Subscribe: Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;
http://nerenia3.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: English
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;





Updated: 2018-04-18T04:44:05.789-07:00

 



Η αγάπη ποτέ δεν.... καίγεται!

2013-01-14T06:57:10.535-08:00






Αγαπημένη μου γιαγιά... 
Έτσι γράφει το χαρτάκι, δεν θυμάμαι αν είναι γραμμένο από την εγγονή η τον εγγονό μου, μάλλον όμως  από τον μικρό είναι κρίνοντάς από  τα  γράμματα.
 Ένα τόσο δα μικρό χαρτάκι βγαλμένο μέσα από τα αποκαΐδια, ( με ευχές πρωτοχρονιάτικες, λίγες  μέρες πριν την πυρκαγιά δηλαδή)     μου δίνει τόση χαρά... τόση δύναμη... τόση, κι άλλη τόση διάθεση για τη ζωή... για νέα όνειρα ... Πλημμυρίζω αγάπη!!




ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

2013-01-14T06:59:45.459-08:00

Τώρα που πέρασε το πρώτο σοκ. τώρα που... συνειδητοποιώ τι ακιβως μου συνεβει...
Θέλω να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που από την πρώτη στιγμή ήταν δίπλα μου και με στήριξαν, ο καθένας με τον τρόπο που μπορούσε.
Τα κορίτσια του Βάλε φαντασία...Που βοήθησαν με κάθε τρόπο!!!
και που χάρη σε αυτές έχω πάλι κάποια υλικά και μπορώ να δημιουργήσω νέα έργα.
http://decoupage.ning.com/forum/topics/5196921:Topic:187637
Την αγαπημένη μου, τη γλυκιά μου φιλενάδα...
http://mariatzirita.blogspot.com/2012/02/blog-post.html
Τη γλυκιά μου Αχτίδα...
http://aktida.blogspot.com/search/label/%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%88%CF%84%CE%B5
Την Εύη, που αν και μου ήταν και της ήμουν σχεδόν  άγνωστη, ενδιαφέρθηκε σαν κοντινός μου άνθρωπος
.http://dr-evie.blogspot.com/search?updated-max=2012-02-08T21:52:00-05:00&max-results=1&start=11&by-date=false
Την  Μαρία. που ομολογώ μου ήταν παντελώς άγνωστη!! Αυτή η γυναίκα με συγλονισε. Σήμερα είδα την ανάρτηση της για μένα και τα έχω χαμένα...τόση ευαισθησία...
http://scrapmaria.blogspot.com/2012/02/blog-post_15.html
Η επίσης άγνωστη σε μένα... Ροδούλα. 
 http://annoula-rodoula.blogspot.com/2012/02/h.html

Αυτός είναι τελικά ο διαδικτυακός κόσμος. άγνωστοι άνθρωποι μεταξύ τους τις περισσότερες φορές...που στην ανάγκη του συνάνθρωπου τους μπορούν να ενωθούν να γίνουν μια ζεστή αγκαλιά.
Μίλησε κανείς για το... απρόσωπο;  ας έρθουν σε μένα να τους εξηγήσω... Όταν ένα ολόκληρο χωριό 3.000 κατοίκων... δεν κούνησε ούτε το μικρο του δαχτυλάκι...( θα ανεβάσω  νέα ανάρτηση γιαυτό)  Άγνωστοι άνθρωποι από το ίντερνετ, βοήθησαν  με όποιο τρόπο μπόρεσε ο καθένας.
Θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς που  καταθέσατε χρήματα από το υστέρημα  σας ίσως... για τις πρώτες ανάγκες μου. Δεν θα αναφέρω τα ονόματα σας γιατί δεν ξέρω αν το επιθυμείτε.
Ευχαριστώ όλους εσάς που είχατε μια γλυκιά κουβέντα παρηγοριάς να μου πείτε!!
Ευχαριστώ εσάς που μου στείλατε υλικά για να μπορέσω να εκτονωθώ δουλεύοντας και δημιουργώντας.
Από όλο αυτό που έζησα... μια γλυκόπικρη γεύση έχει μείνει στην ψυχή μου.
Γλυκιά γιατί δικαιώθηκε η πίστη μου στους ανθρώπους και την ανθρωπιά...
Και πικρή... για το αβέβαιο μου "μέλλον"
Όμως... ζωή είναι  θα περάσει. δεν θα περάσει;
Να είστε όλοι καλά!!
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου!!!












Στην Πυρά!!!

2013-01-14T07:00:22.085-08:00

Ακριβώς ένας χρόνος!!!

Λίγες μέρες πάνω...λίγες μέρες κάτω.. τι σημασία έχει;

Η μήπως έχει;

Τέτοιον καιρό πέρυσι, έκανα το μεγάλο χειρουργείο, πάλεψα, πόνεσα, αντέδρασα, αρνήθηκα, άλλα τελικά μπροστά στο φόβο για τη ζωή μου ίσως, το αποφάσισα.

Φέτος... δεν είχα επιλογή. Κανείς δεν με ρώτησε!

Με έπιασε κυριολεκτικά στον ύπνο!!!

Η φωτιά.

Αληθινή φωτιά.

Ήταν εκεί μπροστά μου. Μεγάλωνε... Και μεγάλωνε... και εγώ... κοιμόμουν.

Βαθιά.

Δεν ξέρω τι, δεν ξέρω πως, άνοιξα όμως τα μάτια, και την είδα, λίγο πριν με αγκαλιάσει.

Πετάχτηκα. Δεν ξέρω πως βρέθηκα στο δρόμο, (ξυπόλυτη)δεν ξέρω πως οι γείτονες κάλεσαν την πυροσβεστική, ξέρω όμως πως ...ήμουν δεν ήμουν εκεί, κίτρινη σαν το λεμόνι (λένε τώρα αυτοί που με είδαν)

Ψύχραιμη (φαινόμουν)

Οι φίλοι και γείτονες (ζευγάρι) πανικοβλημένοι, παιδιά; ψυχραιμία, ηρεμήστε, εσείς πρέπει να με παρηγορείτε, και όχι εγώ εσάς.

Δέσποινα, πως μπορείς αλήθεια και είσαι τόσο ψύχραιμη;

Δεν είμαι ψύχραιμη παιδιά!

Ευγνωμονώ μόνο που είμαι ζωντανή!!!
Καταστράφηκαν όλα!!!

Δεν έχω σπίτι.

Δεν έχω ΤΙΠΟΤΑ!!!

Είμαι όμως εδώ!!

Αναπνέω.

ΖΩ!!!



Για όλα όσα μου έδωσες...

