Subscribe: stavroula zerva
http://stavroulazervald18parach.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: stavroula zerva

stavroula zerva



Όταν έρθει η ώρα να ανοίξεις τα φτερά σου, Πέτα ψηλά και μην κοιτάξεις κάτω... Αν το κάνεις, χάθηκες... Θα δεις τις αδυναμίες του κόσμου και θα κ



Updated: 2018-03-17T10:39:01.225+02:00

 



Τσιγάρο Κρέας ....

2018-03-06T18:05:09.451+02:00

Να διευκρινίσω αρχικά ότι δεν θέλω να επιτεθώ σε κανέναν. Μια σκέψη θέλω να καταθέσω, επειδή τυγχάνει να είμαι και καπνίστρια και ... πως λέγεται αυτό όταν τρως κρέας;Τα τελευταία χρόνια όλοι μιλάμε για ρατσισμό. Φυσικά και δεν είμαστε ρατσιστές. Οι άλλοι είναι.... αλλά, λέω εγώ τώρα... μήπως θέλουμε να βγάλουμε την ουρά μας απ' έξω; Να τα ρίξουμε στους άλλους γιατί έτσι νιώθουμε δικαιωμένοι; Και το bulling (ελληνικά πως το λέμε αυτό;) τι διαφορά έχει; Έχετε καταλάβει βέβαια ότι το βασικό ήταν να στραφούμε ο ένας ενάντια στον άλλον.Τρως κρέας; Να μια ομάδα ανθρώπων  vegan (ελληνικά;) με videos (;), φωνές, εκπομπές εκφοβιστικές για το τι θα πάθει η ομάδα που καταναλώνει πρωτεΐνη.Καπνίζεις; Να μια άλλη ομάδα ανθρώπων, αντικαπνιστών, με αντίστοιχα videos (;), φωνές, καταγγελίες για το τι θα πάθει η ομάδα των καπνιστών. Εντάξει, εγώ θα παραδεχθώ ότι το πολύ κρέας  κάνει κακό και το κάπνισμα κυριολεκτικά σκοτώνει, αλλά γιατί πρέπει να δεχθώ τόση βία και μάλιστα ψυχολογική; Θα με βοηθήσει κάπου;Συμφωνώ ότι για να φας κρέας πρέπει να σκοτώσεις κάποια ζώα, αλλά δεν φταίω εγώ για τις συνθήκες που δημιουργούν κάποιοι, τυραννόντας τα καημένα τα ζωντανά.  Κι εγώ θα ήθελα να μην βασανίζονται και να μην ζουν κάτω από άθλιες καταστάσεις. Γιατί πρέπει να απολογηθώ εγώ γι' αυτό και όχι οι "υπεύθυνοι"; Συμφωνώ πως το κάπνισμα σε δημόσιους κλειστούς χώρους είναι κακό. Δεν φταίνε οι άνθρωποι που δεν καπνίζουν να δηλητηριάζονται. Αλλά όταν θα πάω για καφέ ή φαγητό γιατί πρέπει να βγω στο κρύο και τη βροχή ή τον αέρα, όταν θα μπορούσαν να υπάρχουν διαμορφωμένοι χώροι ώστε να είναι όλοι ευτυχισμένοι; Να φτιαχτούν, βρε αδελφέ, νόμοι που να καλύπτουν όλων τις ανάγκες..... χωρίς να χρειάζεται να είμαστε συνέχεια σε διένεξη με τους συνανθρώπους μας.... Τι είπατε τώρα... Νοιάζονται για την υγεία μου οι "υπεύθυνοι" αυτού του τόπου.... ΧΑ! Ας γελάσω.... Εδώ δεν υπάρχει περίθαλψη για κανέναν από τους δυο..... καπνιστές και μη..... Τι θέλω να πω; Μας έχουν κάνει ρατσιστές με το έτσι θέλω. 'Ετοιμους να ορμίξουμε ο ένας στον άλλο για το ποιος έχει δίκιο...... Δεν ξέρω αν θα σταματήσει αυτό ποτέ, αλλά εγώ πραγματικά λυπάμαι για αυτά που γίνονται..... Έχουμε και τόσα άλλα σοβαρά προβλήματα, μας φόρτωσαν κι αυτό..... ενώ θα μπορούσαν πραγματικά να το 'χαν λύσει όμορφα χωρίς να μας κάν[...]



