Subscribe: ΑΡΙΣΤΟ-ΤΕΛΕΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
http://aristotlewomen.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: ΑΡΙΣΤΟ-ΤΕΛΕΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

ΑΡΙΣΤΟ-ΤΕΛΕΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ





Updated: 2018-03-06T00:40:24.265+02:00

 



Αναχώρηση

2014-04-06T22:47:20.336+03:00

(image)
Αναχώρηση

Βήματα ακούσιας αναχώρησης.
Ικετευτικοί ψίθυροι
για επ' αόριστον αναβολή.
Μάτια υγρού φόβου.

Σκέπασέ με, κρυώνω.



Η ζωή κι ο Έρωτας!

2012-10-16T22:44:10.995+03:00

Ναι! Δεν ασχολούμαι πια πολύ με το blog..
Ωστόσο, δεν παύει να είναι ένας δημόσιος χώρος που δίνει το βήμα να μιλήσεις.

Να μιλήσεις για τα σημαντικά! 
Για τα γνήσια!

Πέρα από οικονομικές κρίσεις, πέρα από τη συμβατική μας βόλη...Πέρα από τα πλάνα  και τα σχέδια μας!

Έρωτες ελέγχου, γάμοι ανασφάλειας, έρωτες θανάτου..

Κι εκεί μέσα...άνθρωποι που παλεύουν... ΄'Ανθρωποι που νικούν! Άνθρωποι που ηττούνται (κι αν υπάρχει αυτή η λέξη σε αυτό το χρόνο)..

Έχουμε καταλάβει ότι είναι δώρο να μπορούμε να παρακολουθούμε αυτές τις πορείες  και να τις κρίνουμε?

Και να θαυμάζουμε! Να σεβόμαστε! Να αναθεωρούμε! Να ερωτευόμαστε...τις σκέψεις και τους ανθρώπους γύρω μας.
 Και να βλέπουμε το παλιό ως καινούριο...

Ακόμη κι αυτό...είναι δώρο!!







Για ένα κομμάτι σαπισμένο κρέας!

2012-05-18T14:57:33.188+03:00

(image) Περπατώ αμέριμνη στο δρόμο, δύο η ώρα το μεσημέρι. Ξαφνικά, έξω από ένα σούπερ μάρκετ, ακούω φωνές. Σταματώ και βλέπω έναν άντρα με μία γυναίκα να έχουν πιαστεί στα χέρια για μια σακούλα με σκουπίδια. Και οι δύο Έλληνες! (Όχι ότι θα άλλαζε κάτι αν ήταν ξένοι...αλλά, γαμώτο!!!!!! Η κατάσταση μας συνήθισε σε αυτήν την απάνθρωπη εικόνα να προσθέτουμε, χωρίς ενοχές, ανθρώπους με πιο σκούρο χρώμα!! Άλλο θέμα που ας μην ανοίξω τώρα)...
Αρχίζει η γυναίκα να φωνάζει βοήθεια. Πάω κοντά και προσπαθώ να ηρεμήσω τα πράγματα. Ο  άντρας κάνει πίσω και μου λέει: "δεν τη χτύπησα, δεν την έβρισα". "Το ξέρω", απαντώ. "Ας ηρεμήσουμε όμως λίγο".
"Θα καλέσω την αστυνομία", λέει η γυναίκα και κατευθείαν τηλεφωνεί στην άμεσο δράση και παρακαλεί να έρθει κάποιος γιατί "μου όρμηξε ένας να μου πάρει τα πράγματά μου".
"Περιμένετε" μου λέει ο άντρας, "σας παρακαλώ, να πείτε ότι δεν την έδειρα".
"Ρε παιδιά, ας ηρεμήσουμε να δούμε τι έγινε. Υπάρχει κάποια λύση σίγουρα", λέω εγώ...

Κάτω κείτεται η σακούλα ξεσκισμένη. Περίεργη, κοιτώ να δω τι στην ευχή τόσο πολύτιμο περιέχει. Ανάμεσα σε χαρτιά τουαλέτας, φλούδες από λεμόνι και αποτσίγαρα, βλέπω το θησαυρό: ένα μαύρο, σαπισμένο κομμάτι κρέας!

Και το χειρότερο! Ντρέπομαι που το λέω: είχα μόνο 3 ευρώ επάνω μου, όχι αρκετά για δύο όχι σαπισμένα κομμάτια κρέας! Μοίρασα τα τρία ευρώ στους δύο και είπα: "ίσως αυτό να βοηθήσει λίγο την κατάσταση".
Με κοίταξαν και οι δύο και για κλάσματα δευτερολέπτου έγινε ησυχία. Μετά, μαγικά, ο καβγάς ξαναφούντωσε και αισθάνθηκα ότι πλέον δε μου έδιναν θέση σε αυτό.

Έφυγα άπραγη, με φρικτό πόνο στομάχι..τους άφησα να μαλώνουν και να βρίζει ο ένας τον άλλον..

Μετά από αυτό, ας έρθει όποιος πολιτικός θέλει να μου μιλήσει για ελπίδα της χώρας. Πλέον, ξέρω: ένα κομμάτι σαπισμένο κρέας!