2013-01-14T07:22:18.897-08:00

Εγώ και εσύ. Εσύ και εγώ.Μαζί. Τόσα χρόνια μαζί.Μια ζωή.Μαζί γεννηθήκαμε, μαζί μεγαλώσαμε.Αναπόσπαστο κομμάτι η μια της άλλης.Μέσα σου κράτησες, και προφύλαξες ότι αγάπησα περισσότερο στη ζωή. Σου χρωστάω.Εσύ...τίποτα δεν μου χρωστάς; τίποτα δεν μου αναγνωρίζεις;γιατί με προδίδεις; σε ικέτευα να κόψεις τις... κακές παρέες, τότε που προτοξεκινησες τα πάρε δώσε.Δεν με άκουσες. Περίμενα. έτσι μου λέγαν όλοι, ότι με τον καιρό θα καταλάβεις και θα... απομακρυνθείς από κοντά τους, θα βρεις τον τρόπο να διώξεις ότι μας χώριζε.Εσύ όμως... τα άφηνες. Τα κανάκευες, και τα έκανες μεγάλα και τρανά. Τόσο που να μην σου αφήνουν χώρο να αναπνεύσεις.Μέχρι την τελευταία στιγμή σε ικετευα. Ακόμα σε ικετευω!Κανε κάτι! Τελειώνει ο χρόνος που μας κρατάει μαζί. Μια μέρα ακριβώς μας μένει, και μετά... μας χωρίζουν δια παντός!Δεν λυπάσαι; δεν με λυπάσαι; το αντέχεις να με αφήσεις μόνη; μισή; μισή θα είμαι χωρίς εσένα.Άστους να λένε πως τάχα μου δεν τρέχει τίποτα. Πως δεν μου χρησιμεύεις σε τίποτα πια. Πως ...μόνο προβλήματα θα μου δημιουργείς από εδώ και μπρος.Ακούς; μου είσαι πια άχρηστη μου λένε!Τον ρόλο σου στη ζωή τον έπαιξες λένε.Εγώ όμως ξέρω ότι δεν είναι έτσι, και σε θέλω εδώ. Ξέρω πως δεν μου είσαι άχρηστη. Εσύ, είσαι εγώ. Κομμάτι μου. Είσαι η ταυτότητα μου. Είσαι η φύση μου.Μου είσαι πολύτιμη! Αρνούμαι να σε αποχωριστώ.Δεν θέλω!!Φοβάμαι!Τι θα είμαι πια χωρίς εσένα; ένα ον, που περιφέρετε στη γη, έτσι, από συνήθεια. Δεν θέλω να είμαι άπλα ένα ον περιπλανώμενο.Θέλω να είμαι εγώ. Μια γυναίκα ολόκληρη και ολοκληρωμένη.Κανε κάτι . Μη μου φύγεις. Μην αφήσεις να μας χωρίσουν!Σου ακούγομαι μια ηλίθια γκρινιάρα; Μάλλον δεν μπορείς να κάνεις κάτι ε; είναι αργά πια; η ποτέ δεν μπορούσες;Τι λόγια να βρω για να σε αποχαιρετίσω; με τη δύναμη να το κάνω;Δεν μπορώ και δεν θέλω!!!Μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, εγώ θα ελπίζω ότι ένα θαύμα θα γίνει, και εμείς οι δυο θα συνεχίσουμε το ταξίδι μέχρι το τέλος. Αν πάλι δεν γίνει το θαύμα... εγώ μόνο ευχαριστώ έχω να σου πω!!Για όλα αυτά που σημαίνεις για μένα!!Για όλα όσα μου έδωσες!!![...]



Αν στερέψεις απο εμπνευση... Μην καταφευγεις στην κλοπή!!!

2013-01-14T07:23:01.548-08:00

Την ....Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2009Ειχα γραψει αυτο!!!http://nerenia3.blogspot.com/2009/01/blog-post.html Κοματι της ψυχης μου!!! Του πονου μου!!!Δεν εδωσα σε κανεναν τη αδεια να το αναδημοσιευση, και μαλιστα... δηθεν διαφορετικο.. για να περαστη για δικο του!!!Για ριξτε μια ματια εδω...http://enaspaliatsos.blogspot.com/2009/01/blog-post_11.htmlΠειτε μου οτι δεν ειναι το ιδιο με καποιες ψιλοαλαγες!!!Πειτε το μου!!!Τωρα εγω τι να κανω;Τι πρεπει να κανω;Ολοι αναρτησαμε κειμενα αλλων, φροντιζαμε ομως να βαλουμε το ονομα του διμιουργου, και οχι να το πλασαρουμε για δικο μας.Δεν ξερω αν νοιωθω θυμο η λυπηΘυμο γιατι εισεβαλε καποιος- που δεν του εδωσα την αδεια- στην ψυχη μου...Και λυπη για τον ιδιο, που κατεφυγε σε αυτον τον τροπο., μονο ο ιδιος ξερει γιατι!!!"Πνευματική ΙδιοκτησίαΤα πνευματικά δικαιώματα αποτελούν μια μορφή προστασίας που παρέχεται από τον νόμο στους συντάκτες και τους δημιουργούς αυθεντικής εργασίας. Οι δημιουργοί έχουν έτσι αποκλειστικό δικαίωμα επάνω στο έργο τους σε σχέση με την (προσωρινή ή μόνιμη) χρήση, αντιγραφή, ή αναπαραγωγή του έργου τους, με οποιοδήποτε τρόπο και σε οποιοδήποτε μέσο. Κανένας άλλος εκτός από το δημιουργό δεν μπορεί να κάνει οποιαδήποτε χρήση του έργου, εάν δεν υπάρχει γραπτή, σαφής δήλωση από τον ίδιο το δημιουργό. Τα έργα αυτά μπορούν να είναι: λογοτεχνία (βιβλία, άρθρα), δράμα (θεατρικά έργα, ταινίες), μουσική, καλλιτεχνία (ζωγραφική, γλυπτά), λογισμικό, καθώς και ορισμένες άλλες αυθεντικές δημιουργικές εργασίες. Σαφώς, το διαδικτυακό υλικό προστατεύεται από ίδιους τους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας όπως κάθε έντυπο υλικό, μάλιστα οι περισσότεροι ιστοχώροι αναφέρονται ευκρινώς στην πνευματική τους ιδιοκτησία (συχνά αναγράφεται η αγγλική λέξη «copyrights» ή υπάρχει το σύμβολο ©). Στον αχανή όμως κόσμο του Διαδικτύου, η παραβίασή τους είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Με το πάτημα ενός κουμπιού, είμαστε πλέον σε θέση να αντιγράψουμε με μεγάλη ευκολία αποσπάσματα από κείμενα τρίτων, να κατεβάσουμε και να χρησιμοποιήσουμε σε εργασίες και έγγραφά μας φωτογραφίες που δεν μας ανήκουν και να επενδύσουμε με πολύ γνωστά μουσικά κομμάτια τα ερασιτεχνικά μας βιντεάκια που αργότερα θα ανεβάσουμε στο Youtube.Πότε λοιπόν μπορούμε να αντιγράψουμε πληροφορίες που αντλήσαμε από το Δ[...]



Μάθε παιδί μου γράμματα...

2013-01-14T07:25:16.548-08:00

Ε... δεν μπορώ να μην το πω...Ο λατρεμένος μου πάει σχολείο!!!Πότε μεγάλωσε; πότε έγινε από βρέφος παιδάκι, και από παιδάκι μαθητής;(καλά...για φαντάρος αργεί ακόμα)η... μήπως όχι;Η μάνα του φοβόταν ότι θα του κακοφανεί, ότι θα ζοριστεί...ότι θα βαριέται να διαβάζει κλπ...Εκείνος... άνετος. Περήφανος.Τρίτη τέταρτη μέρα μαθητής... Ετοίμαζε με μεγάλη προθυμία τις εργασίες που τους είχε παράδοσή η δασκάλα ( που ευτυχώς την συμπαθεί)Εχθές...Έλα να διαβάσουμε αγόρι μου, τι σας έβαλε η δασκάλα σήμερα; Άσε μαμά... λέω να μην κάνω τίποτα σήμερα!!!Γιατί αγόρι μου; ρωτάει εκείνη και τη ζώνουν τα μαύρα φίδια... κακά ξεκινήσαμε...άμα από τώρα δεν θέλει να στρωθεί τι θα γίνει όλον το χρόνο και όλα τα υπόλοιπα;Μην ανησυχείς μαμά... Αριστα θα μου βάλει έτσι κι αλλιώς!!Δεν είναι έτσι αγόρι μου, για να πάρεις άριστα πρέπει να το αξίζεις!Λάθος κάνεις μαμά... Να... εχθές ένα παιδί τίποτα δεν είχε κάνει και του έβαλε άριστα!!ΝΤΟΓΚ..!!!Δεν είναι έτσι πουλάκι μου, του έβαλε άριστα αυτού του παιδιού ίσως επειδή είναι αρχή ακόμα και θέλει να σας εμψυχώσει η δασκάλα σας.Ε... καλά τότε... Ας εμψυχώσει εμένα αύριο!!!Παρατήρηση χαζογιαγιάς...Ένα πεντάχρονο παιδί... που κάνει αυτόν τον διάλογο (και άλλους πολλούς )... δεν είναι ένα ξεχωριστό, ένα ευφυές παιδί; Η... ακολουθώ το παράδειγμα της κουκουβάγιας; κάτι που... ποτέ δεν έκανα με παιδιά μου.Καλέ...; φέρτε μου πάνες...παμπερς.. ότι θέλετε τέλος πάντων...ΚΑΜΑΡΩΝΩ!!!![...]



