Subscribe: Μινωΐτισσα
http://vazoumar.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: English
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Μινωΐτισσα

Μινωΐτισσα





Updated: 2018-03-06T02:47:35.537-08:00

 



Κυριακάτικο χειμωνιάτικο πρωινό

2014-01-28T09:17:13.062-08:00

Οι σκέψεις χορεύουν ακανόνιστα στο μυαλό μου όπως ακριβώς χορεύουν και λικνίζονται  οι φλόγες στο αναμμένο τζάκι ,το σημερινό βροχερό χειμωνιάτικο πρωινό,στο σπίτι  που   οριστικά θα αποχωριστώ στους πρόποδες του ιερού όρους Γιούχτα. Σήμερα  ήρθα με σκοπό να ξεκινήσω την μετακόμιση…..οι φλόγες όμως του τζακιού με συνεπαίρνεστε και με καθηλώνουν στη θέα τους……λεπτές,λυγερές,όμορφες,εκθαμβωτικές, βιάζονται στο χορό τους  για να χαθούν οριστικά……έτσι ακριβώς όπως χάνεται η κάθε στιγμή της ζωής μας……και  κυλά στο ποτάμι του χρόνου ,ίδια σταγόνα με όλες τις άλλες,χωρίς ξεχωριστή υπόσταση και ταυτότητα……είναι το τελευταίο πρωινό στο σπίτι αυτό….ένα σπίτι που σύντομα γνώρισα κι αγάπησα,όπως  εξ άλλου αγαπώ κάθε τι  που έχει σχέση με τα παιδιά μου……ήμουνα  επιθυμητή επισκέπτης, όπως μ΄έχουν συνηθίσει μέχρι  σήμερα…..μου δίδουν κλειδί και  περιμένουν να γυρίσουν να βρούν ένα σπίτι όμορφο,καθαρό,με σεβασμό πάντα στην ατομικότητά τους…..κάθε γωνιά δική τους που είναι αναγκαία  επιλογή τους,έχει την αύρα τους μα και κάτι από τη ζωή μου……η εναλλαγή,η διακόσμηση,η διαφορετικότητα του χώρου και του τόπου  με ανανεώνει σε συνδυασμό με την ελευθερία μου για τις επισκέψεις μου……και η οριστική μετακόμιση,πάντα με πληγώνει…..ο χρόνος τρέχει  και μαζί του οι υποχρεώσεις μου……ξεκίνησα πρωί,και σαν έφθασα στην αυλή με το κλειδί στο χέρι, έτρεχα να μπω μέσα στο σπίτι για να ζεσταθώ…….ο δυνατός αέρας,το βουνίσιο κρύο και η ψιλή βροχή πάγωσαν τα χέρια και το πρόσωπό μου στη στιγμή όμως το βλέμμα μου και τα πόδια μου σταματούσαν  στα φρεσκοσπασμένα,δροσερά κλαδιά των κυπαρισσιών που στόλιζαν το  βουνό. Κλαδιά παντού,στην αυλή,στην βεράντα,στα παράθυρα,στη σκέπη του σπιτιού…….βίαια κομμένα κλαδιά,μικρά  και μεγάλα Χριστουγενιάτικα δενδράκια που θα μπορούσαν τόσο όμορφα να στολιστούν και να ομορφύνουν κάποια σαλόνια σπιτιών,κείτουνταν  κάτω και κάπου-κάπου παρασειρόταν από την ορμή του αέρα…..ένιωθα ότι ζητούσαν βοήθεια να σηκωθούν ……….πρώτο μου μέλημα λοιπόν,αφού ζεστάθηκα για λίγο στον χώρο τον εσωτερικό,να βγώ στο κρύο και να μαζέψω τα κλαδιά…τι κρίμα που πέρασαν οι γιορτές…..όμως ποτέ δεν είναι αργά για φροντίδα κι αγάπη στα φυτά……..τα κλαδιά έσταζαν δάκρυα βροχ[...]



Οι μοναδικές μου νεραντζιές....

