Subscribe: Espoir Decevante...
http://athinatriadi.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Espoir Decevante...

Espoir Decevante...





Updated: 2018-03-06T17:12:56.259-08:00

 



Shinigami - 死神 , "θεός του θανάτου"

2014-04-08T08:03:06.497-07:00

Ίσως να μην τον είχα μάθει ποτέ.

Κάποιες φορές είναι συνετό να τολμάς και να παίρνεις με καλό μάτι άτομα, καταστάσεις, αντικείμενα που εμφανίζονται άξαφνα στο δρόμο σου και σου προσφέρουν ή σου προσφέρονται απλόχερα.

Έτσι κι έγινε!

Μια μέρα που έγινε νύχτα κι από σχετικά ηλιόλουστη έγινε "βροχερή", ένας "καλός σαμαρείτης" ή ένας "θεός του θανάτου" βρέθηκε στο δρόμο μου.

Μετά από συζητήσεις επί συζητήσεων για νεκρά μυρμήγκια, μπανανόφλουδες, βροχές, σοκολάτες, δάκρυα, ταξίδια, κβαντομηχανική, τσάκρας και αγγέλους που υπάρχουν κάπου , η "βροχή" τελικά σταμάτησε!

Την πλήρωσε λίγο ακριβά βέβαια, αλλά πως θα έπαιρνε το "μαυρισμένο" μέρος της ψυχής μου που δεν λέω με τίποτα να αποχωριστώ; 
Σαν σωστός ψυχοπομπός έπρεπε να πληρώσει το αντίτιμο..

Ένα μέρος της κατάφερε να το αφαιρέσει αλλά θα πρέπει να γίνει επανεξέταση σε σύντομο χρονικό διάστημα για επιβεβαίωση αποφυγής τυχόντων ιατρικών αμελειών!

To be continued! 














Οξύμωρο

2014-04-07T16:05:21.755-07:00

Ψάχνοντας εκείνον που θα με έκανε να πάω ένα βήμα παραπέρα..
Που θα με βοηθούσε να ξεπεράσω τα όριά μου.

Χωρίς να το θέλει, ίσως , χωρίς να το ξέρει.

Ίσως να ήμασταν άνθρωποι πλασμένοι από αδυναμίες μα και όνειρα..

Άνοιξες την καρδιά σου, χαμογέλασες αβίαστα, χωρίς υπερβολές, χωρίς καχυποψία στο βλέμμα σου.

Απλά.. σαν ένα παιδί , που του δίνουν το παιχνίδι εκείνο που πάντα ήθελε να πάρει δώρο..

Σε αυτό το βλέμμα χάθηκα..

Κι εκεί που όλα φαίνονταν αλλιώς στην αρχή, αλλιώς το διάβασα στο τέλος...

Να το διάβασα λάθος; Μάλλον κοιτούσα ανάμεσα στις γραμμές αυτά που ήθελαν τα δικά μου μάτια να διαβάσω.

Δυσλεκτική δεν θα με έλεγα..

Μάλλον θα πρέπει να ξεκινήσω να διαβάζω τα γράμματα με άλλη σειρά.


Ξέρεις πόσες λέξεις έχουν τα ίδια γράμματα;

Εγώ δύο μονάχα ξέρω κι έχω νιώσει μαζί σου.


Listen -/- Silent






Back to my...black...

2012-02-26T14:22:50.669-08:00

Καιρός ήταν να "μαυρίσω" και πάλι..? Φαύλος κύκλος?
Ή μήπως δεν μπορώ χωρίς να έχω τις μαύρες μου?
Συνήθεια ή λατρεία?
Μαλάκυνση εγκεφάλου ή μαυρίλα με λόγο?
Λένε ότι ΠΑΝΤΑ ξέρουμε τον λόγο για τον οποίο αισθανόμαστε με οποιονδήποτε τρόπο..Ακόμη κι αν ορκιζόμαστε ότι δεν κέρουμε γιατί νιώθουμε έτσι..
Ισχύει.

Δυστυχώς ισχύει..

Απλά δεν έιμαι πολύ καλή παρέα για τον συνομιλητή μου ή τα πιο εύκολα 60 (στην καλύτερη περίπτωση) ευρώ για τον ψυχολόγο-ψυχίατρο-ψυχαναλυτή-ψυχώ...

Προτιμώ λοιπόν να γράψω στο παλιό ξεχασμένο ταπεινό μου blog, τρώγοντας την αγαπημένη μου σοκολάτα και ακούγοντας το "Fade into you" από τους Mazzy Star, τραγουδάκι που άκουσα σήμερα το απόγευμα σε καφέ που πήγα και ο αέρας μύρισε κάπως διαφορετικά..

Για να δούμε...

width="459" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/XucegAHZojc?fs=1" frameborder="0" allowFullScreen="">



Access Denied..

2010-08-09T16:00:54.207-07:00

... γύρω μου μια κίτρινη κορδέλα με μαύρα γράμματα ...

