Subscribe: Πασx(π)αλίτσα
http://dpaspala.blogspot.com/feeds/posts/default?alt=rss
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: English
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Πασx(π)αλίτσα

Πασx(π)αλίτσα





Last Build Date: Tue, 17 Apr 2018 13:26:13 +0000

 



Ζύμωμα

Mon, 06 Feb 2017 13:13:00 +0000

allowfullscreen="" class="YOUTUBE-iframe-video" data-thumbnail-src="https://i.ytimg.com/vi/nJ4j0Xc4e1Q/0.jpg" frameborder="0" height="266" src="https://www.youtube.com/embed/nJ4j0Xc4e1Q?feature=player_embedded" width="320">

Κάθε ζύμωση ενέχει αλλοιώσεις.
 Ότι ζύμωση και αν είναι αυτή.
Κοινωνική οικονομική, προσωπική, εσωτερική, βιολογική, συναισθηματική, σωματική, πολιτική, νοητική...
Τις περισσότερες φορές, στην πορεία της όλης διαδικασίας  απορρίπτονται συστατικά που πλέον δεν χρησιμοποιούνται για (ή στο) τελικό αποτέλεσμα. Ακόμα και βασικά συστατικά. Ίσως όχι στο ακέραιό τους, αλλά μέρος τους.
Συχνά αναγνωρίζονται σαν φύρα, δομικά στοιχεία και έννοιες που στο παρελθόν δεν νοούνταν η απώλειά τους. Ακόμα και αν πρόκειται για εκείνα τα στοιχεία που μας-σας-με πήγαν ένα βήμα μπροστά.
Μα τούτη εδώ η ζύμωση, τα τελευταία χρόνια, μόνο μορφώματα φανερώνει. Και φόβους.
[... σήμερα ήταν που είδα για πρώτη φορά φέτος, ανθισμένη μυγδαλιά. (Ελπίδα και άνοιξη...)
Η σκέψη έμεινε στην εικόνα. Δίχως ελπίδα.
(Και τούτο είναι το πρώτο απ' τα εγκλήματα που έχουν υπογράψει δυο χρόνια τώρα.
Που σκότωσαν κάθε ελπίδα στον κοσμάκη. Και κάθε χαμόγελο. Εκτός απ' όλα τα υπόλοιπα που ζούμε τα τελευταία 6 χρόνια, και ότι φοβάμαι πως έρχεται από εδώ και πέρα,
Σκέψεις κάνω φωναχτά. Σκέψεις δίχως μια αχτίδα ελπίδας. Πρώτη φορά στα 39 μου χρόνια.]




4,1 μίλια

Thu, 26 Jan 2017 17:31:00 +0000

http://m.lifo.gr/videos/lifo_picks/118354

http://m.lifo.gr/videos/lifo_picks/118354



21 Μάρτη

Mon, 21 Mar 2016 11:54:00 +0000

21 του Μάρτη σήμερα. Και τούτη η μέρα θαρρείς και έχει φορτωθεί στους ώμους της μερικά απ’ τα πιο σημαντικά θέματα του κόσμου. Θα μπορούσα να την βαφτίσω αλλιώς. Να την έλεγα παγκόσμια μέρα για όλα όσα θα ήθελα, να μπορώ να χαρίσω στα παιδιά μου.Έτσι που να μην έχει νόημα καμιά παγκόσμια μέρα!Να τους χαρίσω έναν κόσμο δίχως ρατσισμό, (παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού),δίχως φόβο, απέναντι στο αλλιώτικο, στο διαφορετικό. Είτε επειδή αυτό τυχαίνει να έχει ένα παραπάνω χρωμόσωμα, (παγκόσμια μέρα για το σύνδρομο down), είτε επειδή έρχεται από μια άλλη χώρα, επειδή έχει μια διαφορετική θρησκεία, διαφορετικά θέλω απ’ τα δικά μου, ένα αλλιώτικο χρώμα, ή επειδή γεννήθηκε, πάντα συμπτωματικά, σε μια άλλη μεριά της γης. Και να είχε και πολλά δάση,  (παγκόσμια μέρα δασοπονίας), για να μπορούν τα παιδιά να παίζουν αλλιώς και ν΄ ανασαίνουν καθάρια.Να χωρούσε στίχους και ποίηση ( παγκόσμια μέρα ποίησης), λέξεις που να προβάλλουν από παντού ανάμεσά μας και να μιλούν για την αγάπη.Και κουκλοθέατρο, (παγκόσμια μέρα κουκλοθέατρου) να κάνει τα παιδιά του κόσμου ολάκερου, να γελούν και ν’ αφήνονται στο παιχνίδι, και στο παραμύθι,σαν μοναδική τους έννοια.Και στο τελείωμα της μέρας, να είχε ύπνο ελαφρύ, (παγκόσμια μέρα ύπνου), ύπνου δίχως άγχη, ύπνου να μην διακόπτεται από σκέψεις, άγχη και φόβους για την επόμενη μέρα.Τα αυτονόητα, τα μεγάλα, που καμιά μέρα δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος τους και τη σημασία τους. Θαρρείς και χωρούν όλα τα όνειρα για μια ολάκερη ζωή.Τόσο που να μην έχει νόημα καμία παγκόσμια μέρα![...]



Γυναίκα, να εισαι δυνατή!

Tue, 08 Mar 2016 10:42:00 +0000

Γυναίκα, να είσαι δυνατήΣτην αρχή, είναι η μνήμη και η τιμή.Τιμή για τους αγώνες που δόθηκαν.Για τους αγώνες που κερδήθηκαν.Με τη ματιά στο χτες. Πόνος δάκρυ, ιδρώτας, κόπος και αίμα.Ακολουθεί ο στοχασμός. Για όλα εκείνα που κατακτήσαμε. ‘Έτσι που να μπορούμε να διαβαίνουμε  τις ίδιες πόρτες πια, με τους άντρες. Έτσι που ο άντρας, να στέκεται στο πλευρό μας, σύντροφος, συνοδοιπόρος. Όχι απέναντι μας, σαν ανταγωνιστής.Κι ακολουθούν οι λέξεις του σήμερα. Λέξεις χρωστούμενες στο αύριο. Λέξεις βγαλμένες απ’ το χθες. Λέξεις για τις κόρες μας.Λέξεις και πράξεις μονάκριβες. Για όλη την αγάπη, που φωλιάζει στην καρδιά της γυναίκας. Αγάπη να ξεχύνεται και να πλημμυρίζει.  Να ποτίζει αλληλεγγύη τον διπλανό, τον δικό μας άνθρωπο, τον μεγαλύτερο, μα και τους πιο μακρινούς, τους ξένους. Που να τρέχει σαν θα νιώσει την ανάγκη.Χέρι δυνατό βοήθειας.Μα πριν να ειπωθούν όλα τούτα, να μιλάμε για την αγάπη προς την ίδια. Κι αν οι λέξεις συχνά, στέκουν αδύναμες να βγουν απ’ το στόμα μας, να τις αφήνουμε απ’ τα μάτια μας να φανερώνονται.Λέξεις όχι γι’  αγάπη ματαιόδοξη και ναρκισσιστική- εκείνη την φτιασιδωμένη, που ντύνεται ακριβά και αρωματίζεται με ψέματα.Λέξεις γι’ αγάπη απλή και βαθειά. Αγάπη καθάρια και τίμια.Αγάπη για την ψυχή της. Αγάπη για το κορμί της. Και την φροντίδα της να ‘ναι γερό και δυνατό. Να είναι απαραβίαστο. Ανεκτίμητο. Μονάκριβο. Αληθινό. Λέξεις για την ομορφιά της. Την μέσα της ομορφιά. Που θα της χαρίζει κάθε χρόνο  που θα μεγαλώνει, την ηρεμία, την γέμιση, την ολοκλήρωσή της.Αγάπη για το μυαλό της. Την εξυπνάδα που την προίκισε η φύση. Την πρακτική της ματιά. Και την ικανότητα να μπορεί να σταθεί όρθια, να παλέψει, να διεκδικήσει και ν’ ανταποκριθεί στις τρικυμίες της ζωής. Που θα ‘ ναι πολλές. Ο εύκολος δρόμος, χρόνια τώρα έχει πάψει να είναι για τις γυναίκες. Γυναίκα, να είσαι δυνατή![...]



