατί να παρεξηγηθεί;
- που δεν σου αρέσουν
- ε και τί μ' αυτό, πού κολλάει ο Καποδίστριας;
- ποιός έφερε τις πατάτες στην Ελλάδα ρε  ;
- ο Τσακίρης!!!!!!

Όπως ήταν φυσικό με τα ασυγκράτητα γέλια που μας έπιασαν ξεχάσαμε την διαφωνία μας για το αν θα φάει ή όχι τις πατάτες..

ΕΕΕγινε η βροχή χαΛΑζι, δεν πειΡΑζει, δεν πειΡΑΑΑΑΑΑζει..







(image)



Καφές Και Φωτογράφιση

2014-06-06T07:30:01.064+03:00

Τις άλλες είχα μια χαλαρή μέρα απ' την δουλειά.Είχα day-off  όπως λένε σε απλά.. ελληνικά.Είπα λοιπόν να το εκμεταλλευτώ.Αποφάσισα να πάρω αγκαζέ την "συμμαθήτρια" και να πάμε για καφεδάκι.Σκέφτηκα πως θα είναι μια καλή ευκαιρία να την "καλοπιάσω" μπας και σταματήσει να προτείνει κουλά θέματα φωτογράφισης στο μάθημα..Να της δείξω πόσο ωραιότερα απ' τα πηρούνια πράγματα υπάρχουν για να φωτογραφίσει κανείς.Έτσι, αρχικά,  την πήγα σε μια μικρή φάρμα που δυστυχώς ήταν κλειστή.Η ιδιοκτήτρια, αν και διστακτική και καχύποπτη, μας επέτρεψε να φωτογραφίσουμε τον κήπο και τον περιβάλλοντα χώρο.Έτσι, έχοντάς την να μας ακολουθεί κατά πόδας λες και επρόκειτο να φωτογραφίσουμε τα ανάκτορα του Μπάγκιγχαμ, αρχίσαμε τα κλικ.Πόσο όμως να αντέξεις έχοντας την άλλη στα δυο μέτρα να σε παρακολουθεί;Καταντάει - εκτός από ενοχλητικό - και άκρως εκνευριστικό.Επειδή λοιπόν δεν φημίζομαι για την υπομονή μου, είπαμε μερσί πολύ (κι άμα μας ξαναδούτε γράφτε μας), τα μαζέψαμε και φύγαμε.Συνέχεια είχε ο καφές.Το μέρος το πρότεινε η "συμμαθήτρια" και πράγματι ήταν εξαιρετικό.Πήραμε καφεδάκι, πήραμε και τοστάκι ..στην φωτο είναι ό,τι απόμεινε απ' την γαρνιτούρακουβεντιάσαμε για βιβλία, κουβεντιάσαμε για φιλίες, κουβεντιάσαμε για φωτογραφία, κουβεντιάσαμε για την Άρτα, κουβεντιάσαμε για τα Γιάννενα και μετά από κανα δίωρο αποφασίσαμε πως ήταν πια ώρα να πηγαίνουμε σιγά σιγά..Βγήκαμε έξω κι εγώ είχα την φαεινή ιδέα να φωτογραφίσω τα κύματα που σχηματίζονταν στην επιφάνεια της πισίνας απ' τον αέρα..Να έχω κυκλώσει την πισίνα απ' όλες τις γωνίες..Κλικ από δω, κλικ από κει, κλιπ παραπέρα..Το αποτέλεσμα τραγικό.Δεν μπορούσα να αποτυπώσω την λεπτομέρεια του θέματος όπως ήθελα.Εν τω μεταξύ ένα ζευγάρι, που μάλλον είχαν έρθει για τον καθαρισμό της πισίνας,  με παρακολουθούσαν με τον ίδιο τρόμο που θα είχαν αν έβλεπαν την Λίντα Μπλερ στον εξορκιστή.Κάποια στιγμή μάλιστα άκουσα την γυναίκα να ρωτά διστακτικά την "συμμαθήτρια"- τί κάνει ακριβώς;- φωτογραφίζει- ναι, αλλά τί;- εχμ.. την πισίνα, το νερό, την προοπτική..Άκουγα την "συμμαθήτρια" να προσπαθεί να εξηγήσει τα ανεξήγητα (για την κυρία) δίχως να στραφώ καθόλου να κοιτάξω.Με ύφος περισπ[...]



Νά' Μαστε Καλά

2014-06-02T15:17:48.718+03:00

Μάιος 1977... πενταήμερη.Εκείνη την χρονιά έκλεινε  για μας το κεφάλαιο σχολείο και σηματοδοτούσε το ξεκίνημα μια άλλης εποχής.Το ξεκίνημα μιας νέας ζωής, αυτής των ενηλίκων.Υποσχεθήκαμε να βρισκόμαστε κάθε χρόνο στα τέλη Μαΐου.Να βλεπόμαστε.Να μαθαίνουμε τα νέα ο ένας του άλλου.Να μη χαθούμε.Και κρατήσαμε την υπόσχεση.Πάνω από τρεις δεκαετίες ο Μάιος σηματοδοτεί το σμίξιμό μας.Και χανόμαστε σ' αγκαλιές κι ανασύρονται μνήμες και γέλια.- τον θυμάσαι τον μαθηματικό; τότε που... - θυμάσαι που είχαμε κάνει όλοι μαζί κοπάνα και πήρανε τηλέφωνα σπίτια μας;- ποιός είναι αυτός με το μπλε πουκάμισο, δεν τον θυμάμαι.Μνήμες, θύμησες, κομμάτια ενός τρυφερού παζλ που συναρμολογείται κάθε χρόνο τον Μάιο.Αναζήτηση δουλειάς. γάμοι, βαφτίσεις παιδιών, τα σχολεία τους, το μεγάλωμά τους - κάποια διαζύγια..Ζωές σε εξέλιξη ..Και η συνέχεια κάθε Μάιο..Τα μαλλιά γκριζάρανε, οι πρώτες ρυτίδες χάραξαν τα πρόσωπα, όμως οι ψυχές ίδιες με τότε.. με κείνες του Μάη του '77.Τότε που ένα τσούρμο έφηβοι ξεκινούσαν το μεγάλο ταξίδι της ζωής με μόνο όπλο τα όνειρά τους.Μεγάλα λόγια, μεγάλες ελπίδες, μεγάλα όνειρα.Μια εφηβεία επιεικής που γίνεται πενήντα και κάτι..Το Σάββατο που μας πέρασε έγινε το φετινό σμίξιμο.Μόνο που τούτη την φορά ήταν ανάκατες η χαρά με την πίκρα, το γέλιο με τον πόνο.Μετρούσαμε δυο "απώλειες".Τις πρώτες μας "απώλειες".Ο Μαρίνος κι η Ρούλα.Μέσα σ' εξι μήνες ο πρώτος, από ανακοπή η δεύτερη.Κι ήταν τα γέλια συγκρατημένα κι είχαν κρυμμένο ένα αχ!Για το γελαστό αγόρι και την γλυκιά μας Ρούλα.Και στο τέλος της βραδιάς, εκεί κοντά στο ξημέρωμα, η αγκαλιά και το φιλί του αποχαιρετισμού είχαν περίσσια τρυφερότητα και μια ευχή.Την ίδια απ' όλους.."και του χρόνου,  νά' μαστε καλά".... [...]