Η σιωπή της Πηνελόπης

2012-04-27T21:57:35.100+03:00

Θα ξεκινήσω την ιστορία από το τέλος. Σαν σήμερα, το 1941, στις 27 Απρίλη, ενώ τα Γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα, η Πηνελόπη Δέλτα πίνει το δηλητήριο που κουβαλούσε πάντα μαζί της και ξεψυχάει πέντε μέρες αργότερα, λέγοντας στα παιδιά της : “Παιδιά μου, ούτε παπά, ούτε κηδεία. Παραχώστε με σε μια γωνιά του κήπου, αλλά μόνο αφού βεβαιωθείτε ότι δεν ζω πια. Φροντίστε τον πατέρα σας. Τον φιλώ σφιχτά. Π.Σ. Δέλτα». Στην ταφή της, στον κήπο της Κηφισιάς, ιερουργεί μόνος ο παλιός φίλος Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος. Επάνω στον τάφο της χαράχτηκε μόνο η λέξη «Σιωπή». Ένας ανατρεπτικός θάνατος, μια ανατρεπτική ταφή, για μια μοναδική γυναίκα. Μια γυναίκα που γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1874 και μεγάλωσε μέσα στην πλούσια, κλειστή Ελληνική παροικία της Αλεξανδρείας. Ήταν τρυφερή κι ευαίσθητη, από παιδί κι αυτό την δυσκόλευε να προσαρμοστεί στις αυστηρές αρχές ανατροφής της οικογένειας Μπενάκη. Το 1882 η οικογένειά της φεύγει από την Αίγυπτο κι εγκαθίσταται στην Ελλάδα. Το 1895 στα 21 της παντρεύεται τον Φαναριώτη επιχειρηματία Στέφανο Δέλτα. Ένας γάμος που εξυπηρετούσε καθαρά και μόνον τις επιχειρηματικές φιλοδοξίες του πατέρα της. Ο Στέφανος Δέλτα, με την πλούσια Φαναριώτικη μόρφωσή του, αν και όπως αργότερα η ίδια θα περιγράψει τη σχέση της , είναι απόμακρος και τυπικός, παίζει καθοριστικό ρόλο στην πνευματική εξέλιξη της Πηνελόπης. Αυτός την φέρνει σε επαφή με τα πρωτοποριακά πνευματικά ρεύματα της εποχής και τους δημοτικιστές. Με τον Δέλτα, η Πηνελόπη απέκτησε τρεις κόρες, τη Σοφία, τη Βιργινία (γιαγιά του Παύλου Α. Ζάννα) και την Αλεξάνδρα. Μετά την Εθνική καταστροφή του 1897 και την επιστροφή του Στεφάνου Δέλτα από τον πόλεμο, η οικογένεια επανεγκαθίσταται στην Αλεξάνδρεια. Εκεί το Φεβρουάριο του 1905, η Πηνελόπη Δέλτα γνωρίζει τον έναν και μοναδικό έρωτα της ζωής της, τον Ίωνα Δραγούμη που είχε μετατεθεί εκεί ως υποπρόξενος. «Και τότε ήλθε ο κυκλώνας, που σάρωσε τα πάντα... και με ανέβασε σε άλλους κόσμους υπερκόσμιους». Με αυτά τα λόγια αποτύπωσε την πρώτη τους επαφή στο ημερολόγιό της. Τo 1905, η Πηνελόπη Δέλτα ήταν 31 ετών, παντρεμένη με τον Στέφανο Δέλτα και μητέρα τριών κοριτσιών. Ο Ιων ήταν 26 ετών, είχε μόλις δ[...]



μπλε

2012-04-02T23:46:48.832+03:00

Ήσουν πάλι εκεί σήμερα . Από μακριά σε είδα , να κινείσαι, να χορεύεις σχεδόν ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Νεύματα, χειρονομίες, απότομες, νευρωτικές που έκοβαν την άσφαλτο σε χίλια κομμάτια. 'Υστερα ο δρόμος έγινε μπλε σαν τα μάτια σου και καθώς γλιστρούσε το κέρμα στο χέρι σου, άγγιξα την παγωνιά της ζωής σου. [...]



Αλληλεγγύη: μια παρεξηγημένη έννοια…

2012-03-13T17:31:32.372+02:00

Αν και το τελευταίο καιρό, το blog των Αριστο-τέλειων γυναικών έχει πέσει σε αδράνεια, γεγονότα των ημερών προβληματίζουν σε σημείο να ξυπνάμε από το λήθαργό μας και να τα σχολιάζουμε, να τα αναλύουμε και να τα «ερμηνεύουμε» με τη δική μας αριστο-τέλεια ματιά. Πολύς λόγος γίνεται για την αλληλεγγύη, τελευταία. Λόγω της φτώχειας που έχει πλέον εξαπλωθεί σα μεταδοτική ασθένεια σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, δημόσια πρόσωπα έχουν μπει στη διαδικασία να συνεισφέρουν ό,τι θεωρούν χρήσιμο στο δύσκολο αγώνα της βιοπάλης των εργατικών και κατώτερων (λαϊκών) στρωμάτων. Κάποιες από αυτές τις δράσεις αλληλεγγύης γίνονται με ταπεινότητα, δεν πρωθούνται από τα Μ.Μ.Ε. και –εντέλει- δέχονται την αναγνώριση και το καλωσόρισμα από ανθρώπους που είναι οι δέκτες αυτών. Κάποιες άλλες, ωστόσο, όχι μόνο δε γίνονται δεκτές αλλά προκαλούν τη θυμωμένη αντίδραση και τα βίαια ξεσπάσματα ομάδων που εμπεριέχονται σε ένα μαζικότερο πλήθος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των τελυταίων ημερών η διοργάνωση συναυλιών αλληλεγγύης από τον κύριο Νταλαρά, η οποία προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και διαλόγων (και μίας πολύ καλής διαφήμισης επίσης). Δε θα σταθώ, ωστόσο στο παράδειγμα αυτό ή σε άλλα παρόμοια, γιατί α) σε όλους λίγο-πολύ (μάλλον περιέργως πολύ) είναι γνωστά και β) γιατί εντέλει τέτοιου είδους κοινωνικά γεγονότα υπερβαίνουν τα άτομα ή τις ομάδες. Θα σταθώ γενικότερα στην έννοια και το νόημα της αλληλεγγύης. Σύμφωνα με το διαδικτυακό λεξικό (ΒΙΚΙΛΕΞΙΚΟ), η λέξη αλληλεγγύη σημαίνει το «το ηθικό καθήκον, η υποχρέωση που έχουν τα μέλη μιας ομάδας να αλληλοϋποστηρίζονται και να αλληλοβοηθούνται». Επομένως, τα βασικά συστατικά στοιχεία της αλληλεγγύης είναι το ηθικό καθήκον, η ομάδα και η αλληλοβοήθεια. Ηθικό καθήκον νιώθει κανείς όταν θεωρεί ότι χρωστά σε κάποιον κάτι ή ότι συμβαίνει μια αδικία, στην οποία η συμμετοχή του θα μπορούσε να είναι επανορθωτική. Το ηθικό καθήκον είναι ένα αίσθημα που πηγάζει από το αξιακό σύστημα του καθένα μας και την ανάγκη μας να θέσουμε σε εφαρμογή αυτές τις αξίες για το δικό μας αλλά και συνολικό καλό. Επομένως, δε γίνεται να κρίνει κανείς αν είναι σωστό ή όχι να νιώθει ένας τρίτος το ηθικό καθήκον να συνεισφέρει στις προσπάθειες μ[...]