Νεζινέ (για τα παιδιά που χάθηκαν)

Tue, 26 Jan 2016 18:03:00 +0000



Νεζινέ (για τα παιδιά που χάθηκαν)

Η Νεζινέ είχε μεγάλα καστανά μάτια 
κι άσπρο χαμόγελο
σαν κοιλίτσα χελιδόνας. 
Τα επιδείκνυε για διαβατήριο περνώντας τα σύνορα 
κι αντίκρισε τη θάλασσα των παραμυθιών
φορτωμένη σε γέρικη αγκαλιά
με κρεμάμενα πόδια 
σαν το ξεκούρδιστο εκκρεμές του κόσμου . 
Η Νεζινέ καταπίνοντας 
μια θάλασσα με παραμύθια 
πρόλαβε να δακρύσει
στη ζωγραφιά που είχαν φτιάξει ,
λερώνοντας την πέρα ως πέρα με σκούρα κηλίδα .
Η Νεζινέ κατόπιν , 
εύκολα πέρασε
όλα τα σύνορα του κόσμου…
Ναούμης Γιώργος (14/11/15)







Σιγά μην φοβηθώ...

Tue, 30 Jun 2015 18:11:00 +0000

Το 2011 πήραμε την απόφαση, να προσπαθήσουμε για ένα δεύτερο παιδί. Τότε ακόμα, έβλεπα τηλεόραση και ειδήσεις. Αυτό που θυμάμαι καθαρά και έντονα, ακόμα μέσα στην ψυχή μου, ήταν ο φόβος. Θυμάμαι καθαρά, ένα δελτίο ειδήσεων, μετά τις 12 το βράδυ, στο μεγκα, όταν ανακοίνωναν την αύξηση στο φπα σε23 %. Χωρίς υπερβολές, η πίεση μου ανέβηκε αυτόματα. Θυμάμαι τη τρομοκρατία που έσπερναν, καθημερινά και δίχως έλεος για κανέναν απ’ τους πολίτες. Δεν νοιάστηκαν για κανέναν απ’ τους Έλληνες. Όλα τα κανάλια από τότε, νοιαζόταν για τις τσέπες των αφεντικών τους και τις δικές τους τσέπες.Ήταν η πρώτη φορά που άρχισα να έχω δεύτερες σκέψεις για το δεύτερο παιδί. Πώς θα γεννηθεί, πώς θα μεγαλώσει, πώς θα το μεγαλώσουμε. Με όσους μίλαγα εκείνο το διάστημα συμμεριζόταν τους φόβους μου και μου έλεγαν περίμενε λίγο… Η μόνη που με συνέφερε, ήταν η μάνα μου. Γύρισε ψύχραιμα και μου είπε, «Δήμητρα, τι είναι αυτά που λες, ένα πιάτο φαί, που χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει, ότι και να γίνει, θα έχουμε να του το δώσουμε. Με όποιο τρόπο.» Ήταν σαν ένα χαστούκι στην πραγματικότητα. Γιατί η πραγματικότητα αυτή είναι. Το απολύτως απαραίτητο για όλους μας, είναι ένα πιάτο φαί. Ήταν το τέλος του φόβου μου.Τελικά, εκείνος ο πόλεμος που εξαπέλυσαν, είχε το αποτέλεσμα που ήθελαν. Άνθρωποι λύγισαν και αυτοκτόνησαν, παιδιά λιποθύμησαν απ την πείνα, έμεινε σχεδόν η μισή Ελλάδα δίχως δουλειά και δίχως ρεύμα, η ακρίβεια λύγισε τις πλάτες μας, τα όνειρα και οι ελπίδες μας θάφτηκαν, και και και… μα το δεύτερο παιδί ήρθε και είναι ήδη 4 χρονών. Δεν τους έκανα τη χάρη με τον φόβο τους.Απ’ την Κυριακή το πρωί, έχουμε πάλι πόλεμο. Τρομοπόλεμο. Εξαπολύουν τα κανάλια τους οι σελίδες τους, ότι μπορούν να σκεφτούν για να μας τρομοκρατήσουν πάλι. Όχι δεν φοβήθηκα στιγμή. Όχι δεν δείλιασα δευτερόλεπτο. Ούτε πέρασε απ το κεφάλι μου το ναι. Ναι για ποιόν; Για την Ευρώπη; Για ποια Ευρώπη. Την Ευρώπη του κεφαλαίου; Την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων; Την Ευρώπη με πολίτες δεύτερης κατηγορίας;;  Την Ευρώπη που παραβιάζει την κυριαρχία μας σαν χώρα; Την Ευρώπη που μας θέλει με σκυμμένα κεφάλια και δίχως αύριο; Την Ευρώπη που μας θέλει τουριστικό θέρετρο για μεγάλα πορτοφόλια; Όχι τα δικά μας πορτοφόλια, εμάς μας θέλ[...]



Πόσο υποκρισία!!!

Thu, 23 Apr 2015 10:03:00 +0000

Χτες  πληροφορηθήκαμε, όλοι οι Μανταμαδιώτες, πως το έθιμο της σφαγής του ταύρου, στο πανηγύρι των Μυροφόρων, δεν θα γίνει. Απαγορεύτηκε από τον Δήμο, την Αρχιεπισκοπή και τους λοιπούς αρμόδιους. Ακούστηκαν πολλά, τον τελευταίο καιρό. Γράφτηκαν  περισσότερα. Κανείς μας ,δεν πίστεψε πως θα κατάφερναν, εκείνες οι φωνές, να καταργήσουν ένα έθιμο που κρατάει αιώνες. Το κουρμπάνι των προπαπούδων μας.Κατηγόρησαν το έθιμό σαν βάρβαρο, σαν σατανιστικό. Οι ρίζες του όμως, είτε το θέλουν είτε όχι, είναι πολύ βαθιές. Κρατάνε απ τις αγάπες-κοινά δείπνα των πρώτων χριστιανών και στους βυζαντινούς χρόνους, όταν το αίμα, ήταν σύμβολο της ζωής, της γέννησης και της γονιμότητας. Πέρασε έτσι μέσα στις παραδόσεις των λαών, σε ολόκληρο τον κόσμο, θεωρήθηκε ιερό και άρχισε να παίζει σημαντικό ρόλο μέσα σε διάφορες θρησκείες.Το αίμα του Χριστού σώζει. Αργότερα η θυσία απέκτησε πρακτική μορφή. Η σφαγή των ζωντανών, τάματα των πιστών, εξασφάλιζε τροφή, που θα προσέφεραν στους προσκυνητές τους οι Μανταμαδιώτες. Προσκυνητές που ερχόταν από πολύ μακριά, για να ασπαστούν τον Ταξιάρχη, στη γιορτή του. Προσκυνητές, που πέρασαν μέρες, με ξηρά τροφή ώσπου να εκπληρώσουν το τάμα τους. Με ένα πιάτο ζεστό κισκέκ  ή ρεβύθια με κρέας έδειχναν οι πρόγονοί μας τη φιλοξενία τους. Έτσι μπορούσαν.Είναι το έθιμο λέει βάρβαρο. Και λυπάμαι που το λέω, μα είναι υποκρισία να μιλάμε για βαρβαρότητα, απ’ τη στιγμή που σφάζονται μπροστά στα μάτια μας, στις ειδήσεις κάθε βράδυ στις 8, ανθρώπινες ψυχές. Ή πνίγονται στη Μεσόγειο. Ή αυτοκτονούν καθημερινά. Δίπλα μας! Όταν υπάρχουν παιδιά που υποσιτίζονται ή λιμοκτονούν. Είναι υποκρισία να μιλάμε για βαρβαρότητα  της θυσίας του ταύρου, όταν η βαρβαρότητα και το έγκλημα περνούν καθημερινά μπροστά από τα μάτια μας. Στο κάτω κάτω της γραφής, όσοι παραβρίσκονται τόσα χρόνια στη θυσία, έχουν δικαίωμα επιλογής, για το αν θα είναι εκεί, ή όχι. Απ’ τη  βαρβαρότητα της καθημερινότητας, όμως κανένας δεν έχει επιλογή αποφυγής. Αυτή η βαρβαρότητα, βέβαια, σταματάει έξω απ’ την πόρτα του σφαγείου, όπου μπορούν να σφαγιάζονται κανονικά τα ζώα. Η βαρβαρότητα είναι μαζεμένη όλη, κάτω απ’ τον πλάτανο του Ταξιάρχη. Πόσο υποκρισία!!Μας κ[...]