Είναι Κάτι Μέρες

2014-05-29T07:30:01.145+03:00

Πρωινό ξύπνημα στις τρεις και κάτι.
Δουλειά μέχρι τις δώδεκα.
Τιμολόγια, παραγγελίες, πιστωτικά, τηλέφωνα.
Επιστροφή σπίτι με ενδιάμεση στάση στο σούπερ μάρκετ για ψώνια.
Φαγητό με τα παιδιά.
Ύπνος.
Απογευματινός καφές στην βεράντα.
Περατζάδα στο φεισμπουκ..
Διάβασμα.
Μισή ώρα στατικό ποδήλατο.
Έξι χιλιόμετρα.
Ιδρώτας.
Ντους.
Καυγάς με τ' αστροπελέκια.

- δεν γράφουν εξετάσεις με το κινητό στο χέρι.
- διάβασα.
- πότε; γιατί εγώ δεν σε είδα να διαβάζεις, αντίθετα σε βλέπω με ένα κινητό στο χέρι συνέχεια.
- δεν είσαι εδώ συνέχεια, διάβασα το πρωί που έλειπες στην δουλειά.
- αυτό πια να τα κάνεις όλα όταν λείπω κι όταν είμαι εδώ τίποτα.. με ξεπερνάει.
- ε, τί να σου κάνω αφού έτσι έγινε, δεν σου λέω ψέμματα.
- μη μου φωνάζεις εμένα.
- δεν φωνάζω, σου εξηγώ.





Νεύρα και μούτρα.
Και γκρίνια, πολλή γκρίνια.
Κι αυτό το αίσθημα της απογοήτευσης νά' το πάλι εδώ.
Είναι κάτι μέρες που όλα φαντάζουν μαύρα.
Είναι κάτι μέρες που τίποτα δεν έχει νόημα.
Είναι κάτι μέρες που νομίζεις πως η χαρά κάπου κρύφτηκε για να σου κάνει πλάκα.
Είναι κάτι μαύρες μέρες.
Όχι έξω, έξω έχει λιακάδα, έχει φως.
Μέσα σου είναι η μαυρίλα.
Μέσα σου είναι το σκοτάδι.
Και δεν σου αρέσει γαμώτο.
Δεν σου αρέσει καθόλου να είσαι έτσι.
Να νιώθεις έτσι.
Και θυμώνεις με τον εαυτό σου.
Και λες.. δεν μπορεί..
Κάποια στιγμή θα ξεκουμπιστεί να φύγει η μαυρίλα.
Δεν την θέλω.
Ουστ!
Κάποια στιγμή θα φανερωθεί ξανά η χαρά.
Όχι τίποτα σπουδαίο.. αυτή η ήσυχη ρουτινιάρικη χαρά της καθημερινότητας.
Που καταλαβαίνεις πόσο πολύτιμη είναι όταν την χάσεις, όταν σου κρυφτεί.
Κι ελπίζεις πως κάποια στιγμή θα βγεί απ' την κρυψώνα της..
Κάποια στιγμή θα γίνει η ανατροπή μέσα σου κι όλα θα πάρουν και πάλι την θέση τους.
Τη σωστή τους θέση.
Θα έρθουν στα ίσα τους .. κι εσύ μαζί τους.
Άντε να δούμε..



(image)



Όλα Είναι Ατμός

2014-05-26T07:30:02.944+03:00

Σας πήρα απ' τα μούτρα όλο αυτόν τον καιρό με το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη και η αλήθεια είναι πως σας έπρηξα.
Κάποιοι ίσως να σκέφτηκαν "πήγε κι αυτή ένα ταξίδι και το έκανε θέμα!"
Αλήθεια είναι.
Ξέρετε πόσα χρόνια είχα να ταξιδέψω στο εξωτερικό;
Σχεδόν δεκαπέντε.
Εξ' ου και ο ενθουσιασμός και τα "γιούπυ, γιούπυ, γιούπυ" και οι αναρτήσεις στη σειρά που κόντεψαν να σας κάνουν τα νεύρα τσατάλια.
Τέλειωσε όμως κι αυτό, (δόξα σοι ο Θεός θα πείτε εσείς), όπως τελειώνουν όλα τα ωραία (θα πω εγώ).
Διότι "όλα είναι ατμός" - Θρασύβουλας.
Μάζεψα λοιπόν όλα τα ενθύμια - αποκόμματα εισιτηρίων, μουσείων,προσπέκτους, χάρτες, ακόμα και αποδείξεις εστιατορίων- τα έβαλα σε φάκελο, έγραψα κι απ' έξω "ΕΝΘΥΜΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ" , τά' κλεισα σε ένα κουτί πάνω στο γραφείο μου και πάπαλα.
Γυρίζουμε στα καθημερινά μας από δω και μπρος.
Στα μαθήματα φωτογραφίας και στα καινούργια που προστέθηκαν την βδομάδα που μας πέρασε, αυτά της εσωτερικής διακόσμησης.
Και βέβαια σταθερή αξία το διάβασμα.






Ειδικά τώρα που καλοκαιριάζει δεν υπάρχει καλύτερο από το άραγμα στην βεράντα μ' ένα βιβλίο στο χέρι και κάθε φορά που σηκώνεις το βλέμμα αυτό να χάνεται στο γαλάζιο της θάλασσας.






Γιατί τά' χουμε ξαναπεί.
Μπορεί τον χειμώνα, οι κατοικούντες στην εξοχή,  να σιχτιρίζουμε τις λάσπες και τον αέρα που λυσσομανά και νομίζεις πως όπου νά' ναι απογειωνόμαστε, όμως το καλοκαιράκι που μπορείς να κοιμάσαι τα βράδια δίχως aircondition και που απολαμβάνεις την θάλασσα "πιάτο" μπροστά στα μάτια σου αποζημιώνεσαι και με το παραπάνω.
Τέρμα λοιπόν οι ταξιδιωτικές αναρτήσεις, φτου κακά στο στόμα μου, και πάμε ξανά στα καθημερινά, τα γνωστά μας.

Καλή εβδομάδα όμορφοι!