Μοντέρνα Πηνελόπη

2016-03-04T19:01:48.484+02:00

Η Πηνελόπη κοίταξε το ρολόι στο κομοδίνο. Η πράσινη ένδειξη έδειχνε 1:20’. Πέταξε το πλεκτό από τα χέρια της και πήρε το κινητό. Έκανε να σχηματίσει τον αριθμό του Οδυσσέα, αλλά το μετάνιωσε. Δεν ήταν εκείνη που θα τον έπαιρνε πάλι στο τηλέφωνο για να τον ρωτήσει τι ώρα θα γύριζε σπίτι. Ξετύλιξε το πάπλωμα από τα πόδια της, σηκώθηκε και πήγε στο σαλόνι. Ένα ποτήρι κρασί θα κάλμαρε λίγο τα νεύρα της που ήταν κρόσσια εδώ και ώρα. Διάλεξε ένα κόκκινο από την κάβα, το άνοιξε, πήρε ένα ποτήρι από το σκρίνιο, το γέμισε, κάθισε στον καναπέ και ήπιε μια γουλιά. Έκλεισε τα μάτια της και απόλαυσε τη μεστή γεύση του. Το υγρό κύλισε μέσα της κι έβγαλε έναν ήχο σχεδόν ηδονικό. Πάντα της άρεσε το κρασί και ειδικά αυτή η ποικιλία. Η γεύση του την ταξίδευε πίσω και τη γέμιζε με χαρά και νοσταλγία. Ήταν ένας ωραίος τρόπος να ξεχάσει τι βίωνε τα τελευταία χρόνια. Ήταν η παρηγοριά στην ατέλειωτη μοναξιά της. Ο Οδυσσέας θα αργούσε πάλι. Δεν την απατούσε με την ακριβή έννοια του όρου. Και να ήθελε, δηλαδή, δεν είχε το χρόνο να το κάνει. Κατανάλωνε όλη του την ενέργεια στη δουλειά του και στις υποχρεώσεις που ‘χε δημιουργήσει για τον εαυτό του, χωρίς σε καμιά από αυτές να συμπεριλαμβάνεται εκείνη. Δεν ήταν που δεν ήθελε ο ίδιος. Εκείνη ήταν που δεν συμμερίζονταν όλα τα ενδιαφέροντά του. Το πρόγραμμα ήταν μονίμως γεμάτο. Δουλειά το πρωί, ξεκούραση το μεσημέρι εάν δεν προέκυπτε κάτι έκτακτο, γραφεία το απόγευμα για την επίτευξη του στόχου της ελευθέρωσης της χώρας από τους κακούς δανειστές και μαθήματα διαχείρισης κρίσεων το βράδυ για τη σωτηρία ανθρώπων που εγκλωβίστηκαν, τσακίστηκαν ή οτιδήποτε προϋπόθετε μια κρίση. Σπουδαία όλα αυτά. Η Πηνελόπη το γνώριζε εκ των έσω, αλλά τι γίνονταν με την προσωπική σχέση; Ήπιε ακόμη μια γουλιά και αναστέναξε. Ήθελε να τον ακολουθήσει σε όλα αυτά που έκανε. Το ‘χε προσπαθήσει μάλιστα, αλλά στην πορεία ανακάλυψε ότι έχαναν σιγά-σιγά το προσωπικό και ιδιωτικό τους στοιχείο. Πάντα ήταν με τους άλλους, με τους μεν ή τους δε και ποτέ οι δυο τους. Αυτός ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που την απομάκρυνε από όλους, ακόμη και από τον Οδυσσέα. Κλείστηκε στον εαυτό της, στα βιβλία της. Διάβαζε συνεχώς, μέχρι που ανακάλυψε το πλέξιμο. Χαμογέλασε. Όνομα και πράγμα. Η καρτερική Πηνελόπη με το υφαντό της περιμένον[...]



Η ρημάδα είναι μικρή....

2016-02-23T14:37:30.636+02:00

Τόσο δύσκολο. Απ’ την πρώτη στιγμή που θ’ ανοίξεις τα μάτια σου και θα δεις αυτόν εδώ τον κόσμο. Στην αρχή νομίζεις ότι είναι φτιαγμένος μόνο από αγάπη… δεν γνωρίζεις τη λέξη. Την νοιώθεις μόνο. Την εκφράζεις στην γυναίκα που σε κρατά στην αγκαλιά της και σε ταΐζει. «Πάντα είναι αμοιβαία αυτή η αγάπη;», θα με ρωτήσεις. Τις περισσότερες φορές είναι. Είναι σπάνιο να μη σε αγαπά ο άνθρωπος που σ’ έφερε σ’ αυτή τη ζωή αν και υπάρχουν εξαιρέσεις. Σε αυτές δεν θα αναφερθώ, νομίζω. Φυσικά, σε αγαπά και ο άλλος άνθρωπος που συνέβαλε στην διαδικασία της δημιουργίας σου. Και τον αγαπάς κι εσύ. Και τους υπόλοιπους ανθρώπους που απαρτίζουν την οικογένειά σου. Και είναι, ναι, Αμοιβαία η αγάπη αυτή…. Τότε, Γιατί; Γιατί είναι δύσκολη; Γιατί «βγαίνεις» απ’ την οικογένεια ένας προβληματικός άνθρωπος; Γιατί, ενώ βλέπεις τα λάθη τα διαιωνίζεις;Δεν θέλω να μείνω σε αυτό. Θέλω να καταλάβω γιατί ο συναισθηματικός κόσμος είναι αυτός που κυβερνά τους ανθρώπους. Ακούμε πολλές φορές ότι υπήρξε ο τάδε δολοφόνος που ήταν ψυχρός και κανένα συναίσθημα δεν υπήρχε στην καρδιά του… ότι ήταν αμετανόητος που διέπραξε το έγκλημα…. Ψυχρός. Χωρίς συναισθήματα. Ανέκφραστος. Ε, λοιπόν; Κι εμείς που διακατεχόμαστε από Αγάπη, Συμπόνια, Λύπη, Χαρά, τι έγινε; Γιατί είμαστε κακοί άνθρωποι;Τι μας λείπει και κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη, μίζερη και τραγική; Φαινομενικά όλοι μας δείχνουμε ευτυχισμένοι (το ότι πρέπει να είμαστε, γιατί τα έχουμε όλα, δεν μετράει). Έχουμε ευτυχισμένο γάμο, καλά παιδιά, καλές σχέσεις με συγγενείς και γείτονες, αλλά στην πραγματικότητα τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει. Μπορεί να έχουμε εγκλωβιστεί σ’ ένα γάμο από συνήθεια, να έχουμε κάνει κακό στα παιδιά μας από υπερπροστατευτικότητα ή το αντίθετο από απόλυτη αδιαφορία. Μπορεί να μισούμε τον γείτονα γιατί είναι πιο ευτυχισμένος (αγνοούμε τα δικά του προβλήματα) με τη δική του οικογένεια και μισούμε τους συγγενείς μας γιατί το χωράφι δεν μοιράστηκε δίκαια (με τα δικά μας πάντα κριτήρια).Που χάνουμε την μπάλα; Θα μου πεις ότι ο άνθρωπος τα θέλει όλα και είναι πλεονέκτης. Εντάξει. Καλά μέχρι εδώ. Και όταν τα έχει όλα; Γιατί είναι πάλι δυστυχισμένος; Γιατί κάνει τόσο κόπο να αποκτήσει και στο τέλος δεν έχει τίποτα; Γιατί του φαίνονται λίγα;Δεν μπορώ να το λύσω εγ[...]



