Subscribe: gatti
http://gatti-squared.blogspot.com/feeds/posts/default?alt=rss
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: English
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: gatti

gatti



Περί ανέμων και υδάτων, περί γάτων και μοδάτων, περί κοινωνίας και λογοτεχνίας, περί μπάλας και αλητείας, περί μουσικής και ασυλίας, περί Τύ



Last Build Date: Tue, 03 Apr 2018 11:19:53 +0000

 



Ας μιλήσουμε για... μπάλα

Thu, 02 Apr 2015 00:03:00 +0000


Αφού η Βουλή έγινε γήπεδο, ώρα να ξεσκονίσουμε τις… ποδοσφαιρικές μας γνώσεις


Την αφορμή μου την έδωσε γκάλοπ αθλητικού site που ζητούσε από τους αναγνώστες του να απαντήσουν στην ερώτηση «ποιος ποδοσφαιριστής θα ήταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου», βάζοντάς τους να διαλέξουν ανάμεσα σε 10 «κακά» παιδιά.

Οι περισσότεροι ψήφισαν Πάμπλο Γκαρσία και το αποτέλεσμα δεν με εξέπληξε (κι εγώ Πάμπλο θα ψήφιζα, εδώ που τα λέμε). Η Ζωή έχει και την κλάση του και τον τσαμπουκά του, αλλά και τρέλα μπορεί να πουλήσει όπως και ο Ουρουγουανός.

Εύστοχο και επίκαιρο λοιπόν το γκάλοπ, αν και νομίζω ότι έχει λάθος βάση. Αν η Βουλή είναι γήπεδο, τότε η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν θα μπορούσε να είναι παίκτης. Ως Πρόεδρος της Βουλής, θα ήταν ο διαιτητής. Ο άρχοντας του αγώνα. Αυτός που σφυρίζει και αποφασίζει. Που μοιράζει κάρτες και καταλογίζει πέναλτι. Σωστό, πέτσινο, δεν έχει σημασία. Μέσα στο γήπεδο είσαι υποχρεωμένος να κάνεις αυτό που θέλει ο διαιτητής. Έξω απ’ αυτό μπορεί να του κάψεις και το μαγαζί. Αλλά ευτυχώς η Ζωή ούτε φούρνο διαθέτει, ούτε καθαριστήριο.

Κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν οι αρχηγοί-φίρμες των κομμάτων-ομάδων, ότι μέσα στη Βουλή η Πρόεδρος είναι ο ρέφερι, τόσο το καλύτερο γι’ αυτούς. Γιατί όπως πάει το πράγμα και καθώς η Ζωή δεν βλέπω να σκοπεύει να το βάλει κάτω και όπως η ίδια είναι νέα και οι απέναντι είναι και κάποιας ηλικίας, δεν θέλει και πολύ έτσι που τσαντίζονται να τους ανεβεί καμιά πίεση ή κανα σάκχαρο και να έχουμε άλλα μετά.

Αυτό το τελευταίο είναι πολύ επίφοβο, καλού κακού ας έχουν και κανα γιατρό εύκαιρο ή κανα ασθενοφόρο παρκαρισμένο παραδίπλα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις… Μη θρηνήσουμε καμιά απώλεια στα ξαφνικά.

Ο διαιτητής, ο Βαρούχας και το δυναμόμετρο

 

Θα μου πεις ότι ο διαιτητής σε έναν αγώνα για να θεωρείται ότι κάνει καλή διαιτησία θα πρέπει να περνάει απαρατήρητος και όχι να συγκεντρώνει τα βλέμματα πάνω του με τις αποφάσεις του.
Ποιος όμως κρίνει ποιες αποφάσεις είναι σωστές; Γιατί αλλιώς τις κρίνει η μια ομάδα, αυτή που ευνοείται, αλλιώς τις κρίνει η άλλη, που αισθάνεται ότι αδικείται.

H συνέχεια ΕΔΩ: 




Mετακομίζω...

Fri, 13 Mar 2015 15:25:00 +0000



Αλλάζουνε οι άνθρωποι; Οχι δεν αλλάζουν, αλλά αναγκάζονται πολλές φορές να αλλάξουν τόπο κατοικίας (πριν από τον... μόνιμο σε τόπο χλοερό...) και αντικείμενο εργασίας.

Η "μετεξέλιξη" του gatti σε κάτι πιο ειδησεογραφικό και το το προσωπικό μου μπλογκ σε κατι... πιο "εφ' όλης της ύλης" είναι πραγματικότητα, αν και ακόμα είναι στην αρχή και θέλει πολλή δουλειά.

Από εδώ και στο εξής, όποιος ενδιαφέρεται να ξαναβρεθούμε (ή ενδιαφέρεται γενικώς...) θα με βρίσκει εδώ και εδώ...



Επίσης στο φου μπου εδώ και στο twitter εδώ



Scratch: Μη φρικάρετε με το κοκκινάκι στη mpouzou, εδώ το συνήθισα εγώ...

Scratch 1: Eπίσης μη φρικάρετε με το μωβάκι (χώρια που είναι αγαπημένο χρώμα, το πιθανότερο είναι σύντομα να υποστεί μεταβολές)











Φου... φου...

Tue, 16 Dec 2014 23:26:00 +0000


Επιτέλους, κατάφερα να συνδεθώ...

Αυτό που η Google έχει συνδέσει όλους τους λογαριασμούς σου μαζί και μετά εσύ ψάχνεσαι, ειδικά αν έχεις πολύ καιρό να χρησιμοποιήσεις κάποιον...

Αυτό που αν δεν εκλεγεί πρόεδρος και οδηγηθούμε σε εκλογές, θα πέσουν πάνω μας όλες οι πληγές του Φαραώ... Δηλαδή τι χειρότερο θα πάθουμε απ' όσα έχουμε ήδη πάθει; Φοβάται ρε ο βρεγμένος τη βροχή;

Αυτό που όλες οι τηλεπερσόνες αναλύουν σε site και TV το καρακατσουλιό της τηλεόρασης με ένα ύφος σα να αναλύουν τη θεωρία του big bang

Αυτό που ο Βαγγέλας όλο ύποπτος και κατηγορούμενος είναι και όλο ξεφεύγει; Τέτοια ευλυγισία με τόσο όγκο; Οχι, μπράβο του!

Αυτό που κάποιοι αμετανόητοι εξακολουθούν να στολίζουν με φωτάκια και λαμπιόνια τη μιζέρια τους (μας)...

Αυτό που πίστευα πως η κρίση θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, θα βγάλει τα καλά στοιχεία από μέσα μας και τελικά έβγαλε στους περισσότερους το αγρίμι; Ο έχων δύο χιτώνες, όχι απλά δεν δίνει τον δεύτερο, αλλά αν μπορεί αρπάζει και τρίτο.



Kατά βάθος κάπου υπάρχει λάθος...