Μόλις είχες φτάσει, με κοίταξες σιωπηλά κι ύστερα πάλι δεν έβγαλες άχνα.
Κάπου στο βάθος, στο πιο σkοτεινό μέρος του σπιτιού, ακουγόταν ένα μελαγχολικό τραγούδι.
Σαν βάλς, σαν μουσική απο ξύλινο καρουζέλ, που σαν κάτι να σου θύμιζε. Κάτι παλιό, ξεχασμένο από καιρό κάτω από το κρεβάτι σου, που ξαφνικά μια μέρα έσκυψες σαν μικρό παιδί να πάρεις τους βόλους σου και το βρήκες...
Το ξεσκόνισες άτσαλα με το μέσα μέρος του χεριού σου και το έσφιξες στην αγκαλιά σου και χαμογέλασες τόσο, που σου'ρθε να βάλεις τα κλάματα...
'Ετρεξες με τόση χαρά να το δέιξεις στη μαμά σου, κι εκείνη σου τις έβρεξε γιατί τόσον καιρό της έλεγες οτι δεν ξέρεις που ήταν και την "κατηγορούσες" ότι σου το πέταξε στα σκουπίδια γιατί δεν πήρες 10 στο σχολείο...
Πηγαίνεις στο μπάνιο, πλένεις το πρόσωπό σου, τρίβεις τα μάτια σου δυνατά με την τραχιά πετσέτα, αυτά κοκκινίζουν.. Κοιτάζεσαι στον καθρέπτη και βλέπεις ότι δεν είσαι πια εκείνο το παιδάκι. Κι όμως η μουσική αυτή ακόμη ηχεί στ'αυτιά σου...
Μπαίνεις στο μικρό σκοτεινό δωμάτιο και η μουσική ακούγεται όλο και πιο δυνατή.
Βλέπεις αναμμένη μία παλιά ασπρόμαυρη τηλεόραση χωρίς εικόνα. Από αυτήν ακούγεται η μουσική! Ειναι το κομμάτι του Νότη Μαυρουδή με τίτλο "Wedding Waltz"

(object) (embed)

Κάθεσαι στο πάτωμα, κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να σκεφτείς τι είσαι, τι θα μπορούσες να είσαι.. Αλλά, όπως πάντα, καταλήγεις να σκέφτεσαι τι ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ..

ΔΕΝ ΤΗΝ ΣΚΕΦΤΟΣΟΥΝ, δεν ήταν χαρούμενη
ΔΕΝ ΤΗΝ ΗΘΕΛΕΣ, δεν ήταν ήρεμη
ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΣΕΣ, δεν ήθελε να ζει..

ΑΠΩΝ και, τώρα κι αυτή... απούσα..

Σηκώνεσαι, σκουπίζεις ξανά τα μάτια σου αλλά τα δάκρυα συνεχίζου να τρέχουν. Τύψεις; Πόνος; Μήπως συσσωρευμένη αγάπη; Μήπως κι εσύ ξέρεις;
Συνέρχεσαι κάπως, παίρνεις ένα μολύβι κι ένα χαρτι. Κάνεις το περίγραμμα. Ψάχνεις απέγνωσμενα να βρεις ένα κόκκινο μολύβι.. Στυλό.. Ξυλομπογιά..
Δεν βρίσκεις τίποτα.. Σηκώνεσαι γρήγορα, με νεύρο.

Παίρνεις το χαρτί στο χέρι και πας δίπλα της.. Αγγίζεις με τα ακροδάχτυλά σου το πάτωμα.. Ω! του θάυματος.. Το κόκκινο που αναζητούσες.. Τώρα μάλιστα! Τελείωσες το σχέδιο που σκάρωνες..

Το ακουμπάς ευλαβικά πάνω στο αριστερό της στήθος, ακριβώς πάνω στη μαχαιριά.

Κι έκανε τόσον κόπο να την ξεριζώσει... Να την ξεριζώσω...



Mειζων δε τουτων η αγαπη.. (προς Κορινθιους)

2010-05-28T13:07:08.619-07:00

(object) (embed)

Εαν ταις γλωσσαις των ανθρωπων λαλω και των αγγελων, αγαπην δε μη εχω, γεγονα χαλκος ηχων η κυμβαλον αλαλαζον.
και εαν εχω προφητειαν και ειδω τα μυστηρια παντα και πασαν την γνωσιν, και εαν εχω πασαν την πιστιν ωστε ορη μεθισταναι, αγαπην δε μη εχω, ουθεν ειμι.
καν ψωμισω παντα τα υπαρχοντα μου, και εαν παραδω το σωμα μου ινα καυχησωμαι, αγαπην δε μη εχω, ουδεν ωφελουμαι.

Η αγαπη μακροθυμει, χρηστευεται η αγαπη, ου ζηλοι, [η αγαπη] ου περπερευεται, ου φυσιουται,
ουκ ασχημονει, ου ζητει τα εαυτης, ου παροξυνεται, ου λογιζεται το κακον,
ου χαιρει επι τη αδικια, συγχαιρει δε τη αληθεια·
παντα στεγει, παντα πιστευει, παντα ελπιζει, παντα υπομενει.

Η αγαπη ουδεποτε πιπτει. ειτε δε προφητειαι, καταργηθησονται· ειτε γλωσσαι, παυσονται· ειτε γνωσις, καταργηθησεται.
εκ μερους γαρ γινωσκομεν και εκ μερους προφητευομεν·
οταν δε ελθη το τελειον, το εκ μερους καταργηθησεται.
οτε ημην νηπιος, ελαλουν ως νηπιος, εφρονουν ως νηπιος, ελογιζομην ως νηπιος· οτε γεγονα ανηρ, κατηργηκα τα του νηπιου.
βλεπομεν γαρ αρτι δι εσοπτρου εν αινιγματι, τοτε δε προσωπον προς προσωπον· αρτι γινωσκω εκ μερους, τοτε δε επιγνωσομαι καθως και επεγνωσθην.

Nυνι δε μενει πιστις, ελπις, αγαπη, τα τρια ταυτα·
Mειζων δε τουτων η αγαπη..



Σαν..

2010-04-29T15:38:54.603-07:00

Σαν να ξέρεις κάθε μου σκέψη..
Κάθε μου φόβο..
Κάθε κρυφή πτυχή του εαυτού μου..

Με αυτό το ανέλπιστα καθαρό άγγιγμα της φωνής σου..
Σαν να σε ξέρω..
Μα όχι..

Σαν να γεννήθηκες για να΄σαι κοντά μου..
Χωρίς να σε δω...

Μόνο με τις λέξεις αυτές:
"Αθηνα / ευχαριστω για αυτες τις μερες/ σε φιλησα / καλο βραδυ"
Αληθινές ή ψεύτικες..
Θα δείξει..

Σαν να ξύπνησε κάτι μέσα μου..
Και δεν ηταν από την πανσέληνο.. Ούτε από τις "δύσκολες μέρες του μήνα" !