Ω έλατο ... καθόλου δε μ' αρέσεις

2011-12-29T21:14:21.722+02:00

(image)
Οι μπάλες εξοργιστικά κόκκινες,
και απειλητικά λαμπερές,
και τα μάτια μου πολύ κουρασμένα
για ν' αντέξουν τόση λάμψη.
Το χαμόγελο του Άγιου Βασίλη,
φανερά πλέον ειρωνικό,
σαν το ήξερε πως θα με έφτανε στα όρια μου,
πριν καλά καλά έρθει ο νέος χρόνος.
Μόνο το σπασμένο ξύλινο ελαφάκι,
μοιάζει να καταλαβαίνει.
Νομίζω πως ήρθε η ώρα να τραβήξω την πρίζα,
και να σβήσουν τα λαμπάκια μια για πάντα.



πες μου τι φοβάσαι στις γιορτές...

2011-12-23T21:56:58.908+02:00

width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/IAW5mM-jwho" frameborder="0" allowfullscreen="">

πες μου τί φοβάσαι στις γιορτές...

φοβάσαι και συ τα κίτρινα φωτάκια που κρέμονται στα σκονισμένα κάγκελα των σπιτιών ;

σε τρομάζουν οι χαμογελαστοί κoκκινοφορεμένοι άγιοι στις στέγες;

κοίτα τους.. ανεβοκατεβαίνουν σε φωτεινές σκάλες χωρίς να φτάνουν ποτέ στην Καισαρεία.

και κεινα τα πλαστκά έλατα τόσο φορτωμένα τα καημένα που μου έρχεται να βγάλω όλο αυτό το φορτίο από πάνω τους, να τα ελευθερώσω.

Ασε πια τα κάθε λογής ελάφια και ελαφάκια ... λίγο στραπατσαρισμένα από την ταλαιπωρία και την πολυκαιρία με σπασμένα ποδαράκια ή ξεβαμμένα ματάκια.

Και οι γλυκανάλατες αμερικάνικες μπαλάντες στο ραδιόφωνο - εξοργιστικά μελό και εξοργιστικά πασπαλισμένα με χρυσοσκονη.Όλα.

Και οι άνθρωποι που χαίρονται χωρίς να είναι χαρούμενοι αλλά επειδή η περίσταση το επιβάλλει και ξοδεύουν τα χρήματά τους σε άχρηστα δώρα που θα χαρίσουν σε όσους αγαπούν ή πρέπει να αγαπούν επειδή και πάλι η περίσταση το ορίζει.

Και μετα όταν σβήσουν τα φώτα της γιορτής θα είναι οι νύχτες πιο σκοτεινές από πρίν...

Πες μου τί φοβάσαι στις γιορτές ...

υ.γ. η ανάρτηση προβάλλεται σε επανάληψη ...γιατί εξακολουθώ να φοβάμαι τους άγιους βασίληδες στις στέγες και τα σκονισμένα ελαφάκια... και να παθαίνω αλλεργία με τη χρυσόσκονη.




Πόνος και αγάπη

2011-12-17T02:32:41.454+02:00

Ιδέες που ενσαρκώνονται σε ξένα κορμιά. Οικεία σώματα που είναι μακριά.. Περπατώ, χαμένη. Ψάχνω στο βλέμμα των άλλων το βλέμμα μου ..το βλέμμα σου. Άλλαξα το σεντόνι που κοιμόμουν. Με ενοχλούσε η ανάσα που ακουγόταν δίπλα μου. Άλλαξα το θέλω μου για σένα... Με ενοχλούσε η ιδέα που δεν ακούω πλέον μέσα μου. Με μάτια θολά, βλέπω καθαρά. Και δεν σε βρίσκω πουθενά εκεί. Αξίζω τον πόνο? Ναι. Απόλυτα. Αξίζω ό,τι μεγάλο και αληθινό υπάρχει. Περπατώ χαμένη. Μια ακόμη απουσία... src="http://www.youtube.com/embed/7PqH6AsQgIw" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420">[...]



Βρε το φουκαρά ;

2011-10-25T21:21:32.380+03:00

Ακόμα μια σχολική γιορτή σήμερα. Ήταν όλα όπως κάθε χρόνο.Ομιλίες επετειακές,βαριεστημένοι έφηβοι που έριχναν λοξές ματιές στα κινητά τους. Οι γυναίκες της Πίνδου- ανάμεσά τους και η γιαγιά μου- ηρωίδες στον τοίχο του αμφιθέατρου και η Σοφία Βέμπο να εμψυχώνει τα παιδιά της Ελλάδος . Η φωνή του Μάνου Κατράκη να διαβάζει από το Άξιον Εστί, την πορεία προς το μέτωπο. "Ξημερώνοντας τ' Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χιμάρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ' την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σκεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο." Όλα ήταν ίδια και φέτος - ίσως σχεδόν όλα. Ο Ντούτσε ο φουκαράς μου φάνηκε λιγότερο φουκαράς φέτος, ειδικά όταν βγαίνοντας από το σχολείο, είδα ένα ζευγάρι αστέγων να στήνει το αντίσκηνό του στο πάρκο. Βρε το φουκαρά ; [...]