Mon, 22 Apr 2013 21:25:00 +0000

allowfullscreen="" frameborder="0" height="480" src="http://www.youtube.com/embed/fHGTjNXvpPI" width="640">Εχω πάψει να ασχολούμαι με την αστεία - όπως έχει καταντήσει - ιστορία που λέγεται ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός, αφού πάει από το κακό στο χειρότερο και παράλληλα με την ακόμα πιο αστεία ιστορία που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο. Με στενοχώρησε και ο υποβιβασμός της ΑΕΚ που από τη μια θέλω να παραμείνει στην κατηγορία γιατί δεν μπορώ να διανοηθώ την Α' Εθνική χωρίς αυτήν για τους λόγους που έχω εξηγήσει εδώ, αλλά από την άλλη δεν θέλω να δω ακόμα πιο μεγάλες γελοιότητες στην προσπάθεια διατήρησής της στην κατηγορία. Με στενοχωρεί και που κάποιοι υποστηρίζουν πως καλώς έπεσε αφού αγωνιστικά ήταν η χειρότερη, κάτι που μπορεί μεν να ισχύει με αγωνιστικά κριτήρια, αλλά όπως έγραψε και η  Βgt στο φατσοβιβλίο, τα αγωνιστικά κριτήρια και η απόδοση κάθε ομάδας πάνε περίπατο σε ένα πρωτάθλημα όπου δεν υπάρχει ισονομία.Οσο περνάει ο καιρός παρακολουθώ τα τεκταινόμενα ολοένα και πιο αποστασιοποιημένα κι ας με "κατηγορούν" κάποιοι ότι δεν εφαρμόζω το "στις χαρές και στις λύπες μαζί". Η καρδιά μου είναι πάντα εκεί, αλλά από την άλλη δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ποδόσφαιρο είναι το πιο σημαντικό ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝ πράγμα στη ζωή μας.Είχα άλλα να με απασχολήσουν τόσο καιρό και τώρα που βλέπω επιτέλους φως στην άκρη του τούνελ μπορώ να ασχοληθώ και πάλι.Μη φανταστείτε τίποτα ιδιαίτερο... Ενα απλό ζέσταμα γιατί μετά από τόσο καιρό άμα φορτσάρουμε μπορεί να πάθουμε και καμιά... θλάση..Απλά ο Αλαφούζος ανακαλύπτω ότι είναι τελικά για μένα ό,τι ήταν πριν μερικά χρόνια ο Μπατατούδης, όταν έγραφα ανώνυμα μια αθλητική στήλη και στον "Μπάτμαν" όφειλα μερικά από τα καλύτερα κείμενά μου. Πηγή έμπνευσης λοιπόν μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορώ να σπάσω πλάκα γιατί οι αποκοτιές του αφορούν την ομάδα μου και όσο νάναι μου πέφτουν πιο βαριές. Ασε που δεν έχω πια έμπνευση...Θέλω ν' αγιάσω, όμως, αλλά δεν μπορώ... Γιατί όταν μιλάει ο Αλ Αφούζ σε κάθε φράση πέφτει και σε μια - δυο γκέλες.Οπως σήμερα για παράδειγμα. Που την έκανε όχι μια αλλά δύο φορές. Κατ' αρχήν με το θέμα του χρέους του Παναθηναϊκού.Πτυσσόμενο κι αυτό κύριοι και κυρίες. 28 μύρια ευρώπουλα μας έλεγε, με τόσα περίμενε να μπει και ο Σαουδάραβας πρίγκιψ που έκοψε ρόδα μυρωμένα, στα 47 έφ[...]



Επικαιρότητα και αυτοπροσδιορισμός (σεντονάτα...)

Thu, 21 Mar 2013 14:39:00 +0000

Πολύ καιρό έχω να γράψω στο blog κι ο λόγος δεν είναι άλλος από την έλλειψη διάθεσης που οφείλεται στη συνεχιζόμενη στασιμότητα. Την στασιμότητα σε προσωπικό /εργασιακό επίπεδο εννοώ γιατί ειδησεογραφικά μόνο αυτό δεν ισχύει σε όλα τα επίπεδα.Και τι δεν έγινε όλο αυτό τον καιρό που να χρήζει σχολιασμού! Το «Οχι» της Κύπρου, η χειρονομία Κατίδη, ο χαμός με τον Πάμπλο Γκαρσία στον ΠΑΟΚ και η απομάκρυνση του Παναθηναϊκού από τα πλέι οφ που κάποιοι τα έχουν δει σαν τη... κολυμβήθρα του Σιλωάμ μέσα στην οποία θα εξαγνιστούν όλα τα κρίματα της ομάδας. Θυμίζει λίγο... Ελλάδα αυτό το τελευταίο από την άποψη ότι ο Παναθηναϊκός έχει θέσει το δίλημμα «ευρωπαϊκή έξοδος ή χρεοκοπία» όπως οι Ελληνες πολιτικοί έθεσαν το δίλημμα «παραμονή στο ευρώ – με ό,τι θυσίες αυτό συνεπάγεται  - ή πτώχευση». Και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και στις δύο περιπτώσεις: ο αργός θάνατος.Α ναι, υπάρχει και το θέμα του Τόμας Πρωτόπαπα, αλλά το θεωρώ τουλάχιστον τυμβωρυχία να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο, όχι επειδή έτσι κι αλλιώς δεν το συνηθίζω, αλλά επειδή σέβομαι απόλυτα την προσωπική κατάσταση του παιδιού και την αγωνία της οικογένειάς του και η οργή μου για όσους έχουν «ξεσκίσει» το θέμα στο βωμό της τηλεθέασης ή του κλικαρίσματος (και στη συνέχεια κατηγορούν τους υπόλοιπους που το κάνουν...) είναι απίστευτα μεγάλη.Για τα υπόλοιπα, ωστόσο, θα εκφέρω κι εγώ μια γνώμη (έχω άλλωστε και στο παρελθόν αναφερθεί στη θρυλική πια ατάκα του Κλιντ Ιστγουντ στον «Επιθεωρητή Κάλαχαν» σχετικά με τις γνώμες) και όπως είπα και στο «Νησάκι» στο facebook, τόσοι και τόσοι άσχετοι έχουν πει την παρόλα τους, γιατί δηλαδή εμείς δεν δικαιούμαστε να το κάνουμε;Και μιας και αναφέρθηκα στο φατσοβιβλίο, ίσως είναι κι αυτός ένας λόγος που το blogατονεί κατά καιρούς. Είναι η αμεσότητα που προσφέρει το facebook, που σχολιάζεις με μια ατάκα, μια παράγραφο ή μια φωτογραφία την επικαιρότητα αμέσως μόλις συμβεί το γεγονός και οι φίλοι σου απαντούν το ίδιο γρήγορα, εκφέροντας τη δική τους γνώμη, όπως και οι φίλοι των φίλων, έτσι που τελικά το θέμα να εξαντλείται και να μην μένει κάτι να ειπωθεί ή να γραφτεί.Είναι και αυτή η αντίληψη που επικρατεί και που μας την έστειλαν υπό μορφή «οδηγίας» όσο δούλευα στο site ότι τα κείμενα στο Ιντερν[...]



Λευτεριά στους χοντρούς!

Wed, 13 Mar 2013 22:55:00 +0000

Μια ζωή προβλήματα αυτή η ομάδα. Το ΟΑΚΑ της πέφτει μεγάλο, η Λεωφόρος μικρή. Κι επειδή της πέφτει μικρή θα πρέπει λέει από το καλοκαίρι στις θύρες 6-7 να τοποθετηθούν μικρά καθίσματα, ώστε να αυξηθεί η χωρητικότητα.  Σα να λέμε, για να καθίσει κανείς στις θύρες 6-7 στη νέα (ανακαινισμένη) Λεωφόρο θα πρέπει να έχει γίνει... φιγουρίνι!Προς το παρόν λέει και μέχρι το τέλος της σεζόν (ΑΝ τελικά μετακομίσει ο Παναθηναϊκός μέχρι τότε που το κόβω χλωμό σαν το εκρού του νεκρού...) στις συγκεκριμένες θύρες που δεν έχουν καθίσματα η λύση θα είναι τα μαξιλαράκια. Θα θυμηθούν οι οπαδοί τις παλιές καλές μέρες, τότε που έπαιρναν απ' έξω μαξιλαράκια για να ακουμπήσουν επάνω το κωλαράκι τους. Από του χρόνου όμως θα πρέπει να φροντίσουν αυτό το κωλαράκι να μην είναι πιο φαρδύ απ' όσο πρέπει. Γιατί αν είναι, τότε απλά δεν θα χωράνε στις συγκεκριμένες θύρες.Τώρα αυτό είναι ή δεν είναι ρατσιστικό όταν στις υπόλοιπες θύρες τα καθίσματα θα είναι κανονικά; Και μη μου πει κανείς όπως μου είπαν στο facebook ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα γιατί στο γήπεδο δεν κάθεται κανείς, γιατί θα επαναλάβω αυτό που έγραψα στο φατσοβιβλίο: Oτι με το θέαμα που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός (και που τίποτα δεν εγγυάται - με δεδομένα τα οικονομικά του προβλήματα, άρα μεταγραφές από το πανέρι... - ότι θα είναι καλύτερο του χρόνου), ο οπαδός του όχι απλά κάθεται στο γήπεδο, αλλά παίρνει και έναν υπνάκο...  [...]



