Subscribe: οταν η διαισθηση αγγιζει τη πραγματικοτητα
http://filoumena.blogspot.com/feeds/posts/default?alt=rss
Added By: Feedage Forager Feedage Grade A rated
Language: Greek
Tags:
από  δεν  και  κι  με  μου  να  ναι  που  στο  τα  τη  την  της  το  του  τους 
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: οταν η διαισθηση αγγιζει τη πραγματικοτητα

όταν η διαίσθηση αγγίζει την πραγματικότητα



πληκτρίζοντας κείμενα δικά μου και άλλων, σε διαδικτυακούς χώρους -επιλογές-



Last Build Date: Wed, 25 Apr 2018 10:35:28 +0000

 



Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Ο νεκροθάφτης

Mon, 23 Apr 2018 05:29:00 +0000

  "Ήθελε να πεθάνει;" ρώτησε η Γκίτα, επειδήο ξένος έκανε παύση.   "Ήθελε, Γκίτα. Ήθελε κάτι άλλο απ' το ναζει. Πάντα ήταν πάρα πολλοί τριγύρω της, κι ε-κείνη ήθελε να είναι μόνη. Ναι, αυτό ήθελε. Όσο ήταν κορίτσι δεν ήταν μόνη της όπως εσύ, κι ό-ταν παντρεύτηκε ήξερε ότι ήταν μόνη της, αλλάήθελε να είναι μόνη της και να μην το ξέρει".   "Δεν ήταν καλός ο άντρας της;".   "Καλός ήταν, Γκίτα, επειδή την αγαπούσε κιεκείνη τον αγαπούσε. Παρ' όλα αυτά όμως δενάγγιζε ο ένας τον άλλον. Οι άνθρωποι είναι τό-σο φριχτά μακριά ο ένας από τον άλλον, και αυ-τοί που αγαπιούνται μεταξύ τους είναι συχνά α-κόμα πιο μακριά. Επιρρίπτουν στον άλλον όλαόσα τους απασχολούν, και δεν το καταλαβαίνουν, κι αυτά παραμένουν κάπου αναμεταξύ τους καιστοιβάζονται, και τελικά τους εμποδίζουν ακόμακαι να δει ο ένας τον άλλον και να τον πλησιά-σει. Αλλά ήθελα να σου μιλήσω για τη γυναίκα που πέθανε. Λοιπόν πέθανε. Ήταν πρωί κι [...]" Ο νεκροθάφτης, απόσπασμαμικροδιήγημα από τη συλλογή με γενικό τίτλο: Rainer Maria Rilke, Αυτός που σκότωσε το δράκο και άλλα διηγήματα, εκδ. ΡΟΕΣ/ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, μτφρ.: Φαίη Κηπουρού - Τατιάνα Λιάνη, επιμέτρο: Τατιάνα Λιάνηεπιμέλεια: Παυλίνα Παμπούδη  © Assimina [...]



στην οδό αλαμάνας ξημέρωνε επίσης

Fri, 20 Apr 2018 06:19:00 +0000

Η τονικότητα του κάθε ποιήματος της Ασημίνας Λαμπράκου (Α.Λ) πάντα καλοδουλεμένη, σοφή και πλήρης. Συνειδητά ή ασυνείδητα, το σφρίγος της γραφής αυτής,[...]ολόκληρο πατώντας πάνω στην εικόνα στην οδό αλαμάνας ξημέρωνε ακόμη© Assimina [...]