Μπαλκόνι

2016-02-22T00:37:11.894+02:00

Ένα σπουργίτι προσγειώθηκε στο μπαλκόνι ψάχνοντας κάτι να φάει. Μόλις το βρήκε, πέταξε μακριά μαζί με τους υπόλοιπους φίλους του για αναζήτηση τροφής σε άλλο μπαλκόνι. Έτσι είναι στις πόλεις. Πιο πολλά τα μπαλκόνια από τα δέντρα. Και κάθε μπαλκόνι μια ιστορία. Μια ιστορία που αφορά περισσότερο ανθρώπους παρά πουλιά. Έτσι ξεκινά και η ιστορία του δικού μας μπαλκονιού, που βλέπει στον κήπο της πολυκατοικίας, απέναντι από άλλα μπαλκόνια, άλλες ιστορίες, άλλες ζωές.Η πολυκατοικία χτίστηκε στα μέσα του ’70. Λίγο μετά την μεταπολίτευση. Τέσσερα πατώματα, δώδεκα διαμερίσματα. Όμορφη κατά μια έννοια. Πρωτοποριακή για την εποχή. Με πυλωτή για τα αυτοκίνητα, με αποθήκες…. αλλά να μην μείνουμε εκεί. Ας πάμε λίγο παρακάτω, όταν άρχισαν τα διαμερίσματα να πωλούνται. Δεν ήταν πολύ δύσκολο να γίνει αυτό. Μέσα σε ένα χρόνο είχαν πουληθεί όλα, εκτός από το δικό μας. Ναι, αυτό που βλέπει στον κήπο. Οι λόγοι; Ήταν μεγάλο, πιο ακριβό από τα υπόλοιπα και ήταν και χαμηλά, στον πρώτο όροφο. Για δυο χρόνια έμεινε κλειστό ώσπου βρέθηκε κάποιος που το αγόρασε κι αυτό. Ο άνθρωπος που το πήρε δεν ήθελε να μείνει εκεί. Ήθελε να το νοικιάσει και να παίρνει τα ενοίκια. Έτσι κι έγινε. Μερικούς μήνες μετά το διαμέρισμα νοικιάστηκε από ένα ζευγάρι με παιδιά. Η γυναίκα ήταν που ενθουσιάστηκε μαζί του. Το μπαλκόνι είχε ξεχωρίσει. Της άρεσαν τα λουλούδια. Θα το γέμιζε με γλάστρες λογιών-λογιών, με όλα τα χρώματα. Και το ‘κανε. Τριαντάφυλλα, ζουμπούλια, μολόχες, κρίνα, ιβίσκους. Ότι λουλούδι ήθελες εκεί θα το ΄βλεπες. Τα πρώτα χρόνια τα λουλούδια μεγάλωναν και φούντωναν. Την άνοιξη μύριζε όλη η γειτονιά από δαύτα. Και το τραπέζι, το μικρό, με τις καρέκλες γέμιζε συχνά με ανθρώπους γελαστούς που κάθονταν να φάνε ή να πιούν καφέ. Τα μικρά ποδαράκια που έτρεχαν ξυπόλητα το καλοκαίρι πάνω στο μωσαϊκό του σιγά-σιγά μεγάλωσαν και έρχονταν όλο πιο σπάνια για να το περπατήσουν, με τα παπούτσια όμως και για λίγο. Κάποτε τα λουλούδια μαράθηκαν. Άρχισαν να ξεραίνονται. Μια-μια οι γλάστρες πετάχτηκαν και δεν αντικαταστήθηκαν. Όταν άδειασε το μπαλκόνι κανείς δεν υπήρχε μέσα στο διαμέρισμα. Η γυναίκα που τόσο το αγάπησε, γιαγιά πια, θα έμενε με τη μεγάλη κόρη. Είχε αποφασιστεί. Το πωλητήριο μπήκε και το διαμέρισμα πουλήθηκε ξανά. Η [...]