Οταν η γελοιότητα γίνεται συνήθεια...

Wed, 13 Mar 2013 21:47:00 +0000


Ο άνθρωπος που πριν από σχεδόν μια 20ετία θυμήθηκε να εφαρμόσει το φερ πλέι σε αγώνα Ολυμπιακού - ΤΣΣΚΑ αποσύροντας τους παίκτες του, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους εναπομείναντες 3 (!) μη δηλητηριασμένους (με τα περίφημα νερά που περιείχαν αλοπεριντίν) Ρώσους μπασκετμπολίστες μόνο ΑΦΟΥ είχε βεβαιωθεί ότι η ομάδα του θα κέρδιζε τον αγώνα, ήταν μεταξύ των τεσσάρων βουλευτών (τρεις γιατί ο τέταρτος, ο Κρεμαστινός, ψήφισε «παρών», αφού δεν γνώριζε για ποιο θέμα συζητούσαν στη Βουλή – σα να λέμε αυτός είδε φως και μπήκε...) που ψήφισαν αρνητικά στο θέμα της άρσης ασυλίας του Κασιδιάρη... Και στη συνέχεια βλέποντας την δυσαρέσκεια που προκάλεσε η ενέργειά του ισχυρίστηκε ότι ψήφισε «όχι» εκ παραδρομής. Οταν η γελοιότητα γίνεται δευτέρα φύσις...



Πάμε Rebus?

Sat, 09 Mar 2013 22:44:00 +0000

**** **** **** ********   Scratch: Ενα μικρό Rebus για να θυμηθούμε τα παλιά και να ξε-σκουριάσουμε γιατί για το ματσάκι με την Κέρκυρα δεν υπάρχει κάτι να πει κανείς...Scratch 1: Nick (SOS)  - Κοίταξε το inbox σου στο facebook...  [...]



Nίκη, ηρεμία και στο... βάθος play off

Mon, 04 Mar 2013 10:44:00 +0000

Oι εποχές έχουν αλλάξει, οι προτεραιότητες το ίδιο, για να μη μιλήσουμε για τη διάθεση... Τέτοιο καιρό άλλοτε, μετά από ντέρμπι (αλλά και πριν απ' αυτό...) ανέβαζα κείμενο στο... πιτς φυτίλι. Πόσω μάλλον μετά από νίκη. Ομως, από τη μια οι συγκυρίες, από την άλλη ότι τώρα περισσότερο από ποτέ το ποδόσφαιρο έγινε κάτι πολύ λιγότερο από «το πιο σημαντικό δευτερεύον πράγμα στη ζωή μας», κάτι το γεγονός ότι η Πανάθα τα τελευταία χρόνια βιώνει την απόλυτη παρακμή, δεν αισθάνομαι πια την ανάγκη να γράψω τόσο άμεσα κάτι για τη μπάλα.Αντίθετα, αισθάνομαι την ανάγκη να ξεχάσω και να ξεχαστώ και αυτό ακριβώς κάνω είτε διαβάζοντας κάποιο βιβλίο είτε βλέποντας μια ταινία. Ειδικά δε την τελευταία εβδομάδα που βρήκα τζάμπα ταινίες, χωρίς την φθοροποιό διαδικασία του «κατεβάσματος», κάτι σαν... plug and play δηλαδή, του... έδωσα και κατάλαβε. Ταινίες από κάποια χρόνια πριν, που δεν είχα καταφέρει να δω, ταινίες νέας σοδειάς (πολύ νέας μιλάμε) από τις οσκαρικές, χάθηκα από το μπλογκ για μία εβδομάδα.Τον χθεσινό αγώνα τον είδα από live streaming όπως και κάθε έναν από τότε που έκοψα τη Nova και ουσιαστικά αυτό που είδα ήταν το δεύτερο ημίχρονο, γιατί στο πρώτο η μετάδοση ήταν άθλια και κολλούσε συνεχώς (στο δεύτερο βρήκα ένα πραγματικά γαμάτο live streaming). Oχι ότι έχασα και πολλά άλλωστε το θέαμα ήταν τόσο άθλιο που... συναγωνιζόταν τη μετάδοση.Μια ΑΕΚ που μπήκε φουριόζα με τη βοήθεια του κόσμου της προσπαθώντας να αιφνδιάσει και να πετύχει το γκολ που λογικό με τα χάλια που είχαν και οι δύο ομάδες θα μπορούσε να είναι υπερ-αρκετό για να αναδείξει νικητή και ένας Παναθηναϊκός ασύνδετος που δεν μπορούσε να βγάλει μια μπαλιά της προκοπής.Το γκολ για την ΑΕΚ δεν ήρθε, σταδιακά ξεφούσκωνε και όταν τελικά στην επανάληψη το κάρφωσε ο Βιτόλο, οι γηπεδούχοι κατέρρευσαν εντελώς. Οταν μάλιστα χάθηκε και η ευκαιρία με τον Κατίδη στο α λα Βύντρα «τσαφ» (το έχουμε ξαναπεί πως όλα τα «τσαφ» του Λουκά δεν ήταν από ανικανότητα, ήταν και από ατυχία - καλή ώρα...) του Πίντο η «Ενωση» είπε τετέλεσθαι... Το γκολ του Σο ήρθε απλά να σφραγίσει αυτό το τέλος.Το να κρίνει κανείς την εμφάνιση της ομάδας, η οποία παρεμπιπτόντως άρεσε σε πολλούς στο δεύτερο ημίχρονο, είναι δώρο[...]



Θέλω να... αγιάσω και δεν μπορώ...

Sun, 24 Feb 2013 22:02:00 +0000

Μετά φταίω εγώ; Οχι πείτε μου; Τι να πρωτοσχολιάσω; Τα λάθη; Τα ξέμπαρκα σίγμα και ύψιλον; Τον θρύλο που μία είναι με πεζό και μετά με κεφαλαίο;

Kαι εντάξει. Απ' ό,τι έμαθα δεν είναι ανακοίνωση, είναι δήλωση που έγινε στο γήπεδο, οπότε όλοι την πήραν από τον πρώτο που την έγραψε και δεν έκαναν τον κόπο να την κοιτάξουν (όχι ότι αυτό τους τιμά, αλλά πιστέψτε με ξέρω πια τι χαμός γίνεται Κυριακή βράδυ σε αθλητικές εφημερίδες και sites, οπότε υπάρχουν ελαφρυντικά).

Oύτε θα σταθώ στο θέμα της επίθεσης (αυτή είναι η είδηση) που δέχτηκε κάποιος δημοσιογράφος στο Καραϊσκάκη (έλα!) και ο Ολυμπιακός καταδίκασε στη συνέχεια κάθε μορφής βία.

Και δεν πρόκειται να σταθώ σ' αυτό (όχι γιατί δεν είναι λυπηρό ως συμβάν, που είναι), αλλά επειδή ό,τι γνώμη και να έχουμε για τον γαύρο, τέτοια αίσχη γίνονται ΠΑΝΤΟΥ. Σε όλα τα γήπεδα, όλων των ομάδων.

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι δεν πρέπει να γίνονται, αλλά γι' αυτά θα διαβάσετε ΠΑΝΤΟΥ.

Εδώ λοιπόν, εγώ θα σταθώ σε δύο άλλα πράγματα.


Στο ένα μόνο χάριν αστεϊσμού.

Λέει λοιπόν ο Καραπαπάς:  «Η ΠΑΕ Ολυμπιακός καταδικάζει απερίφραστα κάθε μορφής βία εναντίον οποιουδήποτε ανθρώπου και δημοσιογράφου».

Δεν ξέρω αλλά αυτό το «ανθρώπου και δημοσιογράφου» λες και ο δημοσιογράφος μπορεί να μην είναι άνθρωπος, να είναι κάτι άλλο, μου έφερε στο νου μια ταινία με τον Μπρους Λι που πάει να μπει σε ένα πάρκο και βλέπει μια πινακίδα που γράφει: «Απαγορεύεται η είσοδος σε σκύλους και Κινέζους».

Αλλά τες πα αυτός είναι δικός μου προσωπικός συνειρμός...