Νικηφόρος Ουρανός του Δημήτρη Σινάκου

Tue, 17 Apr 2018 15:07:00 +0000

Βγήκε απ’ το μετρό στο σταθμό της Ομόνοιας και πήρε την Αθηνάς, του ήταν πιο οικεία, ψάρευε γυναίκες παλιότερα για ένα ξαλάφρωμα. Περπατούσε χωρίς να βιάζεται, μάλλον αφηρημένα γιατί αρκετές φορές ζήτησε συγγνώμη από βιαστικούς που έπεσε πάνω τους. Δεν έβλεπε γύρω του. Απλά προχωρούσε. Με το κεφάλι του λίγο σκυμμένο έβλεπε τα πόδια του να επαναλαμβάνουν με τον ίδιο μονότονο ρυθμό μιαν ομοιόμορφη κίνηση, σαν να έβλεπε τις μέρες του να διαδέχονται η μία την άλλη, πάντα με τον ίδιο ρυθμό πάντα στον ίδιο χρόνο, πάντα ίδιες. Πλησίαζε στο Μοναστηράκι, όταν σήκωσε πρώτη φορά τα μάτια του κι αντίκρισε την φωτισμένη Ακρόπολη να χάσκει ξεδοντιασμένη. "Σα σκιάχτρο" σκέφτηκε. Στο μυαλό του ήρθε κείνο το σκιάχτρο που έστηνε ο πατέρας του στ’ αμπέλι, εξακόσια χιλιόμετρα μακριά από δω, χιλιάδες ώρες μακριά απ΄ το τώρα. Το σκιάχτρο, ένας σταυρός φτιαγμένος από δυο παλούκια, σκεπασμένος από μια παρταλιασμένη πουκαμίσα και λίγα άχερα στην κορυφή για κεφάλι. "Διώχνει τα πουλιά" του απάντησε. "Τούτη εδώ τι διώχνει;" αναρωτήθηκε. Το φόβο της λήθης; Της ασημαντότητας; Του μάταιου; Δεν ήξερε. Ίσως τίποτα απ’ όλα αυτά που φόρτωναν το μυαλό του. Την ξέχασε μόλις έστριψε στο στενό που του είχαν πει. Μπήκε σ’ ένα άθλιο μπαρ. Μπόχα και κάπνα και γυναίκες στα πόδια των θαμώνων. Πλησίασε στο πάγκο και ζήτησε το Σεργκέι. Τον οδήγησαν σ΄ ένα μικρό γραφείο στο πίσω μέρος. "Χίλια" του είπε με χοντρή προφορά. Τα μέτρησε πήρε το 38αρι και βγήκε. Ανέβηκε ίσια πάνω στο Σύνταγμα, πήρε καπνό, απ’ το μετρό κατέβηκε στον Άγιο Δημήτριο και το αμάξι του το πάρκαρε λίγα μέτρα απ’ το σπίτι του, κάπου ψηλά στην Ηλιούπολη.Νικηφόρος Ουρανός έγραφε στην πόρτα που ξεκλείδωσε. Δεν τον έλεγαν Ουρανό φυσικά, Νικηφόρο όμως τον έλεγαν. Το κουβαλούσε σα βάρος αυτό το όνομα. Όσο κι αν έψαχνε δεν εύρισκε ούτε μια νίκη που να δικαιολογεί το όνομά του. Για να το χλευάσει είχε θυμηθεί τον Ουρανό. Τον είχε εντυπωσιάσει όταν μαθητής διάβασε πρώτη φορά το όνομα του βυζαντινού στρατηγού ή αυτοκράτορα, δεν θυμόταν πια ακριβώς και δεν είχε σημασία. Αρκετές φορές σχεδόν χαμογελούσε με τη σκέψη του. "Αν ήμουν ουρανός θα είχα την Άρκτο μου, τη μικρή και τη μεγάλη, την Αφροδίτη μου, Αυγερινός το πρωί το βράδυ Αποσπερίτης, και τη Σελάνα μου, να γεμίζει [...]



April, Sara Teasdale

Mon, 16 Apr 2018 03:47:00 +0000

Λάμπουν οι στέγες απ' τη βροχή.Oι σπουργίτες πετώντας φλυαρούν,Και με μια απριλιάτικη φλύαρη χάρηΤα μικρά σύννεφα περνούν. Γκρίζες και γυμνές είναι ακόμη οι πίσω αυλέςΜ’ ένα ανάλλαχτο δέντρο μοναχά—Σίγουρη τόσο για την Άνοιξη δεν θα μπορούσα να 'μαιΕκτός από ότι, αυτό εντός μου τραγουδά. μτφρ.: ασημίνα λαμπράκουThe roofs are shining from the rain.The sparrows tritter as they fly,And with a windy April grace The little clouds go by.Yet the back-yards are bare and brownWith only one unchanging tree—I could not be so sure of SpringSave that it sings in me. allow="autoplay; encrypted-media" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/peAZXtI73Kg?rel=0" width="560"> © Assimina [...]



μολοντούτο(*)

Thu, 12 Apr 2018 08:25:00 +0000

Αν η γραφή είναι έκφρασηη συγγραφή κι έκδοσή της, επικοινωνίατότε η κριτική αναφορά αποτελεί το σημάδι μιας πρόσληψης των νοημάτων του γράφοντοςβάσει των ικανοτήτων του παραλήπτη να "βλέπει", ερμηνεύει, τοποθετείΜολοντούτο, η επικοινωνία ακόμη λείπειΔεν συμπληρώνεται παρά την ευτυχή στιγμή που κάποιος θελήσει να συνομιλήσει μέσα απότο δικό του γραπτό, με μέρος ή το όλον των σκέψεων, εικόνων, βιωμάτων, που παραθέτει ηγραφή-συγγραφή-έκδοση ενόςΚριτική κι επικοινωνία τελούνται με εργαλεία που διαθέτει ο καθένας: – προσωπικά: γνώση, ενσυναίσθηση, αντιληπτική ικανότητα, ικανότητα ανάπτυξης συγκριτικής και παραγωγικής σκέψης, επιδιώξεις, προθέσεις – αντικειμενικά: φιλοσοφία, επιστήμη, κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής του, κοινωνική θέση, τάσεις, κύκλοι σίγουρα και άλλα που δεν είμαι σε θέση να αριθμήσω(*)ο μεταφραστής του: ΦΡΑΝΚΕΣΤΑϊΝ, χρησιμοποιεί τη λέξη τόσες φορές που έχει κρεμαστεί στον τοίχο απέναντί μου, εκτελώντας δεξιά κι αριστερά από το καρφί της, αρμονικές κινήσεις στο ρυθμό ενός παλιού ξύλινου ρολογιού τοίχου με εκκρεμές και κούκο που επαναλαμβάνει στη διάρκεια μιας των ταλαντώσεων κάθε φορά από μια φορά τη λέξη: μολοντούτο - μολοντούτο - μολοντούτο για τις σκέψεις που αραδιάζω, υπεύθυνος είναι ο μεταφραστής του: ΑΝΕΜΟΔΑΡΜΕΝΑ ΥΨΗ της ΑΓΡΑ, με την εκτεταμένη για τις αναγνωστικές μου αντοχές σε αναλύσεις, εισαγωγή του, που προσφέρει υλικό να γεννηθούν παρατηρήσεις σκέψεις αναζητήσεις γνώση© Assimina [...]