(image)



Τελευταία Μέρα Και Επιστροφή

2014-05-22T07:30:02.753+03:00

Η τελευταία μέρα στην Κωνσταντινούπολη ήταν χαλαρή.Έτσι κι αλλιώς τα πιο σημαντικά τα είχαμε δει, οπότε ξεκινήσαμε μετά το πρωινό για να δούμε την Βασιλική Δεξαμενή που την είχαμε αφήσει για το τέλος.Για να είμαι ειλικρινής επειδή είχα κουραστεί αφάνταστα πήγαινα με μισή καρδιά.Κι όταν είδα την ατέλειωτη ουρά στην είσοδο, έτοιμη ήμουν να στραφώ και να φύγω.Όταν όμως κατεβήκαμε τα 52 σκαλοπάτια άνοιξα το στόμα σα χάνος και σκέφτηκα τί  θα έχανα αν τελικά δεν ερχόμασταν! Μια μεγάλη και υπέροχη κατασκευή που χρονολογείται απ’ το 542 και δημιουργήθηκε επί Ιουστινιανού.336 στύλοι με 9 μέτρα ύψος ο καθένας!Η δεξαμενή κάλυπτε μια έκταση 9800 τετραγωνικών και είχε χωρητικότητα 100.000 τόνους νερού.Κατά την διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας παρείχε νερό στα παλάτια και στα γύρω κτίρια, ενώ μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1453 και οι κήποι του Τοπκαπί-παλάτι αρδεύονταν με το νερό της δεξαμενής.Άξια θαυμασμού τα κιονόκρανα που έχουν στην βάση τους το κεφάλι της μέδουσας σε ανάποδη και σε πλάγια θέση.. Το σκοτάδι στο εσωτερικό και ο φωτισμός των κιονόκρανων δεν βοηθούσε για να βγάλει κανείς καλές φωτογραφίες, όμως έστω κι έτσι νομίζω πως παίρνετε μια ιδέα του μεγαλείου της κατασκευής!Όσο περιφέρεσαι στον χώρο ακούς κλασσική μουσική και μας είπαν πως στη Δεξαμενή λόγω της ακουστικής που υπάρχει γίνονται συχνά κονσέρτα..Ανεβήκαμε ξανά στο φως της μέρας  και βγήκαμε στην πλατεία μπροστά απ’ την Αγιά Σοφιά.Μας είχε πιάσει μια μελαγχολία στη σκέψη πως ήταν η τελευταία μας μέρα.Περπατήσαμε στα γνωστά πια μέρη κι ήταν σα να τα αποχαιρετούμε.Τον … μπατζανάκ (έτσι μας έλεγαν όταν καταλάβαιναν πως είμαστε έλληνες) που πέρασε δίπλα μας..Τον  «σουλτάνο» που φωτογραφιζόταν έναντι αντιτίμου βεβαίως βεβαίως, με τουρίστες γι’ αυτό και προσπάθησε να με σταματήσει όταν σήκωσα την μηχανή (δίχως να πληρώσω) για να τραβήξω την φωτογραφία.Επειδή όμως είμαι πολύ πεισματάρα τον προσπέρασα τάχαμου αδιάφορα, στράφηκα στα γρήγορα και .. κλικ!Εξ ου και η κουνημένη φωτογραφία..Επόμενη επίσκεψη στο Πανεπιστήμιο Ή μάλλον στους κήπους του Πανεπιστημί[...]



Πρωτομαγιά Στην Πρίγκηπο

2014-05-19T14:10:00.045+03:00

Tην τέταρτη μέρα του ταξιδιού μας είχαμε προγραμματίσει επίσκεψη στα Πριγκηπόνησα και συγκεκριμένα στην Πρίγκηπο.Οι μονοήμερες κρουαζιέρες που οργάνωναν τα τουριστικά γραφεία ήταν πανάκριβες, οπότε ρωτώντας μάθαμε από πού έφευγε το καραβάκι κι αποφασίσαμε να πάμε μόνοι μας.Ξεκινήσαμε λοιπόν εκείνο το πρωινό (που έμελλε να γίνει η αρχή  μιας απρόβλεπτης  μέρας) και φτάσαμε στην στάση του τραμ  για να δούμε με τρόμο πως ήταν κλειστά!Ήταν Πρωτομαγιά βλέπετε.. κι εμείς καθόλου δεν το είχαμε σκεφτεί.Ρίχνοντας μια πιο προσεκτική ματιά είδαμε πως η αστυνομία είχε κλείσει τους δρόμους περιμένοντας προφανώς την πορεία που θα περνούσε από κει για να καταλήξει στην πλατεία Ταξίμ..Όταν όμως η γράφουσα βάλει κάτι στο μυαλό της, δεν υπήρχε περίπτωση να μην γίνει, οπότε γύρισα με φυσικότητα και ρώτησα τον Χρήστο.-πάμε με τα πόδια;Αυτό που ξεστόμισα  δεν ήξερα πόσα χιλιόμετρα σήμαινε ,  κάναμε όμως  -με γρήγορο βάδισμα- τρία τέταρτα της ώρας για να φτάσουμε..Φυσικά το γρήγορο βάδισμα δεν με απέτρεψε απ’ το  να σταματήσω για να φωτογραφίσω αυτό..Φτάσαμε στην αποβάθρα για να πάρουμε το καραβάκι δέκα λεπτά πριν την αναχώρησή του.Από την  αίθουσα αναμονής φαινόταν ακριβώς απέναντι το παλάτι Ντολμά Μπαχτσέ για το οποίο έγραφα πριν δυο αναρτήσεις.Για όσους  μπαίνουν στο ταξίδι  σήμερα μπορούν να ανατρέξουν εδώ για περισσότερες πληροφορίες.Η μέρα ήταν όμορφη κι εμείς ανεβήκαμε στο κατάστρωμα για να απολαύσουμε την διαδρομή και να χαζέψουμε την ακτή που ξεμάκραινε Μετά από λίγη ώρα ταξιδιού το πλοίο σταμάτησε για να πάρει κι άλλους επιβάτες από το Kadikoy.Τώρα τί συνειρμοί έγιναν στο μυαλό μας θα σας γελάσω, το συμπέρασμα πάντως ήταν πως μας φάνηκε ότι η συγκεκριμένη προβλήτα ήταν η ίδια (τι Κadikoy τι Ortakioy και τα δυο κατέληγαν σε ioy και σε μας φάνηκαν το ίδιο..) που βρισκόταν δυο βήματα απ’ το ξενοδοχείο μας.Μάλιστα αναρωτηθήκαμε γιατί όταν ρωτήσαμε δεν μας παρέπεμψαν εκεί και μας έστειλαν τόσο μακρύτερα για να πάρουμε το πλοίο! Καταλήξαμε λοιπόν πως άπαντες ήσαν κουτοί κι εμείς οι έξυπνοι στον γυρισμό θα κατεβαίνα[...]