Θα το βάλω ξανά για ύπνο μαζί με τα δαγκωμένα χείλη μου..
Και με ένα φιλί για γλυκιά καληνύχτα να σε συντροφεύει...

Καλό ξημέρωμα..

(αφιερωμένο...)



'Ανοιξη...

2010-04-27T13:26:52.997-07:00

Κι αν τώρα δεν θυμάσαι τι χρώμα σκέπαζε τα φύλλα της άνοιξης,
δεν πειράζει.. Θα πρασινίσουν ξανά και, το χώμα θα είναι ξανά υγρό,
σαν εκείνη, την πρώτη φορά που το πατήσαμε..

Τότε είναι που τα πουλιά θα αρχίσουν ξανά να κελαηδούν. Θα πετούν από κλαδί σε κλαδί ευτυχισμένα και θα εξυμνούν τον έρωτά τους. Ανέμελα θα κυνηγούν το ένα το άλλο και τα φύλλα των δέντρων θα κόβονται από τα πράσινα τρυφερά κλωνάρια και θα μας λούζουν καθώς τα μέτωπά μας θα είναι ενωμένα..

Για πάντα;

Μου είπες, το "ποτέ" και το "για πάντα" να μην το λέω..
Πονάει αν δεν "βγει"..
Αν το γράφω, πονάει λιγότερο, μου φαίνεται. Αν δεν στο δείξω πονάω μόνο εγώ..

Η άνοιξη ήρθε.. τα φύλλα πρασίνισαν.. το χώμα έγινε ύγρο... τα πουλιά κελαηδούν χαρούμενα..
Εσύ όμως όχι..

Κι ετσι το "για πάντα" έγινε "ποτέ πια"...
Έτσι απλά..
Με λίγο πόνο... αποτυπωμένο σε μία σελίδα που δεν σκίζεται...



"Η μοναξιά είναι από χώμα" Μ.Βαμβουνάκη

2010-04-27T11:21:04.098-07:00

...απόσπασμα...Έρχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα!Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο, με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περισσία.Έρχεται η ώρα που δεν θα σε παίρνω από πίσω σα σκύλος, που δεν θα σε κατασκοπεύω με τη σκέψη, που δε θα σε πολιορκώ με υποθέσεις, που δε θα στήνω αγανακτισμένους διαλόγους στο μυαλό μου μαζί σου τις νύχτες, που δεν θα αγωνιώ για την εντύπωση που σου δίνω.Θα σ’ αγαπώ τόσο που δεν θα σε απαιτώ δικιά μου. Να είσαι μόνο καλά εσύ χωρίς να ψάχνομαι πόσο καλά είμαι εγώ από το καλά σου. Η καταπληγιασμένη μου φιλαυτία άρχισε να ζαρώνει και να σκύβει κι εγώ αρχίζω να βλέπω εσένα πίσω της και να μπορώ να σε αγαπήσω.Ούτε και γράμματα έχω ανάγκη να σου γράφω πια. Υπάρχω μόνο και σ’ αγαπώ κι αυτό το “σ’ αγαπώ” που δεν έχει ανάγκη καμία, ούτε καν για ανταπόδωση, θα πλημμυρίσει, θα γεμίσει με τον κυματισμό του τον κόσμο όλο, θα έρχεται και σε σένα κι εσύ θα μπορείς, όποτε θες να τ’ ακούς. Φτάνει να το θές.Τα γράμματα που σου γράφω τα κόβω εδώ. Με περιορίζουν, με μεθούν, γεμίζω παραισθήσεις κι απ’ την αυτοσυγκίνηση τραβάω λάθος δρόμους. Όλο για τον εαυτό μου καταλήγω να μιλώ και να χαϊδολογιέμαι.Να υπάρχω μονάχα, να σ’ αγαπώ μονάχα και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω. Ούτε την παρουσία μου να μη χρειάζεται να δηλώνω πια.Σ’ αγαπώ τόσο που το ξεχνώ, όπως ξεχνάμε τα αυτονόητα και τα φυσικά. Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε κρίνω και εντελλώς σε αποδέχομαι. Γλίτωσα από το μαρτύριο να προσπαθώ συνεχώς να σε διορθώνω.Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε θέλω. Γιατί δεν θες παρά ότι σου λείπει κι εσύ πια δεν μου λείπεις αφού στης αγάπης τον τόπο δεν χωρά η απόσταση. Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι, είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι.Είμαστε στο παντού και στο πάντα τώρα που σ’ αγάπησα κι η αγάπη μου μας κάνει αδιαίρετους.Εσύ καλή μου, μου δίδαξες την καταστροφή του να σ’ αγαπώ λίγο. Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός, να σε απαιτεί, να σε διεκδικεί. η παρενέργεια του εγωϊστικού έρωτα είναι μια: γενική δηλητηρίαση που την αγάπη την αλλοιώνει σε μίσος.Η αγάπη δεν είναι κατα περίσταση, η αγάπη είναι άνευ όρων, δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν, η αγάπη είνα[...]



7..

2010-03-07T09:26:28.330-08:00

(image)


1 ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ
2 ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ
3 ΛΑΓΝΕΙΑ
4 ΟΡΓΗ
5 ΛΑΙΜΑΡΓΙΑ
6 ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑ
7 ΟΚΝΗΡΙΑ

Διαλέξτε ζωη..



Forever is.. Forever?...

2012-10-08T01:04:20.711-07:00

(object) (embed)

Σκέψεις που όλοι έχουμε κάνει..
Άραγε όταν φεύγει κάποιος από δίπλα μας διαπιστώνουμε οτι μια καρδιά χτυπούσε για δύο;
Ή το βλέπουμε κι όταν είναι ακόμη εκεί;
Ο έρωτας είναι τυφλός, λένε..
Πολλά λένε, αλλά...

Κάποιος φίλος  αναρωτήθηκε αν “μπορεί άραγε μια παλιά αγάπη να παραμείνει στα κρυφά, στις στάχτες της, επικίνδυνα ζωντανή…”

Μπορει.