Ο Μανταμάδος λέει όχι στην κατάργηση του εθίμου της σφαγής του Ταύρου στον Ταξιάρχη.

Wed, 22 Apr 2015 21:01:00 +0000

Ο λόγος για το πανηγύρι των μυροφόρων και τη θυσία του ταύρου. Αν κάποιος έρθει για πρώτη φορά στον τόπο μας θα μείνει με την εντύπωση πως δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ειδωλολατρικό κατάλοιπο.Δεν ειν΄ όμως έτσι. Το έθιμο έχει τις ρίζες του στις αγάπες-κοινά δείπνα των πρώτων χριστιανών και στους βυζαντινούς χρόνους.Η Λέσβος διατηρεί μέσα στο θρησκευτικό τελετουργικό της πολλά στοιχεία από το Βυζάντιο και από τα απέναντι παράλια. Αυτό δεν είναι τυχαίο αφού εδώ βρήκαν καταφύγιο αρκετοί εικονολάτρες φέρνοντας μαζί τους κειμήλια και συνήθειες. Θυμηθείται τον Αγάθωνα τον ιδρυτή της Παναγίας στην Αγιάσο. Στο χωριό μας η προφορική παράδοση λέει ότι πολλές από τις συνήθειες της Μ.Εβδομάδας που διατηρούνται μέχρι σήμερα καθιερώθηκαν από ένα καλόγερο που έζησε εδώ και είχε καταγωγή από τη Ανατολή. Αυτό φαίνεται και από τα εγκώμια που στο Μανταμάδο ψέλνονται διαφορετική ώρα από τα άλλα χωριά κι ας μας χωρίζουν μονό λίγα χιλιόμετρα.Η θρησκεία μας τώρα είναι γεμάτη σύμβολαΓια μας σήμερα το αίμα φαίνεται συχνά σαν κάτι αηδιαστικό ή ακόμη και τρομαχτικό. Κάποτε όμως είχε τελείως διαφορετική σημασία: ήταν σύμβολο της ζωής, της γέννησης και της γονιμότητας. Πέρασε έτσι μέσα στις παραδόσεις των λαών σε ολόκληρο τον κόσμο, θεωρήθηκε ιερό και άρχισε να παίζει σημαντικό ρόλο μέσα σε διάφορες θρησκείες.Το αίμα του Χριστού σώζει . Η θυσία του έγινε παράδειγμα για όλη την ανθρωπότητα.Ο απόστολος Παύλος, στην επιστολή του Προς Εβραίους, συσχετίζει το αίμα του Χριστού με το αίμα του ταύρου, λέγοντας ότι το δεύτερο εξαγνίζει το σώμα, ενώ το πρώτο καθαρίζει τη συνείδηση των ανθρώπων. ( «Προς Εβραίους» 9:12)Δεν είναι τυχαίο ότι στον Ακάθιστο Ύμνο η Παναγία αποκαλείται δάμαλις (νεαρή αγελάδα) και ο γιος της μόσχος (μοσχάρι): η δάμαλις τον μόσχον εν ξύλω κpεμασθέντα ηλάλαζεν ορώσα. (Ιερά Σύνοψις, 4η έκδ., Παπαδημητρίου, Αθήνα 2000, σελ. 566.) . Με το ζώο αυτό τον παραλληλίζει ο Τερτυλλιανός (σημαντικός Χριστιανός απολογητής του 2ου αι.).( Tertullian, Adversus Marcionem III, 18, 14-26, Corpus Christianorum, Latin Series I και II, Commentaria in Genesim, IV, 15, J.-P. Migne (επιμ.), Patrologiae Latinae, 107, σελ. 655)Αυτό που είναι αποκαλυπτικό είναι ότι ταύρος στα αρχαία ελληνικά σημαίνει γυναικείο αιδοίο. Το κεφάλι[...]



Πρόσκληση

Fri, 17 Apr 2015 15:41:00 +0000



ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΓΛΕΝΤΙ!!!
ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΑΠΡΙΛΗ 2015 ΚΑΙ ΩΡΑ 11 ΤΟ ΠΡΩΙ Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΛΕΣΒΙΑΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΣΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΟ ΠΛΟΙΟ "BLUE STAR PATMOS" ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΠΥΛΗ Ε2 ΓΙΑ ΓΛΕΝΤΙ ΜΕ ΠΛΟΥΣΙΟ ΦΑΓΗΤΟ, ΚΡΑΣΙ, ΟΥΖΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΛΕΣΒΟΥ ΑΠΌ ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΟΥ Β. ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ. ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΜΕ 12 €!!!
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΤΟ ΞΕΦΑΝΤΩΜΑ - ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΒΥΘΙΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ!!!
ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΠΙΟΥΝ ΠΟΛΥ ΡΑΚΙ, ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΥΜΑΙΑ!!!
ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΟΥΒΑΛΛΗΣΩ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ !!!
ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΣΤΟ ΠΑΠΟΡΙ!!!
                    ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΙΔΗΣ


Πρόσκληση μόλις ελήφθη... Από την πρόεδρο του συλλόγου Μανταμαδιωτών Αθήνας Μένη Κουρδουσά.