Στα Σοκάκια Του Φαναριού

2014-05-15T13:30:02.695+03:00

Όταν ξεκινήσαμε γι’ αυτό το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, περισσότερο ακόμα κι απ’ το να βρεθώ στην Αγιά Σοφιά ήθελα να πάω στο Φανάρι.Έτσι την τρίτη μέρα το πρωί σηκώθηκα με ένα ιδιαίτερο χτυποκάρδι.Ήταν η μέρα που θα το επισκεπτόμασταν.Ο καιρός ήταν και πάλι βροχερός, όμως τίποτα δεν ήταν ικανό να αναβάλλει την βόλτα αυτή.Κατεβήκαμε απ’ το λεωφορείο και στρίψαμε από την λεωφόρο στα στενά  σοκάκια  του Φαναριού.Είναι αδύνατον να μεταφέρω με λέξεις τα συναισθήματα και την συγκίνηση που ένιωσα.Περπατούσαμε σχεδόν αμίλητοι κι αφήναμε τον αέρα να γεμίζει τα πνευμόνια μας.Αέρας που μύριζε Ελλάδα..Σπίτια  εγκαταλειμμένα, λαβωμένα, το καθένα με την δική του ιδιαίτερη ιστορία.Σπίτια που την πόρτα τους την διπλομαντάλωναν βαριές αλυσίδες και λουκέτα..Τα κοιτούσες κι ο νους έτρεχε σε χρόνια περασμένα.Τότε που αυτή η γειτονιά έσφυζε από ζωή.Τότε που τα παιδιά γέμιζαν τα στενά δρομάκια με φωνές και παιχνίδια.Πολλά είναι ανακατασκευασμένα και φροντισμέναΚαι τότε δεν γινόταν να μην τα θαυμάσεις.. να μην τα καμαρώσεις!Περπατούσαμε σε σχεδόν έρημους δρόμους και μόνο πού και πού κάποιος περαστικός μας θύμιζε πως πίσω απ’ τα κλειστά παράθυρα και τις πόρτες ζούσαν άνθρωποι..Και τότε πρόβαλλε στο βάθος του δρόμου η Μεγάλη του Γένους Σχολή..Ανηφορίσαμε με κομμένη την ανάσα μέχρι εκεί και κοιτάξαμε με δέος το σκουροκόκκινο επιβλητικό κτίριο.Η βαριά σιδερένια πόρτα του ήταν κλειστή, όμως σαν από θαύμα εκείνη τη στιγμή σταμάτησε ένα ταξί και ένας άντρας που κατέβηκε  πλησίασε στην πόρτα και  την άνοιξε.Ήταν  έλληνας καθηγητής.Μας καλωσόρισε και μας κάλεσε να μπούμε.Ανεβήκαμε τα σκαλοπάτια και σταθήκαμε για λίγο να δούμε την θέα από κει ψηλά.Κάποιοι μαθητές έπαιζαν μπάσκετ στο γήπεδο (να παίζεις μπάλα με θέα τον Βόσπορο! ..  αξία ανεκτίμητη!)Και μετά όταν έσπρωξα την πόρτα, ένιωσα σα να μεταφέρθηκα από τη μια στιγμή στην άλλη στην Ελλάδα.Έτσι .. απλά..  με μια κίνηση… με το πέρασμα από το κατώφλι στο εσωτερικό ..Άκουγα να μου μιλούν ελληνικά, να με καλημερίζουν,  να με καλωσορίζουν κι ήταν σα να ήμουν χρό[...]



Χρόνια Πολλά Στα Παιδιά

2014-05-12T08:00:00.488+03:00




Mέρες πριν φτάσει η χθεσινή γιορτή της μητέρας είχα αρχίσει να βλέπω παντού σχόλια.
Για την Μάνα που είναι μοναδική,
δοτική,
πονετική,
συμπαραστάτρια,
ανεπανάληπτη,
αγωνίστρια,
που θυσιάζεται,
ξενυχτάει,
πονάει,
βοηθάει
και δεν ξέρω τί άλλο..
Και μου ήρθαν στον νου ιστορίες κακοποίησης , ιστορίες εγκατάλειψης, αδιαφορίας, απονιάς, ωχαδερφισμού.. από κάποιες άλλες "μανάδες".
Ή μήπως..  μαινάδες;
Αναρωτιέμαι εκείνες δεν είχαν το μαγικό φίλτρο που σε κάνει όλα τα παραπάνω;
Είναι έμφυτο ή επίκτητο το περίφημο μητρικό φίλτρο;
Ή μήπως , όπως σε όλες τις περιπτώσεις, υπάρχουν οι μεν και οι δε;
Οι καλές και οι κακές;
Μάνες (άνθρωποι) με προτερήματα αλλά και με ελαττώματα;
Με μεγαλείο ψυχής αλλά και με αδυναμίες;
Έγινα πρώτη φορά μάνα σε ηλικία που έπρεπε ακόμα να παίζω με τις κούκλες μου.
Αντί γι' αυτό εγώ "έπαιζα" την μάνα με τα μωρά μου.
Μεγάλωσα μαζί τους..
Κι ήταν πολλές οι φορές που λειτούργησα εγωιστικά βάζοντας πάνω από εκείνα την δική μου ευχαρίστηση.
Δεν ξέρω τί είναι οι άλλες μανάδες, ξέρω όμως τί είμαι εγώ και γι' αυτό θα γράψω.
Είμαι γκρινιάρα,
απότομη,
φωνακλού,
απόλυτη,
καταπιεστική,
θυμώνω και γίνομαι άδικη,
θέλω να γίνονται όλα "εδώ και τώρα",
και -εν τέλει- έχω γίνει σατράπισσα ουκ ολίγες φορές.
Τί με έσωσε;
Τί με σώζει;
Ότι τα παιδιά δεν κρατούν κακία.
Ότι τα παιδιά ξεχνούν.
Ότι τα παιδιά αγαπούν δίχως όρους και όρια..
Δίχως υστεροβουλία..
Δίχως πώς και γιατί..
Γι' αυτό θα προτιμούσα η μέρα να ήταν αφιερωμένη σ' εκείνα.
Στην άδολη και απέραντη αγάπη τους..
Σ' αυτή την αγάπη που εξιδανικεύει την πιο "άκαιρη" μάνα και την κάνει πρόσωπο λατρεμένο... ιερό!
Χρόνια πολλά στα παιδιά μου.
Χρόνια πολλά στα παιδιά σου.
Χρόνια πολλά στα παιδιά όλου του κόσμου.
Χρόνια τους πολλά!






(image)



Μπλε Τζαμί-Αγιά Σοφιά Σημειώσατε 2!