Έρωτας

2016-02-12T14:31:14.304+02:00

Η λάμπα σκορπάει το θολό φως της στο δωμάτιο γεμίζοντάς το με σκιές. Στο χαμηλό τραπέζι τα ποτήρια είναι άδεια και το μπουκάλι μισό. Το τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα με το τελευταίο τσιγάρο να κρέμεται σβηστό από ώρα στην κόψη του χείλους του. Η μυρωδιά τους έντονη, ανακατεμένη με τη μυρωδιά του ιδρώτα απ’ τα κορμιά τους. Ένα κουβάρι οι δυο τους πάνω στον καναπέ, τυλιγμένοι στο σύννεφο της ίδιας τους της ηδονής, που δεν ξεθύμανε ακόμα, αλλά ήδη βρίσκεται στον απόηχό της. Κοντεύει να καταλαγιάσει. Δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλο νωρίτερα. Δεν γνωρίζονταν χθες, προχθές, πριν ένα μήνα. Γνωρίστηκαν απόψε, σ’ αυτόν τον καναπέ, όταν τα κορμιά τους άγγιξαν το ένα το άλλο για να λικνιστούν στον αέναο χορό της ηδονής και για να γίνουν ένα σώμα, μια ψυχή, μια ιστορία. Μια ιστορία που θα τελειώσει πριν καλά-καλά αρχίσει, γιατί δεν αγαπήθηκαν ποτέ. Ούτε επρόκειτο να αγαπηθούν ποτέ. Ανάγκη για επαφή χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς ρομαντισμό, χωρίς φεγγάρια, λουλούδια, θάλασσες και ποιήματα. Ανάγκη δυνατή και ζωώδης. Χωρίς συναίσθημα. Μόνο την αίσθηση της ολοκλήρωσης χωρίς αύριο, όνειρα κι ελπίδες. Ένστικτο. Καθαρό, απόλυτο, Ένστικτο…..[...]






ΜΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ

2015-12-03T15:08:45.012+02:00

“Αναξίμανδρε, Αναξίμανδρε, ξύπνα! Ξύπνα σου λέω, το πιάνω!”, φώναξε η Αγλαΐα και σκούντηξε τον άντρα της τόσο δυνατά που κόντεψε να τον πετάξει κάτω από το κρεβάτι.“Τι, τι έγινε; Τι έγινε; Σεισμός; Τι;”, είπε εκείνος κατατρομαγμένος και πετάχτηκε όρθιος ρίχνοντας τα σκεπάσματα πάνω στη γυναίκα του.“Όχι ρε ηλίθιε, που κοιμάσαι σα μοσχάρι κι εγώ υποφέρω των παθών μου τον τάραχο!”, τον αγριοκοίταξε.“Τι συμβαίνει πάλι, ρε γυναίκα; Εφιάλτη έβλεπες;”, τη ρώτησε εκείνος και χασμουρήθηκε.“Αναίσθητο γουρούνι δεν ήσουν πάντα; Σκληρόπετσος κι αναίσθητος!”, έμπηξε τα κλάματα.“Τι 'ναι ρε γυναίκα; Τι έπαθες πάλι;”, γονάτισε πάνω στο κρεβάτι παίρνοντάς την στην αγκαλιά του.“Φύγε! Άσε με! Άσε με σου λέω!”, τον έσπρωξε αλλά εκείνος δεν την άφησε.Η Αγλαΐα ρούφηξε τη μύτη της.“Το πιάνω, Αναξίμανδρε! Απόψε το βρήκα! Είναι εκεί και είναι σαν φουντούκι!”.“Και γι' αυτό κλαις, ρε χαζή!; Που βρέθηκε το φουντούκι μες το κρεβάτι; Φερ' το να το πετάξω!”.“Αχρείε! Ποιο κρεβάτι; Στο στήθος μου είναι!”, του 'πε άγρια εκείνη κι ελευθερώθηκε από την αγκαλιά του. “Αλλά που να καταλάβεις ΕΣΥ!”, συμπλήρωσε.Ο Αναξίμανδρος έμεινε να την κοιτάει εμβρόντητος, με το στόμα ανοιχτό.“Είσαι με τα καλά σου, χριστιανή μου; Στέκεις; Με κοψοχολιάζεις μες τη νύχτα να μου πεις ότι ψαχουλευόσουν πάλι;”, ξέσπασε.“Οι εξετάσεις είναι σε δυο μέρες. Χωρίς εξετάσεις πως βγάζεις δικά σου συμπεράσματα, ε; Είναι λόγος αυτός να πάθω εγώ το έμφραγμα, ε; Άι στο διάολο, επιτέλους!”, είπε, πήρε το μαξιλάρι του και πήγε στον καναπέ να κοιμηθεί!................ Έβαλε εφτά κιλά. Δεν μπορούσε να σταματήσει να τρώει. Αν τον άφηνε θα έτρωγε και τα λουλούδια από τις γλάστρες όταν θα τελείωνε με το ψυγείο και τα νύχια του. Ήταν λάθος δικό της, το 'ξερε. Ο Αναξίμανδρος άπαξ κι αγχωνόταν έπρεπε εκείνη να κλειδώνει τα πάντα. Από το ψυγείο μέχρι το σαπούνι για τα πιάτα. Δεν το 'θελε, όμως. Ο πόνος ήταν εκεί συνέχεια και το βράδυ πιο δυνατός. Ψηλάφηση δεν είπαν οι γιατροί; Ε! Ψηλάφηση έκανε. Τι κακό σ' αυτό; Βέβαια, το κακό ήρθε μετά. Δυο εβδομάδες πριν που βρήκε το φουντούκι. Αυτό το μικρό αχαρακτήριστο πραγματάκι να κατοικοεδρεύει στο δεξί μαστό της. Και πόναγε το σκασμένο. Πόναγε πολύ!Και του το 'πε, το μεσημέρι, την ώρα που[...]



Χωρίς προορισμό, χωρίς ελπίδα....