ξύπνημα στο Bollywood

2011-09-18T19:55:02.550+03:00

Η γειτονιά μου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης είναι άκρως πολυ-πολιτισμική και χρωματιστή.
Άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, μια Βαβέλ πολιτισμών, γλωσσών και εθίμων.
Ζούμε σε ένα περιβάλλον multicultural και ethnic ...και προσπαθούμε να προσαρμοζόμαστε διαρκώς στις νέες και διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες .
Η αλήθεια είναι ότι Ελληνικά δεν πολυ- ακούμε τελευταία...
μου φαίνεται κάποιες στιγμές ότι και τα μωρά που κλαίνε, χρησιμοποιούν άλλη γλώσσα.
Αυτή η πολυγλωσσία βέβαια, ίσως και από επαγγελματική διαστροφή, ανέκαθεν με γοήτευε. Το διασκεδάζω να ακούω ρώσικη ντίσκο- ποπ τα απογεύματα, και γκόσπελ της Ευαγγελικής Εκκλησίας των Αφρικανών, τα Σαββατοκύριακα.
Τα ακούσματα των αλλοδαπών γειτόνων, ανακατεύονται τόσο αλλόκοτα και προκλητικά παράδοξα, που ώρες ώρες αγγίζει η κατάσταση τα όρια του σουρεαλισμού.
Το πιο σουρεαλιστικό βέβαια μου συμβαίνει τις τελευταίες μέρες .
Τα πρωινά ξυπνάω με ινδική μουσική και αισθάνομαι να παρελαύνει το Bollywood στο υπνοδωμάτιό μου : Από Ινδές χορεύτριες και ασπροντυμένους Ινδούς , μέχρι μελαμψά ξυπόλυτα παιδάκια .... και γω κάπου εκεί ανάμεσα τους να αναρωτιέμαι αν ξύπνησα στη Βομβάη ή στο Νέο Δελχί ... η απλά στην multicultural κρεβατοκάμαρά μου ...
Όπως και να το δει κανείς , έχει μια εξωτική αύρα το ξύπνημα στο Bollywood ....
width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/evoa2Y5U_0E" frameborder="0" allowfullscreen="">



διακοπές ή αλλιώς stand by

2011-08-22T18:28:03.525+03:00

διακοπές για μένα σημαίνει γυρίζω τους διακόπτες σε λειτουργία stand by . με άλλα λόγια δεν ασχολούμαι με όσα με ταλαιπωρούν. βέβαια άλλου είδους προβληματισμοί - άκρως καλοκαιρινοί απασχολούν το μυαλό μου, όταν βρίσκομαι σε λειτουργία stand by : γιατί κλαίνε τα καβουράκια πώς κατάφερε ο σπάρος να ξελογιάσει τη μαμά καβουρίνα ποια πέτρα να μαζέψω πόσα μποφόρ θα έχει αύριο ποια παραλία δε θα έχει κύμα πόσα σιροπιαστά να φάω πόσο ψηλά θα πετάξει ο γλάρος τι θα με ρωτήσει η γοργόνα και τι θα απαντήσω (ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος ; ή κάτι ποιο πρωτότυπο ) γιατί είναι μόνη της η βάρκα πόσο ακόμα θα μαυρίσω τι μέρα είναι σήμερα άραγε είναι φρέσκα τα καλαμάρια έχουν οι ψαράδες ψάρια πότε είναι πανσέληνος για που αρμενίζει το καράβι εγώ πότε θα ακούσω να μου λέει 'έχω και κότερο πάμε μια βόλτα' τι χρώμα να βάψω τα νύχια μου να κάνω κοτσίδα στα μαλλιά ή να τα αφήσω ελεύθερα είναι βαριά η αστακομακαρονάδα να πιω τσίπουρο ή μπύρα Αυτά είναι μερικά από τα βαθυστόχαστα ερωτήματα που με βασάνισαν τις μέρες αυτές και ήδη νοσταλγώ τη λειτουργία stand by .... [...]



στο μπεξινάρι, σε φίνο ακρογιάλι

2011-08-03T23:01:21.613+03:00

Αριθμός προτεραιότητας 315, στην Εθνική Τράπεζα, ...αναμονή πάνω από 40 λεπτά έγραφε επάνω το χαρτάκι . Κάθισα ανάμεσα σε ηλικιωμένους που περίμεναν να πληρωθούν την αυγουστιάτικη σύνταξη. Άγνωστοι - γνώριμοι πια μεταξύ τους, που συναντιούνται εκεί, στις καρέκλες αναμονής κάθε πρώτη του μήνα. Άρχισα να τους παρατηρώ, να ακούω τις συζητήσεις τους. Οι κυρίες αφηγούνταν τα περιστατικά ληστείας και έδιναν συμβουλές η μία στην άλλη που να κρύβουν τη σύνταξη. Οι δύο κύριοι που ήταν δίπλα μου έπιασαν κουβέντα ... άκουγα και γω ..λαθραία . - ΑΑΑ το τραμ που πηγαίναμε στο μπεχτσινάρι ... -Ναι, πως ! Θυμάμαι . - Το πρόλαβες ? - Πόσο είσαι ? -85 . - Ε, μαζί είμαστε. Γύρισα και τους είδα πιο προσεκτικά . Μου φαίνονταν νεώτεροι. Ειδικά ο ένας . Το ντύσιμο του απρόσμενα νεανικό για την ηλικία των 85 , σκέφτηκα και το χάρηκα το τζιν που φορούσε. -Το τραμ έκανε τέρμα μπροστά στην ταβέρνα. Τι σούβλες κάναμε σε εκείνη την ταβέρνα ! - Τι γλέντια ! -Και τι παραλία ! - Πως έγινε ... Κόντεψε η σειρά του ενός , σηκώθηκε με το μπαστούνι και πλησίασε στο ταμείο ... Το μπεχτσινάρι ... το φίνο ακρογιάλι δρόσισε λίγο την αναμονή μου και ανέβηκα στο τραμ μαζί τους ... ας είναι καλά ! για το μπεχτσινάρ - (Μπες - τσινάρ = πέντε πλατάνια ) , την πλαζ της Θεσσαλονίκης έψαξα πάλι και ιδού πληροφορίες ενδιαφέρουσες : " Το Μπεχτσινάρ (Μπες Τσιναρ bescinar=πέντε πλατάνια) βρισκόταν στη σημερινή περιοχή Σφαγεία και ήταν ο φυσικός δασικός πνεύμονας της δυτικής Θεσσαλονίκης.Παραλιακή περιοχή με αιωνόβια πλατάνια, πηγή και πανδοχείο ήταν ο χώρος που προτιμούσαν οι μπέηδες για να απολαύσουν τον καφέ τους αγναντεύοντας τη θάλασσα. Το πάρκο δημιουργήθηκε στα 1836 από τον Βαλή Σαμπρί Πασά. Στην είσοδό του έφτανε το τραμ της γραμμής Ντεπό-Μπες Τσινάρ. Υψηλοί καλεσμένοι από όλη την Ευρώπη έφταναν εκεί φιλοξενούμενοι από τις αρχές του τόπου. Εκεί καλούσε η Φεντερασιόν τους εργάτες στις αρχές του αιώνα για να εορτάσουν την Πρωτομαγιά. Αμέτρητος κόσμος ερχόταν για μπάνιο στην όμορφη ακρογιαλιά. Στη μια άκρη ήταν οι καμπίνες των ανδρών και στην άλλη άκρη των γυναικών.Ανάμεσά τους πηγαινοερχόταν ένας ναύτης με βάρκα γι[...]