Αν δεν υπήρχε Αύριο!!!

2013-01-14T07:24:08.888-08:00

http://mariatzirita.blogspot.com[...]



ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ !!!

2013-01-14T07:24:52.527-08:00

[...]



Στα προχειρα....

2013-01-14T07:40:50.765-08:00

Βρισκομαι στην αθηνα εδω και δυο μηνες περιπου. Χωρις τα υλικα και τα εργαλεια μου, (ευτυχως πηρα μαζι μου φευγωντας απο το σπιτι μερικα χρωματα) αγορασα και απο την ΙΚΕΑ μερικα φτηνα πραγματακια, και μπορεσα κατι να φτιαξω. τιποτα σπουδαιο, αλλα τουλαχιστον ασχοληθηκα γιατι θα τρελαινομουν τοσον καιρο χωρις να ασχοληθω με το ντεκουπαζ που λατρευω.Η Τινα, και η Μαρια, δυο φιλες μου, μαζεψαν στα σπιτια τους μερικες φιλες τους, (κατι σαν... επειδιξη) και πουλησα μερικα απο τα εργα μου.Κοριτσια σας ευχαριστω πολυ!!!Γιατι... Οσο και αν εμεις που ασχολουμαστε με το ντεκουπαζ το κοσμημα η κατι αλλο... το λατρευουμε και παθιαζομαστε, δεν γινεται μονο να φτιαχνουμε. Εκτος απο το που θα τα χωρεσουμε ολα αυτα, το κυριοτερο ειναι οτι πληρωνουμε πολλα χρηματα σε αγορες υλικων.Ξερω οτι δεν ειναι τιποτα σπυδαιο, αλλα θα σας τα δειξω.Απο σας περιμενω την αληθεια. Θελω η κριτικη σας να ειναι αστηρη, δεν θελω να μου χαιδευεται τα αυτια, δεν με ενδειαφερει να μου λετε τι ωραια που ειναι κλπ...Θελω να με βοηθησετε να γινω καλυτερη.Και μονο η αληθεια βοηθαει σε αυτο!!!ΩΧ!!! Αυτη την αναρτηση ηθελα να την ανεβασω στο αλλο μου blog, (οι προσπαθειες μιας ξυπολητης) αλλα... μπερδευτικα και τα εκανα θαλασσα, και τωρα δεν ξερω πως να ξεμπερδεψω...[...]



Η μοναξιά σου η παρέα σου…

2013-01-14T07:40:24.857-08:00

[...]



Αφιερωμένο...

2013-01-14T07:49:20.540-08:00

Εντάξει.είσαι από την Κρήτη.Μας το πες... μας το ξαναπες...το εμπεδώσαμε σου λένε...!Μου μοστράρεις και τον χάρτη της λεβεντογγένας  φάτσα κάρτα στο μπλογκ σου... http://logo-texnia.blogspot.comΕντάξει κοπέλα μου... Τι θέλεις τώρα; να σου πούμε ότι ζηλεύουμε;Σιγά τα λάχανα!Αν εσύ είσαι από την Κρήτη...Εγώ... είμαι από την Κατερίνη.Ξέρεις τι σημαίνει Κατερίνη;ε...; ξέρεις;Ούτε εγώ...Ένα ίσωμα, μια  ανοιχτωσιά... κάμπο δεν το λες... λακκούβα δεν το λες... βάλτο, το λες δεν το λες... Δεν λέω... έχει όμορφα χωριά στα ψιλά σημεία της.πλούσια γη. και σκατά να φυτέψεις, θα φυτρώσουν. )Ο αδερφός μου πριν μερικά χρόνια, είχε φυτέψει... λίρες. Αυτές... δεν φύτρωσαν!λες να φταίει που... δεν ήταν Αγγλίας;; )Έχει τα Πιέρια.Έχει το βουνό των... βουνών!Τον ΟΛΥΜΠΟ!!!Έχει όμορφες παραλίες ) θα μπορούσαν να είναι δηλαδή) αν δεν πλάκωνε όλο το ανατολικό μπλοκ μολις τους... ξαμολήσανε.Και ήρθαν αυτοί... και φέραν και τα παιδιά-εγγόνια-ανίψια-πρωτοδευτεροτριτα ξαδέρφια, συμπεθέρες, κουμπάρες,  και το κακό συναπάντημα.Και καλά κάναν οι χριστιανοί. .. κάπου ήθελαν να πανε, βρήκαν ανοιχτη την πόρτα και μπήκανε.ποια πόρτα δηλαδή...Μυρίστηκαν ΅τουρισμό΅όλοι οι λαζογερμανοί που χρόνια κάναν το σκατό τους παξιμάδι εκεί στα ξένα στην ξενιτιά...ΟΠΑ!!! εδώ είμαστε σκέφτηκαν.Με μιας... πήγαν στις τράπεζες,... , γύρισαν όλες τις τσέπες ανάποδα,  σήκωσαν μέχρι και το τελευταίο φινίκι  που μάζευαν και σου λέει πάμε τώρα να κονομήσουμε! Πήραν ένα οικοπεδάκι 125 τμ... έκτισαν δυο πρόχειρα δωμάτια με υποτυπώδη ΅άνεση΅ δίφυλλη ντουλάπα,- τρίφυλλη κόστιζε περισσότερα- μια ντουζιέρα, δυο ντουλάπια και έναν μoνό νεροχύτη, και...Εκεί να δεις... ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΝΤΑΙ ΔΩΜΑΤΙΑ .СТАИ ПОД НАЕМПакояКімнатиКомнатыWynająć pokoje ИЗНАЈМЉИВАЊЕ СОБЕ Σε μια πινακίδα του κώλου όλα μαζί. τι πινακίδα δηλαδή... έκοψε ο καθένας ότι σανίδα βρήκε μπροστά του, την έβαψε άσπρη, και με μπλε και κόκκινα ναυλον-μπιαχ- γράμματα  ολοκλήρωσε  το  τερατούργημα του..Τα δυο έγιναν τέσσερα, τα τέσσερα οκτώ... τα οκτώ τετραώροφο καρακιτσαρατο .Χωρίς κήπους -μη χαθεί κανένα μέτρο και δεν το εκμεταλλευτούν.- χωρίς ένα στολίδι, φτιαγμένα με ότι πιο φτηνιάρικο υλικό βρίσκανε μπροστ[...]