2013-02-16T11:04:43.449-08:00

Το κάλεσμα της αγαπημένης μου Τατιάνας να συμμετέχω ως φανταστική και εφευρετική ηρωίδα σε γνωστό παραμύθι σε συνδυασμό με την είδηση οτι επιτέλους τα δυο παλιά, γειτονικά σπίτια ,ανακαινίζονται, ήταν πρόκληση για μένα να γράψω λίγα λόγια ,έκφραση συναισθημάτων και παιδικών αναμνήσεων. Κάθε σπίτι έχει τη δική του μοναδική ιστορία, κάποιες ιστορίες μοιάζουνε γιατί είναι λίγο-πολύ συνηθισμένες, καλότυχες και ευτυχισμένες...κάποιες άλλες έχουν ποικιλία....κάθε μια όμως είναι ξεχωριστή, αναλλοίωτη στη μνήμη .Λίγο λιγότερο από έναν αιώνα πριν, χτίσθηκε ένα μεγάλο, γωνιακό, τετράγωνο σπίτι, κάπου εκεί σε ένα μικρό σοκάκι, πίσω από την κεντρική αγορά της πόλης μου, μια ασκελιά δρόμο από την εκκλησία του Αι Μηνά. Κτίστηκε μεγάλο και ευρύχωρο για να στεγάσει τις ανάγκες μιας πολυπληθούς προσφυγικής οικογενείας από την χαμένη Ιωνία. Αυτό το σπίτι, άκουγα τον πατέρα μου που είχε ήδη εγκατασταθεί σε άλλη γειτονιά, και είχε φτιάξει το πατρικό μου, να το αποκαλεί σπίτι των αδελφαδων του. Για το δικό του πατρικό, δεν μιλούσε.....είχε μείνει εκεί σ ένα παρόμοιο στενό, πίσω από την κεντρική αγορά, δίπατο, μεγαλοπρεπές με μια μεγάλη καρυδιά στην αυλή. Πολλά χιλιόμετρα μακρυα είχε χαθεί ο μεγαλύτερος αδελφός ,που η μοίρα τοθελε ναναι μεγάλος για να πολεμήσει και πιθανόν ναναι θαμμένος κάπου, άγρυπνος φύλακας των χαμένων εδαφών.Τα άλλα παιδιά, μεγάλωσαν στην προσφυγιά....μεγάλωσαν ,οι αδελφαδες έγιναν πολύ ωραίες κοπέλες και νωρίς-νωρίς έφτιαξαν το δικό τους σπιτικό.....το μεγάλο, γωνιακό, τετράγωνο σπίτι χωρίστηκε στα δυο....από τετράγωνο, έγιναν δυο ορθογώνια, δίπατα πλέον σπίτια με μακρόστενη αυλή....όριο ήταν ένα μικρό πέτρινο τοιχίο, ανάμεσα σε δυο πανύψηλες, λιγνές, νεραντζιές....οι αυλές είχαν πολλά λουλούδια και φυτά, συμμετρικά φυτεμένα σε παρτέρια η σε μεγάλα βαρέλια που μοσχομύριζαν από μακρυα....από μακρυα όμως έβλεπε κανείς και τις δυο ψιλόλιγνες νεραντζιές, σήμα κατατεθέν για την εύρεση των δίπατων σπιτιών....οι νεραντζιές αυτές χαράχτηκαν στη μνήμη μου γιατί είναι πράγματι μοναδικές....στο διάβα της ζωής μου μέχρι τώρα έχω γνωρίσει αρκετές μικρές φουντωτές νεραντζούλες .....αρνούμαι να δω η πράγματι δεν υπάρχουνε άλλες τόσο όμορφες ψιλόλιγνες νεραντζιές.....όταν σαν παιδί χανόμουνα στα στενά του Αι Μηνά, δυ[...]






Με τη σύνταξη στο χέρι..