ΟΣΕ- oh my God

2011-07-29T15:29:11.126+03:00

Μετά από μια όμορφη τριήμερη βόλτα εις την πρωτεύουσα, η οποία -παρά τις αντίξοες συνθήκες και την "αγανακτισμένη" ζέστη, εξακολουθεί να με γοητεύει για πολλούς και διάφορους λόγους, πήρα το δρόμο του γυρισμού. Ας όψεται η κρίση - επέλεξα να ταξιδέψω με το τρένο - Το τρένο, που εκτός από το 'αι΄που συρρικνώθηκε σε 'ε' , έχασε και πολλά άλλα ... δυστυχώς . Μια τραυματική εμπειρία από το τελευταίο μου ταξίδι, το είχα είναι η αλήθεια καθώς είχε τότε χαλάσει το τρένο και μας τσουβάλιασαν σε λεωφορεία και κάναμε τουρ όλη την Θεσσαλία.Απτόητη όμως και χωρίς ίχνος ενδοιασμού μπήκα αποφασιμένη στο σταθμό Λαρίσης να κόψω εισητήριο. Πρώτη ψυχρολουσία ... 2 ώρες αναμονή .. 2 γκισέ εκ των οποίων ο ένας υπάλληλος εργάζονταν και ο άλλος έκανε διάλειμμα για τσιγάρο κάθε 5 λεπτά ... Εκνευρισμός, αναμονή, υπομονή, αγανακτισμένη ζέστη ... ΟΣΕ ...Επόμενη μέρα - έχοντας τα εισητήρια - λάφυρα στην τσάντα προσπέρασα τους συνοστιζόμενους που περίμεναν στην ουρά , με μια μικρή δόση ανακούφισης, αλλά και λίγο εκδίκητικό ύφος, μονολογώντας ότι εγώ τα πέρασα αυτά χθες ...Ευτυχώς ήρθε το τραίνο - τρένο στην ώρα του. Τα βαγόνια δεν είχαν σωστή αρίθμηση και οι άμοιροι επιβάτες μετρούσαν και ξαναμετρούασν , ρωτούσαν και ξαναρωτούσαν μέχρι να βρούνε τη θέση τους -Απορία 1η : μα τόσο δύσκολο ήταν να κολλήσουν ένα νουμεράκι σε κάθε βαγόνι ;Το τρένο - τραίνο , τσαφ - τσουφ ξεκίνησε ... έχει δροσιά μέσα τουλάχιστον σκέφτηκα ...Τα καθίσματα μπλέ ξεθωριασμένα, λίγο σκισμένα φώναζαν για ανακαίνιση. Πόσοι και πόσοι δεν ταξίδεψαν άραγε ... Κάπου στη Θήβα, η ζέστη άρχισε να γίνεται αισθητή ... Ο ηλικιωμένος κύριος λίγες θέσεις μπροστά, έλεγε για εικοστή φορά μια ιστορία στην διπλανή του, και διαμαρτύρονταν για την αύξηση του εισιτηρίου. Αγανακτισμένη ζέστη, - διαπίστωνα ότι ο κλιματισμός είχε χαλάσει, όπως το διαπίστωναν και όλοι οι υπόλοιποι επιβάτες. Αγκομαχούσε το τραίνο - τρένο , ανησυχούσα και γω...όπου να' ναι θα σταματήσουμε έλεγα μέσα μου ... Δομοκός - αναγγέλλεται στάση ολίγων λεπτών για αλλαγή μηχανής ... να το, να το ... στο Δομοκό θα μείνουμε σκεφτόμουν ...Οι χαρμανιασμένοι επιβά[...]



Βραδινή βόλτα στην παραλία.

2011-07-13T01:55:18.056+03:00

Οι Ομπρέλες φωτισμένες από τα έντονα φώτα του κυριλέ μπαρ…Δυνατά ντεσιμπέλ χορευτικής μουσικής που κανείς δε χορεύει. Ένας μεσήλικας με ακορντεόν και μια κυρία με ριγέ νυχτικό χορεύει σχεδόν αισθησιακά. Ένα ζευγάρι πιάνεται από το χέρι και ο καθένας μιλά στο κινητό του. Ένα παγωτό πέφτει από τα χέρια ενός κοριτσιού. Η μαμά του το μαλώνει. Μυρωδιά από λερωμένα φύκια και γυναικεία ενυδατική λοσιόν.. Μάλλον γιασεμί.. Το Μέγαρο Μουσικής ελλιπώς φωτισμένο. Μπορεί λόγω κρίσης. Καλογυμνασμένοι νέοι, ντυμένοι με βερμούδες, τρέχουν δίπλα στον ποδηλατοδρόμο. Ελαφρύ αεράκι χαϊδεύει τα μαλλιά και σηκώνει τις φούστες των γυναικών. Κάθομαι στο παγκάκι: ένα βγαλμένο από το παρελθόν Greek Kamaki με πλησιάζει: «δε θα έπρεπε μια τόσο ωραία κοπέλα να πίνει μπύρα μόνη της». Σκέφτομαι ότι δε θα έπρεπε ούτε να πίνει μπύρα ούτε μόνη. Πετώ την μπύρα και συνεχίζω το περπάτημα. Μεγάλες βάρκες με πολλά τζίτζιλι-μίτζιλι έχουν μετατραπεί σε μπαρ. Εξίσου δυνατά ντεσιμπέλ με αυτά του κυριλέ μπαρ. Κι άλλος μεσήλικας με ακορντεόν. Δίπλα, ένας ανάπηρος ζητά ελεημοσύνη, μέσω κασετόφωνου. Συνταξιούχοι απελπισμένοι, αγκαζέ με τις προ-σύνταξης, γεμάτες προσδοκίες και γκρίνια, φροντιστικές γυναίκες τους. Μυρωδιά τσίκνας λουκάνικου και φτηνού κρασιού. Ο Λευκός Πύργος υπερβολικά φωτισμένος. Μπορεί λόγω κινήματος αγανακτισμένων.. Εκνευρισμένοι ποδηλάτες κουδουνίζουν για να προλάβουν τη σύγκρουση μεταξύ τους. Μαύροι, Άσπροι, Κίτρινοι μικροπωλητές. Πιο κάτω και δύο Κόκκινοι πουλάνε ινδιάνικη μουσική. Το αεράκι τώρα χαϊδεύει τα πρόσωπα των ανθρώπων. Φοιτητές και φοιτήτριες με τα σάντουιτς και τα αναψυκτικά στα χέρια, κάθονται και χαζεύουν το φεγγάρι. Μυρωδιά αποχέτευσης και μαλακτικού μαλλιών. Μάλλον λεμόνι.. Πιο πέρα, επάνω στο στενό, το μπαράκι που καθόμασταν πριν τη βραδινή μας βόλτα. Οι εικόνες, οι μυρωδιές, οι αισθήσεις σβήνουν στη δύναμη των αναμνήσεων. Σταματώ να περπατώ και κοιτώ για λίγο. Χάνομαι. Θα είχε άραγε νόημα να επιστρέψω από τον ίδιο δρόμο; Αποφασίζω πως όχι. Ίδιες εικόνες, ί[...]