2015-10-16T19:26:59.658+03:00

Πως θα τον πλήρωνε; Με τι λεφτά που δεν περίσσευε τίποτα; Όλη τη μέρα στο μαγαζί, κόσμος να μπαίνει και να βγαίνει, αλλά τζίρος, καθόλου. Άλλος ρωτούσε κάτι, άλλος έβρισκε το προϊόν ακριβό, άλλος για να πει μόνο ένα γεια. Δεν γινόταν δουλειά έτσι, όμως επιλογές δεν υπήρχαν. Έπρεπε να κρατηθεί όσο μπορούσε. Με νύχια και με δόντια, γιατί αυτό το μαγαζί το 'χε φτιάξει με μεράκι και με όνειρα. Ποιος είχε πει ότι το να κάνεις εργασία αυτό που αγαπάς, πάντα πετυχαίνει; Ένα μειδίαμα σχηματίστηκε στα χείλη του αντί για χαμόγελο. Κάποτε ίσως και να ίσχυε. Κάποτε ίσως να μπορούσες να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα. Τώρα ήταν ακατόρθωτο αν όχι αδύνατο.Εφτά χρόνια το πάλευε. Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά. Όχι τέλεια, αλλά υποφερτά. Η κρίση ήταν στο κατώφλι κι ο κόσμος ακόμη δεν γνώριζε τι τον περίμενε. Ούτε κι εκείνος το φαντάζονταν ότι μαγαζιά το ένα μετά το άλλο θα έκλειναν. Άνθρωποι θα έχαναν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους για να καταλήξουν στους δρόμους να τρώνε από τα σκουπίδια. Παιδιά να λιποθυμούν μέσα σε τάξεις σχολείων από την πείνα και την εξάντληση. Τι ήταν όλα αυτά; Έμοιαζαν με κακό όνειρο, με εφιάλτη βγαλμένο μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου θρίλερ ή μιας αμερικάνικης ταινίας από εκείνες τις παρατραβηγμένες που η προπαγάνδα τους φαντάζει αστεία στα μάτια του θεατή.Πέταξε τον λογαριασμό της ΔΕΗ πάνω στο γραφείο με νεύρα. Ήταν αρχές του μήνα και οι πληρωμές έπρεπε να γίνουν άμεσα. Ενοίκιο, προμηθευτές, εφορία, ΤΕΒΕ, λογιστής κι ένα σωρό άλλοι. Αυτά χωρίς να υπολογίσει καν τα έξοδα του σπιτιού. Μπορεί να μην είχε ενοίκιο εκεί, όμως αυτό ήταν το λιγότερο. Εκείνη δεν δούλευε, πια. Είχε ένα μικρό εισόδημα που ίσα κάλυπτε τα είδη πρώτης ανάγκης του σπιτιού. Παιδιά δεν είχαν. Να 'ταν ένα σημάδι; Δεν ήταν που δεν είχαν προσπαθήσει. Τρεις εξωσωματικές μέχρι τώρα, αλλά το αποτέλεσμα το ίδιο. Πολλά χρήματα, πολλή υπομονή, πολύς κόπος, πολλή απογοήτευση και τέλος ένας μεγάλος πόνος μ' ένα κενό χωρίς αναπλήρωση. Από την άλλη όμως, μήπως έτσι έπρεπε να γίνει; Τι χρώσταγε να έρθει ένας άνθρωπος σ' ένα κόσμο γεμάτο δυστυχία με μόνο δυσοίωνα σημάδια; Χωρίς προορισμό, χωρίς ελπίδα;Ο πόλεμος δεν είχε φτάση ακόμη, αλλά ήταν κοντά. Γειτονι[...]



Μεγάλα διαστήματα Σιωπής. Μεγάλα διαστήματα ασταμάτητης Σκέψης.

2015-02-09T19:01:38.517+02:00

Πάντα θεωρούσα εκπληκτικό το γεγονός ότι μπορώ να σκέφτομαι συνεχώς πολλά πράγματα ταυτόχρονα, είτε σχετικά μεταξύ τους είτε εντελώς άσχετα. Αυτό που διαπίστωσα, όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι δεν υπήρξε στιγμή στη ζωή μου που να άδειασε το κεφάλι μου ολότελα. Να μην σκέφτομαι τίποτα, να μην αισθάνομαι, να είμαι κενή και απροσπέλαστη απ’ οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου. Υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν και δηλώνουν την απόλυτη χαλάρωση, εξύψωση…. κι άλλα τέτοια ωραία συναισθήματα που εγώ ούτε βίωσα ποτέ μου ούτε κατανόησα. Όταν ήμουν μικρή, συνήθιζα να καταγράφω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου. Βοηθούσε πολύ, η αλήθεια. Ότι βάσανο-πόνο-αγανάκτηση-τρέλα-χαρά-ευτυχία κι αν ένοιωθα, τα εναπόθετα πάνω σε ένα λευκό χαρτί και ως δια μαγείας τα ξεφορτωνόμουν. Άδειαζα και ήμουν έτοιμη για τον επόμενο γύρο. (Αυτό θυμίζει λίγο DorianGray.) Καμιά χαλάρωση ή εξύψωση, σας διαβεβαιώ. Απλά ένοιωθα πιο δυνατή ν’ αντέξω τη σφοδρότητα του κόσμου και των συναισθημάτων μου. Όσες φορές, πάλι, σταματούσα να γράφω, οι σκέψεις μου δεν μ’ άφηναν σε ησυχία. Όπως τώρα, καλή ώρα. Υπάρχουν φωνές μες το κεφάλι μου. Άλλες ψιθυρίζουν, άλλες ουρλιάζουν. Δεν μ’ αφήνουν ούτε να κοιμηθώ καλά-καλά. Εκεί που είμαι έτοιμη να κλείσω τα μάτια μου και να πέσω άνευ όρων στην γλυκιά αγγαλιά του Μορφέα, έρχεται μια κραυγή να μου ταράξει την ησυχία. Δεν έχει σημασία τι ακριβώς μου λέει, σημασία έχει ότι μου καταστρέφει τη μοναδική στιγμή που έχω να βυθιστώ στη λήθη……Τώρα, αν σου πω ότι στη ζωή μου δεν υπάρχει ουσιαστικό πρόβλημα, θα με μουντζώσεις, είμαι σίγουρη. Κι όμως, είναι αλήθεια. Φυσικά υπήρξαν γεγονότα που ήταν άκρως δύσκολα και τραγικά, αλλά στην παρούσα φάση, δεν υπάρχουν. Εξάλλου, αν το καλοσκεφτείς, δεν υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που να ήταν πάντοτε απόλυτα ευτυχισμένος ή χαρούμενος. Έξω από τον πλανήτη; Τι να σου πω; Δεν έχω ιδέα. Όλοι περνάμε τις δικές μας τραγωδίες. Ο κάθε άνθρωπος, σηκώνει τον δικό του Σταυρό, που είναι τόσο βαρύς όσο ο καθένας του μπορεί να αντέξει και να κουβαλήσει.Θα με ρωτήσεις τότε γιατί βασανίζομαι και θα σου απαντήσω ότι δεν έχεις άδικο που με ρωτάς. Κι εγώ αναρωτιέμαι. Γιατί νοιάζομαι τόσο πολύ για το Όλον, ότ[...]