Το άλλο όμως ΔΕΝ καταπίνεται κύριε Καραπαπά μου.

Ποιο; Οτι ο Σάββας Θεοδωρίδης είναι ένας από τους θρύλους του ελληνικού ποδοσφαίρου! Από πότε; Από πότε έγινε θρύλος ο Σάββας ρε παιδιά κι εγώ δεν το πήρα χαμπάρι;

Οταν δηλαδή λες θρύλο τον Δομάζο, τον Παπαϊωάννου, τον Σιδέρη, ή τον Κούδα πώς γίνεται να λες και τον Σάββα;

Εχουν χάσει τόσο πολύ οι λέξεις το νόημά τους;

Είπαμε, ότι θέλω να... αγιάσω, αλλά δε μ' αφήνετε!





Στο λιμάνι έχουν... γούστο...

Sun, 24 Feb 2013 20:10:00 +0000


Το παραπάνω... trendy πατούμενο εθεάθη σήμερα στο γήπεδο Καραϊσκάκη στον αγώνα Ολυμπιακός - Αρης.

Δεν γνωρίζω σε ποιον ανήκει για να σας διαφωτίσω και σε μια σύντομη... έρευνα που έκανα κανείς επίσης δεν γνώριζε (προς το παρόν, ίσως αργότερα να γίνει γνωστός ο κάτοχος του παπουτσιού).

Το μόνο βέβαιο πάντως είναι ότι εκεί κάτω στο λιμάνι έχουν πολύ... γούστο!

Θα μου πεις, πώς προεξοφλείς ότι μπορεί να ανήκει σε «ερυθρόλευκο» πόδι; Θα μπορούσε να ανήκει σε αρειανό...

Οπως μου είπε όμως φίλος στο facebook τέτοιο παπούτσι θα μπορούσε να φοράει μόνο ο Κολτσίδας...

Οπότε... καταλήγουμε ότι μάλλον σε γαύρο ανήκει...

Κοζάρετέ το άλλη  μια φορά...


EDIT: Τελικά λύθηκε το... μυστήριο! Ο... μοδάτος κύριος που φοράει το... τρέντι υπόδημα, είναι ο Ντρίσα Ντιακιτέ! Είναι αυτό που λέμε "γαλλική φινέτσα"!

Απευθείας από τη Νίκαια (της Γαλλίας)

Κι όχι τίποτα άλλο αλλά κατηγορήσαμε τους Ελληνες παίκτες...




Το όνειρο έγινε πραγματικότητα...

Sun, 24 Feb 2013 15:02:00 +0000

Ενα μήνα πριν, στις 24 Ιανουαρίου, ζητούσε την συνδρομή όσων είχαν λογαριασμό στο facebook, προκειμένου να συγκεντρώσει 1.000.000 likes, ώστε να πάει στο Wembley για να δει την αγαπημένη του  Βradford City να παίζει στον 53ο τελικό του Λιγκ Καπ Αγγλίας. Για τον David Bowers,  οπαδό της ομάδας από τότε που θυμόταν τον εαυτό του, η τύχη τον έφερε να ζει  στην Μελβούρνη της Αυστραλίας και η επιστροφή στην Αγγλία για να δει τον τελικό έγινε κάτι σαν «όνειρο ζωής».«Διαβάζω τόσα σχόλια που μου λένε να γλιτώσω τα χρήματά μου, γιατί η Σουόνσι είναι αυτή που θα κερδίσει... Δεν είναι το θέμα να πάω στο Wembley για να δω τη Bradford City να κερδίζει, είναι περισσότερο το γεγονός ότι στα χρόνια που θα έρθουν θα μπορώ να κοιτάξω πίσω και να λέω ‘ήμουν εκεί όταν η Bradford City έπαιξε στον τελικό’ έγραφε χαρακτηριστικά.Kαι μπορεί τελικά να μην συγκέντρωσε τα 1.000.000 likes (συγκέντρωσε λίγο λιγότερα από τα μισά), ωστόσο πήγε στο Wembley και θα μπορεί τελικά όταν περάσουν τα χρόνια να λέει «Ημουν εκεί! Οταν η ομάδα έπαιξε στον τελικό». Γιατί για κάποιους η παρουσία, η συμμετοχή στη γιορτή, εκεί που ακόμα είναι γιορτή το ποδόσφαιρο (κι όταν κάποια στιγμή σταμάτησε να είναι βρήκαν τους τρόπους να απομακρύνουν αυτούς που δεν την έβλεπαν ως τέτοια...) έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από τα – όποια -  τρόπαια...[...]



Eκανε το αυτονόητο...

Sat, 23 Feb 2013 21:44:00 +0000

«Ανάγκα και θεοί πείθονται» λέει το γνωστό αρχαίο ρητό κι αν θεούς δεν μπορείς να τους χαρακτηρίσεις τους παίκτες του «τριφυλλιού», η ανάγκη σίγουρα υπήρχε ό,τι κι αν θελήσει κανείς να βάλει δίπλα της ως αιτία που τη δημιούργησε.Να ήταν η επίσκεψη των οργανωμένων, να ήταν η παρουσία τόσων ευρωπαϊκών «ματιών» στο ΟΑΚΑ αφού το σκάουτινγκ στον σημερινό αγώνα οργίασε και οι παίκτες θέλησαν να βάλουν τα δυνατά τους, να ήταν το φιλότιμο που ξύπνησε ξαφνικά, το καμπανάκι κινδύνου, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης; Ο,τι κι αν ήταν λειτούργησε.Και ο Παναθηναϊκός κατάφερε κάποιες στιγμές να θυμίσει τριφύλλι και να φτάσει έτσι στη νίκη, την μόλις τρίτη στο ΟΑΚΑ φέτος και την πρώτη μετά από περίπου τρεις μήνες και πιο συγκεκριμένα από τις 18 Νοεμβρίου 2012 στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ (2-0) με προπονητή τον Χουάν.Να ξεκαθαρίσω εδώ ότι δεν βρήκα τον Παναθηναϊκό τόσο καλό όσο άκουσα ή διάβασα. Για την ακρίβεια στο πρώτο ημίχρονο ήταν μέτριος κι αν κάποιος ισχυριστεί ότι αυτό συνέβη λόγω Φουρλάνου, θεωρώ πως και στην επανάληψη για αρκετό χρονικό διάστημα δεν ήταν αυτός που έπρεπε.Για μια στιγμή  μάλιστα μετά το 2-1 νόμιζα ότι θα ξαναδώ το έργο «όλοι πίσω για να διαφυλάξουμε το αποτέλεσμα». Ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν συνέβη, αντίθετα η ομάδα βγήκε μπροστά για να βάλει και τρίτο γκολ και μπορεί να διαμαρτύρεται και για το πέναλτι του Βερόν στον Σισοκό που δεν έδωσε ο Λιαχούδης. Ενα «ανακουφιστικό» λοιπόν αποτέλεσμα  το οποίο σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αύριο αγωνίζονται μεταξύ τους οι ομάδες που προηγούνται του Παναθηναϊκού στη βαθμολογία, μπορεί να τον φέρουν σε απόσταση βολής από τα πλέι οφ.Φυσικά το συγκεκριμένο αποτέλεσμα δεν σημαίνει κάτι αν δεν υπάρξει ανάλογη συνέχεια, αλλά προς το παρόν κρατάμε τη νίκη, την... ανακούφιση, την ηρεμία, την καλή ψυχολογία και συνεχίζουμε.Στα αξιοσημείωτα του ματς:Η επιλογή του Φάμπρι να βάλει στη βασική ενδεκάδα τον Φουρλάνο και στη συνέχεια να τον αποσύρει σε μια... αλεφάντεια αλλαγή και να βάλει στη θέση του τον Ζέκα που όφειλε να είχε βάλει εξ αρχής στο ματς.Σ’ αυτή την περίπτωση πού στέκεται κανείς; Στην λάθος επιλογή[...]