Κυριακή του Πάσχα

Sun, 08 Apr 2018 04:11:00 +0000



                         Κυριακή του Πάσχα

χρόνια πολλά
σε σένα που μπαίνεις εδώ που και που
το δεις δεν το δεις, χρόνια πολλά

σε μένα που γράφω εδώ
ας κυλήσει η μέρα κι ας φέρει μόνο ένα ποίημα
όπως κι η (προ-)περσινή όπου η ευθυμία μου
κι η ανάγκη της ψευδαίσθησης έγραψε το πηρούνι του ήλιου

Χρόνια Πολλά!






                           
                          η ηλπισμένη



---

Σχόλια στη Μεγάλη Βδομάδα

ένα την ημέρα
όπως γράφτηκε έναν χρόνο πριν τη δημοσίευσή του
ολόκληρο στις Staxtes πατώντας στην εικόνα
εδώ με λίγες αλλαγές 

(image)
Σχόλια στη Μεγάλη Βδομάδα


© Assimina



Ο ξένος, Αλμπέρ Καμύ

Sat, 07 Apr 2018 16:11:00 +0000

  (αποσπάσματα) Μέσα στα καλοστοιχισμένα κυπαρίσσια που οδηγούσαν στους πράσινους λόφους κοντά στον ουρανό, μέσα σε τούτη την κόκκινη και πράσινη γη, τούτα τα λιγοστά κι όμορφα σπίτια, καταλάβαινα τη μαμά. Στον τόπο αυτό, το βράδυ θα πρέπει να μοιάζει με μελαγχολική ανακωχή. Μα σήμερα ο πληθωρικός ήλιος, που έκανε το τοπίο να σκιρτά, το γέμιζε απανθρωπιά και κατάθλιψη. Αυτό που με ενδιαφέρει τούτη τη στιγμή είναι να ξεφύγω απ’ το μηχανισμό, να μάθω αν υπάρχει διέξοδος από το αναπόφευκτο. Τίποτα, τίποτα δεν είχε σημασία, και ήξερα πολύ καλά το γιατί. Κι εκείνος το ήξερε. Από τα βάθη του μέλλοντός μου, σ’ όλη τη διάρκεια της παράλογης ζωής που είχα ζήσει, μια σκοτεινή πνοή ανέβαινε προς το μέρος μου μέσ’ από τα χρόνια που ήταν να ’ρθουν, κι η πνοή αυτή ισοπέδωνε στο διάβα της όλα όσα μου πρότειναν στα εξίσου ανύπαρκτα χρόνια που ζούσα. Για πρώτη φορά έπειτα από πολύ καιρό σκέφτηκα τη μαμά. Μου φάνηκε πως τώρα καταλάβαινα γιατί στο τέλος της ζωής της είχε διαλέξει έναν «αρραβωνιαστικό», γιατί είχε παίξει το παιχνίδι απ’ την αρχή. Εκεί πέρα, ακόμα κι εκεί, γύρω από το γηροκομείο όπου ζωές έσβηναν, το βράδυ έμοιαζε σαν μελαγχολική ανακωχή. Τόσο κοντά στο θάνατο η μαμά θα ’νιωσε λυτρωμένη κι έτοιμη να ζήσει απ’ την αρχή. Κανείς, κανείς δεν είχε το δικαίωμα να την κλάψει. Κι εγώ επίσης, ένοιωσα έτοιμος να ζήσω απ’ την αρχή. Θαρρείς και τούτη η τρομερή οργή με είχε εξαγνίσει απ’ το κακό, με είχε αδειάσει από ελπίδα, μπροστά σε τούτη τη νύχτα τη φορτωμένη σημάδια κι αστερισμούς άνοιγα την αγκαλιά μου για πρώτη φορά στην τρυφερή αδιαφορία του κόσμου. Έτσι καθώς τον ένοιωθα τόσο όμοιό μου, τόσο αδελφικό επιτέλους, αισθάνθηκα ότι ήμουν και είμαι ακόμα ευτυχισμένος. Για να συντελεστούν όλα, για να νιώσω λιγότερο μόνος, ένα μου μένει να ευχηθώ, να ’ρθουν πολλοί θεατές τη μέρα της εκτέλεσής μου και να με υποδεχτούν με κραυγές μίσους.εκδ.: Καστανιώτημτφρ.: Νίκη Καρακίτσου-Ντουζέ κ΄ Μαρία Κασαμπάλογλου-Ρομπλέν  © Assimina [...]