2012-03-30T13:39:01.995-07:00

Πρώτη μέρα του Φλεβάρη,πρώτη μέρα στο σπίτι,ένας νέος τρόπος ζωής από σήμερα για μένα αρχίζει,μια αίσθηση ελευθερίας με κατακλύζει.Το τέλος της επαγγελματικής μου ζωής.....τριάντα επτά χρόνια.....σ΄ολες τους τις αποχρώσεις,δημιουργικά,παραγωγικά,ήρεμα,ταραχώδη....πήρα και έδωσα αρκετά,πήρα επαίνους μα και απογοήτευση,πήρα θάρρος και δύναμη μα και αποθάρρυνση,έκανα λάθη ,κι έμαθα απ΄αυτά....η πορεία της ζωής μου  αλλάζει ....σκέψεις πολλές,όνειρα όμορφα,μία μέρα,κρύα,βροχερή,καθαρά χειμωνιάτικη.Ξύπνησα χαράματα από συνήθεια και κρατώντας σφιχτά-σφιχτά με τα παγωμένα χέρια μου,τη ζεστή φλυτζάνα με τον αχνιστό καφέ,έψαχνα με το βλέμμα μου μια μόνιμη  γωνιά για την πρωινή μου απόλαυση......κάτι που το είχα στερηθεί για χρόνια....τον πρωινό μου καφέ,τον έπινα,αν τον έπινα ποτέ μέχρι τέλους,περιφερόμενη στο σπίτι και με το μάτι στο ρολόι του τοίχου.....η γωνιά με καλούσε,είναι ο μικρός χώρος μπροστά από την τζαμαρία του σπιτιού μου που έχει άπλετο φως και εικόνες από τον πολυσύχναστο δρόμο και την ήσυχη μου γειτονιά...τα φώτα από τα ανοιχτά παράθυρα αρχίζουν σιγά-σιγά να σβήνουν,οι άνθρωποι έχουν ήδη ξεκινήσει για τις δουλειές τους,...και τώρα η συνέχεια της εικόνας που δεν έβλεπα μέχρι σήμερα...ο ουρανός,κατάμαυρος αρχίζει αχνά-αχνά να διακρίνεται από το φως της ημέρας και  να δίνει  ελπίδες.....ένα παράθυρο,χωρίς φως,χωρίς κουρτίνες με παντζούρια πάντα ανοιχχτά,διακρίνεται καθαρά από την γωνιά μου....έχει άραγε ιδιοκτήτη το δωμάτιο αυτό..αναρωτήθηκα και πριν προλάβω να σκεφθώ ,το θέαμα με έξέπληξε.....το φως της κρύας,χειμωνιάτικης μέρας με βοηθούσε να διακρίνω τα αντικείμενα του δωματίου.....ήπια δυό γουλιές ζεστό καφέ,ξανακοίταξα για να βεβαιωθώ ότι αυτό που έβλεπα ήταν αληθινό και σταυροκοπήθηκα στο θέαμα τριών αντικειμένων.....μπροστά στο παράθυρο με θέα τον δρόμο υπάρχει ένας ανθρώπινος άσπρος,πλαστικός σκελετός με το κρανίο σ΄όλο του το μεγαλείο.....τώρα θυμήθηκα πως ο ιδιοκτήτης είναι γιατρός...μπα σε καλό του είπα,τον έβαλε εκεί για να τρομάζει τους αφελείς και τους εν δυνάμει κλέφτες.....αντικείμενο χρηστικό....΄καθώς σιγά-σιγά η μέρα έδινε φως στον συννεφιασμένο ουρανό,διέκρινα και  άλλα δύο αντικείμενα....μία σιδερένια σκάλα,υψηλή μέχρι το ταβάνι,μπροστά από [...]



"Καληνύχτα, λοιπόν..."

2012-03-10T03:37:23.352-08:00

Με τυμπανοκρουσίες, αλαλαγμούςκαι ήχους σαλπίγγωνεπελαύνει κατά του σκότους το φως.Από τις παρυφές του σύμπαντοςκατακρυλάει ξεπλένονταςτη μαυρίλα της νύχταςκαταχωνιάζοντάς την στα βάραθρα,ώσπου να καταποντιστεί έντρομηστα τάρταρα της γηςκαι στων ωκεανών τις αβύσσους.Χαίρε ! φως ιλαρόν, άσπιλον, φαιδρόν,φως τερπνόν, ευφρόσυνον και ευώδες.Η επαχθής δυναστεία του φόβου καταλύεταικαι τα μιάσματα του σκότουςδιασκορπίζονται πανικόβληταστην κυρίαρχη,επιβλητική παρουσία σου.Διαρρηγνύοντας το κέλυφοςτων βασανιστικών νυχτερινών στοχασμώνκαι των εφιαλτικών ενυπνίωνδιαποτίζεις ως τα τρίσβαθα την ψυχή,με τον καταιγισμό της λαμπρότητάς σουκαι τη γλυκύτητα της παραμυθίας σου.Αναζωογονείς τις απελπισμένες ελπίδεςκαι σταλάζεις στις πληγές των βασάνωνθείο το βάλσαμο της απολύτρωσης.Και ταξιδεύουν ευδαίμονεςμέσα στην έγχρωμη, στιλπνή διαφάνειά σουοι μυρωμένες θαλάσσιες αύρες,τ΄ασημοδέλφινα κι οι γοργόνες,τα τρεχαντήρια κι οι σκούνες,τα πετούμενα κι οι οσμές και τα σύννεφακαι αναπέμπει δοξαστικούς ύμνουςμυριόστομη η πλάση,υποκλινόμενη στο απόλυτο μεγαλείοτης εκτυφλωτικής σου λαμπρότητας.Χαίρε! φως ιερό, θεόσταλτο,θείο,στην πλημμύρα των όντωντου Φοίβου Απόλλωνα γενναιόδορη χορηγία.Χαίρε! φως, των ψυχών αγλάισμακαι των εγκοσμίων πραότητα και ειρήνη.Χαίρε! φως αέναο, ένδοξο των Ελλήνων. Είναι το ποίημα του Ηρακλή Βουλγαράκη από την τρίτη ποιητική του συλλογή "Καληνύχτα λοιπόν", εκδόσεις: Λογοτεχνικός Σύνδεσμος Ηρακλείου.Ένοιωσα διαβάζοντάς το περηφάνια-έννοια παρεξηγημένη στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.. Το Ελληνικό Φως, το κουβαλάμε οι Έλληνες στην ψυχή μας και δεν πρόκειται να σβήσει Ποτέ ! Το μεταφέρουμε από γενιά σε γενιά.Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας αυτή μου τη Συγκίνηση.[...]