Επιφάσεις ασφάλειας.

2011-06-27T03:32:25.349+03:00

Αγαπημένη λέξη των Ελλήνων εδώ και πολλά χρόνια η ασφάλεια, λέξη που ακούμε όλοι/ες από τα νεανικά χρόνια με γονικές συμβουλές του στυλ: "Μπες στο δημόσιο να είσαι ασφαλής. Αποταμίευσε λεφτά στην τράπεζα να είσαι ασφαλής. Κάνε ένα συμβατικό γάμο να είσαι ασφαλής". Με αφορμή και αιτία, ωστόσο, την «οικονομική κρίση».. όλα αυτά είναι μια επίφαση. Ξάφνου, οι Έλληνες ανακαλύπτουν ότι το δημόσιο δεν είναι η πιο ασφαλής θέση και έχουν να αντιμετωπίσουν στο κέρδος την ίδια μιζέρια που παρέχεται στην προσφορά.Ξάφνου, ανακαλύπτουν ότι οι καταθέσεις είναι εξίσου ασφαλείς, όσο το κρυμμένο κλειδί στη γλάστρα του βασιλικού. Μεταξύ μας, αυτό ήταν αναμενόμενο. Το δημόσιο και οι τραπεζικές επενδύσεις ήταν μια οικονομική φούσκα που έσκασε. Η νοοτροπία, ωστόσο, του «βολέψου, χωρίς να επενδύεις πολλά, για να είσαι ασφαλής» επικρατεί στους/τις περισσότερους/ες Έλληνες/ιδες και στις προσωπικές σχέσεις τους. Αυτό φαίνεται σε καθιερωμένες και στερεότυπες απόψεις που υποστηρίζουν τη νοοτροπία βολέματος και αλόγιστου συμφέροντος. Πχ: Κάποιοι/ες λένε ότι : «δε χρειάζεται να ερωτευτείς για να ζήσεις με κάποιον/α.. Δες τους γονείς μας που έζησαν χρόνια μαζί, χωρίς να έχουν ερωτευτεί », αμελώντας τις αλλαγές και τις προκλήσεις που έφεραν οι νέες συνθήκες. Κάποιοι/ες άλλοι/ες λένε ότι : «δεν χρειάζεται ο πόνος. Είναι λάθος να πιστεύεις ότι ο πόνος είναι αναπόφευκτος», αμελώντας ότι η χαρά είναι το αντίβαρο της λύπης . Κάποιοι άλλοι/ες λένε: «Πρόλαβε το κακό. Θωρακίσου, γιατί θα έρθει πάλι η μπόρα την πόρτα σου», αμελώντας ότι κάποιοι/ες δεν ξέρουν τι γνωρίζουν τι σημαίνει θωράκιση. Όλα καλά και λογικά! Όλα αλτρουιστικά και με διάθεση προστασίας. Όμως… τι γίνεται όταν η ψυχή σου διψά για αληθινό συναίσθημα; Τι γίνεται όταν τα παιχνίδια ασφάλειας σου φαίνονται ανεπαρκή; Τι γίνεται όταν η ζωή σου δεν έχει επαρκές νόημα μέσα από παιχνίδια εγωισμού και αδήλωτης εξουσίας; Σε αυτό το σημείο είναι που ο έρωτας που επιβάλλει ακόμη και να ποθείς το αντικείμενό σου από μακριά, μόνο και μόνο για να το αφήσεις ελεύθερο[...]



I Amsterdam

2011-06-02T00:31:30.640+03:00

σε καιρούς δύσκολους ,
που όλα μοιάζουν μαύρα και σκοτεινά,
θέλω να μοιραστώ μαζί σας ,
όμορφες πολύχρωμες εικόνες
από το πρόσφατο ταξίδι μου στην Ολλανδία και στη Γερμανία.
Η Ολλανδία, αγαπημένος προορισμός, που συχνά επιστρέφω ...
έτσι λοιπόν, για να κάνουμε λίγο πιο χρωματιστές τις μέρες μας ,
πάρτε
τα ποδήλατα σας ,
και φύγαμε !



....βγιου

2011-05-07T00:28:15.252+03:00

(image)
Καθώς πλησιάζει η γιορτή της μητέρας ,
φιάχναμε με τα μικρούλια στο σχολείο καρτούλες για τις μανούλες .

Κόβαμε, βάφαμε , καρδούλες , λουλουδάκια .... τραγουδούσαμε, και κάποια στιγμή ,

έρχεται κοντά μου βιαστικός ο Αποστόλης ,- πρώτης δημοτικού - και με ρωτάει :

- Κυρία , να σε ρωτήσω ; Πως γράφεται το .... βγιου ?

- Το ποιό ;

- Το βγιού , κυρία ... επιμένει αυτός.

- Ποιό βγιού , αγάπη μου, τον ξαναρωτάω .

- Μα κυρία το βγιού , από το ' αϊ - λα- βγιου ' .... !

για να το γράψω στην κάρτα της μαμάς ...

- Αααααα , αυτό το βγιού ..... τώρα κατάλαβα .... , είπα και γω , η απορημένη ξανθιά

καθηγήτρια αγγλικών .... και το έγραψα με μεγάλα γράμματα στον πίνακα .