2014-05-08T08:00:07.032+03:00

Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε με την φωνή του μουεζίνη να διαπερνά τους τοίχους του ξενοδοχείου, καθώς καλούσε από τα μεγάφωνα του κοντινού τζαμιού  τους πιστούς για την πρωινή προσευχή.Έμεινα ακίνητη να ακούω τον ήχο της που με ταξίδευε σε έναν άλλο πολιτισμό.Απολαύσαμε  ένα πλούσιο πρωϊνό και έναν κα-τα-πλη-κτι-κό καφέ πριν πάρουμε πάλι τους δρόμους.Το τί χιλιόμετρο κάναμε δεν λέγεται, δεν περιγράφεται και δεν μετριέται!Αν ήμασταν αυτοκίνητο θα πρέπει να είχαμε φτάσει το όριο για το πρώτο σέρβις!Πρώτη στάση λοιπόν αυτή την δεύτερη μέρα ήταν το επιβλητικό μπλε τζαμί που μόνο μπλε δεν το λες βλέποντάς το εξωτερικά, μάλλον σε γκρι αρζάν φέρνει...χτισμένο απέναντι ακριβώς απ' την αγιά Σοφιά αποτέλεσε την προσπάθεια του σουλτάνου Αχμέτ του Α΄ να .. "ταπώσει" τον δικό μας ορθόδοξο ναό και να υπερτερήσει...Στο εσωτερικό του ένας τεράστιος ενιαίος χώρος είναι ντυμένος με παχιά κόκκινα χαλιά έτσι ώστε να προστατεύονται τα γόνατα των πιστών όταν προσεύχονται. οι γυναίκες έχουν χωριστό τόπο προσευχής μέσα στο τζαμί ο εσωτερικός χώρος κοσμείται από υπέροχα κεραμικά iznik με κυρίαρχο χρώμα το μπλε.. για να δικαιολογήσει και τ' όνομά του!εντυπωσιαστήκαμε (δεν είχαμε ξαναδεί κιόλας τζαμί) είπαμε ααααα! και ωωωωω! τράβηξα και τα απαραίτητα "ενσταντανέ" και μετά φύγαμε για να πάμε απέναντι στην αγιά Σοφιά αφού πρώτα διασχίσαμε τον ιππόδρομο θαυμάζοντας στην διαδρομή τα υπέροχα κτίρια.και την κίνηση στην πλατεία..εντύπωση μου έκαναν στα περίπτερα οι εικόνες της Παναγίας και του Χριστού που επιδεικνύονταν προς πώληση μαζί με κάρτες,  χάντρες και ματάκια..τί σου είναι το εμπόριο τελικά!!και φτάσαμε έξω απ' τον θρύλο της ορθοδοξίας, έξω από τον Ιερό Ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας!εξωτερικά δείχνει να υστερεί σε χλιδή από το μπλε τζαμί, μπαίνοντας όμως στο εσωτερικό της το στόμα αυτόματα ανοίγει και χάσκει μπροστά στο μεγαλείο της αρχιτεκτονικής που αντικρίζει.Εκείνη τη στιγμή ξεχνάς τα ααααα! και τα ωωωω! που έκανες λίγη ώρα πριν και παρ' όλη την εγκατάλειψη που αντικρίζεις δεν μπορείς [...]



Η Πόλη Που Αγάπησα (Πρώτη Μέρα)

2014-05-05T08:00:14.379+03:00

Υποσχέθηκα να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου απ' το πρόσφατο ταξίδι μας στην Πόλη και αυτό θα κάνω.Μόνο που είναι αδύνατον να τα συμπεριλάβω όλα σε μια και μοναδική ανάρτηση, οπότε οπλιστείτε με υπομονή γιατί θα σας πάρω μαζί μου στο ταξίδι και θα τα δούμε όλα (ή σχεδόν όλα) μέρα-μέρα.Η αλήθεια είναι πως πάλι δεν θα καταφέρω να περιγράψω όσα είδα, ένιωσα κι όσα με συγκίνησαν..Θα προσπαθήσω όμως να σας μεταφέρω μια μικρή, ελάχιστη γεύση από αυτά!Το ταξίδι μας ξεκίνησε την προηγούμενη Δευτέρα.Η πτήση μας ήταν στις  08:25 το πρωί.Σηκωθήκαμε λοιπόν στις 06:00, μετά από μια σχεδόν άυπνη νύχτα γεμάτη υπερένταση για ό,τι μας περίμενε!Ασπαστήκαμε σταυρωτά τ' αστροπελέκια δίνοντας συνεχείς συμβουλές και οδηγίες και βγήκαμε από την βεράντα της κουζίνας να κατέβουμε στο γκαραζ της αυλής που ήταν το αυτοκίνητο.Θα μας πήγαινε στο αεροδρόμιο ο δεύτερος από τους μεγάλους μου γιους ο οποίος θα έμενε κιόλας μαζί με τ' αστροπελέκια για όσο θα λείπαμε.Έξω στην βεράντα λοιπόν στράφηκα τυχαία και κοίταξα τα δυο γλαστράκια που είχα φυτέψει τους βολβούς απ' τις γλαδιόλες των ψηφιακών γειτονιών και τότε είδα δυο πράσινα φυλαράκια να ξεπροβάλουν στο χώμα!Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!Έβγαλα κατ' ευθείαν την φωτογραφική μηχανή και τράβηξα την πρώτη φωτογραφία στο ξεκίνημα του ταξιδιού μας!Τις γλαδιόλες μου!Και  βέβαια από εκείνη τη στιγμή και για πέντε μέρες, η φωτογραφική μηχανή έγινε η φυσική προέκταση του χεριού μου!Έχω τραβήξει γύρω στις 1500 φωτογραφίες..Εσείς θα δείτε μόνο ένα μικρό αριθμό από αυτές γιατί αλλιώς θα έπρεπε να ανεβάζω για αρκετό καιρό μόνο φωτογραφίες και τίποτα άλλο, οπότε στο τέλος με το δίκιο σας, θα με κράζατε.Συνέχισα λοιπόν να φωτογραφίζω ακόμα και στην απογείωσηπροσπαθώντας από ψηλά να διακρίνω το σπίτι μας και στη συνέχεια τα σύννεφα που ολοένα και πύκνωνανώσπου πάνω από την Τουρκία πια, ριπές από βροχή ήρθαν και θόλωσαν το τζάμι του παραθύρου μουκαι μας προετοίμασαν για τον καιρό που θα συναντούσαμε μετά την προσγείωση..Η Κωνσταντινούπολη μας υποδέχτηκε[...]