Πανικός στα Μάλια από τις “γουρούνες” που τρομοκρατούν

2011-08-01T07:49:35.557-07:00

ΠΑΤΡΙΣ Πηγή: Εφημερίδα Πατρίς (http://www.patris.gr/) Συντάκτης άρθρου: Πατρίς (Email: patris@patris.gr) Κατηγορία άρθρου: ΤουρισμόςHμ/νία - Ώρα: 29/7/2011, 14:46 Πανικός στα Μάλια από τις “γουρούνες” που τρομοκρατούν Νύχτα τρόμου προχθές καθώς έκαναν ράλι μέσα στον οικισμό Του Θάνου ΠερβολαράκηΕικόνες απείρου κάλλους με εκατοντάδες γουρούνες να κυκλοφορούν σε κάθε δρόμο των Μαλίων δημιουργώντας προβλήματα κυκλοφορίας στην περιοχή κι εγκλωβίζοντας τους κατοίκους που δεν μπορούσαν να κινηθούν με ασφάλεια επικρατούσαν χθες στο τουριστικό θέρετρο της ανατολικής Κρήτης.Η άφιξη τις τελευταίες ημέρες εκατοντάδων Βρετανών κυρίως από το Λούτον της Αγγλίας οι οποίοι κατά ομάδες ενοικιάζουν τα συγκεκριμένα μοτοποδήλατα, προκάλεσε κυκλοφοριακό έμφραγμα στην περιοχή των Μαλίων ενώ η επικίνδυνη οδηγική συμπεριφορά ορισμένων Βρετανών οδήγησε τους κατοίκους να καταγγείλουν δεκάδες περιστατικά στο αστυνομικό τμήμα της Χερσονήσου.Η προχθεσινή βραδιά στα Μάλια ήταν η χειρότερη των τελευταίων ετών όπως μας είπαν κάτοικοι, καταστηματάρχες αλλά και αστυνομικοί.«Οι κάτοικοι παραπονούνταν και με το δίκιο τους ότι οι οδηγοί αυτών των μηχανών οδηγούν επικίνδυνα, τρέχουν σε κατοικημένες περιοχές κοκ. Πηγαίναμε να ελέγξουμε την κατάσταση και την ίδια στιγμή ανάλογα περιστατικά εμφανίζονταν και σε άλλα σημεία» τόνισε αστυνομικός.Στο σημείο γύρω από το Κοιμητήριο Μαλίων, επικράτησε πανικός ενώ από τους περίπου 1000 τουρίστες, συνελήφθησαν οχτώ για διατάραξη ασφάλειας συγκοινωνιών καθώς αποτελούσαν δημόσιο κίνδυνο. Στο σημείο, με παρέμβαση της Δημοτικής Αρχής Χερσονήσου, έσπευσε ο Εισαγγελέας Ηρακλείου και μεγάλη αστυνομική δύναμη ενώ κατατέθηκαν εκ μέρους της δημοτικής αρχής 146 μηνύσειςΣε δηλώσεις του ο δήμαρχος Χερσονήσου Ζ. Δοξαστάκης καταδίκασε τα φαινόμενα αυτά που δυσκόλεψαν και έθεσαν τη ζωή κατοίκων, εμπόρων και παραθεριστών των Μαλίων. «Η κατάσταση υπερέβη κάθε όριο. . Ήταν τόσο έκρυθμη η λειτουργία των Μαλίων όπου κάτοικοι επιχειρηματίες εξανέστησαν. Το Αστυνομικό Τμήμα Χερσονήσου επιλήφθηκε αυτών των περιστατικών που προκλήθηκαν από την παρουσία και την άφιξη 1000 Βρετανών οι οποίοι εκμίσθωσαν αμέσως αυτά τα τρίκυκλα και τετράκυκλα οχήματα αρχί[...]