Γιατί αν ενωθείς μια φορά με έναν άνθρωπο, το κορμί σου πάντα θα θυμάται το άγγιγμα του...
Γιατί αν αυτός φυγει από κοντά σου, τα μάτια σου κάθε φορά που κλαίνε θα θυμούνται τη σκιά του και την πόρτα πίσω της, να κλείνει...
Γιατί αν πλήγωσε την καρδιά σου, αυτή θα συνεχίζει να αγαπά.. Μια τρυπούλα ειναι..Σιγά...!

Το σώμα έχει ανάγκη το άγγιγμα..
Τα μάτια εχουν ανάγκη την εικόνα..
Η καρδιά θελει σταχτη για να κλείσει τις πληγές της.. Τη στάχτη ,όμως, εκείνου/ης που την πλήγωσε.Να την επουλώσει και να την κρατήσει για πάντα μέσα της...

Και δεν θα πονά..



Herbstzeitlose

2012-10-08T01:02:28.689-07:00

width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/CCCRiY0clwg" frameborder="0" allowfullscreen>THERE IS NO PEACE

NO TRUCE

NO PAUSE

NO END

THERE WILL ALWAYS BE

GUILT

IMPURITY

DESPAIR

WE ARE AFRAID (WHY ARE WE AFRAID?)

WE ARE NOT WHAT WAS INTENDED

WE DO NOT KNOW

WHAT WAS INTENDED (WHY ARE WE HERE?)

WE SHIVER

SHUDDER

TREMBLE

WOULD YOU HAVE BEEN BRAVE?

WOULD YOU HAVE BEEN JUST?



Τα σημάδια

2009-10-07T14:41:27.856-07:00

(image)

Ακόμη ένα απόγευμα φθινοπώρου που εσύ φεύγεις..
Σαν τότε...
Θυμάσαι;

Χάνεσαι σαν τα φύλλα που στροβιλίζονται στον ακόμη θερμό άνεμο που "χτυπάει" δειλά τους κροτάφους μου...
Όταν το κρύο αρχίσει θα φεύγεις πάλι ;
Θα μένω πάλι μόνη;
Αγκαλιά με τους κορμούς των δέντρων.. στη θαλπωρή τους...
Να μαζεύω τα ξερά κίτρινα φύλλα που άφησες πίσω..
Να τα φυλάω σαν κάτι πολύτιμο...
Ακόμη κι αν έχουν τα σημάδια από τα "βρώμικα παπούτσια" σου επάνω τους...
Αυτά τα σημάδια τα έχω κι εγώ...

Μέσα μου.

Κι όμως...
Ακόμη να τα σβήσω...
Γιατί;
Mη με ρωτάς...

Πάνα μου άρεσαν τα σημάδια σε μέρη που δεν φαίνονται..
Ακόμη κι αν τα σκάρωνα εγώ.
Και τα δικά σου είναι στην καλύτερη κρυψώνα..

Που και που τους ρίχνω μια ματιά για να θυμάμαι..
Την φοβάμαι τη λήθη...
Που και που όμως, τιμωρώ τον εαυτό μου κρύβοντάς τα...

Τότε, αρχίζει και "πιάνει" το κρύο και, σαν παιδί περιμένω το χιόνι που θα καλύψει την πόρτα του μυαλού μου και τον δυνατό αέρα που θα πάρει το κλειδί της από τα χέρια μου...

Και κάπου εκεί, ακόμη ένα κίτρινο φύλλο, ξερό, πέφτει στα χέρια μου...
Με τα ίδια βρώμικα ίχνη σου...

Πέρασες, θαρρώ...
Μα γιατί δεν σε είδα...;
Που είναι τα σημάδια μου;

ΠΟΥ;
...



Ανάποδα...

2009-10-04T13:09:08.271-07:00

(image)

Σκόρπιοι στίχοι, μόνοι, ξεροί
λέξεις χαμένες..
Χωρίς μια μελωδία, έναν ήχο..
Λέξεις που ποτέ δεν μπόρεσες καν να προφέρεις.

Μια ζωή ανάποδα...

Σκέψεις που πάντα σε βασάνιζαν και,
τη στιγμή εκείνη που νόμισες πως τις απέβαλες,
έγιναν μεμιάς συναισθήματα, βουβά, ανομολόγητα..

Πρώτα έγραφες και έπειτα σκεφτόσουν
σαν η μύτη του μολυβιού να κυλούσε ασυναίσθητα στο χαρτί..
Σαν να μην ήσουν εσύ αυτός που το γήτευε πια...

Πριν καν οι λέξεις βγουν από το στόμα σου, μ'αγαπούσες..
Και πριν καν σου πω κι εγώ ότι σ'αγαπώ, είχες χαθεί στην αγάπη μου.
Όλα ανάποδα..

Ξανά!

Χανόσουν..
Ίσως από φόβο ότι δεν είχες τόση αγάπη να δώσεις,
ίσως πάλι από φόβο ότι δεν θα την άντεχα εγώ..

Δεν ρώτησες ποτέ,
αλλά έμαθες..

Πάλι ανάποδα...

Κι εγώ, χωρίς να σε έχω ζήσει...
Σ'αγάπησα..
Ανάποδα κι εγώ...

Και κάπου εκεί συναντηθήκαμε...
Για πάντα;

Σε μπέρδεψα;

Πάμε την ιστορία από το τέλος...



Πες μου (..."δεν θέλω...")

2009-08-27T13:04:01.799-07:00

(object) (embed)


.....θα μπορούσε να είναι η δημοσίευση με τον τίτλο "Δεν θέλω.."

Ακούστε το κομμάτι (βιντεοκλίπ δεν υπάρχει ακόμη..) και αιερώστε το όπου θέλετε..

Εγώ ξέρω που το αφιερώνω..και "χαίρομαι" που δεν θα το δει..