Κουλούρες

Tue, 07 Apr 2015 21:10:00 +0000

Το προζύμι το πιάνουμε νωρίς το απόγευμα, να έχει ώρες μπροστά του να ξεκουραστεί.Η συνταγή, γραμμένη απ τα χέρια της μάνας, γράφει με κεφαλαία γράμματα, τίποτα κρύο, τίποτα καυτό. Ήπιες θερμοκρασίες, ήρεμες κινήσεις.Οι απότομες αλλαγές, οι μεγάλες αλλαγές θα το βρουν απροετοίμαστο. Δύσκολο ν ανταποκριθεί.Μετά από 4 ώρες, ένα ένα τα υλικά θα βρίσκουν την θέση τους στο μείγμα.Στην αρχή με το μίξερ, μετά θα μπουν χέρια στο ζύμωμα- και αγάπη. Φέτος μπήκαν τρία ζευγάρια χέρια στο ζυμάρι. Τα δικά μου, του μικρού και της μικρής. Περίσσευε η αγάπη και το γέλιο τους. Και ας γίναμε χάλια και οι τρεις.Το ζυμάρι θέλει χρόνο και ζεστασιά. Όλο το βράδυ σαν μικρό παιδί τυλιγμένο μέσα στη λεκάνη. Μην τυχόν και μου κρυώσει.Η σειρά σκεπάσματος που ακολουθεί η μάνα τόσα χρόνια, είναι ένα τραπεζομάντηλο, δυο κουβέρτες, ένα ρούχο του πατέρα και μια εικόνα για το καλό. Όλο το βράδυ η θέρμανση ανοιχτή. Ότι θέρμανση και αν είναι αυτή.Δυό φορές μέσα στη νύχτα οι κουλούρες θέλουν ζύμωμα. Να απορροφήσει σιγά σιγά το αλεύρι το βούτυρο. Ανά τρείς ώρες. Και το πρωί, θα πάρουν το τελικό τους σχήμα. Θα πλαστούν, θα μπουν μέσα στα ταψιά, πάνω από λαδόκολλες. Και θα περιμένουν. Θέλει χρόνο η ζύμη και υπομονή. Μέχρι να αναδιπλωθεί, να πάρει όγκο και αέρα μέσα της, να επεκταθεί, και να απλώσει το δέσιμο, σε όλο το χώρο που έχει. Πριν να μπουν στον φούρνο τα ταψιά θα αλειφτούν με αυγό, για να αποκτήσουν γυαλιστερό, ροδοκόκκινο χρώμα, θα μπει ένα κόκκινο αυγό στη μέση και αμύγδαλο να τα στολίσει. Και ο φούρνος θα κάνει την τελική δουλειά. Μεσαία θερμοκρασία, είπαμε ήρεμες κινήσεις στα τσουρέκια. Ήμερες διαδικασίες.Και όλο το σπίτι θα μυρίσει μαχλέπι και μαστίχα. Και όλο θα γελούν τα πρόσωπα των παιδιών. Και όλο θα έρχονται να βάζουν το πρόσωπο τους στο φούρνο να δουν. Και σαν θα βγει το πρώτο τσουρέκι θα τρέξουν όλο χαρά να δουν, τί έφτιαξαν. Και 'γω όλο καμάρι θα βλέπω απ το αλεύρι να γίνεται ζυμάρι και τσουρέκι. Θα βλέπω την Ανάσταση να πλησιάζει και το σπίτι να μοσχοβολάει Πάσχα Γιατί Ανάσταση είναι και τούτη η διαδικασία. Η μεταμόρφωση του αλευριού σε κουλούρα[...]



Στάχτη - Φωτεινή Βελεσιώτου

Wed, 18 Mar 2015 21:03:00 +0000

allowfullscreen="" frameborder="0" height="270" src="https://www.youtube.com/embed/vbDoBffEEuw" width="480">



Είχα δάκρυα για σένα 
με μαχαίρι ακονισμένα 
και μονάκριβα 
Έβρεχα μ αυτά τους δρόμους 
και όλο σήκωνα τους ώμους 
Και σου τα κρυβα
Και έλεγα πως δεν σου πρέπω
και απορούσες που τα βλέπω όλα ρόδινα
Και κοιμόσουν και ξυπνούσες
Και όλο κάτι καρτερούσες
που δεν στο 'δινα

Κρύψου τώρα να σε ψάξω
πάνω στην ζωή να κλάψω 
που αφήσαμε
Και αν σε βρώ και μ έχεις άχτι
Θα καώ θα γίνω στάχτη
Κι έλα Φύσα με

Τα νερά και τα ταξίδια μακρυά σου μοιάζαν ίδια
και μονότονα
Και όμως πάντα μ ένα βλέμμα
σου φαρμάκωνα το αίμα 
Και σε σκότωνα

Είχες δάκρυα για μένα
και με 'κάψαν ένα ένα
και όλα τα 'νιωσα
Να ξερες ωραία που σαι
Είμαι αυτός που σ αγαπούσε 
και μετάνιωσα.

Θαρρώ πως τόσο αισθαντική βραχνάδα είχε να φανεί χρόνια στο ελληνικό πεντάγραμμο.
Αγαπημένη Βελεσιώτου, σ ένα τραγούδι πολύ καινούριο...
Καλησπέρα.




Αγία Οικογένεια

Sun, 15 Mar 2015 21:47:00 +0000



Μεγαλώνουμε παιδιά.
Γινόμαστε μητέρες και πατέρες.
Και φροντίζουμε να μην τους λείψει τίποτα.
Η ακριβή φόρμα, τα πανάκριβα παπούτσια, τα παιχνίδια, οι βόλτες, τα φροντιστήρια, οι δραστηριότητες.
Φροντίζουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν όμορφα.
Όμορφα.
Γιατί τούτες είναι οι ομορφιές που μάθαμε ν αναγνωρίζουμε.
Οι ομορφιές του φαίνεσθαι.
Όμορφα, -μακρυά απ τον Αλβανό συμμαθητή τους, γιατί " δεν τους πάω τους Αλβανούς ρε παιδάκι μου"-.
Όμορφα, -αλάργα όμως από εκείνο το κορίτσι που ντύνεται σαν πουτάνα-.
Ήρεμα -μακρυά από εκείνη την οικογένεια όμως, ξέρεις τί ακούγεται για κείνη την οικογένεια-.
 Αρμονικά - μην ξαναφέρεις όμως στο σπίτι εκείνο το χοντρό παιδί, ή το άλλο που είναι πιο επιφυλακτικό και συνεσταλμένο ή χαζό ή ομοφυλόφιλο ή εκείνο το διαφορετικό από εμάς-.
Κάθε τόσο βρισκόμαστε με τα ξαδέρφια του, και τους θείους του. Γυρνώντας στο αυτοκίνητο
πρέπει οπωσδήποτε να κριτικάρουμε το ντύσιμο, την καταγωγή, την περιουσία,  το καινούριο έπιπλο,τον τρόπο που μιλάνε, το σπίτι που είναι καλύτερο ή χειρότερο απ το δικό μας.
Αυτή είναι η ομορφιά που έχουμε μέσα μας.
Αυτή είναι η ομορφιά που έχουμε να δώσουμε στα παιδιά μας.
Δίχως μια ματιά βαθειά μεσα στα μάτια τους.
Να παλέψουμε να δούμε πίσω απ το παραπέτασμα της ματιάς μας.
Κάπου ανάμεσα στη δουλειά, τις υποχρεώσεις, τα χρήματα, την διασκέδαση μας, το σερφάρισμα στο ίντερνετ. Και να καταλάβουμε πόση ζημιά έχουμε κάνει.
Μεγαλώνουμε παιδιά συμβουλεύοντας τα να κάνουμε αυτά που ποτέ δεν κάναμε εμείς.
Λες και τα παιδιά κατάλαβαν ποτέ από λόγια.
Πράξεις είναι εκείνες που στιγματίζουν τα παιδιά μας.
Τις αντιγράφουν.
Και είναι τούτο το μεγαλύτερο μας έγκλημα.
Που λιγοστεύουμε μέρα τη μέρα ή στερούμε εντελώς την αγάπη απ την ομορφιά της ζωής των παιδιών μας.
Τα μεγαλώνουμε ανάμεσα στη δική μας ζήλια, τη βία, την έχθρα, τον ρατσισμό, το μίσος το θυμό και τις απαιτήσεις.
Αυτό είναι το πιο μεγάλο μας έγκλημα.
Όλων μας.
Οι ρίζες του κάθε εγκλήματος, του πιο μεγάλου εγκλήματος βρίσκονται στις δικές μας ψυχές.
Της μάνας και του πατέρα. Της γιαγιάς και του παππού.
Του κάθε σπιτιού...
Κρίμα το παιδί.
Κρίμα.
Εμείς το σκοτώσαμε.
Έτσι το μεταφράζω εγώ το bulling, ή όπως αλλιώς το λέτε, με την φτωχή μου σκέψη.