'Αϊ - λα- βγιου ..... για όλες τις μανούλες !!!!!




φίλος, ά-φιλος

2011-04-12T23:20:50.250+03:00

(image)
φίλος,
χαρά και λύπη .
φίλος,
χαρά ;
λύπη ;
φίλος ;
ά- φίλος ,
ξέ- φίλος,
έκ- φίλος.
_____________________



δείξε μου το flashάκι σου ...

2011-03-26T21:30:11.849+02:00

δείξε μου το φλασάκι σου ... να σου πω ποιός είσαι . Η τεχνολογία προχωρά - η τέχνη αλλά και η φαντασία δε θα μπορούσαν να λείπουν από τα φλασάκια που αποθηκεύουμε και μεταφέρουμε τα αρχεία μας . μερικές εντυπωσιακές, και πρωτότυπες ιδέες για να είστε όχι μόνο εξοπλισμένοι από τεχνολογικής απόψεως αλλά για να δίνετε ''εμμέσως πλην σαφώς' το μήνυμά σας , αφήνοντας στους άλλους να δουν μια και μια πτυχή του χαρακτήρα σας και των προτιμήσεων σας : για οικολόγους , για φυσιολάτρες και για όσους αγαπούν την ξυλογλυπτική και την κατασκευή επίπλου. για όσους και όσες αρέσει το αλκοόλ - ή θέλουν με έμμεσο τρόπο να προτείνουν στη/ στον συνάδερφο του διπλανού γραφείου " πάμε για ποτό το βράδυ; " για όσους και όσες βάζουν πάνω απ' όλα τα χρήματα - εμμέσως ρωτούν 'πόσα βγάζεις ετησίως;" το μήνυμα που δίνει αυτή η πρόταση : είμαι πάντα κομψός , στην τρίχα - (μην τολμήσεις να βγεις μαζί μου με αθλητικά και αχτένιστη ) ... μπορεί να είμαι φαν της τεχνολογίας ... αλλά είμαι ρετρό τύπος ( δεκαετία 80'ς και backwards) σε καιρό κρίσης ... εγώ τρώω μόνο σούσι αγάπη μου ... το μανταλάκι ... δηλώνει ότι εκτός από τα εμφανή προσόντα μου, είμαι εξαιρετικά καλή νοικοκυρά και οργανωτικός τύπος ...δηλαδή κορίτσι για σπίτι ! 1 . let me be your teddy bear .... 2. κρύβω ένα παιδί μέσα μου ... δηλαδή χρειάζομαι στοργή και προδέρμ μένει σε σας να αποφασίσετε το ανάλογο φλασάκι ... η επιλογή δική σας ! να είστε καλά φίλοι και φίλες - περιμένω τις προτιμήσεις σας .[...]



το πουκάμισο το θαλασσί

2011-03-14T23:47:40.917+02:00

Το πουκάμισο το θαλασσί,
που σου πάει τόσο,
που μ' αρέσει να το φοράς, που τονίζει το χρώμα των ματιών σου,
και θέλω να σε αγκαλιάζω μόλις γυρίζεις από τη δουλειά ... και θέλω αυτή η υπέροχη αίσθηση, η μοναδική ...
να μην χάνεται, να μην την καταστρέφει τίποτα ... ούτε ακόμα και ο ιδρώτας σου που όσο καλοκαιρίαζει .... ε μυρίζει λίγο βαριά αγάπη μου ....
ορίστε!!! .
... βρήκα τη λύση του προβλήματος, που θα κάνει το θαλασσί σου πουκάμισο μυρίζει μόνο ροδοπέταλα :
και σας μεταφέρω την ευχάριστη είδηση από το Κυριακάτικο Βήμα - http://www.tovima.gr/science/article/?aid=389463
Πουκάμισο από... ροδοπέταλα (image) (image)
Ενα πουκάμισο κατά της κακοσμίας του σώματος δημιούργησε η ιαπωνική εταιρεία Κracie. Το Οtoku Κaoru- που στα ιαπωνικά σημαίνει άνδρας που μυρίζει ωραία- είναι ένα πουκάμισο υψηλής τεχνολογίας, ενισχυμένο σε συγκεκριμένα σημεία με μικροκάψουλες που κατά την τριβή τους με το δέρμα απελευθερώνουν ένα διακριτικό, ευχάριστο άρωμα ρόδου.
Σύμφωνα με την κατασκευάστρια εταιρεία, η τεχνολογία που κρύβεται στην ύφανση είναι σχεδιασμένη ώστε να ενεργοποιείται μόνον όταν έρχεται σε επαφή με το δέρμα, ενώ θα μπορεί να αντέξει ως και 10 πλύσεις.
Η τιμή του ανατρεπτικού Οtoku Κaoru, το οποίο θα μπορούσε να βγάλει από τη δύσκολη θέση αρκετό κόσμο με προβλήματα εφίδρωσης, θα αγγίζει τα 35 δολάρια- δηλαδή περίπου 26 ευρώ. Δεν αποκλείεται μάλιστα σύντομα η εταιρεία να προχωρήσει στην κατασκευή μιας σειράς t-shirt ή άλλων ρούχων με την ίδια τεχνολογία.
Πριν από λίγο καιρό, η Κracie είχε παρουσιάσει μια αρωματική τσίχλα της οποίας η μυρωδιά απορροφάται από τον πεπτικό σωλήνα και στη συνέχεια απελευθερώνεται από το δέρμα. Η επιτυχία της μάλιστα ήταν τόσο μεγάλη ώστε τα αρχικά αποθέματα εξαντλήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ και η εταιρεία «έτρεχε και δεν έφθανε» για να ανεφοδιάσει την αγορά. Να λοιπόν η ευχάριστη είδηση της ημέρας ...
και τώρα μπορείτε άφοβα να πείτε όταν τον βλέπετε να προβάλλει στην πόρτα με το
πουκάμισο το θαλασσί
" θα 'ναι σαν να μπαίνει η άνοιξη "