Στην Πόλη Αδελφές Μου.. Στην Πόλη

2014-04-28T08:30:00.667+03:00




Γράφω Σάββατο 26/4 αλλά εσείς θα διαβάζετε τούτο το ποστ την Δευτέρα το πρωί στις 8,30 γιατί τότε είναι προγραμματισμένο να ανέβει.
Δευτέρα πρωί λοιπόν..
Μια Δευτέρα που την ονειρεύομαι ένα μήνα τώρα!
Δευτέρα πρωί εσείς διαβάζετε τούτες τις γραμμές κι εγώ πετάω (κυριολεκτικά) στα σύννεφα.
Δευτέρα 28/4
Ώρα 08:25 π.μ.
Πτήση 990
Aegean Airlines
Kαι...
Κωνσταντινούπολη σου ερχόμαστε!
Πρώτη του Απρίλη έκλεισα τα εισιτήρια και όχι... δεν ήταν ψέμα πρωταπριλιάτικο!
Από κείνη τη στιγμή είχα ήδη ξεκινήσει το ταξίδι.
Μόνο το σώμα μου παρέμενε εδώ.
Πήγαινα στην δουλειά, γύριζα, μαγείρευα, σιδέρωνα, φωτογράφιζα.. με την ψυχή και το νου φευγάτους!
Αυτά είχαν ήδη φτάσει εκεί.
Στην Πόλη!
Και τριγύριζαν στα σοκάκια του Φαναριού.
Έκαναν βόλτα με την άμαξα στην Πρίγκηπο.
Έπιναν καφέ με θέα τον Βόσπορο.
Απολάμβαναν την πολυτέλεια ενός χαμάμ!
Ψώνιζαν στο πολύβουο μεγάλο παζάρι.
Αλώνιζαν στην Πόλη των χρωμάτων, των μυρωδιών και των αισθήσεων.

Καλό μας ταξίδι λοιπόν.
Κι εσείς αναμείνατε γιατί θα έχω πολλά να σας πω και να σας δείξω όταν με το καλό γυρίσω.

Φιλώ σας!



υγ. ναι, καλά καταλάβατε απ' την φωτογραφία.. τ' αστροπελέκια μείναν εδώ και μας κουνήσαν το μαντήλι..




(image)



Disqus Or Not Disqus?

2014-04-24T08:00:08.209+03:00

Η σημερινή ανάρτηση γίνεται με αφορμή την δυσαρέσκεια κάποιων από σας για το disqus σαν φόρμα σχολίων.
Θέλω λοιπόν να σας εξηγήσω γιατί επέλεξα να το εφαρμόσω..
Τον τελευταίο καιρό είχα κατακλυστεί από spam σχόλια τύπου χάκινγκ σε σημείο να μην προλαβαίνω να διαγράφω..
Καθημερινά φθάνανε κατά δεκάδες και το μειλ μου γέμιζε από δαύτα!
Η ασφάλεια του μπλογκ κινδύνευε, έως που κάποια μέρα είπα.. ινάφ!
Τότε αποφάσισα να εγκαταστήσω το disqus και ομολογώ πως από εκείνη την στιγμή ησύχασα!
Βλέπετε το disqus - αν μη τι άλλο - προσφέρει ύψιστη ασφάλεια στα σχόλια.
Και δεν είναι το μόνο πλεονέκτημά του, παρ' όλο που θεωρώ πως είναι το σημαντικότερο.
Μπορείς  να παρακολουθείς όλα τα σχόλια που έχεις κάνει ακόμα και να διαγράψεις κάποιο αν θες.
Επίσης μπορείς να εγγραφείς  και να φαίνεται το μπλογκ σου ή  να σχολιάσεις απλά σαν guest.
Μπορείς να ανεβάσεις μαζί με το σχόλιο κάποια φωτογραφία.
Όμως τίποτα απ' αυτά δεν είναι τόσο σημαντικό όσο η ασφάλεια που σου παρέχει.
Δεν είναι τυχαίο πως τα πιο έγκυρα sites και blogs  χρησιμοποιούν το disqus!
Έχω σχολιάσει σε αρκετά blogs με το disqus πολύ πριν το εγκαταστήσω στο δικό μου και δεν είχα ποτέ πρόβλημα ούτε θυμάμαι να δυσκολεύτηκα..
Όσοι θέλετε μπορείτε να κάνετε εγγραφή σ' αυτό - μια και μοναδική φορά χωρίς απαραίτητα να το εγκαταστήσετε - και μετά το όνομά σας θα λειτουργεί σαν λινκ που θα κατευθύνει στην δική σας ιστοσελίδα ή το blog.
Παράλληλα σας δίνει την δυνατότητα επιλογής σχολιασμού με όποιον λογαριασμό εσείς επιλέξετε, google+, facebook ή twitter.
Mετά απ' όλες αυτές τις διευκρινήσεις και τις εξηγήσεις πιστεύω πως θα μου συγχωρέσετε την επιμονή να συνεχίσω να το χρησιμοποιώ..

Φιλώ σας!

(image)



Πάσχα Είναι..

2014-04-21T08:00:03.099+03:00

Πάσχα είναι Ανάσταση.Είναι Αναγέννηση.Είναι χαρά.Είναι πάθος.Είναι αγάπη.Είναι συγχώρεση.Είναι μετάνοια.Είναι φίλιωμα.Είναι φιλί.Είναι άγγιγμα καρδιάς.Είναι όλα αυτά και άλλα τόσα!Και είναι πρώτη η ψυχή που αφουγκράζεται, βιώνει, αισθάνεται και μετά έρχεται το σώμα  για να απολαύσει.Ζήσαμε και την φετινή Ανάσταση, όπως πάντα,  σε μια υπέροχη αναστάσιμη λειτουργία που τέλειωσε ξημερώματα Κυριακής.Για πρώτη φορά είχαμε μαζί και τον αδελφό μου που καταφέραμε να τον πείσουμε να κοιμηθεί αρκετά το μεσημέρι για να ξενυχτήσει, κάτι που δεν συνήθιζε μέχρι τώρα.Στην επιστροφή για το σπίτι  τα παιδιά παρέμειναν ξύπνια στην διαδρομή και τιτίβιζαν χαρούμενα από το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου.Και δώστου πειράγματα.. και δώστου γέλια..  και δώστου χαρά..Μεγάλωσαν, σκεφτόμουν, τώρα μπορούν πιο εύκολα να παραμένουν ξύπνια και να βιώνουν στιγμές σαν κι αυτή.Το πρωί σηκώθηκε - όπως πάντα - πρώτος ο Χρήστος για να βάλει να ψήνεται το υπέροχο κοκορέτσι μειντ μπαϊ Κρίστος!Στα ενδιάμεσα το τηλέφωνο δεν σταμάτησε να χτυπά.Ευχές από φίλους αλλά κι από τα μεγάλα μου αγόρια που λείπουν.Ευχές κι από τους γείτονες.Χαμόγελα που δρασκελίζουν τα κατώφλια των αυλών κι έρχονται κι ακουμπάνε ακριβώς εκεί που πρέπει, πάνω στις ψυχές!Καφεδάκι στην λιακάδα με θέα το κοκορέτσι και δίπλα τον Δία που περίμενε καρτερικά να τελειώσει η ιεροτελεστία για να πάρει κι εκείνος το δικό του μερίδιο από την γιορτή!Και μετά το Πασχαλινό τραπέζι.Στρωμένο με περίσσεμα αγάπης για όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν ό,τι πιο ευλογημένο.Την οικογένειά μου!Χριστός Ανέστη![...]