Πού ΄ναι η μάνα σου μωρή;

Sat, 14 Mar 2015 19:41:00 +0000

Διαβάζω πολύ τούτο τον καιρό. Φεύγει ο χειμώνας γιομάτος αράδες, βιβλία και ταξίδια. Και πάντα σαν διαβάζω νιώθω πως γίνομαι ένα πόντο πιο ψηλή. Ένα κλικ πιο άνθρωπος.Μόλις πριν λίγο τέλειωσα το " Πού ΄ναι η μάνα σου μωρή". Της Δήμητρας Πέτρουλα. Κόρης του Σωτήρη Πέτρουλα. Και θείας του άλλου Σωτήρη Πέτρουλα που σκότωσαν το 1965,του φοιτητή. Καπετάνιος του ΕΛΑΣ ο πατέρας της. Κομμουνιστής. Και γι αυτό του ξεκλήρισαν την οικογένεια.Κυριολεκτικά. Γυναίκα, παιδιά, αγέννητο εγγόνι, ανίψια, αδέρφια.Και άφησαν ένα κοριτσάκι τριών χρονών να γυρίζει πάνω στα πτώματα και να θηλάζει το στήθος της σκοτωμένης του μητέρας. Εμφύλιος. Κτηνωδίες. Σαν αυτές που βλέπουμε απ τους Τζιχαντιστές σήμερα και τις κατηγορούμε, δεν τις αντέχουμε να τις βλέπουμε. Κτηνωδίες που γινόταν στην αυλή μας, στην πόρτα μας. Εγκλήματα που έμειναν δίχως καταδίκη. Και εκτός από το άδικο, σιγά σιγά και συστηματικά σπέρνουν λήθη.Μέσα στα χέρια που χαιρετάνε ναζιστικά, μέσα στους αγκυλωτούς σταυρούς που υπάρχουν μπροστά στα μάτια μας. Ανεξέλεγκτα.Σκέψεις απλές στο τέλειωμα ενός βιβλίου.Σκέψεις για κείνο το αίμα που δεν σταμάτησε ποτέ να ζητάει αναπαμό.Βιβλία, αράδες θησαυροί.Προίκα.Προίκα που γνώρισα νωρίς.Τούτο το βιβλίο το έχω ξαναδιαβάσει στο γυμνάσιο. Θυμάμαι την Φιλιώ να μου το αφήνει στα χέρια, στην παλιότερη του έκδοση βέβαια, μα θυμάμαι την εικόνα της , σαν να μου αποθέτει στα χέρια θησαυρό. Θησαυρό που ανακαλύπτω όσο μεγαλώνω, μέρα τη μέρα , βιβλίο το βιβλίο. Πόσο ευγνωμοσύνη και περηφάνια νιώθω κάθε που κλείνω ξανά στη δεύτερη ανάγνωση, -την πιο ενήλικη- ένα από εκείνα βιβλία.Γιατί ένα παιδί που μεγαλώνει διαβάζοντας τέτοια βιβλία, είναι τουλάχιστον τυχερό. Τα χουμε ξαναπεί όμως αυτά.Ευχαριστώ Φιλιώ μου, ευχαριστώ ΔημητράκημΠρόσφατα διάβασα πως η Δήμητρα Πέτρουλα ψάχνει να βρει μια φωτογραφία του σκοτωμένου της πατέρα, γιατί δεν θυμάται την εικόνα του.Μόνο τα δάκρυά του.Καλό βράδυ.[...]



8 του Μάρτη

Sun, 08 Mar 2015 14:31:00 +0000

Γυναίκα.
Σαν παλέτα.
Συναισθημάτων, ιδιοτήτων, ευθυνών.
Σαν το αχνορόζ της αυγής.
 Της κάθε χαραυγής.
Μέρας, αρχής, ονείρων.
Μακριά από εκείνο το κακόγουστο ροζ, που προσπαθεί να μας βαφτίσει πριγκίπισσες
 και να μας φορέσει κορώνες.
Το ροζ το καθάριο της ζωής.
Της αλήθειας.
 Φωλιασμένο βαθιά .
 Απ την πρώτη λέξη  μέχρι την ύστατη.
Αρμονική εναλλαγή με κόκκινο.
Κόκκινο το χρώμα, αγώνας, μόχθος και δουλειά.
Σκληρή δουλειά.
 Απλήρωτος μόχθος.
Κουρασμένα κορμιά, ρυτιδιασμένα μέτωπα.
Ψηλά υψωμένη γροθιά.
Γυναίκα μπροστά.
 Απ τον άντρα, τα  παιδιά, το πλήθος.
Και γαρούφαλλο στο πέτο.
Κόκκινο.
Και κείνο το μαύρο.
Για τις ελπίδες που χρόνια τώρα, μας ακυρώνουν.
Μας στερούν.
Για τα παιδιά της ξενιτιάς και τα αγγόνια που γελούν μακρινά.
Μέσα από καλώδια ή οθόνες. Δίχως ένα χάδι.
Μαύρο για τούτη τη ζωή της στέρησης.

Για τον γιο που παλεύει με την ανεργία χρόνια ,
 για την κόρη που  ίσα που τα καταφέρνει με τους πετσοκομμένους μισθούς,
για τη σύνταξη- ελεημοσύνη .
Μαύρο για το ξεπούλημα, την στερημένη περηφάνια και την κατάντια τούτου του λαού.
Μαύρο.
Για τις απολύσεις,
για τις αυτοκτονίες,
 για τις ελπίδες που μας δίνουν και είναι ψεύτικες.
Μαύρο σε αντιδιαστολή με το κόκκινο.
Το κόκκινο που μας έχει απομείνει.
Και κείνη την σφιχτά ορθωμένη γροθιά.
Το κόκκινο σαν χρώμα, σαν γυναίκα.
Και ο κόσμος δίχως το κόκκινο ξεθωριάζει.

Γράφτηκε για την γιορτή της Γυναίκας, του Συλλόγου Γυναικών Μανταμάδου, στο Πολύκεντρο του χωριού στις 8 του Μάρτη 2015.
Φιλιώ μου σ ευχαριστώ πάντα...



Η θάλασσα

Fri, 19 Dec 2014 13:03:00 +0000

Η ΘάλασσαΜουσική: Θέμης ΚαραμουρατίδηςΣτίχοι: Οδυσσέας ΙωάννουΔίσκος: Πρώτες ΛέξειςΔισκογραφική: FeelgoodTην άκουσα τη θάλασσαΤα κύμματα να λύνειΔεν είχα φίλους ναυτικούςΤσιγάρο άναψα γι’ αυτούςΠου το νερό τους πίνειΤον άκουσα τον άνεμοΜε δέντρα να παλεύειΝα σπάει στο γόνατο κλαδίΝα μετανοιώνει σαν παιδίΤα φύλλα να χαϊδεύειΤον άκουσα τον κεραυνόΤα κρίματα να καίειΜε την λεπίδα του γυμνήΚι έκανα μία προσευχήΓι’ αυτόν που πρώτος φταίει.Σε άκουσα που έκλαιγεςΚι ήθελες να γυρίσωΔεν τους γυρνάς τους ποταμούςΤσιγάρο άναψα γι’ αυτούςΠου πίσω μου θ’ αφήσω.Νέος δίσκος της Νατάσας Μποφίλιου, καινούριο τραγούδι,καλησπέρα σας[...]