'Απατοι πάμε;;;;

2014-10-07T18:52:23.483+03:00

Παίζουν με τη νοημοσύνη μου. Παίζουν με τα νεύρα μου. Παίζουν με τα συναισθήματά μου......Εντάξει..... Δημοκρατία έχουμε και ο καθένας μπορεί να λέει και να κάνει ότι νομίζει ότι είναι σωστό για τον εαυτό του..... Αλήθεια, αυτή είναι η έννοια της Δημοκρατίας; Γιατί εγώ αλλιώς την είχα μέσα στο ξερό μου το κεφάλι. Και λέω ξερό, διότι, δεν μπορώ να απορροφήσω την έννοια που κάποιοι προσπαθούν να μου επιβάλλουν.....Καμιά φορά νομίζω ότι είμαι γραφική.......Δημοκρατία. Τι να σημαίνει άραγε; Για μένα προσωπικά πάρα πολλά πράγματα, με βασική αρχή την Ελευθερία. Αααα, τώρα πάμε σε άλλα μονοπάτια και πιο βαθιά νοήματα.... Δημοκρατία και Ελευθερία. Τι ωραία ακούγονται!!!! Ξέρω, ξέρω..... Φυσικά και ζούμε σε ένα κόσμο "Δημοκρατικό" και "Ελεύθερο"......  Ναι το ξέρω και το ανέκδοτο με τον Τοτό, αλλά δεν θέλω να το πω τώρα. Τώρα θα μιλήσω για αυτά τα δύο αγαθά, που στην πραγματικότητα δεν υπήρξαν ποτέ σε αυτόν εδώ τον πλανήτη. Θα μου πει κάποιος ότι οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι.... Συμφωνώ, έως το σημείο με τους δούλους. Ε; Είναι τελικά δύσκολο να ζουν οι άνθρωποι με αρμονία. Είναι δύσκολο να μη θέλω το χωράφι του γείτονα και να αρκούμαι σε αυτά που μπορώ να αποκομίσω. Είναι δύσκολο να έχω σωστή παιδεία και να μην συνωστίζομαι στα λιμάνια της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Είναι δύσκολο να έχω μια αξιοπρεπή εργασία για να βγάζω τα προς το ζην. Είναι δύσκολο να εκλέγω έντιμους ανθρώπους να με "κυβερνούν". Είναι δύσκολο να έχω πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά. Είναι δύσκολο να εργάζομαι λογικές ώρες. Είναι δύσκολο να πληρώνομαι με την αξία της εργασίας μου. Είναι δύσκολο να θρέψω να παιδιά μου. Είναι δύσκολο να πω τη γνώμη μου την ώρα που αδικούμαι. Είναι δύσκολο να ξεφύγω από τον κλοιό που έφτιαξε η ίδια η πολιτεία για να με κατά κλέβει....... Δεν είμαι μόνο εγώ σε αυτή την κατάσταση. Είναι όλοι οι άνθρωποι επάνω στον πλανήτη. Μια ματιά να ρίξω, παντού πολέμους και αδικίες θα δω. Παιδιά να σκοτώνονται από βομβαρδισμούς, γυναίκες να χάνουν την αξιοπρέπειά τους, γέρους να στοιβάζονται σε γηροκομεία, νέους να φεύγουν και να πνίγονται στις θάλασσες σαν λαθρομετανάστες για ένα καλύτερο, τι;;; Αύριο;;;;;Κάποτε δώσαμε τα φώτα σε όλους τους[...]