Μεγάλο Σάββατο

Sat, 07 Apr 2018 04:11:00 +0000


 Μ Σάββατο

πώς το κράτησες στην αγκαλιά σου κλαίγοντας και ξερνώντας το κορίτσι, μεγάλη μέρα;
Μ. Σάββατο: ν’ αναστηθεί και ν’ αγαπήσει χωρίς φόβο διάψευσης
κι οι εμετοί; νάταν δικοί μου; χαρά που με περιέχεις και θρήνος
ανοίξου· ανοίξου δες τι πληρώνω δες
21 και πως χωράν τόσα δεν στα λόγια της ψυχής σου;

ανάσταση σήμερα
η υποσχεμένη
ωραία βαίνει ο διακανονισμός
και τα κοινωνικά προφίλ φτιάχνονται με εκδηλώσεις
μη στριμωχτείτε μόνο
ας είμαι στη θέση που ταιριάζω

η υποσχεμένη


---


Σχόλια στη Μεγάλη Βδομάδα

ένα την ημέρα
όπως γράφτηκε έναν χρόνο πριν τη δημοσίευσή του
ολόκληρο στις Staxtes


© Assimina



Μεγάλη Παρασκευή

Fri, 06 Apr 2018 04:11:00 +0000

 
Μ. Παρασκευή


ένα κουτάβι ξενύχτησε ξέπνοο από μητέρα
κι η άνοιξη γκρεμίστηκε στο μπαλκόνι
καμιά ανάσταση οφειλομένη δε με συγκίνησε
τόσο που να διατηρήσω μνήματα να συνεφέρνω
κινδύνευα βλέπεις να πιστέψω

ήρθε φοβάμαι η στιγμή
αναπόφευκτο δυστυχώς, θα σε απογοητεύω
κορίτσι γεννήθηκα -δύσκολο -ξέρεις
και μνήμα για να κλάψω, δεν έχω
στόματα αποκτούν τα κοιμητήρια τούτες τις μέρες κι ουρλιάζουν
μόνη κάψα, ζωή περίλουστη μα περασμένη, η μήτρα
μ’ αυτή θα σε γεννώ μ’ αυτή και σ’ ανασταίνω

σιμά μου μη ζυγώνεις
γίνομαι διάβολος· θάνατος γίνομαι αυτές τις μέρες
κι ό,τι γεννάω, πόνος

τώρα μέριασε κι άσε με, εκείνους να ευχαριστήσω
που κακιά με βοήθησαν να γίνω, βοηθώντας τους ._

 (του ανθρώπου)


---


Σχόλια στη Μεγάλη Βδομάδα

ένα την ημέρα
όπως γράφτηκε έναν χρόνο πριν τη δημοσίευσή του
ολόκληρο στις Staxtes
εδώ με λίγες αλλαγές



© Assimina



ΛΙ, Νίκος Καββαδίας

Thu, 05 Apr 2018 18:11:00 +0000

– Το ευχαριστώ είναι πρόστυχη πληρωμή. Όταν δύο άνθρωποι ζούνε ο ένας με την ανάσα του άλλου δε χωράει πληρωμή.– Θα ξαναγυρίσω, της είπα.– Κανείς δεν γυρίζει. Ο καλός Δράκοντας κατεβαίνει στα σπίτια μας μονάχα μια φορά. Πολλοί δεν τον έχουν ούτε συναντήσει. Εγώ τον είδα.– Τότε γιατί δεν τον δένεις με σκοινί της Μανίλλα, να μη σου φύγει.– Όσοι τον αγγίσανε μίκρυνε. Έγινε ένα σκουλήκι ίσαμε το νύχι μου. Σκλαβωμένος δε μπορεί πια να κάνει καλό.© Assimina [...]



Μεγάλη Πέμπτη

Thu, 05 Apr 2018 04:11:00 +0000


 Μ Πέμπτη

υπεσχεμένη
η ανάληψη ή η σταύρωση;
τότε, η ανάσταση τι;
πάλι, εγώ έψαχνα μετοχές εις -ιμος
να δηλώνει κάτι που είναι δυνατό να γίνει, μια συναλλαγή ας πούμε
όλο μια συναλλαγή
υποσχόμενη
η σταύρωση είναι υποσχόμενη
η ίδια υπόσχεται…
βιάστηκα
δεν είχα υλικό στο νου μου…

υποσχέσιμη
την πέθανα την ελληνική

η διαχειρίσιμη

---

Σχόλια στη Μεγάλη Βδομάδα

ένα την ημέρα
όπως γράφτηκε έναν χρόνο πριν τη δημοσίευσή του
ολόκληρο στις Staxtes
εδώ με λίγες αλλαγές