"Πες μου...πες μου...
πες μου πως θες να με νικάς
πως είσαι εντάξει..πως γελάς...

Πες μου...πες μου...
πες πως θές να νικάς...
μα πρώτα πες μου πως μπορείς...ξεχνώντας με να ζεις..."



Θέλω...

2009-08-23T13:26:55.835-07:00

(image)

Θέλω...
να κάνω τα ξερά φύλλα να χορέψουν ξανά στη βροχή..

Θέλω...
οι σταγόνες της βροχής να τους δώσουν ξανά ζωή..

Θέλω...
η ζωή μου να αλλάξει μια για πάντα..

Θέλω...
πάντα να είσαι δίπλα μου κρατώντας μου σφιχτά το χέρι..

Θέλω...
τα χέρια σου να να δώσουν ζωή στην νεκρή μου καρδιά..

Θέλω...
να χτυπάει μονάχα μέσα σε αυτά τα δυο χέρια..

Θέλω...
να είσαι πάντα εκεί, ακόμη και απέναντί μου..

Θέλω...
να έχω κάπου να ακουμπάω το κουτάκι με τα αποκαϊδια μου..

Θέλω...
να τα έχεις εσύ για να μπορώ να ξαναγεννηθώ μόνο μες στην αγκαλιά σου..

Θέλω...
να ζώ μέσα στο βλέμμα σου..

Θέλω...
να ξυπνάω στο χαμογελό σου...

Θέλω...
να κοιμάμαι στη θαλπωρή της ανάσας σου..

Θέλω...
να πεθάνω στη σκέψη σου...


Θέλω...
...πολλά;...



Η βουλωμένη μύτη...

2009-08-19T11:44:05.431-07:00

(image)


"Απάνω στο τραπέζι μου
μαζί με τα ποτήρια
άδειο πακέτο, μια καρδιά
και χαρτομάντηλα μύρια...

Τη βουλωμένη μύτη μου
πως να την ηρεμήσω?..
Μέχρι να φύγω από δω
μύξες πολλές θα "χύσω"...

Αχ!..μπούκωσα και δεν μπορώ
βόηθα με Παναγιά μου
όλο το βράδυ αγκαλιά με
τα χαρτομάντηλά μου...

Ρουφάω, φυσάω, μα τίποτα
είμαι απεγνωσμένη
δυό μέρες τώρα με Ronal
κι ακόμα βουλωμένη...!

Φέρτε μου τρόμπες, τουμποφλώ
σας λέω δεν αντέχω
γι'απόψε δεν μου φτάνουνε
και τα Depon που εχω..."

...από προσωπική εμπειρία...



Koψε και μοίρασε..

2009-08-23T13:25:23.760-07:00

(object) (embed)

...δυο να μοιράζονται τα πάντα ή το κενό...



Σελίδα 45..

2009-03-11T12:24:21.382-07:00

(image)

Ξεκίνησα διαβάζοντας μία ποιητική συλλογή του Τάσου Λειβαδίτη, με τίτλο "Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου", βιβλίο δανεισμένο από έναν φίλο, "αναρχικό" κατά κάποιους ή κατά τον ίδιο.
Διαβάζοντας εν μέσω δουλειάς τα ποιήματα του Λειβαδιτη, βρήκα κομμάτια του εαυτού μου μέσα σε "σπασμένες" φράσεις του.. Τι αξία άραγε να είχε η ποίηση αν δεν μπορούσε ούτε αυτή να μας αγγίξει?..
Φτάνοντας στη σελίδα 45 το βλέμμα μου έμεινε κολλημένο στην τελευταία φράση.., διαπίστωση του ποιητή, " Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει...".
Παραδοχή πολύ βαθιά και ουσιαστική, τουλάχιστον για κάποιους από εμάς..

Ακούμε, καθημερινά, ανθρώπους να παραπονιούνται και να μειδιούν βλέποντας ερωτευμένα ζευγάρια στη μέση του δρόμου να επιδεικνύουν περιπαθώς τα όσα έχει η καρδιά τους για εκείνον/η που τους κρατά το χέρι. Κοροϊδεύουν τα "σιρόπια" και, άλλοτε πάλι γυρνούν στο σπίτι και κλαίνε βουβά στο μαξιλάρι τους..
Το να έχουμε κάποιον πλάι μας είναι σημαντικό και, για πολλούς βασική ανάγκη..ζωτικής σημασίας. Και οι ίδιοι πάλι άνθρωποι αναγκάζονται να μένουν μόνοι. Δεν ζητιανεύουν αγάπη, ούτε ψίχουλα αυτής.. Πρόσπαθούν απλά μέσα στα ερείπια τους να βρόυν τη δύναμη να ξεκινήσουν από την αρχή, να μπορέσουν να σβήσουν τις πληγές τους και να αγαπήσυν ξανά, και πρώτ'απ'όλα τον εαυτό τους..να μοιραστούν τις ανάγκες τους, τις συνήθειές τους, τα αισθήματά τους, τη μοναξιά τους...
Είναι αυτή η ανάγκη που έχεις, να εμπιστευτείς κάποιον, να μπορέσεις να νιώσεις ξανά πλήρης και ευτυχισμένος... Και η μεγαλύτερη απόδειξη στον εαυτό σου ότι εμπιστεύεσαι αυτόν που έχεις δίπλα σου, είναι ότι μπορείς να κοιμηθείς μαζί του ήρεμα.. Η αγάπη, λένε κάποιοι, είναι η διαφοροποιός αξία ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ζώα. Και η λογική? Αυτή απλά προσπαθεί να ερμηνεύσει την αγάπη..

Μα ποιός μπορεί να ερμηνεύσει την αγάπη?
Τα ρίγη που προκαλεί..
Τους τόσους χτύπους της καρδιάς..
Τη γλυκιά συγκίνηση όταν δέχεσαι την αγκαλιά, το φιλί..
Τον τόσο πόνο όταν αυτός που την προσέφερε έχει φύγει..
Την αξία της..