Άλλος για τον παράδεισο…

2009-11-21T17:20:56.798-08:00

 Άντε και αποφάσισες να την σώσεις την ψυχή σου …Κάπου να την ακουμπήσεις, να την εμπιστευτείς, να την ανοίξεις…Στον ψυχολόγο θα πει κάποιος…Ο ψυχολόγος θα σώσει την ψυχή μου; Μπα… άντε να της ρίξει μια ματιά, να με αφήσει να μιλάω για μια ώρα, άντε δυο (αν πληρωθεί διπλή ταρίφα εννοείτε) κοιτώντας δήθεν αδιάφορα το ρόλοι του τρεις και λίγο. Και τι να προλάβεις να πεις σε δυο μετρημένες στο λεπτό ώρες; Πώς να ξεδιπλώσεις μια ζωή; Που να χωρέσεις τόσο συγκεντρωμένο από τα χρόνια πόνο; Τόση οργή; Τόσο παράπονο; Που να προλάβεις να πεις τα λάθη σου; Τις αδυναμίες; Τις αδικίες που εσύ έκανες στους άλλους; Που να στοιβάξεις τις αρνητικές σκέψεις που σου τριβελίζουν το μυαλό; Πώς να πεις σε δυο γαμημένες ώρες όλες μα όλες τις μεγάλες και μικρές σου αμαρτίες;Αμαρτίες…!!!Εδώ είμαστε! Σε μάθανε από τα γεννοφάσκια σου ακόμα ότι είναι αμαρτίες τα περισσότερα από όσα ζεις. Αμαρτία να γελάς πολύ. Αμαρτία να χορεύεις, να τρως όλες τις μέρες ότι γουστάρει η ψυχή σου, να πας σινεμά, θέατρο, και γενικά κάθε είδους διασκέδαση είναι αμαρτία. Το σεξ; Καλέ τι λες τώρα; Σεξ μόνο με τον την σύζυγο και αυτό μόνο αν είναι να τεκνοποιήσεις , αν το κάνεις για την ευχαρίστηση σου… μαύρο φίδι που σε έφαγε. Τι; Δεν ήταν ο σύζυγος ο μόνος; Είχες εραστές πριν-κατά-και μετά τον γάμο σου; Στο πυρ το εξώτερον.Έκανες εκτρώσεις; (πληθυντικός αριθμός) σκότωσες άνθρωπο. τι σημασία έχει αν δεν γεννήθηκε; Εσύ του το στέρησες αυτό. Και το ξέρεις! Ξέρεις ότι έκανες κάτι πολύ κακό ( άσχετα από τον λόγο) και αυτοτιμωρείσαι... Δεν συγχωρείς τον εαυτό σου, και οι τύψεις σε ακολουθούν σε κάθε σου βήμα.Περνάνε τα χρόνια… Χρόνια έξω από τον… δρόμο του θεού, μακριά από την εκκλησία και τους παπάδες που τους ξέρεις καλά, γνωρίζεις το πόσο αυστηρά θα σε κρίνουν, πόσο μάλλον να σε κοινωνήσουν…Συνειδητοποιείς κάποια στιγμή ότι δεν υπάρχει γαλήνη μακριά ( έτσι σε μάθανε, και αυτό χαράχτηκε βαθιά μέσα σου) και … νοιώθεις  έντονη την ανάγκη  να μεταλάβεις. Πιστεύεις ότι θα ζεσταθεί η ψυχή σου, θα γαληνέψει και θα επιστρέψει μέσα σου ο χριστός που εγκατέλειψες, η σε εγκατέλειψε.Και τότε τον συναντάς!!!Νομίζεις πως τον α[...]



Η φίλη μου η Ρίκη ... Η συγγραφέας Ματαλλιωτάκη.

2009-10-05T14:12:17.075-07:00

Όταν πριν μερικούς μήνες γνώρισα τη Ρίκη, κι εγώ όπως κι ο φίλος Ακρατ ιντερνετικά, όχι μέσα από το μπλοκ της βέβαια αλλά από ένα άλλο φορουμικό χώρο, ούτε κουβέντα δεν άκουσα να βγει από το στόμα της για το συγγραφικό της έργο.Κάτι όμως μετά από λίγο καιρό άρχισε να μου κάνει εντύπωση πάνω της..έγραφε περίεργα όμορφα και δυνατά αυτή η κοπέλα για να μη συμβαίνει τίποτα.αλλά και πάλι που να φανταστώ. Δεν την ήξερα φυσικά με το όνομα της εκεί γιατί τότε θα ήταν εύκολο να μάθω μια και δεν χρειάζεται επίθετο, τo περίεργο της, μαζί με όλα τα υπόλοιπα περίεργα της, όνομα αρκεί να χτυπηθεί στο Google για να βγάλει όλο το συγγραφικό της έργο στην επιφάνεια.Τέλος πάντων, με τη γνωστή μου περιέργεια εγώ άρχισα να το ψάχνω, βρήκα μια αφορμή, της έστειλα ένα μνμ, τη ρώτησα πως τη λένε, τίποτα αυτή.τη ξαναρώτησα τίποτα.έπρεπε να περάσει πολύς καιρός για να μου πει «με λένε Ρίκη» αυτό μόνο και τίποτα άλλο.Χτύπησα όμως εγώ το Ρίκη και στο Google και για μια ακόμα φορά το ενστικτό μου, μου απέδειξε ότι δεν έκανα λάθοςhttp://logo-texnia.blogspot.com/Η Ρίκη ήταν αυτό που είχα υποψιαστεί από την αρχή:Μια γνήσια, αυθεντική καλλιτέχνης με όλη την απαιτούμενη συστολή που κανονικά πρέπει διαθέτει ένας καλλιτέχνης..Μια συγγραφέας που παρά το μεγάλο, για τη σχετικά νεαρή ηλικία της, συγγραφικό της έργο,- εφτά ολόκληρα βιβλία- έχει παραμείνει απλώς ένα παιδί που παίζει.τίποτα άλλο.Κι έτσι λοιπόν, μια και τα οικονομικά μου δεν μου επέτρεπαν μεγάλες αγορές, αποφάσισα και αγόρασα το τελευταίο της βιβλίο:«ΑΧ ΠΩΣ ΤΗΣ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑ» -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΩΡΙΚΟΣΡίκη ΜαταλλιωτάκηΠαραθέτω ένα μικρό απόσπασμα:«...Συστηματικά φρόντισαν το παιδί να παραμείνει σε ουδέτερο έδαφος , ή σωστότερα το μετέτρεψαν σε ένα μπαλάκι μοιρασμένο στους δύο σύμφωνα με τις αποφάσεις του δικαστηρίου:Τις καθημερινές με τη μαμά, και τα Σαββατοκύριακα, καθώς επίσης και όλες τις γιορτές, με τον μπαμπά ενώ αν καμιά φορά ο ένας ήθελε να υποδείξει στο παιδί κάτι που χρειάζονταν την επισφράγιση ή την άδεια του άλλου, η προσφώνηση ήταν όμοια:«Πες σ΄ εκείνον..»«Πες σ΄ εκείνη..»Κι όσο βέβαια το παιδί ήταν μικρό λογικά παρέμενε σε τούτ[...]



..... Αντί - Παραμύθι ... Συνέχεια ...