Μεγάλη Εβδομάδα Και Φέτος

2014-04-17T08:00:00.545+03:00

Μεγάλη Εβδομάδα!Οι μέρες της κατανυκτικές.Σε καλούν να στραφείς μέσα σου.Να διορθώσεις, να συγχωρέσεις, να μετανιώσεις..Την αγαπώ αυτή την εβδομάδα.Αγαπώ αυτές τις μέρες της κάθαρσης..Τα απογεύματα διασχίζουμε με το αυτοκίνητο μια μεγάλη απόσταση - σχεδόν σαράντα πέντε λεπτών -  για να πάμε στην εκκλησία μας.Στην δική μας εκκλησία.Αυτή που πηγαίνουμε χρόνια τώρα.Και συνεχίζουμε να πηγαίνουμε τις Κυριακές παρ' όλο που μετακομίσαμε πολλά χιλιόμετρα μακριά.Εκεί τα παιδιά θα χαθούν μες το ιερό για να βοηθήσουν τον ιερέα στην λειτουργία, κάτι που κάνουν από τότε που ήσαν έξι χρονών.Και χαίρονται τόσο γι' αυτό!Μας το λένε στην επιστροφή για το σπίτι, μας το δείχνουν τα πρόσωπά τους και η ανυπομονησία τους να βρεθούν πάλι εκεί την επόμενη μέρα.Εκεί στο ημίφως  που δημιουργείται από το φως των καντηλιών, με την μυρωδιά του μοσχολίβανου να ευωδιάζει τον χώρο και με υπέροχους βυζαντινούς ύμνους,  βιώνουμε κάθε χρόνο τα Πάθη, την Σταύρωση και εν τέλει την  Ανάστασή Του!Ο Περσινός ΕπιτάφιοςΟι μέρες αυτές είναι αφιερωμένες στην εκκλησία.Δεν με νοιάζει αν δεν προλάβω να φτιάξω κουλούρια και τσουρέκια.Αυτά μπορώ και να τα αγοράσω.Όμως δεν καταλαβαίνω Πάσχα αν δεν μετέχω στις λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας.Ακούω πολλούς να λένε "μια ιδέα είναι και το Πάσχα, άλλη μια μέρα με τρελό φαγοπότι"...Έτσι είναι όταν φτάνεις σ' αυτό δίχως να στερήσεις τον εαυτό σου.Δίχως την εκούσια αυτοσυγκράτηση που γίνεται με την νηστεία.Στον βαθμό που ο καθένας μπορεί.Όταν λοιπόν στερηθείς όλη την Σαρακοστή τότε έχουν άλλη αξία αυτά που θα γευτείς την Κυριακή του Πάσχα..Φτάσαμε λοιπόν και φέτος, δίχως - η αλήθεια είναι - να πολυκαταλάβουμε πώς πέρασε ο καιρός, στα μισά της Μεγάλης Εβδομάδας.Εύχομαι  η Ανάσταση του Κυρίου να φέρει την λύτρωση στις ψυχές και να φωτίσει τον δρόμο μας.Καλή Ανάσταση    και  Καλό Πάσχα  σε όλους εσάς και τις οικογένειές σας![...]



Η Ζακέτα

2014-04-14T08:00:08.534+03:00

Στην σημερινή ανάρτηση θα σας δείξω πώς το blogging συνεισφέρει στα εισοδήματα κάποιου.Τώρα αυτός ο κάποιος δεν είναι απαραίτητο πάντα να είναι ο blogger!Αντίθετα θα 'λεγα..Επίσης θα σας δείξω πώς ο blogger μπορεί να πέσει θύμα εκβιασμού προκειμένου να εξασφαλίσει την δημοσιοποίηση μιας ανάρτησης.Ξεκινάμε..Μεσημέρι στο τραπέζι μαζί με τ' αστροπελέκια τρώμε και συζητάμε διάφορα, κάποια στιγμή το μεγάλο αστροπελέκι λέει:- αγόρασα μια ζακέτα.- από πού;- από ένα φίλο μου.- γιατί;- μου άρεσε, την είχε πάρει για εκείνον αλλά του ήταν λίγο στενή και του την αγόρασα.- πόσα έδωσες;- ήταν δικά μου λεφτά, απ' το χαρτζιλίκι μου.- εντάξει βρε παιδί μου, δικά σου λεφτά... πόσα όμως έδωσες;- είκοσι ευρώ.- μάλιστα, και πώς είναι αυτή η ζακέτα;- κοίτα, εσένα δεν θα σου αρέσει, αλλά εμένα μ' άρεσε και γι' αυτό την πήρα.- οκ, πώς είναι όμως;- θα την δεις, επάνω την έχω στην ντουλάπα... κοίτα, δεν είναι για να την φοράς έξω, είναι για μέσα στο σπίτι.Ομολογώ ότι όλα αυτά τα περίεργα (δεν είναι για έξω, μόνο για μέσα... δεν θα σου αρέσει αλλά την πήρα με δικά μου  λεφτά) μου είχαν κινήσει το ενδιαφέρον.Κάτι μου βρώμαγε εδώ αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω ακόμα τί ήταν..Τί σόι ζακέτα είναι αυτή που δεν μπορείς να την φορέσεις έξω;Τελειώσαμε το φαγητό λοιπόν, μαζέψαμε το τραπέζι και  πήρα τον ανήφορο για τον πάνω όροφο.Και μπαίνω στο δωμάτιό τους.Και ανοίγω την ντουλάπα.Και παθαίνω ΣΟΚ!Διότι αυτό δεν ήταν μια απλή ζακέτα.Αυτό ήταν ο Φλωρινιώτης που πέρασε απ' το σπίτι μας και ξέχασε στην ντουλάπα το σακάκι που φορούσε στην πίστα!λεπτομέρεια που δεν διακρίνεται στην φωτογραφία: το πίσω μέρος είναι μακρύτερο απ' το μπροστά -στυλ φράκο- και έχει το σχήμα ουράς χελιδονιού!Δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω.Ένιωσα για δευτερόλεπτα το στόμα να στραβώνει και το εγκεφαλικό να μου γνέφει γελώντας μέσα απ' την ντουλάπα.- Βασίληηηηη τί είναι αυτό;- η ζακέτα που σου έλεγα.- παιδάκι μου πας καλά;  ποιά ζακέτα;  αυτό είναι σακάκι και μάλιστα κακόγουστο .. [...]