© Assimina



τα μπλουζ της Μ. Τρίτης

Tue, 03 Apr 2018 16:11:00 +0000



 τ’ αγόρια ναι τ’ αγόρια κύριε ζητάνε ναι ζητάνε φιλί ζητάνε ψωμί μια δαγκωνιά στο χείλι κύριε ναι μια δαγκωνιά στο χείλι κι έπειτα ναι έπειτα κλαίνε κύριε ναι κλαίνε να τους πεις πως το χάρηκα ναι το χάρηκα κι ανεβαίνουν ναι ανεβαίνουν πάνω σου και ζητάνε ναι ζητάνε να τους πεις πως είναι ωραίοι ναι ωραίοι πες πες τους πες πες τους είσαι είσαι είσαι ωραίος κύριε είσαι ναι κι έπειτα ναι έπειτα γνέθουν τα κορίτσια γνέθουν γνέθουν τα στάχυα απ’ τα μαλλιά τους ναι τα μαλλιά τους και ράβουν τις τρύπιες κοιλιές τους ναι τις τρύπιες κοιλιές τους κεντούν με το κριθάρι τα σχισμένα ρόδα τους ναι τα ρόδα τους τη παρθενιά τους δένουν ναι δένουν με μέλι κι αγκάθια κύριε ναι μέλι κι αγκάθια κι ω κύριε πόσο ωραίοι ναι πόσο ωραίοι είσαστε ναι είσαστε ναι είσαστε κι ο ήλιος χάνεται στα μάτια τους κύριε ναι χάνεται χάνεται γιατί γίνανε γριές με σχισμένα ρόδα ναι ρόδα κι ω μάννες ναι μάννες με τρύπιες κοιλιές και μάτια κουμπιά ναι κουμπιά ω I bet you made it yes you made it sir I bet you won sir yes you won I bet you made it sir you owe me yes you owe me a hundred sir a hundred ναι εκατό εκατό χαμόγελα από μάτια και χείλη λαγού και μια καρδιά ναι καρδιά μια καρδιά από έβενο κύριε ναι έβενο-

I bet you I bet you made it sir yes you made it…



 αυτόματη γραφή στον ήχο του: Roadhouse Blues, The Doors

© Assimina



Μεγάλη Τρίτη

Tue, 03 Apr 2018 04:11:00 +0000


 Μ. Τρίτη

η από τας γραφάς συγχωρεμένη να αντέχει τις ύβρεις άλλων
η υπομένουσα

εκείνη που συγχωρήθηκε ώστε να μπορεί να υπομένει
να υπομένει, να σηκώνει τις αμαρτίες, όχι, τις ύβρεις
εις βάρος των γυναικών, της διαφορετικότητας

μου λείπει ένα ισχυρό ρήμα κι ένας εξακολουθητικός μέλλοντας για να εκφράσω
τη σκέψη μου πάνω στην Κασσιανή, τη Μαγδαληνή, την πόρνη, τις πόρνες και
την άνθρωπο-γυναίκα την κατά τα ειωθότα και κοινωνικές συμβάσεις τηρούσα
τους κανόνες της διαβίωσης

η εμπιστευμένη

---

Σχόλια στη Μεγάλη Βδομάδα

ένα την ημέρα
όπως γράφτηκε έναν χρόνο πριν τη δημοσίευσή του
ολόκληρο στις Staxtes
 


© Assimina



Του πολέμου, Νίκος Καββαδίας

Mon, 02 Apr 2018 18:11:00 +0000


Θυμόμουνα κάποιον πριν πολλά χρόνια
σ' ένα σπίτι με πολύ κόσμο στην Αθήνα.
Πριν προλάβουν να μάς συστήσουν, μ' αγ-
κάλιασε και με φίλησε. Μου θύμισε ένα
γλέντι μας στη Νέα Υόρκη (ακόμη δεν
έχω πάει σ' αυτή την πολιτεία), τα τραγού-
δια μου, που του 'χα διαβάσει χειρόγραφα,
τις γυναίκες που πήγαμε μαζί τους. Φύγα-
με μαζί και συνεχίσαμε το γλέντι αλλού.
Το πρωί φιληθήκαμε και χωρίσαμε. Πρώ-
τη φορά τον έβλεπα στη ζωή μου. Και τε-
λευταία. Μόνο τους λογικούς δεν μπορείς
να πείσεις -- ούτε να σε πείσουν.