2013-01-14T08:33:26.471-08:00

Μια έπεφτε, μια ανέβαινε ο πυρετός. Ένας πυρετός που τυραννούσε το μικροκαμωμένο κορμάκι του, το βασάνιζε. Μόνο τα μάτια του έλαμπαν και φώτιζαν το χλωμό προσωπάκι του. Λες και ήθελαν να φανερώσουν την δύναμη που είχε για επιβίωση. Πεισματάρικο μωρό. Ήρθε για να μείνει! Σε λίγες μέρες οι θέρμες έφυγαν, το σπυρί σιγά σιγά άρχισε να υποχωρεί,αφήνοντας σημάδι στη μάνα και στο παιδί. στο ίδιο ακριβώς σημείο, το ίδιο ακριβώς σημάδι. Αυτό, γαντζωμένο στο βυζί της μάνας του, ρουφούσε την ρόγα της λαίμαργα, να χορτάσει, να μεγαλώσει, να μην ξαναρρωστήσει.Πέρασαν οι σαράντα μέρες της λοχείας, εκείνη ντύθηκε το μοναδικό καλό της φουστάνι... "έντυσε" το μωρό της με καινούριες φασκιές, και κίνησε όλο καμάρι να πάνε να πάρουν την ευχή. Ήταν η πρώτη βόλτα που έκαναν μαζί. Αυτή και η κόρη της. το στήριγμα και η ελπίδα της.Όλα έγιναν βιαστικά μα καθώς έπρεπε να γίνουν. Είχαν αργήσει. Δεν μπορούσαν να αναβάλουν άλλο την αναχώρηση. Οι περισσότερες οικογένειες του χωριού είχαν φύγει εδώ και αρκετές μέρες. Είχαν ήδη εγκατασταθεί στο βουνό. Ο πατέρας και ο παππούς είχαν ετοιμάσει το τσαρδάκι, είχαν κουβαλήσει τα απαραίτητα και περίμεναν την οικογένεια να μαζευτεί εκεί. Τα καπνά δεν μπορούσαν να περιμένουν.Έτσι γινόταν κάθε χρόνο, μια ζωή. Τον Ιούνιο φορτωνόταν τα κάρα με τα απαραίτητα και στήνανε τα νοικοκυριά τους στα τσαρδάκια στον Αντριανό, ένα λόφο, γιατί βουνό δεν μπορείς να το πεις. Το κάνανε αυτό γιατί ήταν μακριά από το χωριό και επειδή ένα ποτάμι που ήταν ανάμεσά τους, όταν κατέβαζε νερό, δεν μπορούσε κανένας να περάσει απέναντι. Άσε που ήταν γεμάτο ρουφήχτρες και φίδια. Νερόφιδα. Πολλά νερόφιδα. Θαρρείς και ο τόπος αυτός τα γεννούσε. Ακόμα και σήμερα. Όσοι είχαν χωράφια εκεί πάνω, αυτό κάνανε και ένας μικρός συνοικισμός δημιουργούνταν κάθε καλοκαίρι. Εκεί μεταφέρονταν και η δραστηριότητα του χωριού. Ποια δραστηριότητα δηλαδή. Δουλειά από τα χαράματα ίσα με την νύχτα. Χαράματα ξεκινούσαν τα κάρα για να πάνε στο "σπάσιμο" πριν βγει ο ήλιος. Δεν είναι αστείο πράγμα το να καλλιεργείς καπνό Τα καπνά έπρεπε να τα μαζέψουν πριν τα δουν οι αχτίνες το[...]



Πρέπει ... Θελω ...

2013-01-14T08:39:14.254-08:00

Ανταποκρίνομαι (έστω και καθυστερημένα) στο παιχνίδι των πρέπει και των θέλω, που με κάλεσε η Μαρία Τζιρίτα http://mariatzirita.blogspot.com



ΠΡΕΠΕΙ...


Να κάνω γενική καθαριότητα.
Να δώσω και το τελευταίο σκυλάκι που μου έμεινε.
Να κάνω την επίδειξη τάπερ, που με έχει φάει η ξαδέρφη μου μήνες τώρα.
Να καθαρίσω από τα χόρτα, και να λισγαρίσω τον κήπο.
Να ξεκινήσω επειγόντως δίαιτα.


ΘΕΛΩ...
Να δω να μεγαλώνουν τα εγγόνια μου, και να είναι γερά και ευτυχισμένα.
Να εξομολογηθώ, και να μεταλάβω.
Να φυτέψω, και να περιποιούμαι τα ζαρζαβατικά μου.
Να βάψω το σπίτι.
Να πάω σε ένα όμορφο μέρος το σαββατοκύριακο.
Να γέμισή κόσμο το σπίτι μου το Πάσχα.


Πειράζει που τα θέλω μου είναι λίγο περισσότερα από τα πρέπει; ( και που να τα έγραφα όλα ...)




Καλώ να παίξει όποιος θέλει.



Αφιερωμένο ...

2013-01-14T08:37:33.638-08:00

Επέστρεψα. Στα ίδια, τα γνωστά, τα αγαπημένα.Άφησα κομμάτι μου όμως εκεί κάτω, στην Αθήνα. Άφησα στιγμές. Στιγμές πικρές, στιγμές ζεστές, στιγμές πόνου και αγωνίας. Σε αυτό εδώ το γραπτό όμως, μόνο οι καλές θα χωρέσουν. για αυτές θα σας μιλήσω.(Γνώρισα αρκετούς ανθρώπους μέσα από το διαδίκτυο, αρκετά χρόνια τώρα, καλούς ... κακούς ... αδιάφορους. Κάποιους τους ξέρω ακόμα - θέλω να τους ξέρω. Κάποιοι γίνανε φίλοι μου - και είναι ακόμα. Κάποιοι ... - λίγοι ευτυχώς - με απογοήτευσαν, με πρόδωσαν, με πόνεσαν.Έτσι ... έμαθα να είμαι ... κάπως επιφυλακτική, με τις φιλίες δια ...γραφής, και πολλές φορές έπνιξα τον φυσικό μου αυθορμητισμό και το ευκολόπιστο (έως αηδίας) του χαρακτήρα μου.)Πήγα σε εκείνο το ραντεβού για καφέ στη γλυφάδα,ζεστά μεν, με τις κεραίες τεντωμένες δε. την συμπαθούσα ήδη πολύ, από τον τρόπο που γράφει στο μπλογκ της, έδειχνε ευαίσθητη ... καλή. Για να δούμε ... Μετά τα πρώτα ... αχ, πόσο χαίρομαι που σε γνωρίζω... φιλιά αγκαλιές κτλπ ... αποφασίσαμε σε ποιο μαγαζί θα πιούμε τον καφέ μας.Δεν ξέρω πόση ώρα περάσαμε εκεί, ούτε με ενδιέφερε. Αυτό το πλάσμα που καθόταν δίπλα μου στον καναπέ, με είχε συναρπάσει. με είχε καθηλώσει. Δυο φωτεινά μεγάλα μάτια, με κοιτούσαν με απόλυτη καθαρότητα και ειλικρίνεια. οι κεραίες ... είχαν εξαφανιστεί ταπεινωμένες. Μείναμε εκεί. Εκείνη ... και εγώ. εγώ, με τον παλιό μου εαυτό, αυτόν που εμπιστευετε απόλυτα τους ανθρώπους, που όλους τους αγαπάει. που πιστεύει ότι του λένε ... που δεν καταλαβαίνει γιατί οι άνθρωποι πληγώνουν τους ανθρώπους, (μου έχει λείψει αυτός μου ο εαυτός, αλλά δεν τον θέλω πάλι πίσω, γιατί κάνει μαλακίες) Εκείνη τη στιγμή όμως ... με αυτό το κορίτσι δίπλα μου, όλοι οι τοίχοι που προσπάθησα τόσον καιρό να χτίσω, κατέρρευσαν σαν χιονάνθρωποι που τους έλιωσε καλοκαιρινός ήλιος. Είπαμε ... είπαμε ... γελάσαμε ... Και ήρθε η ώρα να πούμε ... χάρηκα που σε γνώρισα, θα τα ξαναπούμε... και να πάει η κάθε μια στη ζωή της ... Έλα να μείνεις στο σπίτι μου απόψε την άκουσα να λέει... Μα τι λες; πως; ... Τι μα και ξε-μα; τι να τρέχεις τόσο μακρυά τώρα, αφού αύριο έχεις δουλειές να κάνεις εδώ.[...]