σάμαλι : ή αλλιώς ξεχνάω

2011-02-19T17:37:56.395+02:00

ίσως θα περιμένατε κάποια συνταγή ή κάτι τέτοιο να βρείτε κάτω από ένα τίτλο 'σάμαλι' ε, όχι λοιπόν, δε συνηθίζουμε να βάζουμε συνταγές εδώ. Υπάρχουν άλλωστε φίλοι και φίλες σε άλλα μπλόγκ που είναι τόσο καλοί στις συνταγές και στα μαγειρέματα, που δε θα υπήρχε λόγος να επιχειρήσουμε κάτι τέτοιο. σάμαλι - ή αλλιώς ξεχνάω ... τρώω ένα άκρως ευεργετικό , ηρεμιστικό και καταπραϋντικό κομμάτι σάμαλι, αγορασμένο από γνωστό παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης, και αυτόμάτως , ως δια μαγείας εξαφανίζονται βασανάκια και καϋμοί, ξεχνάω προβλήματα και έννοιες. και καθώς τα σκέφτομαι αυτά, τρώω και το δεύτερο κομμάτι σάμαλι για να εξαλοίψω εντελώς - για τις επόμενες ώρες τουλαχιστον- από προσώπου γης , όλους όσους με ενόχλησαν, με στεναχώρησαν, με προβλημάτισαν. Οι θαυματουργές ιδιότητες αυτού του γλυκού είναι απίστευτες σας πληροφορώ: από την πρωτη κιόλας κουταλιά ή πηρουνιά - όπως βολεύεται ο καθένας- η γλύκα, το άρωμα και η απόλαυση που νοιώθεις, εξανεμίζουν κάθε αρνητική σκέψη , και σε μεταφέρουν σε κόσμους γλυκούς... ξεχνάς πραγματικά .. και μόλις πάει να έρθει μια σκούρη, μελανή εικόνα - ωπ... τρως αλλο ένα κομματάκι και ξαναγλυκαίνει η σκέψη σου ... θεϊκό γλυκάκι το σάμαλι, αλλά ας μην αδικήσουμε και άλλα γλυκάκια με εξίσου θεραπευτικές και ηρεμιστικές ιδιότητες, όπως η κλασσική σοκολάτα , - η αγαπημένη μου είναι η ΙΟΝ αμυγδάλου - αλλά ενίοτε έχω δοκιμάσει και άλλες με καλά αποτελέσματα- και επίσης οτιδήποτε συροπιαστό και λαχταριστό κάνει καλή και αποτελεσματική δουλειά . πρέπει να πω, ότι αν το τρώς μέσα από το κουτί , με όλα το σιρόπι να κυκλοφορεί και να γλυκαίνει την πηρουνιά σου και κατ' επέκταση τη σκοτεινή , άγευστη ζωή σου, είναι ακόμα καλύτερο το αποτέλεσμα. Ειδικά τελειώνοντας , μπορείς να στριφογυρίσεις το κομμάτι σάμαλι μέσα στο υπόλοιπο σιρόπι και να κρατήσει η γλυκιά απόλαυση για περισσότερο - οπότε καλό είναι να αποφεύγονται τα πιατάκια και να τρώγεται απευθείας από το κουτί - άλλη άισθηση [...]



το σίδερο

2011-02-16T23:38:08.204+02:00

δύσκολη υπόθεση το σιδέρωμα ...
δύσκολη από πολλές απόψεις - πιέτες , τσάκιση , ιδιότροπα υφάσματα ... έχω ξαναγράψει γι αυτό, αλλά μου αρέσει να επιστρέφω σε μερικά θέματα . title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/s1hS29ajMqA" frameborder="0" allowfullscreen>



η μιζέρια και η μούχλα

2011-02-12T11:08:55.170+02:00

(image)
διαπίστωσα εσχάτως ότι η μιζέρια είναι σαν τη μούχλα.
Είναι μια κατάσταση που εξελίσσεται, προχωράει μέχρι να φτάσει στην τελική φθορά . Και για να καταλάβετε τι εννοώ , σκεφτείτε τον μίζερο άνθρωπο, σαν ένα πορτοκάλι .
Το πορτοκάλι αρχίζει σιγά σιγά να μουχλιάζει ... Και ο μίζερος άνθρωπος γίνεται όλο και πιο μίζερος.
Επίσης, όπως και η μούχλα, έτσι και η μιζέρια είναι κατάσταση κολλητική. Δηλαδή, οι μίζεροι άνθρωποι, μεταδίδουν τη μιζέρια τους και στους διπλανούς τους, όπως ακριβώς τα πορτοκάλια στο συρτάρι του ψυγείου . Και αν κοιτάξετε τους μίζερους λίγο προσεκτικά, θα δείτε ότι είναι λίγο πρασινωποί, και το δέρμα τους αρχίζει να αλλάζει. Αν τους ζουλήξει κανείς λίγο παραπάνω, θα διαπιστώσειςότι είναι άδειοι από μέσα, και το ζουμί τους έχει αρχίσει να νερουλιάζει . Και το χειρότερο ; μυρίζουν ...
αν τους πλησιάσετε θα δείτε ότι αναδύουν μια μίζερη μυρωδιά μούχλας και αποσύνθεσης .
Είναι εύκολο λοιπόν να διακρίνεις τους μίζερους - φαίνονται, μυρίζουν , είναι σε αποσύνθεση .
και μην ξεχνάτε
: όπως και η μούχλα, η μιζέρια είναι κολλητική ...



Κι όμως.. είναι ο.....

2011-02-05T16:30:56.331+02:00

Όσο κι αν δεν του φαίνεται, είναι ο Boy George!!!!! (??) Ο εκκεντρικός τραγουδιστής των Culture Club που σημάδεψαν την νιότης κάποιων από εμάς (ονόματα δε λέμε, μην αποκαλύπτουμε ηλικίες και κρυφές απόψεις περί μουσικής αισθητικής και ποιότητας!!)....
Βέβαια, πέρασε και χειρότερα ο καψερός.
Από τρελό πουλί της νιότης,
(image)
πέρασε μια φάση "Για δε μ' αφηνετε ήσυχο, άστε με ήσυχο όλοι" ,
(image)
θυμίζοντας (image) το Δημήτρη Παπαμιχαήλ στα 75 του και κατέληξε στο λουκ χαρωπού φαντάρου σε άδεια που είδατε στην προηγούμενη ανάρτηση.
Τι να πει κανείς!! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου... Για να μην μπερδεύουμε και το κεφάλι μας, ας μείνουμε στα απλά και όμορφα των Culture Club και ας αφήσουμε τα μπερδέματα για άλλους...
title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/PrDepZa3ews" frameborder="0">