Λίγο πριν το τέλος.γ΄

2014-04-26T18:56:51.341+03:00

 Η Σούλα σηκώθηκε από τον καναπέ με πόδια που έτρεμαν. Ακόμη δεν μπορούσε να χωνέψει αυτό που η τηλεόραση έλεγε και ξανά 'λεγε. "Απίστευτο!", μονολόγησε και πήρε το κινητό της τηλέφωνο στα χέρια. Έπρεπε να τηλεφωνήσει στον Τόλη και να του πει να γυρίσει αμέσως στο σπίτι. Προσπάθησε να μπει στις επαφές, αλλά ήταν τόση η σύγχυση που πάταγε λάθος πλήκτρα. Όταν κατάφερε, επιτέλους, να βρει το νούμερο, μια φωνή από μέσα έλεγε ότι ο συνδρομητής είχε το τηλέφωνο απενεργοποιημένο."Δεν είναι δυνατόν. Που να τον βρω τώρα..... Κι αν έπαθε κάτι;", βημάτιζε πάνω κάτω κοιτώντας την οθόνη του κινητού λες και θα μπορούσε εκεί πάνω να βρει τη λύση.Βγήκε στο μπαλκόνι και κοίταξε κάτω στο δρόμο. Σάρωνε το στενό με τα μάτια της από την μια μεριά ως την άλλη, όταν είδε το αυτοκίνητο να μπαίνει και να παρκάρει στην απέναντι πλευρά. Έτρεξε μέσα, έφτασε στη εξώπορτα, την άνοιξε και κατέβηκε τις σκάλες όσο πιο γρήγορα μπορούσε.Ο Τόλης έβγαζε τα πράγματα από το αυτοκίνητο, όταν ένιωσε δυο χέρια να τον αγκαλιάζουν σφιχτά από πίσω. Γύρισε και είδε τη γυναίκα του, λαχανιασμένη να κλαίει."Τι έπαθες, Σούλα; Είσαι καλά;", τη ρώτησε."Τώρα που γύρισες, είμαι..... Πάμε γρήγορα τα ψώνια επάνω και θα σου πω..... Είχες δίκιο.... τελικά.....", είπε και άρπαξε μερικές σακούλες από το πορτ παγκάζ του αυτοκινήτου."Στάσου καλέ και πες μου...."."Πάμε γρήγορα σε παρακαλώ και θα σου πω επάνω.... Πάμε μη μας βρει κανένα κακό στο δρόμο και δεν προλάβουμε.....".Ο Τόλης φοβήθηκε. Πήρε τις υπόλοιπες σακούλες, κλείδωσε το αυτοκίνητο και την ακολούθησε στο σπίτι.Όταν έκλεισε την πόρτα πίσω του, η Σούλα είχε ήδη αφήσει τα πράγματα στην κουζίνα και βρέθηκε μπροστά του να τον βοηθήσει."Άστα αυτά τα πάω μόνος μου μέσα και πες μου γρήγορα τι συμβαίνει.""Τόλη... μόλις πριν από λίγη ώρα η τηλεόραση ανακοίνωσε ότι η χώρα κήρυξε πτώχευση....".Ο Τόλης έμεινε στήλη άλατος. Το ήξερε ότι θα συνέβαινε, απλά δεν περίμενε τόσο γρήγορα. Άφησε τις σακούλες σιγά σιγά στο δάπεδο και την κοίταξε.Η Σούλα κούνησε το κεφάλι και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα. "Ένας Θεός ξέρει τι θα συμβεί από δω και πέρα.", του είπε.Ο Τόλης πήγε στο σαλόνι, πήρε το κοντρόλ στα χέρια άνοιξε τη φωνή[...]



Λίγο πριν το τέλος. β'

2014-04-10T00:22:38.877+03:00

Ο Τόλης μπήκε μέσα στο supermarket, κατευθύνθηκε στον διάδρομο με τις κονσέρβες κι άρχισε να γεμίζει το καρότσι. Ξαφνικά σταμάτησε. Έπρεπε να είναι ψύχραιμος και να κοιτά τις ημερομηνίες. Δεν τις κατέβαζαν τον τελευταίο καιρό από τα ράφια κι ας είχαν λήξη. Υπήρχε νόμος που επέτρεπε να ταΐζουν τον κόσμο με ληγμένα και να βγάζουν κέρδος από αυτό. "Ούτε στην κατοχή τέτοια κατάντια!", σκέφτηκε.Ευτυχώς δεν είχε προλάβει να ρίξει πολλές, στο καρότσι του. Τις έλεγξε, προσεκτικά. Την μια που βρήκε, την έβαλε πίσω στη θέση της. Μετά, άρχισε να χώνει το χέρι του βαθιά στα ράφια και να ξεθάβει, αυτές που ήταν πίσω και οι ημερομηνίες τους ήταν πιο μακρινές. Όταν το γέμισε, έτρεξε στο ταμείο. Είχε ιδρώσει από την προσπάθεια και το άγχος. Ένιωθε τον κόσμο να τον κοιτάει με απορία, αλλά δεν έδωσε σημασία. Πλήρωσε, έβαλε τα πράγματα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησε για την πλατεία της γειτονιάς του. Στην κάτω γωνία, δίπλα στο κομμωτήριο, υπήρχε ένα μικρό μαγαζάκι, γύρω στα τριάντα τετραγωνικά με μια βιτρίνα βρώμικη και θολή. Δεν το έπαιρνε το μάτι σου. Έπρεπε να ξέρεις τι θέλεις για να πας εκεί, αλλιώς το προσπερνούσες αδιάφορα. Ο Τόλης, πάρκαρε ακριβώς απέναντι. Κατέβηκε από το αμάξι και μπήκε σχεδόν τρέχοντας μέσα."Καλώς τον!", ακούστηκε μια βραχνή φωνή από το βάθος."Γεια σου, Νίκο.", η φωνή του ακούγονταν κάπως ξένη στα αυτιά του."Πως από δω, ρε αδερφέ! Καιρό έχω να σε δω....", είπε ο μαγαζάτορας και πλησίασε τείνοντας το χέρι του."Λέω το Σαββατοκύριακο να πάω για κυνήγι, με κάτι φίλους αλλά δεν έχω φυσίγγια.", απάντησε και του 'δωσε το δικό του. Ο Νίκος τον κοίταξε περίεργα.Μόλις εκείνη την στιγμή, ο Τόλης, κατάλαβε την γκάφα που 'χε κάνει. Η περίοδος του κυνηγιού είχε τελειώσει, εδώ και δυο μήνες. "Σαν να μη μου τα λες καλά, Τόλη....."."Εντάξει, έχεις δίκιο..... Κοίτα..... είμαστε πολλά χρόνια φίλοι.....", δεν πρόλαβε να συνεχίσει."Φίλος σου είμαι..... συνεργός σου, δεν θέλω να γίνω...."."Συνεργός;;;; Όχι.... όχι.... δεν κατάλαβες..... παρεξήγηση...."."Τι παρεξήγηση μου τσαμπουνάς; Αφού δεν είναι περίοδος κυνηγιού και εσύ χρειάζεσαι φυσίγγια για να πας κυνήγι; Εγώ, τι πρέπει να καταλάβω, δηλαδή; Ότι δεν είμαι ελέφα[...]