¨Εκτακτο Παράρτημααααααα

2013-01-14T08:40:33.790-08:00

Παιδάκια, ξέρω ότι σας λείπω πολύ και... κλαίτε (καλά, όχι ότι το πιστεύω κιόλας...), συγγνώμη που δεν απαντάω στα σχόλιά σας στο προηγούμενο θέμα μου, λείπω όμως, δεν έχω τον υπολογιστή μου, βρήκα όμως μια ευκαιρία να... καταστρέψω τον υπολογιστή της φίλης μου και τη δική σας διάθεση.
Είμαι Αθήνα, περνάω πάρα πολύ ωραία, είδα αγαπημένα μου πρόσωπα, αναθερμάνθηκαν οι σχέσεις μου με κάποιους ανθρώπους που κάποιοι άλλοι θέλησαν να απομακρυνθούμε...
είδα τους παλιούς μου φίλους, γνώρισα καινούριους, αλλά η πιο σημαντική γνωριμία που με κάνει πολύ χαρούμενη κι ευτυχισμένη είναι αυτή με τη Μαρία Τζιριτα.
Είναι ένα υπέροχο πλάσμα, μια εξαιρετική κοπέλα, ζεστή, με καθαρό βλέμμα γεμάτο αγάπη. Τη γνώρισα καλά μια και με φιλοξένησε στο σπίτι της για δύο μέρες και δύο νύχτες (ναι, ναι, κοιμηθήκαμε μαζί!), βρέθηκα στην παρουσίαση του καταπληκτικού βιβλίου της "Μάτια μου", που δε μ' άφησε να το... αφήσω από τα χέρια μου μέχρι και την τελευταία του λέξη και μου δημιούργησε βαθιά και έντονα συναισθήματα, κι έτσι είχα την ευκαιρία να τη γνωρίσω ακόμα καλύτερα μέσα από τον τρόπο γραφής της. Μαρία μου, σε ευχαριστω πολύ για ολα!!!
Επίσης, έκανα σεμινάρια ντεκουπάζ με τη Μάγια (μια κοπέλα απο την πολωνία που γνωρίζει καλά ολα τα μυστικά της τεχνικής, οσο καμία άλλη.) Σε ευχαριστω πολύ Μάγια μου. και... έγινα κ α τ α π λ η κ τ ι κ ή! Σε λίγο που θα γυρίσω, θα δείτε κάτι άλλο απ' αυτό που έχετε δει μέχρι τώρα (ναι, ναι, είναι απειλή αυτό!). Το άλλο όμως δε σας το 'πα... Μπορεί να τρέχω ολημερίς κι ολονυχτίς σε ΤΕΒΕ, εφορίες, τράπεζες, δικηγόρους, αστυνομικά τμήματα (στο τσακ γλίτωσα τη χειροπέδα, χα!), αλλά... εγώ μες στην τρελή χαρά. Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν!
Επιστρέφοντας, θα σας συνεχίσω την ιστορία, βέβαια, το "Αντιπαραμύθι", μέχρι τότε... να επιβιώσετε, να περνάτε καλά και να... νηστέψετε!!! Από... όλα!

Σας σκέφτομαι και μου λείπετε...



Αντί - Παραμύθι ... Συνέχεια ...

2013-01-14T08:34:07.674-08:00

Ήσυχο μωρό,βολικό. το κλάμα του ακουγόταν μόνο όταν πεινούσε, η είχε λερωθεί. Εκείνη ... για πρώτη φορά ίσως στη ζωή της, ένοιωθε ευτυχισμένη. Είχε κάτι δικό της.Κάτι που την έκανε να ονειρεύεται, να βλέπει τη ζωή της πιο... υποφερτή. Φρόντιζε το κορίτσι της με αφοσίωση.Εκεί... σε μια κουζίνα, πέρναγαν οι μέρες και η νύχτες όλες.εκεί έκαιγε μέρα νύχτα το τζάκι τους χειμώνες, μέχρι αργά την άνοιξη. Δυο βήματα στα αριστερά, ο μεγάλος νεροχύτης από μωσαϊκό, χτισμένος θαρρείς στον τοίχο από τις δυο πλευρές του. σε ένα καρφί στη μια γωνία και ένα στην άλλη, δεμένο και καλά τεντωμένο ένα λάστιχο, περασμένο μέσα από ένα λουλουδάτο ύφασμα, κάλυπτε σουρωτά το κάτω μέρος, κρύβοντας την κατσαρόλα το τηγάνι, το λάδι κλπ ... κρεμασμένα στον τοίχο πάνω από το νεροχύτη, τρία ράφια με πλαϊνά, βαμμένα γαλάζια. "σήκωναν" όλο το νοικοκυριό. 3-4 πιάτα, 5-6 ποτήρια, μια κανάτα, μερικά πιρούνια και κουτάλια. Δίπλα κρεμασμένο το φανάρι. πράσινο κυπαρισσί βαμμένο, εκτελούσε χρέη ... ψυγείου). Στην άλλη πλευρά απέναντι από το τζάκι, ένα μεγάλο ντιβάνι, και στον τοίχο μια πολύχρωμη βελούδινη μπάντα με παραστάσεις από άλλες εποχές. στη μέση του δωματίου ένας σοφράς, που εκεί έτρωγαν καθισμένοι στις κουρελούδες. εκεί ανοίγονταν τα φύλα για τις πίτες, και τα πισία. Μια συρταριέρα ξύλινη από την άλλη πλευρά, και λίγο πιο πέρα η ξυλόσομπα, συμπλήρωνε τη διακόσμηση αυτού του λιτού, μα συνάμα τόσο ζεστού, και πεντακάθαρου πολυδωματίου. Μια, μια οι γειτόνισσες, με ένα πιάτο λαγγίτες (λουκουμάδες) στα χέρια, ερχόταν νωρίς το απογευματάκι να ευχηθούν τη λεχώνα. μετά τη δύση του ήλιου δεν πατούσε κανένας. η λεχώνα ούτε έξω από το κατώφλι δεν περνούσε. μην τη βρει κακιά ώρα (σαράντα μέρες δεν έβγαινε από το σπίτι της καμιά λεχώνα τότε).Τα βράδια αργά ... άκουγε φασαρία μεγάλη να έρχεται από τη σάλα. άνθρωποι πολλοί. μιλούσαν γελούσαν, πηγαινοέρχονταν ... θεέ μου, τι θα βρω το πρωί εκεί μέσα; αναρωτιόταν τρομοκρατημένη, "ήξερε τι ήταν" ( αφού ... είχε πρώτα ρωτήσει, τον κουνιάδο και τη συννυφάδα της,και τη διαβεβαίωσαν πως δεν ήταν [...]



Αντί - Παραμύθι.

2013-01-14T08:32:54.617-08:00

(image)




Μια φορά κι έναν καιρό … σ’ ένα μικρό χωριό την πιάσανε πόνοι γέννας την πρωτομάνα.
Άλογα έσερναν τα κάρα με τους εργάτες, να πάνε στα παρνίκια να τραβήξουν φυτά, να τα τοποθετήσουν προσεχτικά σα μωρά σε τελάρα, για να πάνε μετά να τα φυτέψουν στο χωράφι. Εποχή φυτείας του καπνού.
Στο χωράφι ήταν χθες κι αυτή, με την κοιλιά στο στόμα.
Άμαθη από αγροτιά , βλαστήμαγε την τύχη της που την έριξε σε αυτό το καπνοχώρι.
Όμορφη και ντελικάτη. Από φτωχή οικογένεια, αλλά στο δικό της το χωριό δεν διανοούνταν να βγει η γυναίκα στη δουλειά, και ειδικά στα χωράφια.
Πως και πως το περίμενε η νιόπαντρη κοπελιά το πλάσμα που θα στήριζε την δύστυχη και μίζερη ζωή της.
Αφού … ο γάμος της δεν ήταν όπως τον προσδοκούσε και για διαζύγιο τότε ούτε κουβέντα …
Αυτός … ομορφάντρας, ήταν πραγματικός άρχοντας , καθότι Μικρασιάτης γιος μεγαλοκτηματία . αλλά, περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις.
Της τον προξενέψανε και τον πήρε με μισή καρδιά, τον ... αούτο !!!
Αναρωτιόμουν πάντα, το λόγο που δέχτηκε να κάνει ένα γάμο που ποτέ δεν θέλησε. ( Αλλά ... τι λέω; μπορούσε να κάνει και διαφορετικά; δεν είχαν δικαίωμα επιλογής οι νιές στα χωριά, τότε.)