Το Λουλούδι Της Γειτονιάς

2014-04-10T08:00:02.571+03:00

Γύρισα αργά το βράδυ του περασμένου Σαββάτου απ' τις γειτονιές κι έπεσα αποκαμωμένη στον καναπέ.Το κεφάλι μου ήταν γεμάτο από όσα συναρπαστικά είχα ακούσει.Το μυαλό μου σε εγρήγορση..Υπάρχουν τόσες ιδέες, τόσα πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς!Αρκεί να το πιστέψει και να το παλέψει.Ό,τι είχα ακούσει το διήμερο τριγυρνούσε στο μυαλό μου και νοερά άνοιγα την μια επιχείρηση πίσω απ' την άλλη.Εν τω μεταξύ τ' αστροπελέκια είχαν αδειάσει το περιεχόμενο της πάνινης τσάντας με τα διάφορα δώρα και καλούδια που μας έδωσαν στο συνέδριο και τα επεξεργάζονταν.Επιφωνήματα, σχόλια και γέλια..Ώσπου έφτασαν και στα δυο μικρά χάρτινα σακουλάκια..(ναι, είχα δυο βολβούς... τον δεύτερο μου το χάρισαν.. ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε)- τί είναι αυτά μαμά;- ξέρω γω; ανοίξτε τα να δούμε.Σκύψαμε πάνω από τον καρπό και τον κοιτούσαμε με απορία. Τί νά' ναι άραγε τούτο το κρεμμύδι;- για δες, είπα στο μεγάλο αστροπελέκι, κάτι γράφει επάνω, διάβασε να καταλάβουμε ..Ήμουν σίγουρη πως μόλις διαβάζαμε το μικρό κειμενάκι όλες οι απορίες μας θα λύνονταν." Η καλύτερη στιγμή να φυτέψεις ένα δέντρο ήταν πριν είκοσι χρόνια.  Η δεύτερη καλύτερη είναι τώρα..  "Mάλιστα..Κοιτάξαμε μια τα κρεμμύδια και μια το κείμενο πάνω στο σακκουλάκι.- ωραία, είπα και τί δέντρο δηλαδή θα γίνει τούτο;(θεωρώντας πως αφού η παροιμία μιλά για δέντρα και ο βολβός θα γινόταν ντε και σώνει .. δέντρο).- κρεμμυδιά, απάντησε το "στεφάνι" μου και τ' αστροπελέκια πέσανε κάτω από τα γέλια.Η αλήθεια είναι πως κι εμένα αυτήν την εντύπωση μου έδινε... κρεμμυδιού!Αλλά  πάλι..  το ένστικτό μου έλεγε πως δεν ήταν δυνατόν να είναι ένα απλό κρεμμύδι.Κάτι άλλο κρυβόταν ... αλλά τί;Μέχρι που διάβασα στην σελίδα των ψηφιακών γειτονιών στο facebook ότι ο βολβός είναι γλαδιόλα.Τέλεια!!Χθες λοιπόν πήγα κι αγόρασα χώμα και έβαλα από ένα βολβό σε κάθε γλαστράκιτα σκέπασα με χώμα, τα πότισα και περιμένω να δω τις γλαδιόλες μου να φυτρώνουν..Eν τω μεταξύ έκα[...]



Ψηφιακές Γειτονιές.. Ήμουν Κι Εγώ Εκεί!

2014-04-07T08:00:09.216+03:00

Σας έχω πει ότι είμαι ντροπιάρα;Αν όχι,  το ομολογώ τώρα.Aπό ντροπή πέρυσι δεν πήγα στην πρώτη μάζωξη των "ψηφιακών γειτονιών".Άκου τώρα βίτσιο, ντρεπόμουν να πάω μόνη μου!Μετά βέβαια το σκυλομετάνιωσα αλλά ήτο πλέον αργά.Φέτος λοιπόν είπα θα πάω ο κόσμος να χαλάσει.Aφού λοιπόν είχα πάρει απόφαση να βάλω στην άκρη τις ντροπές και είχα αρχίσει να κάνω ασκήσεις θάρρους... πάνω κει ήρθε και η πρόσκληση."τί θά' λεγες να ερχόσουν στις ψηφιακές γειτονιές να μας μιλήσεις για το blog, την εμπειρία σου κι ότι άλλο θά' θελες εσύ να μοιραστείς;",Ε, ναι... το ομολογώ... πέταξα την σκούφια μου (παρεπιπτόντως αν την δείτε πουθενά φέρτε την)..Σε χρόνο dt (μην το μετανιώσουν και μείνω με την χαρά) έστειλα την θετική απάντηση.Φαντάζομαι πως δεν θα έχουν πάρει γρηγορότερη απάντηση σε email οι άνθρωποι...Για να καταλάβετε το δάχτυλο δεν είχε φύγει από το "αποστολή" του δικού τους email όταν έφτασε το δικό μου..Έσπασα όλα τα ρεκόρ Γκίνες σε ταχύτητα..Παρ' όλα αυτά, επειδή το χούι δεν αλλάζει,  κάλεσα και την καλή μου φίλη Teteel να με συντροφέψει αυτές τις δυο μέρες ώστε να έχω έναν "δικό μου" άνθρωπο μαζί..Παρασκευή απόγευμα λοιπόν φτάσαμε σεινάμενες κουνάμενες στο Hub.Εκεί στην είσοδο, παρ' όλα τα ζεστά χαμόγελα που μας υποδέχτηκαν, σκέφτηκα πως αν δεν είχα την Ελευθερία δεν θα περνούσα την πόρτα..(είπαμε... είμαι ντροπιάρα).Μας υποδέχτηκαν λοιπόν με ζεστά και εγκάρδια χαμόγελα οι άνθρωποι, παραλάβαμε τις καρτέλες με τα ονόματά μας, τις τσαντούλες με τα δωράκια μας και ανεβήκαμε τα σκαλιά.Από κει και πέρα όλα πήραν τον δρόμο τους και το ταξίδι ξεκίνησε!Παρακολουθήσαμε ό,τι υπήρχε από workshop..  μπήκαμε και βγήκαμε στις αίθουσεςκαι πίναμε καφέδες... όλων των ειδών ..τα γλυκά, όπως αυτά της φωτογραφίας αλλά και κάτι άλλα υπέροχα - τουλάχιστον οπτικά - cupcakes που κάνανε πασαρέλα μπροστά απ' τα μάτια μου την επόμενη μέρα, δεν μπόρεσα να τα δοκιμάσω λόγω νηστείας.Έτσι τα φωτογράφισα,  προτού εξαφανιστο[...]