© Assimina



Μεγάλη Δευτέρα

Mon, 02 Apr 2018 04:11:00 +0000


 Μ. Δευτέρα

η αστραποκαμένη η κατακεραυνωμένη:
η εισαγωγή στην τιμωρητικότητα

η τιμωρία του μη υποκύπτοντος
η τιμωρία και η υποτακτικότητα
τιμωρία στην άρνηση εκπλήρωσης/υποταγής: θάνατος
η προεισαγωγή, με άλλα υποκείμενα και παθόντες, στην τελική πράξη: Σταύρωση
η μη τελούσα τις προϋποθέσεις της επιθυμίας, τιμωρείται
όπως θα τιμωρηθεί κι ο ίδιος από τον πατέρα του

ο Υιός στο ρόλο του Πατρός αυτού
ο Υιός που λάτρεψε τον Πατέρα αυτού
Ιησούς και το σύνδρομο της Στοκχόλμης

η προεισαγώμενη

---


Σχόλια στη Μεγάλη Βδομάδα

ένα την ημέρα
όπως γράφτηκε έναν χρόνο πριν τη δημοσίευσή του
ολόκληρο στις Staxtes
 



© Assimina



Κυριακή των Βαΐων

Sun, 01 Apr 2018 04:11:00 +0000


των Βαΐων

τόσα Ἵνα
άλλο τι παρά:
συναλλαγή αρχομένη
κολακεία εκπληρούμενη
Ωσαννά μωρό μου!
κι η είσοδος στην πύλη: μνησικακία
εξασφαλιζόμενη εις βάρος
των μη διαπλεκομένων

[μικρός σερίφης
λούκυ λουκ
τσε γκεβάρα
τρία στάδια που το ένα ετοίμαζε το άλλο]

η εκπληρούμενη

---

Σχόλια στη Μεγάλη Εβδομάδα

ένα την ημέρα
όπως γράφτηκε έναν χρόνο πριν τη δημοσίευσή του
ολόκληρο στις Staxtes




© Assimina



Cherry White, Ντόροθι Πάρκερ

Sat, 31 Mar 2018 19:25:00 +0000


Δεν βλέπω ποτέ πράγμα ομορφότερο από αυτό -
Της κερασιάς ένα κλαδί να γίνεται την Άνοιξη λευκό -
Αλλά αυτό που σκέφτομαι είναι, «τι ευτυχία θάταν αυτή
να με κρεμάσουν από ένα ανθισμένο δεντρί.»
(2017)


Ποτέ δεν είδα ομορφότερο πράγμα απ’ αυτό-
Της κερασιάς ένα κλαδί να γίνεται την Άνοιξη λευκό -
Μα σκέφτομαι ετούτο, «πόσο θάμουν ευτυχισμένη
σ’ ένα τέτοιο ανθισμένο δέντρο κρεμασμένη.»
(2015)

 απόδοση Ασημίνα Λαμπράκου


Cherry White
I never see that prettiest thing-
A cherry bough gone white with Spring-
But what I think, “How gay ‘twould be
To hang me from a flowering tree.”




(image)
Νυμφαία, Ροδόπης
η κερασιά σκέπει το μουσουλμανικό κοιμητήριο


© Assimina



Σάββατο του Λαζάρου

Sat, 31 Mar 2018 04:11:00 +0000



 Σάββατο του Λαζάρου

κάτι οφείλει να αναστηθεί
να εφεύρουμε την άνοιξη
ίσως γι αυτό γκρεμίστηκαν τόσα σύννεφα έξω απ’ το παράθυρο
κι ένα κουτάβι ξενύχτησε ξέπνοο από μητέρα

η οφειλόμενη

 ---

Σχόλια στη Μεγάλη Βδομάδα
ένα την ημέρα
όπως γράφτηκε έναν χρόνο πριν τη δημοσίευσή του
ολόκληρο στις Staxtes


© Assimina



epiphany

Wed, 28 Mar 2018 07:11:00 +0000

Είχαμε μπει Κηφισιά από Ζεφύρι για μουσείο Γουλανδρή. Το πούλμαν προχωρούσε σε έναν από εκείνους τους δρόμους του προαστίου, με τις αψίδες από τα ψηλόλιγνα δέντρα· ίσως η Λεβίδου, μπορεί και κάποιος από τους πιο στενούς δεξιά αριστερά της. Ο Αστέρης περπάτησε όλο το διάδρομο του λεωφορείου έως μπροστά το μεγάλο τζάμι. Στερέωσε τα χέρια του στα καθίσματα· κοίταγε. Μια στιγμή γύρισε. Τα μάτια του έλαμπαν· έλαμπαν αλλιώς από ότι συνήθιζε: τι όμορφα κυρία! Τι Αστέρη; Τα δέντρα, κυρία. Κοίταξε τι όμορφα! Επέστρεψε το βλέμμα του να τα κοιτάζει.Το έφερε στο νού μου εκείνη η σκόνη χθες, όπως κίτρινη απλωνόταν σε όλο το μήκος του ορίζοντά μου βόρεια και βορειοδυτικά. Σκέφτηκα εκείνα τα ψηλόλιγνα δέντρα: σκεπασμένα το ύφασμά της να λυγίζουν στο πέρασμα του ανέμου μέσα από τα κορμιά και τα χέρια τους. Φλαμουριές: να μοιάζει το πάνω των φύλλων τους όπως το κάτω των φύλλων της λεύκας έξω απ' το παράθυρό μου· από 'κείνη τη σκόνη. Τη σκόνη που γέμισε κίτρινο το καπάκι της κατσαρόλας και της γλώσσας μου.Στο Ζεφύρι οι δρόμοι είναι γυμνοί. Ειδικά αν είσαι στη μεριά κοντά στους μαχαλάδες, τη μεικτή. Οι άνθρωποι οι γεννημένοι εκεί, δεν θα δουν ποτέ τα ασφάλτινα ποτάμια σκεπασμένα δέντρα στις όχθες τους, παρά αν κάποτε ανοίξουν την πόρτα και βγουν από τα όρια της γειτονιάς τους. Μεγαλώνουν συνεπαρμένοι από το τσιμέντο και των ήχο των παιχνιδιών τσακισμένο πάνω του ._ (μικρές ιστορίες)γραμμένο και δημοσιευμένο στο φβμια μέρα που η προηγούμενή τηςείχε κι εκείνη πνιγεί στη ρυπαρήκίτρινη σκόνη την υποσαχάριαόπως κι η σημερινή η δική μου. ρυπαρή γιατί στη διαδρομή τηςως εδώ έγινε ο φέρων οργανισμόςόλων των ρύπων του  πολιτισμού χάνοντας την αρχική στέρεη ξηρή μορφή του δικού της πολιτισμού.© Assimina [...]