Ήταν … «αρχόντισσα», κρατούσε από ... τζάκι, και έπεσε , κατά τη γνώμη της, σε κατώτερη φαμίλια. Ενώ ... στο ‘αρχοντικό χωριό της ‘ (μη χέσω) ήξεραν από υδρομασάζ και τζακούζι , είχαν επίγνωση του ζην και του ευ ζην οι μπουρτζόβλαχοι!!!
Εδώ, ο χαλές( τούρκικος) ήταν σε κάποια απόσταση από το σπίτι και αν την έπιανε έκτακτη μεταμεσονύχτια ανάγκη , βλαστήμαγε την τύχη της και φυσικά τον "αούτο" που έλαχε στο διάβα της.

Εύκολη γέννα. βιαζόταν αυτό το παιδί, να δει όλα τα χρώματα της άνοιξης, να μυρίσει όλες της της ευωδιές, να ζήση. Η νύχτα, έφευγε ... γλυκοχάραζε ...
Κορίτσι. Να σας ζήσει,ακούστηκε η φωνή της μαμής και σε λίγο το έδωσε στην αγκαλιά της λεχώνας. Εκείνη, ευτυχισμένη, (μέσα της λαχταρούσε να γεννήσει κορίτσι) το κοίταξε στα μάτια γεμάτη προσδοκία, λέγοντας πολλά, χωρίς ... μιλιά !
‘Εσύ, θα εκπληρώσεις τα όνειρα μου.
Εσύ,θα είσαι το στήριγμά μου στη ζωή. Εσύ η παρηγοριά μου.
Από σένα θα αντλώ δύναμη να αντέξω τη ζωή που δεν διάλεξα.’
Θεέ μου … !!!
Πόσο μεγάλο βάρος για την ψυχή ενός τόσο μικρού πλάσματος…..


Συνεχίζεται …



Θα ταξιδεύω ...

2009-02-04T09:52:33.381-08:00

(image)



Θα λύσω πλοία
από το αγκυροβόλι τους.
Θ' ανοίξω τα πανιά,
θα σκίσω θάλασσες
να πάω σ' άγνωστες πατρίδες.
Στη θάλασσα την ανοιχτή,
και σε λιμάνια ν' αγαπήσω.
Και όσες τρικυμίες πέρασα
Για να τα κάνω,
όμορφα τραγούδια..
Θα ταξιδεύω με τη σκέψη μου,
κι ούτε με νοιάζει που πηγαίνω.
Και πίσω πια δεν θα κοιτώ.
Θα προχωρώ σαν στη ζωή.
που κάθε μέρα είναι νέα.
Πόσο μ’ αρέσουν τα ταξίδια....
Να ταξιδεύω στη ζωή
Στις θάλασσες,
και στη στεριά
Στα σύννεφα,
πούνε ψηλά
Κι’ ας έφτασα,
στην ωριμότητα
Κι' ας πέρασα,
θάλασσες και βουνά
Θα φτάσω,
στην πληρότητα
να γίνει,
η άμπωτης παλίρροια.



Όταν χάνομαι …

2013-01-14T08:42:00.388-08:00

(image)


Πέρασαν πια αυτές οι μέρες τις γιορτής, κάποια υπόλοιπα μείνανε, και θα τελειώσουν όλα για μια φορά ακόμα.
Κάποιοι θα βγάλουν τη μάσκα της καλοσύνης, που έχουν, και φορούν για αυτές τις μέρες ειδικά, και θα την ξαναβάλουν με ναφθαλίνη στο μπαούλο, μέχρι την επόμενη ... Γιορτή.
Τη μάσκα της καλοσύνης της ευγένειας και τις ανθρωπιάς.
Θα ξεχάσουν με μιας, τις ευχές που με … αφθονία μοίραζαν εδώ και εκεί, και θα θρονιαστεί και πάλι το μίσος και η μιζέρια στην ψυχή τους.
Θα γυρίσουν στης αγαπημένες τους συνήθειες. Θα συκοφαντούν, θα μισούν, θα καταριούνται, θα διεκδικούν, και θα αναπνέουν το δηλητήριο που βγαίνει από τα σωθικά τους.
Και γω … Χάνομαι …
Εκεί στη γωνιά μου.
Να μη βλέπω… Να μην ακούω …
Για να αντέχω.
Χάνομαι …
Στην προσπάθεια μου να προστατευτώ, γιατί δεν έμαθα ακόμη πώς να τα βγάζω πέρα με την κακία.
Με τρομάζει τόσο ... Με μουδιάζει.
Χάνομαι… Και κοιτώ με απορία.
ΖΩ ... ΒΛΕΠΩ ... ΔΙΑΒΑΖΩ ... ΑΚΟΥΩ ... αυτά που λένε και κάνουνε ...
Δεν ελπίζω πια, ξέρω ότι έτσι είναι. Δεν αλλάζουν κάποια πράγματα. Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι.
Άνθρωποι που έμαθαν να ζουν μόνο μέσα από το ψέμα.
Άνθρωποι που δεν λαχτάρισαν ποτέ το φως της αληθείας.
Που τους τρομάζει το απλό, το αυτονόητο.
Και το χειρότερο; Νομίζουν πως είναι και οι άλλοι σαν αυτούς, επειδή ... Ούτε ο καθρέφτης τους τους άντεξε, και έσπασε. Θρυμματίστηκε.
Άνθρωποι …

Χάνομαι …
Στην απλότητα μου. Στην αγάπη μου.
Χάνομαι, γιατί φοβάμαι.
Την κακία, το μίσος, τον φθόνο, τη συκοφαντία, την ψευτιά.
Φοβάμαι τα λόγια τα μεγάλα.
Φοβάμαι τις πράξεις που δεν γίνονται από αγνότητα, καθαρότητα, και μεγαλείο ψυχής.
Χάνομαι, γιατί σχεδόν γέρασα και δεν έμαθα, και δεν προστάτεψα τον εαυτό μου, γιατί δεν πίστευα πως μπορεί να συμβαίνει.
Χάνομαι, γιατί είμαι ανίκανη να τα βγάλω πέρα με τη σκληρότητα, τη μιζέρια και το μίσος.
Και θυμώνω.
Θυμώνω που δεν έμαθα.
Θυμώνω που φοβάμαι.
Θυμώνω που αφήνω να συμβαίνει. Θυμώνω με την αφέλεια μου.
Θυμώνω που ακόμα πιστεύω ότι … Δεν μπορεί … Δεν γίνεται … Δεν χωράει τόση κακία σε μια ψυχή.
Χάνομαι …
Θέλω να χαθώ…
Να μη βλέπω… Να μην ακούω …
Χάνομαι γιατί … Δεν ανήκω εδώ.
Δεν θέλω να ανήκω.
Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός.
Πάρτε με .
Ένα χέρι …
Μα δεν υπάρχει ένα χέρι;






Κάτι τέτοιες μέρες ...

