Subscribe: Οι Σελίδες της Αμαλίας...
http://amaliaselides.blogspot.com/feeds/posts/default?alt=rss
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: English
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Οι Σελίδες της Αμαλίας...

Οι Σελίδες της Αμαλίας...





Last Build Date: Tue, 06 Mar 2018 09:55:44 +0000

 






Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 1998... Έκθεση ιδεών: "Τα όμορφα Χριστούγεννα!"

Wed, 16 Dec 2009 18:58:00 +0000


(image)


Απίθανη Αμαλία... χωρίς δικά μου σχόλια.




Η Αμαλία "υπόσχεται"... Πριν δέκα χρόνια.

Tue, 22 Sep 2009 13:36:00 +0000

(image)

Τα καλά κορίτσια πάνε στον Παράδεισο...
τα κακά, μένουν πάντα στην καρδιά και τη σκέψη μας.









Disabled... Η Αμαλία χωρίς άλλα λόγια

Tue, 04 Aug 2009 23:28:00 +0000

. Γιατί ο ακρωτηριασμός του ποδιού -Οι αρτιμελείς πληρώνουν για χαλάουα 25 ευρώ εγώ πληρώνω 12,5! -Είμαι αντικείμενο ερωτικού θαυμασμού· απ’ όπου κι αν περνάω οι άντρες λένε: «πω! πω! Ένα πόδιιι….!» -Αποκλείεται να πατήσω τα κορδόνια μου και να πέσω -Όταν μου λένε «πάρε πόδι» το εκλαμβάνω κυριολεκτικά και πάω για rehab, (άρα, δεν μπορεί να με διώξει κανείς!) -Όταν κάτι πάει στραβά με το γόνατό μου πάω στο μαστρο-Μήτσο να ρυθμίσει τα ελατήρια αντί να τρέχω σε κανένα πούστη «φακελλάκια» ορθοπεδικό -Τις απόκριες θα είμαι ο πιο πειστικός «Captain Hook», ever! [...]






Μη με πεις Φιλόλογο...

Thu, 23 Jul 2009 14:24:00 +0000

. Σιγά μη φοβηθώ… Θα σε πω Φιλόλογο κι ας με πεις πουτάνα. ... Τώρα γιατί γράφω μόνο το Φιλόλογος με κεφαλαίο; Για να γελάσουμε, εγώ κι εκείνη… Λοιπόν... Η Αμαλία, ως γνωστόν, ήταν Φιλόλογος. Έκανε ιδιαίτερα μαθήματα για πολλά χρόνια και… ως συνεπής επαγγελματίας είχε κάρτες για να… "διαφημίσει" την δουλειά της. Ιδού κάποιες από αυτές… Α, και μην απορείτε αν μετά από αυτά είχε μαθητές. Είχε! Υπάρχουν και κάποιοι γονείς που εκτιμούν ότι: το χιούμορ βλάπτει σοβαρά τη βλακεία… . [...]



Σκέψεις... του τοίχου.

Thu, 23 Jul 2009 14:10:00 +0000

.




Μικρά χαρτάκια με σκέψεις, που η Αμαλία συνήθιζε να κρεμά παντού στο δωμάτιό της.
Της άρεσαν οι ποιητικοί αφορισμοί και τα αποφθέγματα. Στα χέρια της γίνονταν αποστάγματα πικρού χιούμορ, τρυφερότητας και αλήθειας.


.



Οι Σελίδες της Αμαλίας...