Στης «Εκκλησιάς» (της Αλήθειας) την πόρτα

Sat, 23 Feb 2013 16:01:00 +0000

Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ζωή! Από εκεί που πέντε χρόνια πριν θέλοντας να κάνω καζούρα στους γαύρους για τις... επιτυχίες τους στην Ευρώπη (καλά αυτό δεν άλλαξε, αλλά δεν είναι της παρούσης...) ανέβαζα στο μπλογκ μια ολόκληρη έκθεση από καναπέδες (που πλέον τους χρειαζόμαστε κι εμείς...) ήρθε η στιγμή για να ανεβάσω μια ολόκληρη έκθεση από... πόρτες...Μάλιστα, πόρτες. Πόρτες, όχι ακριβώς ασφαλείας, ούτε διαμερισμάτων και σπιτιών, αλλά περισσότερο εξώπορτες και πόρτες κήπου.Επιβάλλεται νομίζω, για να δώσουμε στον Αλ Αφούζ μια ιδέα από τα... μοντελάκια που κυκλοφορούν αφού όπως είπε και στους παίκτες σκοπεύει να τοποθετήσει μια πόρτα στον προπονητικό χώρο για να μην πηγαίνουν όποτε θέλουν τα... παλιόπαιδα τα ατίθασα και να διακόπτουν την προπόνηση των παικτών της «Εκκλησίας της Αλήθειας».Του διαφεύγει θα μου πεις του προέδρου ότι τα παιδιά, δεν μπούκαραν με τη βία (ώστε να χρειαστεί να μπει κάποια πόρτα για να τα σταματήσει αν το επαναλάβουν, αλλά μπήκαν με τις ευλογίες της διοίκησης (της ποιας;).Και από την άλλη, όταν στους μεν παίκτες λες «θα βάλω πόρτα για να σας προστατέψω ή έστω να δημιουργήσω τις συνθήκες για να κάνετε απρόσκοπτα την προπόνησή σας» πράγμα που σημαίνει ότι αναγνωρίζεις ότι κάποιος τους δημιούργησε πρόβλημα, θα περίμενε κανείς να καταδικάσεις το συμβάν. Αν δεν το κάνεις είτε δίγλωσσος είσαι, είτε άτολμος.Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα και όπως λέει και το ρητό «μην αφήνεις μια λεπτομέρεια να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία...».Γι' αυτό ας δούμε μερικά από τα... μοντελάκια που είναι ένα κι ένα. Οχι βέβαια ότι αν θέλει κανείς να μπουκάρει με τη βία θα τον εμποδίσει μια τέτοια πορτούλα, εδώ δεν εμπόδισε τον Κούγια να πηδήξει στο ΑLTER (άλλο που εκείνη ήταν ανοιχτή και ο μεγαλοδικηγόρος την καβαλίκεψε για... εφέ).Scratch: Θα τα ξαναπούμε μετά το τέλος του... κομβικής σημασίας ματς, του πρώτου από τους οκτώ... τελικούς που έχει μπροστά της η Πανάθα για να καταφέρει να πάρει το ευρωπαϊκό εισιτήριο (να δω τι θα το κάνει... ΑΝ το πάρει και ΑΝ πάρει και την αδειοδότηση)[...]



Κάτι... εξευτελίζεται...

Fri, 22 Feb 2013 19:35:00 +0000


Συνταγή...

Θάβουμε όλη την εβδομάδα όλους τους υπόλοιπους συνδαιτημόνες - «ανταγωνιστές» καθώς μας ξινίζουν ΟΛΕΣ οι γεύσεις και OΛΑ τα φαγητά (πάντα κατ' ιδίαν στην κάμερα, γιατί στο τραπέζι τα βρίσκουμε όλα τέλεια, μη χάσουμε και την ευγένειά μας) ώστε να νομιμοποιούμαστε να βάλουμε όσο πιο χαμηλό βαθμό γίνεται και στο τέλος βγαίνουμε νικητές! 

Στο τέλος ο φουκαράς ο οικοδεσπότης νομίζει ότι όλα έχουν πάει τέλεια, αφού έχει εισπράξει μόνο επαίνους και τους μόνους που... ψυχανεμίζεται ότι δεν θα τον τιμήσουν με υψηλό βαθμό είναι αυτοί που δεν έχουν τιμήσει και το φαγητό του, επειδή δεν τους αρέσουν συγκεκριμένοι συνδυασμοί γεύσεων. Και φυσικά του έρχεται η κεραμίδα (μετά το τέλος του συγκεκριμένου κύκλου στον οποίο συμμετέχουν, εννοείται αφού στη διάρκειά του δεν έχει την παραμικρή ιδέα του τι... παίζεται).


Απ' ό,τι μου λένε όσοι έχω συζητήσει μαζί τους το θέμα, τα πρώτα χρόνια δεν συνέβαινε αυτό και έχω και προσωπικά παράδειγμα φίλης που κέρδισε πριν από χρόνια την πρώτη θέση, βάζοντας η ίδια βαθμάρες στους υπόλοιπους. Αλλά τότε - κάπου γύρω στο 2009-2010 - προφανώς οι συμμετέχοντες δεν έκαναν... πολιτική. Πήγαιναν για την εμπειρία και τη διασκέδαση.

Οι βαθμοί έφταναν τους 33-34 για τους πρώτους  (για όσους δεν ξέρουν, που πρέπει να είναι ελάχιστοι, ψηφίζουν 4 άτομα με άριστα το 10), τώρα δεν ξεπερνούν τους 28. Είναι κάπου 4 εβδομάδες πια που το παρακολουθώ (τα... καλά της ανεργίας...) και έχω αηδιάσει. Κάθε φορά βρίσκεται κάποιος που κατά σύστημα δεν ικανοποιείται με τίποτα (με τίποτα όμως!) και στο τέλος - ω του θαύματος! - βγαίνει νικητής (γιατί οι υπόλοιποι ψηφίζουν κατά συνείδηση - και κατά γεύση...).

Το μεγάλο πανηγύρι βέβαια γίνεται όταν βρεθούν στον ίδιο κύκλο δύο... έξυπνοι που έχουν την ίδια τακτική...

Είπαμε ότι η κρίση βγάζει έξω τον χειρότερο εαυτό - όσων διαθέτουν τέτοιον - και τα 1500 ευρώ δεν είναι αμελητέο ποσό, αλλά τόσο πια;

Εχουμε ξεφτιλιστεί, άραγε, τόσο πολύ σαν λαός;







«Ανοιξε σου λέω!»

Fri, 22 Feb 2013 08:39:00 +0000

allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/0xvHEdqwSjY" width="640">

Υπάρχουν οι γάτες που ικετεύουν και οι γάτες που απαιτούν. Στην ιδιοσυγκρασία τους ταιριάζει μάλλον το δεύτερο. Οπως στην «ποντικί» γάτα του παραπάνω βίντεο που έχει κλειστεί έξω από το σπίτι (από το δωμάτιο μάλλον...) και ΑΠΑΙΤΕΙ να της ανοίξουν την πόρτα.

Ούτε νιαουρίζει, ούτε τρεμοπαίζει την ουρά όπως η άλλη γατούλα δίπλα της. Είναι μάλλον τσαντισμένη και χτυπάει την πόρτα για να της ανοίξουν. Εχει θυμώσει μάλιστα που έχουν ήδη αργήσει να το κάνουν...

Ετσι είναι. Σου λέει ή έχεις γάτα κύριε ή δεν έχεις. Δεν είμαι αδέσποτη, είμαι σπιτική. Βγήκα για τη βόλτα μου, αλλά το σπίτι πρέπει να είναι ανοιχτό για όποτε γουστάρω να μπω. Δεν γουστάρω να πάρω... κλειδιά. Θέλω να είναι τα πάντα ανοιχτά. Κι αν δεν είναι ανοιχτά να έχω έναν πρόθυμο πορτιέρη! Αμ πως!