τη ζωή

Sat, 24 Mar 2018 05:17:00 +0000


να τη νοιώθεις στα χέρια σου να λαχανιάζει κι εσύ να συνεχίζεις
πάντα να συνεχίζεις


© Assimina



Ψυχή στον πάγο, Έλντριτζ Κλήβερ

Wed, 21 Mar 2018 18:16:00 +0000



"Εγώ, ο Μαύρος Ευνούχος, που έχω χάσει τους Όρχεις μου, περπάτησα τη γή με το Μυαλό μου κλειδωμένο στην Κατάψυξη. Μπορούσα να σκοτώσω ένα μαύρο , άντρα ή γυναίκα, όπως θα σκότωνα μύγα. Αλλά για τον λευκό, μάζευα χίλιους τόννους μπαμπάκι την ημέρα. "
σελ. 187

«Πού ακούστηκε μια κοινωνική έκρηξη να γίνεται ευγενικά; Προσπαθείτε να περιορίσετε τον Μαύρο μέσα σε ένα γκέτο και να τον υποβάλετε σε όλες τις άδικες συνθήκες που χωράει ο νους. Όταν όμως φτάσει στο μη παρέκει, θέλετε να ξεσπάσει ευγενικά! Θέλετε να εξεγερθεί σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού που κάποιος άλλος έχει επινοήσει». Και αλλού: «Κάθε φορά που κάποιος υποδουλώνεται ή του στερείται η ελευθερία με οποιονδήποτε τρόπο, τότε αυτός ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να καταφύγει σε οποιαδήποτε μέθοδο είναι απαραίτητη ώστε να επανακτήσει την ελευθερία του».

Ή, πάλι: «Έρχεται κάποιος σπίτι σου και αν είναι λευκός και θέλει να είναι βάναυσος μαζί σου, εσύ είσαι μη βίαιος, σου βάζει τη θηλιά στο λαιμό κι εσύ είσαι μη βίαιος […] Θα δεχόμουν τη μη βία, αν ήταν συνεπής και λογική. Αν όλοι και πάντα ήμασταν μη βίαιοι. […] Ποτέ όμως δεν θα δεχτώ κανενός είδους μη βία, εκτός κι αν όλος ο κόσμος είναι μη βίαιος. Αν κάνουν την Κου Κλουξ Κλαν να είναι μη βίαιη, θα είμαι μη βίαιος. […] Οι μοναδικοί σε αυτή τη χώρα στους οποίους ζητείται να είναι μη βίαιοι είναι οι Μαύροι».

Malcolm X
Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός, 1971
μετάφραση: Κώστας Γαλανόπουλος



© Assimina



Ρίλκε, Χοροί θανάτου

Tue, 20 Mar 2018 06:40:00 +0000



 Ρίλκε, Χοροί θανάτου


Το αυγουστιάτικο πρωινό με προσπέρασε χρυ-
σοπόδαρο.
Ήμουν ξαπλωμένος μέσα στα σγουρά, γυα-
λιστερά μούσκλια και παρακολουθούσα το διάβα
του. Είδα τις φωτεινές πρασινωπές αντανακλά-
σεις που έριχνε πάνω στο ασημόλευκο χαλίκι, λες
και σκορπούσε απλόχερα γύρω του κρυστάλλους
μαλαχίτη. Και αφουγκράστηκα το ανάλαφρο βή-
μα του, που ξυπνούσε τα έκπληκτα λουλούδια α-
πό το μακρύ, γλυκύ ύπνο τους.
Άνοιξα διάπλατα τα χέρια μου και έστρεψα το
βλέμμα ψηλά, στις φουντωτές κορφές των δεν-
τρων, που λικνίζονταν απαλά πέρα δώθε, πέρα
δώθε, όμοιες με πελώριες σκούπες που είχαν βαλ-
θεί, θα ’λεγες, να κάνουν τον γαλάζιο ουρανό να
λάμψει από πάστρα. Κι ας ήταν αυτός τόσο δι-
αυγής και λαμπερός!