Πάντα συνοδεύεται από πόνο στην προσπάθειά της να μετατραπεί σε μίσος. Πόνος τον οποίο πρέπει να εκτιμήσεις. Οι περισσότεροι όμως μένουμε στα δάκρυα και στην διατήρησή του..γιατί ίσως έτσι προσπαθούμε ενδόμυχα να διατηρήουμε και την αγάπη... Φαύλος κύκλος.. και μετά μένουμε μόνοι στο σκοτάδι να δακρύζουμε κρυφα..

Ίσως να ήταν καλύτερα τελικα να ανήκουμε στην πρώτη κατηγορία ανθρώπων..
Ποιός ξέρει..?

Κι αν τα ματια σου δακρύσαν πάντα υπάρχει πίσω από τα σύννεφα ένας ήλιος ή ένα μικρό αεράκι για να τα κάνει να στεγνώσουν..
Μετά τα δάκρυα, θα έχει μείνει μόνο το γλυκό βάρος των βλεφάρων που θέλουν να κλείσουν..
Εκεί είναι που πρέπει αντί για τον "Χάρο", να συναντήσεις το Μορφέα..
Πολλοί είναι αυτοί που λένε "όποιος φοβάται, πέφτει και κοιμάται.."
Κι έτσι να είναι..καλύτερα να φοβήθείς να "πεθάνεις" παρά να φοβηθείς να ζήσεις..

Έτσι, μπορεί και να αγαπήσεις ξανά...



Κι αν...;

2009-03-08T13:31:04.662-07:00

(image)

Κι αν ήμουν αλλιώς;
Μήπως τότε όλα θα μύριζαν πικραμύγδαλο;

Κι αν άλλαζα τα πάντα μέσα μου;
Μήπως θα υπήρχε χώρος και για μένα μέσα σου;

Κι αν έσκιζα τα χαρτόκουτα με τις στάχτες μου;
Μήπως θα έφευγε και ο πόνος μαζί τους;

Κι αν έφευγα ένα βράδυ, χωρίς ν'αφησω σημάδια;
Μήπως θα έτρεχες, μυρίζοντας το άρωμά μου, στα στενά του δρόμου;

Κι αν έκλεινα τα μάτια μου χωρίς να ονειρευτώ;
Μήπως θα ερχόσουν να φτιάξεις εσύ τις εικόνες των κουρασμένων μου βλεφάρων;

Κι αν κάθε χτύπος της καρδίας μου σταματούσε;
Μήπως θα μπορούσες εσυ να τη "φτιάξεις";

Κι αν έφτιαχνα ένα παραμύθι για να ζήσω;
Μήπως και πάλι μόνη θα ήμουν εκεί;

Κι αν τα φύλλα των δέντρων κιτρίνιζαν;
Μήπως θα μισούσα;

Κι αν φύσαγε αέρας δυνατός;
Μήπως θα ξεχνούσα;

Κι αν πριν σε μάθω σε έχανα;
Μήπως θα προλάβαινα να μάθω να χαμογελώ;

Κι αν ολ'αυτά σου έμοιζαν αστεία, χωρίς κάνένα νόημα;
Μήπως να αισθάνομαι θα έπρεπε να σταματήσω;

Κι αν είμαι μόνη ποιός να νοιαστεί;
Μήπως κι η σιωπή δέν είναι μόνη στη σιωπή;



Αλλαγών συνέχεια...(μετά λύπης μου..)

2008-12-16T14:16:41.429-08:00

(Πριν και μετά)Σήμερα το απόγευμα φεύγοντας από μία γιατρό στους Αμπελόκηπους, αποφάσισα να πάω με τα πόδια μέχρι το Σύνταγμα.. Δεν είχα "κατέβει" καθόλου στο κέντρο από το προηγούμενο Σάββατο.Καθώς έφτανα στη Βουλή βλέπω 3 κλούβες και αστυνομικούς να σφυρίζουν, ενώ ακούγεται ταυτόχρονα ήχος από κροτίδες. Κάτι φώτιζε στον ουρανό.. σηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω πυροτεχνήματα! Λέω "Δεν είναι δυνατόν!", εξοργισμένη.Προχωράω για να περάσω απέναντι στην Πλατεία Συντάγματος και βλέπω τα πάντα στολισμένα, το άλλοτε καμένο δέντρο να στέκει στην πλατεία ολόφωτο και στολισμένο, μία μπάντα να παίζει εορταστικά τραγούδια και εκατοντάδες κόσμου να τραβούν φωτογραφίες με τους αλλοδαπούς Άγιους Βασίληδες και με τα τεράστια πλαστικά δώρα που έχουν στηθεί στη μέση της πλατείας.Μπαλόνια παντού και ένα καρουζέλ που περίμενε τον ευτυχισμένο κόσμο να καβαλήσει τα αλογάκια του..Όλοι ήταν τόσο χαρούμενοι και τα παιδάκια έτρεχαν από δω κι από κει ψάχνοντας να βρούν τον Άγιο Βασίλη και τις μαμάδες τους που στέκονταν κάτω από το δέντρο και χαμογελούσαν πίνοντας ζεστό καφέ και άκουγαν τις εξαίσιες μελωδίες του Δήμου Αθηναιων..Πώς μπορούν όλοι αυτοί να μην νοιάζονται? Πως χαμογελούν και τα ξεχνούν όλα μέσα σε λίγες μόλις μέρες? Εγώ δεν μπορώ. Και δεν είμαι η μόνη.. Καθώς κάπνιζα και προχωρούσα μέσα στο πλήθος με πλησίασαν δυο 20χρονοι και μου έδωσαν ένα φυλλάδιο. Τους είπα "Ευχαριστώ παιδιά!" και απομακρύνθηκα λίγο. Κοίταξα το χαρτί και έκανα 3 βήματα πίσω και τους ρώτησα αν είναι δική τους πρωτοβουλία και μου είπαν " Όχι μόνο δική μας..Θα δεις!", μου χαμογέλασαν και έφυγαν..Τίποτα δεν έχει τελειώσει.. Και χαίρομαι πολύ γι'αυτό!..Κάθησα στα σκαλιά της πλατείας μετά από λίγο κοιτάζοντας το σκηνικό με μια διάθεση χώρις περιγραφή, έκανα άλλο ένα τσιγάρο και τράβηξα 1 ακόμη φωτογραφία... Οι 2 νεαροί είχαν κάτσει κι εκείνοι 3 σκαλοπάτια πιο κάτω από εμένα και κοίταζαν τον κόσμο..Κάπνισα το τσιγάρο μου και ανέβηκα τα σκαλιά για να δω το σύνθημα που είχαν γράψει με σπρέυ στο [...]