O Ρόκο και τα κέφια του

Fri, 22 Feb 2013 01:03:00 +0000

Από το Bball_Headlines στο twitterΔανεισμένος ο τίτλος, αλλά δεν θα μπορούσε να αποδώσει κάποιος καλύτερα το παιχνίδι του Ούκιτς στο Κάουνας αν ήθελε να «παίξει», παραφράζοντας τον τίτλο της ταινίας «Ο Ρόκο και τα αδέρφια του».Γιατί ο Ρόκο είχε πράγματι πολλά κέφια στον αγώνα κόντρα στη Ζαλγκίρις και διέψευσε και μένα που λίγο καιρό πριν προβληματιζόμουν για το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει άλλον αξιόπιστο γκαρντ δίπλα στον Διαμαντίδη.Ποιος όμως μπορεί να στενοχωριέται από μια τέτοια διάψευση, όταν το ζητούμενο είναι να τα πάει όσο πιο καλά γίνεται η ομάδα;Το ενθαρρυντικό με τον Ούκιτς που μέχρι τον τελικό κυπέλλου προβλημάτιζε με την αστάθεια που παρουσίαζε στα παιχνίδια ήταν ότι έδειξε την αξία του στα δύσκολα. Τόσο στον τελικό του κυπέλλου όσο και στο κομβικό ματς με την Ζαλγκίρις, εκεί δηλαδή που έπρεπε να αποδείξει ότι άξιζε να παίζει στο «τριφύλλι» το έκανε με τον καλύτερο τρόπο. Δύο κρίσιμα ματς δύο εκπληκτικές εμφανίσεις με τη σημερινή να είναι πραγματικά για Οσκαρ (εξ ου και η έμπνευση του δημιουργού της παραπάνω φωτογραφίας) γι' αυτό και κέρδισε με το σπαθί του και τον τίτλο του MVP του αγώνα. allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/LaZI667CHv0?list=UUGr3nR_XH9r6E5b09ZJAT9w" width="640">Και τι δεν έκανε! Απίστευτα καλάθια έβαλε, τη μπάλα κουβάλησε, τον Μήτσο ξεκούρασε και γενικά έδειξε ότι μπορεί κανείς να βασιστεί επάνω του.Ηταν μάλιστα τόσο πληθωρική η εμφάνισή του ώστε όλοι μας (από ευχάριστη έκπληξη περισσότερο) αφήσαμε σε δεύτερη μοίρα την εμφάνιση του Διαμαντίδη (μοίρασε 10 ασίστ) που έκανε αυτή τη φορά τα πάντα στο γήπεδο. Αλλά το Μήτσο τον ξέρουμε, γνωρίζουμε τι μπορεί να κάνει στην καλή του μέρα, οπότε οι προβολείς δικαιολογημένα στράφηκαν στον Κροάτη.Καλή απόδοση είχε όμως και ο άλλος αμφιλεγόμενος, ο Γκιστ. Εξέπληξε ευχάριστα κι αυτός ειδικά όταν χρειάστηκε να τα βάλει με τα θηρία της Ζαλγκίρις όταν οι Λάσμε και Σόφο φορτώθηκαν με φάουλ. Γενικά η ομάδα έκανε μεγάλο παιχνίδι και ο Αρτζι καλή διαχείριση σε ένα ματς που σήμαινε μισή πρόκριση. Ο μόνος που υστέρησε ήταν ο Ματσιούλις, αλλ[...]



Τελικά γύρισε;

Fri, 22 Feb 2013 00:02:00 +0000

Και για όσους δεν κατάλαβαν...Για το ματς και την πίκρα του γαύρου δεν έχω να γράψω πολλά. Τα είχα γράψει από την περασμένη Πέμπτη. Η ομάδα πληρώνει την πολιτική του προέδρου της να μην αγοράζει παίκτες, αφού στην Ελλάδα παίρνει το πρωτάθλημα περίπατο. Οπως είχα γράψει και τότε... αύριο κλαίνε...Βέβαια όσο γέλιο και αν προκαλεί το παραπάνω πανό, επί της ουσίας ο κάθε οπαδός (και όχι μόνο του γαύρου) παρόλο που ξέρει ότι είναι απίθανο, όσο ρεαλιστής κι αν είναι, ενδόμυχα πάντα τρέφει μια ελπίδα ότι μπορεί να γίνει το θαύμα. Η πραγματική γελοιότητα της όλης υπόθεσης όμως είναι ότι από αύριο το γεγονός της έλλειψης ανταγωνισμού στο ελληνικό πρωτάθλημα (που ισχύει...) θα παίξει ως μοναδικός παράγοντας της κακής πορείας του Ολυμπιακού στην Ευρώπη. Ηδη έκανε την αρχή ο εκφωνητής του ΑΝΤ1 αλλά και ο Στέλιος Γιαννακόπουλος και εννοείται ότι πήραν ήδη γραμμή οι ρεπόρτερ του Ολυμπιακού και αυτό είναι που θα ακούμε και θα διαβάζουμε από το πρωί της Παρασκευής.Σε λίγο δηλαδή θα πρέπει να αισθανθούν και υπεύθυνες οι άλλες ομάδες επειδή έχουν τα χάλια τους. Γιατί με τη λογική του γαύρου φταίνε μόνο οι ίδιες που έχουν τα χάλια τους. Οι ίδιες και η αγωνιστική ανωτερότητα του Ολυμπιακού.Επειδή όμως όλοι οι παροικούντες εν Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι αυτή είναι η μισή αλήθεια, αν ο Ολυμπιακός πραγματικά... κόπτεται να γίνει το πρωτάθλημα περισσότερο ανταγωνιστικό ώστε και ο ίδιος να τα πηγαίνει καλύτερα στην Ευρώπη, λύση  υπάρχει:α) Ας δεσμευτεί να μην εισπράττει ολόκληρο το μπόνους του από τη συμμετοχή στο CL αλλά ένα μέρος του να μοιράζεται στις υπόλοιπες ομάδες της Super League ώστε αυτές να καταστούν ανταγωνιστικές,β) Ας μειωθεί σε συμφωνία της Super League με τη Nova η αναλογία των χρημάτων που αντιστοιχούν στους «μεγάλους» από τα τηλεοπτικά συμβόλαια, προς όφελος των «μικρών».Πρόεδρος στη Super League είναι ένας δικός του άνθρωπος, ο Μώραλης. Ας πάρει λοιπόν την πρωτοβουλία. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Μπορεί! Θέλει όμως; ΄Η ο Μαρινάκης αρκείται απλά να ακολουθεί το δρόμο που χάραξε ο Κόκκαλης,[...]



Στα ψιλά...

Thu, 21 Feb 2013 14:46:00 +0000

(image)
Πέτρος Στάθης, Σωκράτης Λοϊζίδης

Τι σου είναι η ζωή...

Πριν από δυο μέρες στα στατιστικά του blog μου ένα παλιό μου κείμενο παρουσίαζε ιδιαίτερη κίνηση. Η επικαιρότητα δεν δικαιολογούσε κάτι τέτοιο, ήταν ένα θέμα που είχα γράψει για την ΑΕΚ σε ένα αφιερωματικό ποστ με τίτλο «Μόνη ξανά»  τον Οκτώβρη του 2009.

Κάνοντας μια πιο εκτεταμένη έρευνα για το λόγο που συνέβη αυτό κατέληξα σε ένα όνομα: Σωκράτης Λοϊζίδης. Αυτόν αναζήτησαν όλοι όσοι μπήκαν στη συγκεκριμένη ανάρτηση στο  blog μου.

Τον θυμάστε τον Σωκράτη Λοϊζίδη; Ηταν ο Κύπριος δικηγόρος που έκανε μαζί με τον Γιώργο Λεωτσινίδη τις διαπραγματεύσεις για την εξαγορά του πακέτου μετοχών της ΑΕΚ στην «αμαρτωλή» περίοδο της ENIC. Ο Λοϊζίδης ήταν ο νομικός σύμβουλος της NetMed, ιδιοκτήτριας του Filmnet, και ήταν ο δικηγόρος που έκανε όλες τις συζητήσεις με τον τότε ιδιοκτήτη της «Ενωσης», Μιχάλη Τροχανά.

Tα χρόνια πέρασαν, από τα διοικητικά της ΑΕΚ πέρασε από τότε κόσμος και κοσμάκης ο Λοϊζίδης ξεχάστηκε...