2014-12-24T04:12:56.438-08:00

Παραμονές Χριστουγέννων. Που να πάω να κρυφτώ, που τα φώτα να μη με σημαδεύουν; Σε πια γωνιά που κανείς να μη με ανακαλύψει; Δεν τις αντέχω αυτές τις μέρες, δεν έχω τι να γιορτάσω.Ποτέ δεν είχα. Χρόνια και χρόνια το ίδιο μαρτύριο. Και εγώ μένω, και κάνω πως χαίρομαι για τους άλλους, τα παιδιά, αργότερα τα εγγόνια, και εγώ; Που είμαι εγώ; Που ήμουν τότε παιδάκι, που έβλεπα τους άλλους να γιορτάζουν, αλλά… εμένα μου απαγορευόταν;Και όταν, μερικές μέρες μετά … «μπορούσα» να έχω τα δικά μου Χριστούγεννα, (σχετικό αυτό ) μιας και τα δικά μου Χριστούγεννα ακολουθούσαν το παλιό ημερολόγιο … (Και αφού είμαστε η μοναδική οικογένεια στο χωριό που το ακολουθούσε. Αργότερα, στην πόλη ήταν διαφορετικά, πιο... Εύκολα, αφού, εκεί συνάντησα και άλλα ... "Ξεχωριστά" παιδιά, που μεγάλωσαν σαν εμένα. Που γνώριζαν μόνο το ... ΜΗ!!! Όλοι οι άλλοι είχαν καθημερινές μέρες! Μέρες όλου του χρόνου.Εγώ έπρεπε να νηστεύω. Και όχι μόνο αυτό . Έπρεπε να είμαι και περήφανη, γιατί… Εκείνοι … βρισκότανε σε… Λάθος δρόμο. Όλοι! Ενώ εγώ… Στον σωστό…(Δεν με ένοιαζε που δεν είχα στολίδια να στολίσω δέντρο, έβρισκα εγώ τρόπο, φόρτωνα με μανταρίνια και φιρίκια ένα κλαρί από ένα οποιοδήποτε δέντρο, και έτσι είχα το χριστουγεννιάτικο μου δέντρο.Ούτε που ο άγιος Βασίλης, δεν με επισκέφτηκε ποτέ με ένοιαζε, ήξερα πολύ καλά, ότι αυτός προτιμούσε τα πλούσια παιδάκια, ίσως γιατί, του είχαν φυλαγμένα πολλά γλυκά δίπλα στο τζάκι. Αργότερα κατάλαβα ότι δεν υπάρχει αυτός ο ασπρομάλλης παππούλης, και ότι … Τα όμορφα παιχνίδια και ρούχα, τα αγόραζαν οι γονείς τους. Οι δικοί μου γονείς , δεν είχαν να μας αγοράσουν. Αλλά αυτό ποτέ δεν με πείραξε τόσο.)Και έβλεπα… Δίπλα, παραδίπλα, ένα ολόκληρο χωριό, να σφάζει γουρουνάκια, που όλο το χρόνο έτρεφε η κάθε οικογένεια, μόνο για αυτές τις μέρες, να φτιάχνουν λουκάνικα, τσιγαρίδες, να μυρίζει παντού λαχταριστούς μεζέδες, που εγώ απαγορευόταν να δοκιμάσω.Κουραμπιέδες, μελομακάρονα, ένα σωρό γλυκά, που λαχταρο[...]



Όρκο βαρύ θα κάνω ...

2013-01-14T08:43:42.706-08:00

(image)

Δεν το πιστεύω!!!
Την έκανα πάλι την πατατιά μου.
Μπα... Δεν μαθαίνω εγώ με τίποτα!!!
Κορίτσι μου... Είπαμε, δεν πατάμε το ...Γιες... όπου το ανταμώσουμε, δεν το'παμε; τι σκατά το πάτησες πάλι;
Τι το'θελα το γιορτινό; Τι τον ήθελα τον άγιο;
Άγιος να σου πετύχει ... ποτέ του δεν με συμπάθησε ο τυπάκος, δεν μου έφερε ποτέ δώρο, όπως σε όλα τα παιδάκια τότε που έπρεπε...
Άλλα και τώρα που δεν τον χρειάζομαι, και έπαψα να τον περιμένω (εδώ και μερικές δεκαετίες) πάλι δε με χωνεύει.
Σκασίλα μου μεγάλη, και δέκα παπαγάλοι βεβαία, άλλα...
Με νοιάζει που έχασα όλα όσα είχα με κόπο περάσει εδώ, πιο πολύ όμως με νοιάζει που "έχασα" όλους τους φίλους μου.
Θα πρέπει τώρα να τα ξαναπεράσω όλα τα μπλογκ τους ένα ένα από την αρχή;
Μπορεί κάποιος να με βοηθήσει; γίνετε να τα επαναφέρω;
Και αυτή τη φορά το ορκίζομαι! Ποτέ πια γιες.



Τι γλυκό να σ' αγαπούν ... και να σου το λένε...

2013-01-14T08:45:36.483-08:00

Μετά από τρις μήνες κοντά, απίστευτης ταλαιπωρίας και στεναχώριας...Είμαι εδώ. Εδώ που ανήκω.Εδώ που αγαπώ.Εδώ που με αγαπούν.Τι όμορφο που είναι να ακούς από όλα τα στόματα...Μου έλειψες... Μας έλειψες...Τόσες μέρες τώρα αυτό ακούω. Και όχι μόνο από τους δικούς μου ανθρώπους, αλλά από όλη τη γειτονιά, από όποιον κι αν συναντήσω.Αυτοί που με ξέρανε και τους ήξερα από μικρο παιδί... Αλλά και αυτοί που γνώρισα τώρα, μέσα στον ένα χρόνο που ζω εδώ.Να γιατί δεν αλλάζω τη ζωή στο χωριό, με αυτήν τις πόλης.εκεί ... Κανένας δεν θα έπαιρνε είδηση, ούτε που έφυγα, ούτε που γύρισα.Όμως...Επεισοδιακή ήταν η επιστροφή.Το αεροπλάνο δεν μπορούσε να προσγειωθεί στη Θεσσαλονίκη λόγω κακοκαιρίας.Ξεκινώντας από τη Γερμανία, μας είπαν ότι σε δυο ώρες και δέκα λεπτά θα έχουμε φτάσει.Πετούσαμε επί τρεισήμισι ώρες ...Μα ... Τι γίνετε; τι συμβαίνει; γιατί δεν φτάνουμε ποτέ; ψίθυροι, ανησυχία ... Ώσπου μας ενημέρωσαν ότι ... Αδύνατον να προσγειωθούμε, και έτσι ... κατευθυνόμαστε στην Αθήνα.Φτάσαμε ...Μείναμε κλεισμένοι στο αεροπλάνο μιάμιση με δυο ώρες. Δεύτερη ενημέρωση.Θα μας περιμένει ένα λεωφορείο του αεροδρομίου, να μας πάει στο σταθμό των λεωφορείων, για να πάμε Θεσσαλονίκη. Ο καιρός δεν επέτρεπε την προσγείωση ακόμα.Ψίθυροι, διαμαρτυρίας που όλο και γινόταν εντονότεροι. Ένταση ... Φωνές ... Εγώ δεν θα πάω με λεωφορείο έλεγε ο ένας, θα μου πληρώσετε ξενοδοχείο, και θα με πάει η εταιρία σας αύριο, μεθαύριο, όποτε...Εγώ θέλω να πάω με το τραίνο, έλεγαν κάποιοι.Θα νοικιάσω αυτοκίνητο, που θα πληρώσετε εσείς, ο παραπέρα.Ακούς εκεί ... Να μας φέρουν στην αθήνα.Και γιατί παρακαλώ δεν μας πήγαν στην καβάλα; αλλά βέβαια ... Το δρομολόγιο τους ήταν θεσσαλονικη αθήνα, τη δουλειά τους κοίταξαν να κάνουνε, σιγά μη νοιαστούν για τη δική μας ταλαιπωρία, ακουγόταν από ένα άλλο πηγαδάκι.Είχαμε γίνει μικρές ομάδες. Εγώ ήμουν με αυτούς που προτιμούσαν το τραίνο (πάντα αντιπαθούσα τα λεωφορεία, με περιόριζαν ένοιωθα.)Νέα ανακ[...]