Το ποτάμι - Μάλαμας & Μποφίλιου

Tue, 25 Nov 2014 20:34:00 +0000

allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/v-uraEuecNQ?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' />Σωκράτης Μάλαμας & Νατάσσα Μποφίλιου – Το Ποτάμι Lyric VideoΜουσική: Θέμης ΚαραμουρατίδηςΣτίχοι: Οδυσσέας ΙωάννουΓύρισα πάλι στα ίδια μέρηΚι εκεί που όλα μοιάζαν ξέναΚάτι μου θύμισε εσέναΚι είπα, εδώ είναι η πατρίδαΤο φως που ξέρω και με ξέρει.Κοίταξα μέσα από το τζάμιΚι είδα στρωμένο το τραπέζιΔίπλα η κόρη μου να παίζειΚι είπα, εδώ θέλω να ζήσωΕδώ κυλάει το ποτάμι.Άλλοτε πέτρα, άλλοτε σφαίρα Που δεν μπορεί να κάνει πίσωΣαν να κρατιέμαι απ’ τον αέραΨάχνω μια γη για να πατήσω.Έφευγα πάντα σαν το βέλοςΒρήκα ανοιχτό ουρανό και πήγαΈψαξα αλλού και βρήκα λίγαΚάποτε ήμουνα των άλλωνΤώρα δικός σας ως το τέλος.Καινούριο τραγούδι, σαν από γνώριμο, σαν από πάντα.Και έχουν μια μαγεία τα καινούρια τραγούδια, του απάτητου, του καθαρού να παλεύουν να τρυπώσουν στις ζωές, τις καρδιές μέχρι να γίνουν εικόνα και μνήμη..Καλό βράδυ.[...]



Τσέρι

Sat, 22 Nov 2014 21:18:00 +0000

Να γράψω θέλω σ' αγαπώ πολύνα πάψω θέλω γι' αυτό θα πιω πολύΠαλιά κομμάτια που χόρευες θα βρωποια ξένα μάτια σε βλέπουν θησαυρόΑπόψε η νύχτα μοιάζει μ' απειλήμεγάλη νύχτα κι εγώ μικρός πολύΛευκά σεντόνια ριγμένα στη καρδιάγια μένα χιόνια και γι' άλλους μυρωδιάΝύχτα πάρ' την τη σκέφτομαι ξανάκάνει πάρτι το χθες και με πονάΝύχτα ζήτα με μπροστά της για χορόγι' αγάπη κλαίω μα δεν τη συγχωρώΣτενά μπαλκόνια, δειλινά στενάκαρδιές μπαλόνια πετούν στο πουθενάΠοτάμι μαύρο στις φλέβες μου κυλάςκι ας μην ξανάβρω τον τρόπο που φιλάςΝύχτα παρ' την τη σκέφτομαι ξανάκάνει πάρτι το χθες και με πονάΝύχτα ρίξε με σαν άστρο στο κενόγι' αγάπη κλαίω μα δεν τη συγκινώΠάει καιρός που έχω να πιάσω στα χέρια μου ετούτο το μπλοκάκι.Μαζί μ ένα σφηνάκι τσέρι και δυο κάρβουνα που ξεθωριάζουν.Αλλάζει η μέρα, η βδομάδα, ο μήνας, η εποχή.Ο Δεκέμβρης που για χρόνια φάνταζε μακρινός και απρόσιτος.Οι σελίδες που γεμίζουν και γεννάνε όνειρα.Η φωτιά που πήρε πάλι φέτος τη θέση της θάλασσας.Τα πορτοκάλια που θα γίνουν γλυκό.Τα ρόδια που έγιναν αλκοόλ.Η μάνα που ανέβηκε στη θέση της πάλι.Τα παιδιά, οι δρόμοι, οι σκέψεις, οι θύμησες.Και ένα εξώφυλλο, που μένει σαν τελευταία ελπίδα του αποχωρισμού.Τραγουδάμε απόψε, τραγούδια που άφησαν σημάδι, βαριά, ήσυχα, ταξιδιάρικα, σαν αυτά που έμαθα ν αγαπώ μέσα απ τις στάχτες.Τσούζει το τσέρι, παραπάνω το αλκοόλ που άφησα να αλλοιώσει τη γλύκα του βύσσινου.Τσούζουν και οι αποφάσεις.Τραγούδι και καλό βράδυ.[...]



Καίω εσένα - Χαρούλα Αλεξίου

Fri, 03 Oct 2014 09:21:00 +0000

allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/jKwPy5Ayv-E?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' />

Καίω εσένα
Στίχοι Νίκος Μωραίτης
Μουσική Στάθης Δρογώσης


 Απόψε καίω παλιές φωτογραφίες
Αυτόν τον τρόπο έχω για να ζεσταθώ
καίω την εκδρομή την πρώτη μας στη Σαντορίνη
Καίω κι το φιλί 
Εκείνο στο Λυκαβηττό
Κι αυτή τη θάλασσα που πιάναμε στα χέρια
Κι αυτό τον ήλιο που ανάβαμε τα καλοκαίρια

Καίω εσένα, καίω εμένα,
καίω τα όνειρά μου τα σταματημένα
Καίω εσένα, καίω εμένα
καίω μαζί κι όλα τα σώματα τα ερωτευμένα

Αυτή η φλόγα να λυγάει το κοίταγμά σου
αυτή τη φλόγα να ζαρώνει ότι αγαπώ
κοίτα πώς γίνεται 
ααπόψε σσκόνη η ομορφιά σου
Κοίτα πώς γίνεσαι
μια στάχτη μες στον ουρανό
Καίω τον τρόπο που κοιταζόταν τα κορμιά μας
Καίω τον τρόπο που αγκαλιαζόνταν τα βλέμματά μας.



Καινούριο τραγούδι, καινούρια Χαρούλα, το συναίσθημα ανεξίτηλο...



Παρακαμούδα

Wed, 23 Jul 2014 16:53:00 +0000

Τ απογεύματα του καλοκαιριού , όταν οι δουλειές του σπιτιού θα χαν τελειώσει ,το μεσημέριανο τραπέζι θα χε μαζευτεί, τα πιάτα θα ήταν στα ντουλάπια καθαρά και οι άντρες θα είχαν κινήσει για τη δεύτερη βάρδια της ημέρας η τον καφενέ, οι γυναίκες θα ριχναν μια τελευταία μάτια στην ακρατοσύνη του σπιτιού και θα 'βγαιναν έξω στα σκαλιά , μια μια μέχρι να ολοκληρώσει την απαρτία της η γειτονιά.Στ παρακαμούδα.Μαζί τους η καθεμία θα κουβαλούσε σα μικρό παιδί ένα εργοχειρο. Σε λίγη ώρα θα 'βλεπες στη σειρά παραταγμενα σκυμμενα γυναικεία κεφάλια. Οι μανάδες με τα δύσκολα κεντήματα.Κοφτά, φουσκωτά, πεταχτές, πλακέ, λευκαδίτικα, ροδιτικα, σταμπωτα τα περισσότερα απ τις ίδιες, με καρμπόν πατιτουρα απ το αρχικό σχέδιο που ξεσηκωναν από περιοδικα. Οι γιαγιάδες, ένεκα περιορισμένης όρασης, μ ένα πλεκτό με νήμα , που το χαν μάθει τυφλοσουρτι. Στην αρχή ελυναν τα τσεμπερια απ το κεφάλι. Μετα άφηναν το χέρι  να φεύγει μόνο του,  μαζί με τα σχόλια, για την ημέρα που πέρασε, για τη ζέστη, για τις έννοιες. Το μικρό δαχτυλάκι τους όρθιο, σαν φυσικό στήριγμα στο νήμα. Και στο πλάι το κουβάρι όμορφα παραταγμενο σε μικρά πανερια που στο τέλος αποθεταν τα γυαλιά και το πλεκτό.Και στην άκρη της σκάλας, για να ξεφεύγουμε πιο εύκολα, εμείς οι μικρές. Ξεκιναγαμε όλες με τα χοντρά μαξιλαρακια που γινόταν και κάδρα με μάλλινες κλωστές.Μέχρι να μάθω την σταυροβελονια δύο τέτοια τελείωσα. Μια Χιονάτη και μια κοκκινοσκουφίτσα. Το επόμενο στάδιο ήταν οι μουλινεδες. Μικρά μαξιλαρακια για αρχή έτοιμα σταμπωτα, μετα ασορτί σεμαιδακια, καρεδακια και τραπεζομαντηλα. Ένα τέτοιο τραπεζομαντηλο μισοτελειωμενο περιμένει στο βάθος της ντουλάπας μου, μόνο και μόνο για ακούω την μάνα να γκρινιάζει. Τελείωσε το η φερ'το να το τελειώνω... Μόνο και μόνο να μου θυμίζει εκείνα τα απογεύματα.Μέσα απ τις κλωστές του κάθε εργοχειρου, έβλεπες τα χρονια να περνούν. Ξεκιναγαμε εμείς η νέα γενιά με λογιω λογιω χρωματα μουλινεδες. Στη σειρά μέσα στα κουτάκια "Πεταλούδα" μαζί με ένα ψαλι[...]