Και googl-άροντας να βρω το λόγο που κάποιοι αναζητούσαν τόσο... απεγνωσμένα φωτογραφία (πιθανότατα, γιατί ειδήσεις γι' αυτόν μπορούσαν να βρουν και αλλού) του Σωκράτη Λοϊζίδη, πέφτω πάνω σε μια είδηση του mypreveza.gr.

Την παρακάτω...


«Εφυγε» λοιπόν ο Σωκράτης Λοϊζίδης... Πριν από τρεις μέρες με τραγικό τρόπο σε τροχαίο. Κι όμως παρόλο που με κάποιον τρόπο και για αρκετό καιρό είχε συνδυαστεί το όνομά του με το ποδόσφαιρο, η είδηση του θανάτου του πέρασε «στα ψιλά» από τα ποδοσφαιρικά έντυπα και sites.

Kι αν δεν ήταν νομικός σύμβουλος της ΕΑΣ (Ενωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών) που ταξίδευε στην Πρέβεζα για να παραβεθεί στο ΔΣ της Ενωσης, πιθανότατα τον θάνατό του να μην τον διαβάζαμε ούτε στο τοπικό site.

Ετσι είναι η μπάλα, έτσι είναι η ζωή... Oταν είναι κανείς στα φώτα της δημοσιότητας όλος ο κόσμος ασχολείται μαζί του. Οταν σταματήσει να βρίσκεται στο επίκεντρο, ξεχνιέται εντελώς...









Eπισκέψεις...

Wed, 20 Feb 2013 20:36:00 +0000


Επισκέψεις είχαμε σήμερα στην Παιανία. Πήγε η «διοίκηση» να τα πει ένα χεράκι με τους παίκτες. Η συνάντηση έγινε σε καλό κλίμα, μπουκέτα δεν έπεσαν, μόνο μερικές λεκτικές αψιμαχίες υπήρξαν. Τα χώσανε λίγο στον Γαλιθιάνο, τσακωθήκανε κομμάτι με τον Γάλλο, ήρεμα και συνηθισμένα πράγματα δηλαδή. Ετσι λένε. Μπροστά δεν ήμουν. Και μέχρι στιγμής δεν το έχει διαψεύσει κανείς ότι έτσι έγινε.

Γιατί να διαψεύσει όμως; Για να του έρθει η απειλή της μήνυσης (προσοχή, απειλή έχει μείνει προς το παρόν, ακόμα περιμένει ο Γαρρής...); Και όχι, εγώ δεν αμφισβητώ ότι όλα κύλησαν ήρεμα. Απλά σκέφτομαι ότι ακόμα κι αν δεν κυλήσουν, ο άλλος αρχίζει και μαζεύεται. Προκειμένου να βρει τον μπελά του... αυτοφιλτράρεται. Προσέχει για να έχει...

Scratch: Μου την πέσανε το μεσημέρι στο φατσοβιβλίο που χαρακτήρισα «διοίκηση» τους οργανωμένους. Μου είπαν ότι... γκοτζοφέρνω. Εκεί έχουμε φτάσει... Να παρεξηγείσαι όταν γράφεις το προφανές...







Βρε τον ά-μοιρο...

Wed, 20 Feb 2013 19:07:00 +0000


Απ' ό,τι... δηλώνετε το σεξ το κατέχετε σε τέτοιο βαθμό που δίνετε και συμβουλές.

Μήπως όμως χρειάζεστε με τη σειρά σας κάποια... tips  για να βελτιώσετε την ορθογραφία σας;

Μοιρό τον μηρό; Βρε τον ά-μοιρο...

ΥΓ. Κι εσείς που κάνετε copy-paste ρίξτε και μια ματιά στο κείμενο την ώρα που το αντιγράφετε... Για να μην έχει φίδια μέσα...



Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι

Mon, 18 Feb 2013 01:30:00 +0000

Υπήρχαν πολλοί τρόποι για να αρχίσω το σημερινό ποστ. Θα μπορούσα να ξεκινήσω... «παίζοντας» με το όνομα του σκόρερ Κοέλιο και το σύμπαν που συνωμοτεί, όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ και είναι γεγονός ότι ο Αρης φάνηκε να το θέλει περισσότερο από τον Παναθηναϊκό.Σκέφτηκα πάλι να το πάω στη σημειολογία, αφού ένα πέναλτι που δεν μπήκε γκολ ήταν ουσιαστικά αυτό που κοίμισε (πόσο περισσότερο να κοιμηθεί  ο... κοιμισμένος θα μου πεις... Κι όμως...) τον Παναθηναϊκό, γιατί αν είχε αναγκαστεί να κυνηγάει στο σκορ (και ο Αρης πιθανότατα να κλειστεί για να διαφυλάξει το πολύτιμο τέρμα του) μπορεί το αποτέλεσμα να ήταν διαφορετικό (αυτό τουλάχιστον έχει δείξει το πρόσφατο παρελθόν)..Σκέφτηκα ακόμα και το θέμα της «δικαιοσύνης». Ενα πέναλτι του Σαριέγκι στον Κάμπορα στο 90’ που δεν δόθηκε ποτέ, ένα άλλο του... Da-lukas Vyntra που δόθηκε και πήραμε κάποτε μια νίκη που δεν την αξίζαμε, ε κάπου αυτά είναι δανεικά (μόνο του γαύρου είναι εν τέλει δανεικά και αγύριστα...) και το σημερινό αποτέλεσμα απλά αποκατέστησε την τάξη. Αν και η νίκη του Αρη ήταν καθαρή, δεν ήρθε με κάποιο μαϊμού πέναλτι, τουλάχιστον εκείνο του Βιτόλο για το οποίο υπήρχαν αμφιβολίες για το αν ήταν ή δεν ήταν (δεν θα μπω καν στη διαδικασία) δεν κατέληξε σε γκολ, οπότε θεωρείται ως μη γενόμενο.Σκέφτηκα ακόμα να ξεκινήσω θυμίζοντάς σας εκείνο το εκπληκτικό πρωτοσέλιδο της Sportdayτον Οκτώβρη του 2005 μετά από ένα ματς του Ολυμπιακού με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Champions League που έγραφε: ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΦΑΩ ΓΚΟΛ ΣΤΟ 89’ που πλέον ταιριάζει γάντι στον Παναθηναϊκό γιατί του έχει γίνει συνήθεια να τρώει γκολ στο ογδονταφεύγα (ένας κύκλος είναι η ζωή τελικά).Ομως, απ’ ό,τι κι αν ξεκινούσα μικρή σημασία είχε αφού τα ίδια θα κατέληγα να γράψω. Για μια ομάδα χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς παίκτες με προσωπικότητα, χωρίς πάθος και ψυχή, άνοιωθη.Με κακή άμυνα, με εφιαλτικά ποσοστά στις στημένες φάσεις, χωρίς καλή κυκλοφορία, χωρίς σχέδιο χωρίς τακτική.Να κατηγορήσω τους παίκτες; Να το κάνω. Είναι γατάκια, στ[...]