Αλλαγές..

2008-12-13T00:41:30.153-08:00

(photo taken by Dark Reviews' Myspace Profile )Σχεδόν μία εβδομάδα πριν όλα άρχισαν να αλλάζουν..Οι νύχτες πήραν άλλο χρώμα. Εκείνο της φωτιάς, και άλλη μυρωδιά, εκείνη του καμένου πλαστικού, των "χημικών", του αίματος..Το ίδιο βράδυ είχα πάει με παρέα στο θέατρο Άλφα (Πατησίων & Στουρνάρη) για να παρακολουθήσω μία παράσταση. Μια ευαίσθητη παράσταση, γεμάτη ανθρωπιά, δύναμη, που σου άφηνε την αίσθηση ότι όλα μπορούν να αλλάξουν γύρω σου αν πρώτα καταφέρεις να αλλάξεις τον εαυτό σου. Κι όντως όλα άλλαξαν..Φεύγοντας από την παράσταση, πήγαμε να πάρουμε το αυτοκίνητο για να πάμε για ένα ποτό. Περνώντας απέναντι από το Πολυτεχνείο είδαμε κινητικότητα, άτομα με πανώ στα χέρια, άλλους που έτρεχαν στη Στουρνάρη, αλλά που να καταλάβουμε? Πήγαμε τελικά προς την περιοχή μου για ποτό, αμέριμνοι, χωρίς να έχουμε ακούσει τίποτα. Μόλις μάθαμε ότι 2 μπάτσοι είχαν σκοτώσει ένα παιδί και εξεγέρθηκαν οι "αντιεξουσιαστές", παγώσαμε..Οι επόμενες μέρες κύλισαν ήρεμα για εμάς αλλά άσχημα για την Ελλάδα. Τα πάντα βρίσκονταν μέσα στις φλόγες και η αστυνομία συνέχιζε "κατακρεουργεί" τα παιδιά που ένιωθαν θλίψη και οργή για το θάνατο του παιδιού, και κατέβαιναν στις πορείες.Θλιβερά σκηνικά και εικόνες ντροπής για την Ελληνική Αστυνομία.Εικόνες από τα πεδία "μάχης" μεταδίδονταν συνεχώς, ακόμη και την ώρα της ταφής του μικρού Αλέξανδρου.. Πως να σταματήσεις όλους αυτούς που θρηνούν? Όλους αυτούς που είναι οργισμένοι για το χαμό του παιδιού? Οι, κατά τους άρχοντες της τάξης, "ταραξίες". Αλλά και πως να αναπαυθεί η ψυχή αυτού του παιδιού?Μάλλον ο δήμαρχος Αθηναίων βρήκε τον τρόπο. Θα οργανώσει είπε από του χρόνου την ημέρα της δολοφονίας (εκείνος είπε "του θανάτου")του Αλέξανδρου, τουρνουά ποδοσφαίρου με το όνομά του.. Μεγάλη τιμή.. Νομίζω πως τώρα ηρέμησε η ψυχή του.. Κι όλοι αυτοί που τα σπάνε και τα καίνε όλα γιατί δεν πάνε να βάλουν μία φωτιά στη Βουλή? Στη Γ.Α.Δ.Α? Να σπάσουν στο ξύλο τον μοντελοπνίχτη? Παρά καίνε τα μαγαζιά του κοσμάκη και λεηλατούν αυτοκίνητα και σπίτια.. Αν κ[...]



Aγκάθια...

2008-12-01T02:10:20.033-08:00

(image)

Κι αν δεν κλαίνε οι άνθρωποι, η καρδιά τους πονάει.
Ίσως γιατί το χρώμα από τη ζωή τους έχει φύγει, ίσως να μείναν μόνοι, χωρίς καρδιά, χωρίς ψυχή...
Σώμα κενό, στραγγισμένο από κάθε ελπίδα, κάθε συναίσθημα.
Κι αν έφυγε το χρώμα, μπορούν πάντα να πιάσουν στα χέρια τους το πινέλο και να γεμίσουν τα κενά με χρώμα..
Κι αν μείναν μόνοι, να μην κλαίνε. "Κάθε δεντράκι έχει τον ίσκιο του", λένε...
Κι αν η καρδιά λύγισε, ποτέ δεν θα τους προδώσει. Πάλι θα χτυπά.. Πάλι θ'αγαπά...
Κι αν η ψυχή εξέπνευσε, πνοή θα δώσουν άλλοι..

..................................................

Τα φύλλα της καρδιάς κιτρίνισαν, γέμισαν μίσος γι'αυτούς που τα πάτησαν όταν τα είδαν πεσμένα στο χώμα..
Μάτωσαν και γέμισαν πληγές.. Πλήγές σαν κόκκινα τριαντάφυλλα..
Τα ίδια αυτά αγκάθια τρυπήσαν και τα χέρια μου..
Τώρα τρέχω φοβισμένη, με το αίμα να κυλά ασταμάτητα.
Σφίγγω τα δόντια, κλείνω τα μάτια και τρέχω.
Δεν ήξερα ότι πονούσε τόσο..
Η γεύση από τα δάκρυα, γνώριμη, σαν όλες τις άλλες φορές.
Ο πόνος όμως όχι.. Κι όσο ματώνει, τόσο φοβάμαι..