Βιβλία

Mon, 21 Jul 2014 10:23:00 +0000

Το κεφάλαιο βιβλίο ήταν κ είναι στη ζωή μου ένα απ τα πιο σημαντικά.Ξεκινάει νωρίς, προσχολικά. Σε μια προφεστιβαλική της ΚΝΕ, στην Τσαντήρα,  στο χωριό,μετά από ένα διαγωνισμό ζωγραφικής, εκεί στον πάγκο με τα βιβλία κολλημένη, μέχρι που ζήτησα από μια απ τις διοργανώτριες να μ αφήσει να πάω στη μαμά, να πάρω λεφτά για ν αγοράσω ένα βιβλίο                                                                                             Κ ήταν χαρά παιδική,καθαρή                        όταν την άκουσα να λέει πως είχα ήδη κερδίσει την Ειρήνη του Αριστοφάνη από τη ζωγραφιά μου...Μετά ήρθε η Δεύτερη Πατρίδα,δώρο της μάνας μου μετά από μια επίσκεψη τους στη  Μυτιλήνη....Και κάπου εκεί ξεκινάει το ταξίδι...Είχα ανθρώπους γύρω μου που βοηθούσαν σε κάθε μου βουτι,ά σ εκείνο τον μαγικό κόσμο.Η κυρία Στρατούλα, η Χάιντι στην αρχή,κ σε κάθε μου γιορτή και ένα βιβλίο...Από εκείνη κ μετά τα δώρα που αγσπώ κ είναι για πάντα είναι τα βιβλία.Ο θείος Αποστόλης Γροσομανίδης , με την τεράστια του πολιτική βιβλίοθήκη.Ξημερώματα θυμάμαι έκλεινα το φως : Οδός Αβύσσου αριθμός 0, το 48 χωρίς φεγγάρι, πώς δενότανε τ ατσάλι ,αμέτρητοι οι τίτλοι, μπόλιασμα στη παιδική μου ψυχή..Πίσω από μένα η γιαγιά Δήμητρα κ ο θείος Νίκος να ακολουθούν μαζί με μένα την ανάγνωση τους...Και κάπου εκεί ,ήρθε η βιβλιοθήκη της Φιλιώς κ του Δημήτρη, να μου ανοίξει άλλες πόρτες ανάγνωσης.                                                                Καζαντζάκης, Λουντέμης, Μυριβήλης, Σωτηρίου,                                         &[...]



Μουσκάλτσετα

Mon, 14 Jul 2014 11:23:00 +0000

Ήταν γύρω στο 1986-87. Σ ένα ταξίδι του αδερφού της μάνας μου,στη Βουλγαρία, μετά τη διάγνωση του καρκίνου, για θεραπευτικούς λόγους- μπας και-μαζί με τις ελάχιστες θετικές ενδείξεις, έφερε και δωράκια.Το κάθενα αντικείμενο κουβαλούσε κάτι από την αστείρευτη του ελπίδα, κάτι από τον πόνο και την πίκρα των υπόλοιπων που ήξεραν, κάτι απ τη δική μας παιδική ματιά, και κάτι ακόμα απροσδιόριστο που έμεινε χρόνια τώρα ,να κρύβεται πάνω απ το σύνθετο έπιπλο της τραπεζαρίας, πλάι στην εφημερίδα της αναγγελίας του θανάτου του κάτω από το κενό που άφησε φεύγοντας.Η αίσθηση του ξύλου ,ανάκατη με την μυρωδιά του ροδόνερου,οι διηγήσεις του για απέραντα χωράφια από ροζ τριαντάφυλλα μου είχαν εξάψει την φαντασία.Τα μάτια του σπιθίριζαν...Μακάρι να μην έφευγε τόσο νωρίς... Είχα τόσα να μοιραστώ μαζί του... βιβλία, πεποιθήσεις, κουβέντες, κόμμα, απόψεις, εικόνες ανθρώπους ,στιγμές...Τούτη λοιπόν τη "Μουσκάλτσετα"- όπως έμαθα οτι λέγεται, ανακάλυψα τυχαία -σ ένα απ τα μαγαζιά που θα μπορούσα να περάσω μια ολόκληρη μέρα χαζεύοντας -και μου φερε στο μυαλό το ταξίδι του εκείνο. Παλιά, φθαρμένη, θαρρείς και είναι από τότε...Και μέσα ατόφιο το δείγμα από ροδόνερο, άρωμα φρεσκάδας και άλλης εποχής...Καλημέρα είπαμε;;; Μουσκαλτσέτα [...]



Θρόνος

Fri, 11 Jul 2014 12:20:00 +0000

Η νονά μου είναι απ το χωριό. Είναι απ τη διπλανή γειτονιά μας, την Μπαμπατσιά. Το σπίτι της είναι πάντα απ τους αγαπημένους μου προορισμούς όποτε πάω στο χωριό. Σαν τοτε.Δυό διαφορετικές διαδρομές, οι κοντινότερες ,μέσα στα σοκάκια του χωριού. Εγκαταλλελειμένα σπίτια- χάλαντρα κ μικροσόκακα με τα νυχτολούλουδα στις άκρες. Το πιο κοντινό απ όλα κ το πιο τρομαχτικό στα μάτια μου τότε, τις νύχτες του χειμώνα που έψαχνα αφορμή να ξεφύγω απ το διάβασμα, είναι το στενό της θεία- Ελευθερίας,  το περνούσα τρεχοντας. ίσα να φτάσω στης νονάς μου.Θ άνοιγα την πόρτα της αυλής, μακρόστενη γεμάτη με λουλούδια και θα φώναζα Νουνάαααα και θα μπαινα μέσα. Ούτε χτυπαγα πόρτες  τότε ,ούτε ππεριμένα απάντηση.ΕΚεί στο παλιό κουζινάκι της νονάς μου είχα το δικό μου μέρος να κάθομαι.Κάτσε στον τόπος- μου λεγε και κείνη και ο νονός μου ,και σκαρφάλωνα στον θρόνο μου...Η νονά μου είχε δυό νεροχύτες στο κουζινάκι.  Ο ένας μαρμάρινος, ήταν συνεχώς σε χρήση.- απ τις πιο καλές νοικοκυρές, και ακόμα καλύτερη ζαχαροπλάστισσα....Ο άλλος νεροχύτης ανοξείδωτος, με μια γούρνα, και στο πλάι εκείνο τον πάγκο που ακουμπάμε τα πλυμμένα πιάτα. Από κάτω δεν υπήρχέ ντουλάπι αλλά η νονά είχε κρεμάσει κουρτινάκι, το καρπάν'.Εκεί ήταν πάντα η θέση μου, να κουνάω τα πόδια ρυθμικά στο από κάτω άνοιγμα και να νιώθω ξεχωριστή.Απέναντι στο τραπέζι συνήθως ήταν ο νονός μου .... Μας άφησε πριν μερικά χρόνια απότομα...Αρχοντάνθρωπος μελαχροινός και μερακλής.Τ απογεύματα μετά το χωράφι έτρωγε το τσάι του. Με ένα αργενιώτικο παξιμάδι και ένα κομμάτι λαδοτύρι, εκείνος τα φτιαχνε. Το λαδοτύρι, δεν το τρωγε απλά μαζί με το τσάι. Το κοβε κομμάτια και το ριχνε στη φλυτζάνα με το καυτό τσάι, να λιώσει και να αφήσει μια αλμυρόγλυκη γεύση στο αφέψημα...Η νονά απέναντι συνήθως έπλεκε εκείνη την ώρα και έριχνε κρυφές ματιές στον άντρα μην χρειαζόταν τόποτα.Και γω απ το θρόνο μου,  με μια ιδιαίτερη χαρά εκείνες τις στιγμές έμπαινα στην θαλπωρή ενός απογε[...]