Σάββατο

Sat, 16 Feb 2013 16:43:00 +0000

Εχοντας διαβάσει ήδη την «Εξιλέωση» και το «Στην ακτή», γνωρίζοντας πλέον τι δεξιοτέχνης του λόγου είναι ο Ιαν Μακ Γιούαν και με δύο ακόμα βιβλία του να περιμένουν τη... σειρά τους στη βιβλιοθήκη μου, δεν δίστασα καθόλου. Ξεκίνησα το Sοlar σίγουρη ότι με περιμένουν αρκετές ώρες αναγνωστικής απόλαυσης.Φευ! Το Solar, που καταπιάνεται με την ιστορία ενός ξεπεσμένου φυσικού που κάποτε είχε πάρει βραβείο Νόμπελ, αλλά στη συνέχεια απλά εξαργύρωνε την επιτυχία του με διαλέξεις, στο μεσοδιάστημα της διαλυμένης σε προσωπικό επίπεδο ζωής του, με απογοήτευσε πολύ. Κυρίως επειδή βρήκα εξαιρετικά ανιαρή (και να σκεφτεί κανείς ότι λατρεύω τη φυσική) την επιμονή του να αναλύει νόμους και τύπους της φυσικής επιστήμης φτάνοντας στο σημείο (αυτό εισέπραξα προσωπικά) να κάνει επίδειξη γνώσεων πάνω στο συγκεκριμένο αντικείμενο.Πίστευα και πιστεύω ότι ο συγγραφέας ΟΦΕΙΛΕΙ να κατατοπιστεί όσο το δυνατόν καλύτερα  πάνω στο θέμα με το οποίο καταπιάνεται, πρωτίστως όμως για να είναι αληθοφανείς οι αναφορές του σ' αυτό και όχι για να κάνει τον... έξυπνο στον αναγνώστη (αφού και οι δύο γνωρίζουν πως δεν το κατέχει επί της ουσίας, απλά το μελέτησε). Πόση διαφορά με το «Σμήνος» του Φρανκ Σέτσινγκ που εμπεριείχε σελίδες ολόκληρες (πάνω από 1.000 ήταν συνολικά το βιβλίο) με θέματα γεωλογίας, ωκεανολογίας και άλλων επιστημών χωρίς να το «παίζει» κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που είναι, αλλά ενσωματώνοντάς τες μέσα στο κείμενο με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνει πιο κατανοητή η εξέλιξη της πλοκής. Και δεν διαθέτει δα και τη δεξιοτεχνία του Μακ Γιούαν.Ξέφυγα όμως, ο τίτλος μου λέει «Σάββατο» και όχι «Solar» (πόσω μάλλον «Σμήνος»), αφού για το «Σάββατο» θέλω να μιλήσω. Το δεύτερο βιβλίο του Μακ Γιούαν που διάβασα στο... καπάκι περισσότερο για να διατηρήσω μέσα μου την καλή φήμη του συγκεκριμένου συγγραφέα και να αποζημιωθώ για μια ατυχή (όπως θεωρούσα εγώ ότι είναι...) στιγμή του.Δεν ήταν όμως γραφτό. Το βιβλίο που παραδόξως έχει εισπράξε[...]



Καθόμουνα στου Λέντζου

Sat, 16 Feb 2013 10:40:00 +0000

allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/MqWlWt_158k" width="640">

Μέχρι και τραγούδι είχε γίνει το θρυλικό καφενείο του Λέντζου στο Παγκράτι, σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη και μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου. Ενας καφενές με ιστορία χρόνων και ένας από τους ωραιότερους φραπέδες στο Λεκανοπέδιο.

Χρόνια ολόκληρα τον προτιμούσαν οι θαμώνες του και ολοένα και περισσότεροι τον μάθαιναν και περνούσαν από εκεί. Τη συνταγή του φραπέ δεν κατάφερε να ανακαλύψει κανείς. Κάποιοι έλεγαν πως είχε μέσα μπέικιν πάουντερ ή ακόμα και αβγά και ο ιδιοκτήτης του είχε πει χαρακτηριστικά πως μια Σαρακοστή ένας πελάτης του είχε επισημάνει πως νηστεύει και δεν κάνει να φάει αβγό, αν περιείχε αβγό ο καφές του.

Ολα τα ωραία όμως έχουν ένα τέλος. Ενα τέλος που στη συγκεκριμένη περίπτωση το έφερε η κρίση.

«Ανοίγαμε στις πέντε το πρωί και μέναμε μέχρι τις 2 τα ξημερώματα» λέει ο ιδιοκτήτης του, «όμως τώρα πια μετά τις 10 δεν κυκλοφορεί στο Παγκράτι όχι άνθρωπος αλλά ούτε αυτοκίνητο».

Τέλος εποχής λοιπόν για τον Λέντζο όπως για πολλές άλλες μικρές ή μεγάλες αγαπημένες συνήθειες.

Ο τελευταίος καφές του Λέντζου άφησε πικρή γεύση...

allowfullscreen="" frameborder="0" height="480" src="http://www.youtube.com/embed/T19j6sd5bPw" width="640">



H Mιμή και οι... σύντροφοι του Βάκχου

Sat, 16 Feb 2013 09:41:00 +0000

Σάτιρα (λατ.) ουσ. έμμετρος ή πεζός λόγος που τονίζει και καυτηριάζει με στοιχεία κυρίως κωμικά και παραμορφωτικά ελαττώματα και ατέλειες.

Σατιρικός -ή - ό επιθ. ο χαρακτηριστικός της σάτιρας, σκωπτικός, σατιρικός ως ουσ. ποιητής ή συγγραφέας σατιρών
 

Σάτυρος (ο) ουσ. άνθρωπος λάγνος, ασελγής, που έχει τις συνήθειες των αρχαίων Σατύρων (ζωωδών πλασμάτων που συνόδευαν τον Διόνυσο)
 

Σατυρικός ή, ό  επιθ. ο του Σατύρου, που ταιριάζει σε Σάτυρο (λογοτ.) σατυρικό δράμα, είδος του αρχαίου δράματος, με χορό αποτελούμενο από Σατύρους

Σάτυρα η, εσφαλμένη γραφή για τη σάτιρα

Και πού είσαι ακόμα... Σε λίγο καιρό αυτό θα είναι πταίσμα! Για να μην πω ότι είναι και εξειδικευμένη περίπτωση και υπάρχουν πολύ πιο χοντρά λάθη.

Αλλά κάπου είναι και λογικό. Οταν τα περισσότερα sites συντηρούνται με παιδάκια που δουλεύουν για 100-200 ευρώ, που δεν έχουν διαβάσει τίποτα ποτέ στη ζωή τους, περιμένεις να ξεχωρίσουν τη σάτιρα από τη... σάτυρα;

Και με τους μισθούς πείνας που θα παίρνουν (αν παίρνουν...) εφεξής οι γονείς τους πώς θα βρουν πρόσβαση στη γνώση;

Μια νέα γενιά αμόρφωτων και απαίδευτων θα δημιουργηθεί που βέβαια δεν θα τους χτυπάει κανένα καμπανάκι όταν βλέπουν το ορθογραφικό ή συντακτικό λάθος γιατί δεν θα γνωρίζουν ποιο είναι το σωστό...

Και με τη σημερινή - την περισσότερο καταρτισμένη των πρόσφατων χρόνων - γενιά Νεοελλήνων να την έχει... κάνει για το εξωτερικό, προκειμένου να βρει τις ευκαιρίες που της στερούν στην Ελλάδα, το μέλλον στη χώρα προβλέπεται (ακόμα πιο) ζοφερό.

Γιατί τα πρόβατα (κάποια, που δυστυχώς είναι πάρα πολλά) δεν αντιλαμβάνονται πως δεν είναι απλά μια «κρίση που θα περάσει», αν κάνουμε υπομονή και... επιτρέψουμε στους διοικούντες να βάλουν... τάξη στη χώρα, αλλά θα αφήσει τα κατάλοιπά της για τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Που ως απαίδευτα - γιατί πού λεφτά για να σπουδάσουν; - δεν θα βρουν ποτέ μια δουλειά της προκοπής, αφού αυτές θα τις καταλάβουν όσοι έχουν ακόμα τη δυνατότητα να σπουδάσουν και άρα να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Συνεχίστε να κοιμάστε και να αδρανείτε Ελληνες... Ποια γνώση τώρα...

ΥΓ. Οχι, το συγκεκριμένο... λαβράκι δεν είναι - παραδόξως... - από site του ομίλου

ΥΓ1. Είχαμε κι εμείς ένα τέτοιο... μπουμπούκι σαν αυτό που έγραψε τη σάτυρα με ύψιλον στην... τελευταία μου δουλειά. Μεταξύ άλλων είχε ρωτήσει, αν ο Πύργος βρίσκεται στην Αχαϊα, αν είναι άλλη η Ινδία και άλλη η Ινδονησία, τι (προσοχή «τι» όχι «ποιοι») είναι οι μάγοι με τα δώρα... (ω ναι, είχε μεγάλο... ρεπερτόριο). Για να μην επεκταθώ στις αθλητικές απορίες που εξέφραζε κατά καιρούς... Για την ιστορία, εξακολουθεί να δουλεύει εκεί...

ΥΓ2. Και ΟΧΙ, δεν φταίνε τα παιδάκια, εννοείται...