Τα σιχαίνομαι τα τριαντάφυλλα...



Η "πόρτα"...

2008-11-22T16:05:39.325-08:00

"Τέλος"...,είπα..και προσπάθησα να σβήσω όποια μουτζούρα είχα αφήσει τις άλλες φορές.Είχαν μέινει όμως πολλές και, οι περισσότερες πάνω σε καρδιές και "αρχικά"..Δεν ξέρω τι μ'έπιασε, ήταν σαν να αναταράχθηκε το "μέσα μου"..Σαν κάτι να ξεχείλισε. Σαν κάτι να είχε σπάσει.."Άνοιξα" όμως και δεν βρήκα τίποτα. Τίποτα περισσότερο σπασμένο από κάθε άλλη φορά.. Όλα ίδια, όλα θολά και υγρά. Και δεν την μπορώ την υγρασία..Ψάχνω να βρώ την αιτία, που εφταίξα, τι δεν έπρεπε να πω ή να κάνω. Το ένα τσιγάρο έρχεται μετά το άλλο, ευτυχώς το μόνο μου ποτό είναι το νερό..Άρα έχω αποθέματα! Και δυστυχως η νύχτα ενδέχεται μεγάλη απόψε..Ακούω το soundtrack της ταινίας "Η εξιλέωση" και γράφω..(Ωραία ταινία...)Είναι από αυτές τις νύχτες που κάθεσαι κλεισμένος σε ένα δωμάτιο, παρέα με το πληκτρολόγιο και τις σκέψεις σου και αναρωτιέσαι γιατί δεν χτυπάει το τηλέφωνο, γιατι αυτές οι νύχτες σου φέρνουν δάκρυα στα μάτια..?..Γιατί...γιατί..γιατί. Δύσκολο να απαντήσεις.. Και κάπου εδω ξεκινάς να γράφεις.."Σαν να μην είχε περάσει ούτε μία μέρα...Όλα ίδια όπως τότε, στην αρχή τους.. Τότε που σε πρωτοσυνάντησα, που άγγιξα τα χέρια σου, που κρύφτηκα στην αγκαλιά σου..Τότε που δάκρυσα σαν μικρό παιδί, που του είχαν αγοράσει το δώρο που ονειρευόταν..Ακριβό και πανέμορφο, αυτό που πάντα ήθελε.Από τότε, κάθε βράδυ ήθελε να το έχει μαζί του, δίπλα του,να το βάζει πλάι στο μαξιλάρι του και όταν ξυπνά μεσ στη νύχτα, να το κοιτάζει και να ξέρει ότι είναι εκεί.. Ύστερα θα του χαμογελούσε και θα συνέχιζε τα γλυκά του όνειρα..Τώρα, ξανά, τα πάντα γύρω γνώριμα, στην ίδια ασάλευτη θέση, σαν να μην έφυγαν ποτέ..Τα μάτια, το βλέμμα, το δάκρυ.. Τα μάτια σου να κοιτάζουν σιωπηλά. Ένα "γιατι?", να παραμονεύει στα χείλη σου.. Η απάντηση γνωστή κι όμως τόσο τρομαχτική και για τους δύο.. Για σένα ίσως περισσότερο.. Ξέρεις.. Όμως φοβάσαι..Φοβάσαι αυό που θα σου χτυπήσει την πόρτα. Την πόρτα της καρδιάς σου..Δεν θα σε πονέσει. Το ξέρεις..Όπως, κι εγώ ξέρω πως δεν θ'ανοίξεις.."Ένας χτύπος είναι μό[...]



"Λαχταρώ" ..by Sarah Kane

2008-10-01T08:40:18.704-07:00

'Ενας μονόλογος από το θεατρικό έργο "Crave" της Sarah Kane..Όλα όσα νιώθουμε και πολλές φορές δεν μπορούμε να πούμε, όλα όσα ΔΕΝ μπορούν πολλοί ν'ακούσουν από μας.. 'Οσοι δεν αντέχουν την αγάπη, όσοι δεν δέχονται να την "γνωρίσουν"..Κι όμως εμείς συνεχίζουμε να τα νιώθουμε κραυγάζοντάς τα.."Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,Και να σου φιλάω τα πόδια σου,Και να σου κρατάω το χέρι σου,Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,Και να γελάω με την παράνοια σου,Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς, και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες, και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι, καινα σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου, Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός, Και νάμαι δυστυχισμένος [...]



ΤΡΕΙΣ ΕΥΧΟΥΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΣ!!!

2008-09-26T08:07:18.501-07:00

(image)

Μετά από πρόσκληση του φίλτατου Gi Gaga Kouni Beli, θα ευχηθώ κι εγώ με τη σειρά μου τα για μένα, για τον εχθρό μου και για κάποιον άλλο τα παρακάτωωωωωω....


ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Εύχομαι να βρω κάποια στιγμή το δρόμο μου (και όχι το πεζοδρόμιο)και να ξεκινήσω να θέτω στόχους και να τους "καταφέρνω"...

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΜΟΥ

Καλά που υπάρχουν κι αυτοί και καταλαβαίνω ποιοί είναι οι πραγματικοί μου φίλοι.
Α! Μια ευχή είπατε! Ξεχάστηκα.. Να καταδικαστείτε να υπάρχετε στη ζωή μου..

ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ Μ'ΑΓΑΠΟΥΝ Η ΛΕΝΕ ΠΩΣ Μ'ΑΓΑΠΟΥΝ

Επειδή η αγάπη είναι πράξεις και όχι απλά λόγια, εύχομαι λοιπόν να είναι πάντα μέσα στη ζωή μου, να ανάβουν τα φώτα της και να ζεσταίνουν την καρδιά μου..

*******

Με τη σειρά μου προσκαλώ την φίλτατη luthien
να το συνεχίσει μιας κι εγώ δεν έχω τόσο πολλούς μπλογκοφίλους..!!