Ένα φιλί - Χάρις Αλεξίου

Wed, 18 Jun 2014 08:18:00 +0000

allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/ONMbPQi8JwI?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' />Ένα φιλί -Χάρις ΑλεξίουΠοιός σκότωσε τα όνειρα πεςποιος εκοψε τόσες στιγμέςΤις μικρές ανθισμένες χαρέςΔείξε μου ποιόςΠοιός χρόνος περνώντας κι αυτός Μ ένα δρεπάνι σκυφτόςΜου στέρησε όλο το φωςΑχ ένα φιλίΣτην πόλη οδηγώντας αργά Τα σπίτια μπαλκόνια γυρτάΖωές που θα κρύβουν και αυτάΠώς έγινε δεςΠώς στένεψαν τόσο οι οροφέςΠώς γίναν φωτιά οι καρδιέςΠοιός σκότωσε τα όνειρα πεςΈνα φιλί Και τα όνειρα γίνονται πάλιΘέλω ένα φιλίμόνο ένα φιλίΗ ζωή δανεικιά και μικρήμα στα χείλη σου μοιάζει μεγάληΘέλω ένα φιλίΜόνο ένα φιλί.Σε βρίσκω στο πλήθος ξανάστους δρόμους που η πόλη σχολάΑπρόβλεπτη που είναι η ομορφιάπάλι γελάςΑμήχανα λίγο κοιτάς Τί κοιτάςΑγκαλιά ν με πάρεις δεςΚανείς δεν μας σκότωσε εμάςΈνα φιλί Και τα όνειρα γίνονται πάλιΘέλω ένα φιλίμόνο ένα φιλίΗ ζωή δανεικιά και μικρήμα στα χείλη σου μοιάζει μεγάληΘέλω ένα φιλίΜόνο ένα φιλί.Χτες μόλις κυκλοφόρησε.Καινούρια Χαρούλα, κςςςαινούριο κομμάτι, και κάτι μου λέει πως θα τραγουδηθεί πολύ.Καλημέρα είπαμε;;;[...]



Ένα φιλί από δυόσμο

Sun, 15 Jun 2014 19:46:00 +0000

allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/vqjqfjPJBZI?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' />Ένα φιλί από δυόσμοΈνα φιλί ήταν μόνο, μα ένα φιλί ήταν τόσα πολλάΈνα φιλί δικό σου πιο ακριβο από χίλια φιλιάΈνα φιλί από σένα άνοιξε όλα μου τα μυστικάΚι άλλο φιλί κανένα το χρόνο τώρα πια δεν σταματάΌλη η σιωπή σ' ένα φιλί.Ένα φιλί από δυόσμο, χώρισα από τον κοσμο και η νύχτα με έβγαλε στην ερημιά Μια ανατολή, φως μου, μ' ένα φιλί δως μου, ένα φιλί από βροχή και φωτιάΈνα φιλί δικό σου κι ας είναι σαν τα φιλιά που σκορπάςΠου δίνεις στο όνειρο σου και έχεις ξεχάσει το πρωί που ξυπνάςΜα ενώ την πόρτα κλείνειςΑπό τα χείλη σου φεύγει πουλί που τα φτερά του ανοίγειΚαι ανεβαίνει στου ουρανού το νησιΜια αναπνοή, με ένα φιλίΈνα φιλί δως μου μια ανατολή, φως μουΗ νύχτα με έβγαλε στο πουθενάΧώρισα από τον κόσμο ένα φιλί από δυόσμοΚαι όλο τον δρόμο εγώ θα κάνω εγώ ξανάΜια ανατολή φως μου, ένα φιλί δως μουΈνα φιλί από δυόσμο, χώρισα από τον κόσμοΚαι η νύχτα με έβγαλε στην ερημιάΜια ανατολή φως μου, ένα φιλί δως μουΈνα φιλί από βροχή και φωτιά.Νέο τραγούδι της Νατάσας, στο δίσκο του Φάμελου...Καλησπέρα...Χρόνια πολλά μπαμπάδες...[...]



Ασπροπόταμος

Fri, 13 Jun 2014 11:23:00 +0000

                                    Η φωτογραφία αυτή ανέβηκε σήμερα το πρωί στο facebook....Και με πήγε χρόνια πίσω...Στα μεσημέρια του καλοκαιριού.........Μια φωνή της μάνας θα διέκοπτε τον μεσημεριανό απαραίτητο υπνάκο γύρω στις τρεισίμιση...Μπάνιο...Χωρίς δεύτερη κουβέντα σφεντόνες γινόμασταν και κατεβαίναμε τη ξύλινη σκάλα του σπιτιού.Μαγιώ, καπέλα, κάτι χαβλού σορτσάκια με τη ρίγα στο πλάι, σαγιονάρες και δρόμο για τοφορτηγό. Το πράσινο.Με δυό κινήσεις πάνω στην καρότσα ,κολλάγαμε στην καμπίνα, τα χέρια σφιχτά στο σιδερένιο σωλήνα που έδενε ο πατέρας τα μοσχάρια για την μεταφορά τους.Με το μυαλό η πρώτη βουτιά είχε ήδη γίνει.Και φτάναμε.Πρώτα από μακριά , η εικόνα τούτη.Το σπίτι,τότε ασβεστωμένο,παλιό εξοχικό της νονάς του αδερφού μου.Με την ίδια αίσθηση που απέπνεαν όλα τα σπίτια τότε.Ελευθερία,καλοκαίρι και ξεγνοιασιά.Ύστερα η ίδια μυρωδιά.Στάχυ, θυμάρι,αλυγαριά καμμένα απ τον ήλιο του μεσημεριού ,θαρρείς και προσπαθούσαν να πετάξουν από πάνω τους ,ότι πιο βαρύ τους απέμεινε.... Το άρωμα.Ανέδινε η γης καλοκαίρι....Φεύγαμε  βολίδες ο ένας να περάσει τον άλλο, πάντα ο Αποστόλης πιο σβέλτος,στο στενάκι, κάναμε δεξιά και κει γέμιζε το μάτι ουρανό και θάλασσα...Ο Ασπροπόταμος έχει πολλά φύκια, που μας κράταγαν την ορμή  και τις σαγιονάρες κολλημένες πάνω τους.Η βουτιά θα ήταν κατευθείαν και σύντομη...Θα φτάναμε μέχρι εκεί που δεν πατούσαμε και θα γυρίζαμε βιαστικά.Πάντα βιαστικά τα μπάνια  με τον πατέρα μου. Οι δουλειές περίμεναν, τα ζώα ήθελαν τάισμα και το μαγαζί γύρω στις τεσσεράμιση άνοιγμα.Γκρινιάζαμε στο φευγιό, δεν πήγαιναν τα πόδια τώρα...σέρνονταν...-ποιό παιδί χόρτασε ποτέ παιχνίδι και θάλασσα;Μούσκεμα θα σκαρφαλώναμε στην καυτή απ το λιοπύρι καρότσα.Θα μας στέγνωνε ο αέρας εκεί κατά τον Άη- Γιώργη.Και θα 'μενε η αλμύρα να ξασπρίζει χέρια και τα πρόσωπα.Συναγωνισμός για την αλμύρα, η δοκιμή με τη γλώσσα κα[...]