(απόσπασμα από το:
Σκίτσα του λυκόφωτος βγαλμένα
από τις μέρες μας

Ι
Κι όμως τελικά στο θάνατο

μικροδιήγημα από τη συλλογή με γενικό τίτλο:
Rainer Maria Rilke, αυτός που σκότωσε το δράκο και άλλα διηγήματα)






-
καθώς το διάβαζα χθες, μέσα στο υγρό, μουντό, βαρύπνοο δειλινό στην πλατεία,
πέρναγε εντός μου λαμπυρίζον.




© Assimina



η βροχή έλιωνε τη νύχτα

Mon, 19 Mar 2018 20:06:00 +0000



υγρή κρατούσα τη νύχτα
στη χούφτα μου
πάνω στο πλαστικό του τιμονιού που
μούσκευε αγωνία


ολόκληρο στις Staxtes πατώντας στην εικόνα

(image)
Η βροχή έλιωνε τη νύχτα




© Assimina



σκέψεις μάς γεμίζουν

Sun, 18 Mar 2018 07:12:00 +0000


σκέψεις μάς γεμίζουν φερμένες από τους ανέμους που μάς άγγιξαν κάποτε
εκεί παιδευτήκαμε να μεγαλώσουμε ασκεπείς στο μέλλον που θα μάς όριζε στα στερνά μας που όμως φωτίζεται και λάμπει ακριβώς κάτω από εκείνους τους ανέμους

 θέλει κόπο κι άρνηση προσωπική μεγάλη να μπορέσεις να δεις τον κόσμο κι από άλλη μεριά από εκείνην που έχεις ό ίδιος σημειώσει πώς ανήκεις ή πώς σε αδίκησε, πώς μάχεσαι ενάντια και λοιπά
παράδειγμα ας φέρουμε:
να δεις πώς εκείνο που κληρονομούμε είναι οι αδεξιότητες των γονιών, οι ελλείψεις τους
πώς την εξουσία στην τάξη δεν την έχεις εσύ παρά οι μαθητές σου
πώς οι μαθητές σου του πρώτου θρανίου είναι οι άλλοι που κάποτε κατοικούσαν τα χαμηλά έδρανα της τελευταίας σειράς και που τώρα, μετανάστες βρίσκονται στα πρώτα έδρανα, διεκδικώντας την ανυπαρξία του βλέμματός σου όπως έκανες τότε παλιά, καθώς ακουμπισμένη στα πρώτα έδρανα, σάρωνες οπτικά τα τελευταία
μετανάστες και των πρώτων καθισμάτων, στα τελευταία
ικέτες του βλέμματός σου που τους στέρησες όπως τους θεώρησες δεδομένους

θέλω να πω, από την πλευρά των ανέμων που με άγγιξαν,
εξουσίες υπάρχουν ένθεν κι ένθεν
μετακινούμενες κι αλληλοεπηρεαζόμενες
πάντα



© Assimina



Τ. Κ. Παπατσώνης, ΕΣΤΙΑ

Sat, 17 Mar 2018 08:44:00 +0000


ΕΣΤΙΑ

Ή είσοδό μου στο σπίτι σου, είσοδο τής φιλίας
πού επισκέφτεται τήν φιλία. Τής πρώτης θύρας
ή διάβαση, μόνη, μέ διαθέτει πρός τά εκεί.
Του μικρού κήπου τό αντίκρυσμα, χαιρετισμός
πρώτος. Τής μέσα θύρας τό άνοιγμα, ή είσοδό μου
καί πάλι πίσω μου τό κλείσιμο, είναι ή οριστική
διάβαση μεταξύ τού ασταθούς καί του ευσταθούς.
Τά χλιαρά ρεύματα στό μεσοσκόταδο πού μέ υποδέχονται
είναι τ’ αγγέλματα θερμής καρδιάς, πού κάπου μέσα
χτυπά, χτυπώντας αναμένει. Ή συνάντηση
μέ τούς δικούς σου, πού εξίσου είναι καί δικοί μου
δείχνει τήν αδερφότητα. Θωπείες δέν έχει.
Ούτε εναγκαλισμούς. Ούτε ασπασμούς.
Αλλά όλα υπάρχουν, είναι τής ψυχής. Ευλογημένες
οί ώρες πού κάτου από τήν στέγη σου μού έχουν ορισθεί.
Επιφυλάσσεις γιά τό τέλος τό μεγάλο δώρημα,
τήν έλευσή σου, τή συνάντησή μας, πού, άν ήτο έξω
τής μυστικής χλιδής τού σπιτιού σου, θάτον
σάν πράγμα άπρεπο, όχι τό συνάδον
στήν ύπαρξή σου, ύπαρξη τής Εστίας, όχι τού Υπαίθρου.


(αντιγραφή απο το διαδίκτυο
με χρήση  ABBYY Screenshot Reader
και αλλαγή στο μοτονικό, δυστυχώς, όπου χρειαζόταν)




© Assimina