Λίγο πριν το τέλος.

2014-04-05T18:13:33.737+03:00

“Να σου πω; Θα πάμε στο supermarket όταν γυρίσω από τη yoga;”, ρώτησε ο Τόλης τηγυναίκα του, ενώ βρίσκονταν, ακόμη ξαπλωμένος, στο κρεβάτι του.Προσπάθησε μετά τη δουλειά να κλείσει τα μάτια του για καμιά ώρα να ξεκουραστεί, αλλάαυτό, στάθηκε αδύνατο. Τα γεγονότα έτρεχαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και δεν τον άφηναννα ησυχάσει ούτε λεπτό. Η κατάσταση έμοιαζε με καζάνι που βράζει κι από στιγμή σεστιγμή, όλα θα τινάζονταν στον αέρα.“Τι να κάνουμε στο supermarket, ρε συ Τόλη; Δεν χρειαζόμαστε κάτι άμεσα….. Άσε πουδεν πάω μαζί σου, γιατί θα με νευριάσεις!”, του απάντησε εκείνη, θεωρώντας ότι ηκουβέντα είχε λήξει.Εκείνος πετάχτηκε από το κρεβάτι και κατευθύνθηκε στην κουζίνα, έξαλλος μαζί της.“Καλά….. τόσο καιρό δεν συζητάμε ότι πρέπει να αγοράσουμε, προϊόντα μεγάληςδιάρκειας…… για κάθε ενδεχόμενο; Τι δεν καταλαβαίνεις;”Και πραγματικά δεν καταλάβαινε. Δεν ήταν αδαής, απλά δεν της άρεσε η κινδυνολογίακαι για τη Σούλα, ο Τόλης ήταν πολύ υπερβολικός, τουλάχιστον τον τελευταίο καιρό.“Δεν καταλαβαίνω….. και δεν καταλαβαίνω…… Αυτό μου λες συνέχεια! Φυσικά καικαταλαβαίνω…. απλά δεν βλέπω το λόγο να γίνεσαι τόσο….. τόσο…. υστερικός. Λες και θαγίνει πόλεμος, δηλαδή!”“Εσύ τι πιστεύεις ότι γίνεται τις τελευταίες μέρες, ε; Επειδή δεν βγήκαν τα όπλα ακόμη;Πόλεμο έχουμε, Σούλα…. Π-Ο-Λ-Ε-Μ-Ο!”, της φώναξε.“Σταμάτα, σε παρακαλώ, να ωρύεσαι και κοίτα να λογικευθείς. Το ξέρω ότι είναι δύσκοληη κατάσταση, αλλά δεν πιστεύω να φτάσουμε κι εκεί, πια….”.“Εγώ λέω να βρω και σφαίρες για το δίκαννο. Αρκετά το καθυστέρησα….”, είπε ο Τόληςπερισσότερο στον εαυτό του παρά στην γυναίκα του.“Τι λες;;;; Ακούς τι λες;;;;; Έχεις τρελαθεί εντελώς;;;;;; Δεν θέλω μέσα στο ίδιο μου τοσπίτι τέτοια δολοφονικά πράγματα!!!!!”, είχε γίνει έξαλλη τώρα.“Εσύ μη θες. Δεν με ενδιαφέρει τι θέλεις εσύ, έτσι κι αλλιώς. Τα πράγματα έχουν ξεφύγειαπό τον έλεγχο κι εγώ, δεν θέλω σε καμία περίπτωση να βρεθώ νεκρός, για μια φέταψωμί ή για ένα ρολό χαρτί υγείας…..”, της απάντησε.“Αν τολμήσεις….. εγώ θα φύγω από το σπίτι την ίδια στιγμή που θα τις φέρεις εδώμέσα!!!!”, δεν άκουγε κουβέντα πια.Και είχε δίκιο. Δεν ήταν λίγα τα ατ[...]



Καταρρέουν Όλα;;;;

2014-03-12T13:28:49.378+02:00







Σκουφάκια για πιτσιρίκια!

2014-01-14T20:30:58.829+02:00

Οι τελευταίες δημιουργίες μου!








Ονειρούπολη Δράμας 2013!

2013-12-17T17:21:37.596+02:00

Jurassic Park[...]



Καλές Γιορτές!!!!!

2013-12-10T20:19:40.071+02:00







Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο!!!!

2013-07-12T22:42:35.204+03:00

Αύριο βράδυ στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων στην Καβάλα.... Δεν θα κοιμηθώ από την αγωνία μου!!!!!






Κρυφτό με τον ήλιο!!!!

2013-06-26T19:40:41.124+03:00





Ελλάδα για πάντα!!!!!!!

2013-06-23T17:41:12.374+03:00

(image)
(image)



Ηρακλείτσα Καβάλα.

2013-06-17T19:34:38.991+03:00

Τώρα!!!!