Wed, 22 Jul 2009 21:40:00 +0000

. Η Αμαλία Καλυβίνου, ήταν φίλη μου. Γράφω «ήταν» και αισθάνομαι «είναι». Απ’ όταν πέθανε-και δεν είμαι η μόνη που νιώθω έτσι-έχω την ψευδαίσθηση ότι είναι κάπου εδώ γύρω… Αυτή μου η αίσθηση γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν κυκλοφορώ στον αέρα του διαδικτύου. Εκεί που έγινε γνωστή η Αμαλία και άνοιξε το θέμα «φακελάκι». Κάποια στιγμή, ένιωσα την ανάγκη να γράψω γι αυτήν… μου έλειπε… νόμιζα πως θα απαλύνει το αίσθημα της απουσίας αν μοιραζόμουν σκέψεις και αισθήματα. Θα ήταν σαν να της μιλούσα. Το έκανα. Έγραψα και δεν το είπα σε κανέναν από τους δικούς της. Δεν ήξεραν καν ότι είμαι blogger… δεν ήθελα να τους ταράξω άλλο. Αρκετά ήταν όσα είχαν περάσει και περνούσαν. Σήμερα όμως με πήρε τηλέφωνο η μάνα της. «Τι είναι αυτό που κάνατε;», είπε, «Έμαθα μόνη να σκαλίζω τον υπολογιστή. Να μπαίνω και να βρίσκω τι γράφουν για κείνη. Δεν ήξερα ότι έχεις γράψει κι εσύ… ξαφνικά το βρήκα. Πάτησα κατά λάθος την φωτογραφία που έχεις βάλει και γέμισε η οθόνη μου Αμαλία… δεν ήξερα ότι είχατε βάλει φωτογραφίες της και το γράμμα που είχε στείλει στη Ρούλα… Εσείς την ξέρατε. Διάβαζα τι έγραφες και νόμιζα ότι ξαναήρθατε στο μπαλκόνι μου, ότι ξαναζούσα τα βράδια που μαζευόσασταν εδώ…» Η μάνα της, είναι μια σκληρά εργαζόμενη γυναίκα, που πάλεψε και παλεύει, σχεδόν μόνη, για να μην λείψει τίποτε από τα παιδιά της. Μπροστά στον πόνο της δεν μπορώ παρά να στέκω σιωπηλή. Στην συνέχεια της κουβέντας μας, μου είπε για τα ημερολόγια της Αμαλίας, τα σκίτσα της, τα χαρτάκια με τις σάτιρες… όλα όσα έβρισκε σιγά-σιγά ψάχνοντας. Κείμενα, κυρίως, που έκαναν την Αμαλία παρούσα στην μητρική καθημερινότητα. «Αφού δεν είναι πια εκείνη εδώ, είναι τα λόγια της.» Και γι αυτό γράφουμε άλλωστε. Η κουβέντα μας κράτησε πολύ… γέννημα της είναι αυτό το ιστολόγιο. Ένα ιστολόγιο που θα περιέχει σελίδες από τα ημερολόγια της Αμαλίας, κείμενα και σκίτσα της, σάτιρες… Επιλογές από το τεράστιο υλικό που υπάρχει και η δημοσιοποίησή του θα σκιαγραφούσε την προσωπικότητα της. Είναι επιθυμία της μάνας της, στην οποία δεν θα μπορούσα να αρνηθώ, αλλά νομίζω ότι θα έβρισκε σύμφωνη και την Αμαλία… Ελένη Λ. Το σκίτσο είναι του Paul Klee [...]



Αμαλία... malpractice

Wed, 22 Jul 2009 11:18:00 +0000

Στους θαυμάσιους επιστήμονες και ανθρώπους που ήταν δίπλα της μέχρι το τέλος... Σ' εκείνους που έκαναν την υπόθεση της Αμαλίας θέμα τους... Το έχω πει και παλιότερα... Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έγραφα για κείνην. Περιφερόμουν στα ιστολόγια, έβλεπα ότι μιλούν ακόμη για την Αμαλία… ότι την έχουν στα «ανοιχτά θέματα» και χαιρόμουν… Αυτό ήθελε. Να ανοίξει «το θέμα», να δείξει την κατάσταση στο χώρο της υγείας, να καυτηριάσει την χυδαιότητα πολλών εκπροσώπων του ιατρικού χώρου αλλά και να μιλήσει για κείνους τους «ορκισμένους γιατρούς» και το νοσηλευτικό προσωπικό, που στέκονται με ανθρωπιά και επιστημοσύνη πλάι στον ασθενή. Δεν ήθελε τον οίκτο και την συμπόνια. Δεν ήθελε δάκρυα... Ήταν της Sambuka... δεν ήταν του χαμαίμηλου. Κάπνιζε πουράκια... δεν κάπνιζε slim line. Δεν φιλολογούσε, έπραττε. Σα να ακούω τη φωνή της… «Μη με πεις φιλόλογο», έλεγε, «γιατί θα σε πω πουτάνα». Και την έλεγα φιλόλογο… Κάποτε, σχετικά κοντά στη μέρα του θανάτου της, κοντέψαμε να ρίξουμε κάτω το μπαλκόνι από τα γέλια. Αυτή ήταν. Ούτε την ώρα που πέθαινε δεν προκάλεσε τον οίκτο κανενός. Είχε απόλυτη διαύγεια μέχρι το τελευταίο λεπτό. Το σώμα της ήταν ένας πελώριος πόνος, κι όμως… Αυτή ήταν. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που δεν τόλμησα ποτέ μπροστά της να μιλήσω για το Θεό. Την ντρεπόμουν... Θυμάμαι τελευταία, τις μέρες της μεγάλης δημοσιότητας, κάποια συνονόματή μου της έγραψε κάτι «θλιμμένα» κι έλαβα ένα mail που με ρώταγε… αν είμαι καλά. Φοβήθηκε μήπως είχα σοκαριστεί από τις συνεντεύξεις της, γιατί σε μας ποτέ δεν ήταν τόσο αναλυτική με την αρρώστια της. Να μη μας πληγώσει. Να μη μας ταράξει. Να μη μας φοβίσει. Ούτε τη Ρούλα δεν άφησε να δει την αγωνία της… παρά μόνο μία φορά κι αυτό για χάρη της άλλης και όχι δική της. Για να επουλώσει την ανάγκη της άλλης, την ανάγκη της αγαπημένης φίλης, που ήθελε κι αυτή μια φορά να κρατήσει την ατίθαση ψυχή της στα χέρια της, να την κανακέψει… Κάποια στιγμή, πριν λίγο καιρό, με είχε πιάσει κρίση έλλειψης… ένα στερητικό του χιούμορ της… της σαρωτικής παρουσίας της. Ενώ είχα ορκιστεί ότι δεν θα το κάνω ποτέ, έγραψα στο malpractice. Ήθελα να της γράψω ότι μου λείπει. Λες και θα το διάβαζε. [...]