Μάνα προσεύχεται..

2011-07-19T12:32:24.029-07:00

Μάνα,απόψε πάω για δουλειά,είπε ο 27χρονος γιός στη μάννα του,ανοίγοντας με θόρυβο την πόρτα του σπιτιού.Η μάνα,ακουμπισμένη στον νεροχύτη της κουζίνας της,ξαφνιάστηκε.Ακούμπησε  με τα χέρια της το πρόσωπό της,βεβαιώθηκε ότι είναι ξύπνια και άρπαξε γρήγορα-γρήγορα ένα μεγάλο κρεμμύδι κι άρχισε άσκοπα να το καθαρίζει....μα πρίν ακόμη ακουμπήσει το μαχαίρι στο κρεμμύδι,τα μάτια της είχαν βουρκώσει και το βλέμμα της θόλωσε...άφησε το μαχαίρι,ζούληξε το κρεμμύδι στα χέρια της και προσπάθησε να αντικρίσει κατάματα το γιό της που βρισκόταν ήδη δίπλα της.....η μάνα τάχασε....είδε ένα άλλο πρόσωπο στο πρόσωπο του γιού της που είχε καιρό να δεί...το πρόσωπό του έλαμπε και τα μάτια μου ήταν τόσο μα τόσο εκφραστικά...είχε χαρά,έλαμπε από χαρά το παιδί της.....δεν είχε κανένα ενδοιασμό ούτε φόβο για το ξεκίνημα του.....η μάννα με σπασμένη φωνή ίσα-ίσα που πρόλαβε και ψέλλισε,καλή αρχή,να προσέχεις,να χεις την ευχή μου και την ευχή της Παναγιάς.....ο γιός μάλλον δεν άκουσε όλα τα λόγια της,γιατί ήδη είχε φύγει τρέχοντας προς στη σκάλα για να πάει για δουλειά....η μάνα πήγε στα εικονίσματα και με δάκρυα χαράς,προσευχήθηκε για το νέο ξεκίνημα του παιδιού της......επιτέλους είδε το παιδί της χαρούμενο .......και δεν ήθελε να σκεφθεί τίποτα άλλο....όλα θα πάνε καλά,το ελπίζει και δε θέλει να παρακαλέσει γι αυτό....όλα θα πάνε καλά....επαναλαμβάνει κι απόψε και μοιράζεται τη χαρά της και τους προβληματισμούς της με τους φίλους της......προσπάθησε να μεγαλώσει όσο καλλίτερα μπορούσε τα παιδιά της....ο μικρότερος ξεχώριζε.....ήταν άνετος από παιδί,έξυπνος,ετοιμόλογος.....άριστος μαθητής.....ξεχώριζε όπου πήγαινε......τα συγχαρητήρια πηγαίνανε στη μάνα που ταπεινά τα δεχότανε....το παιδί μεγάλωσε,με ευκολία πραγματοποίησε τα όνειρά του...φοίτησε σε πανεπιστήμιο της πρώτης του επιλογής,στην πρωτεύουσα,τέλειωσε κανονικότατα,προχώρησε σε μεταπτυχιακό σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας,υπηρέτησε στο  στρατό,έγινε αξιωματικός  και όταν απολύθηκε,άρχισε να ψάχνει για δουλειά......έστελνε βιογραφικά,πήγαινε σε συνεντεύξεις,άψογα ντυμένος ,σοβαρός και λιγομίλητος....έπαιρνε υποσχέσεις,έκανε όνειρα μαζί με τους γονείς του και πίστευε σ΄ ένα λαμπρό μέλλον.....οι μέρε[...]



Δίχτυα από παλιά δαντέλα: Τη λένε Δόνα..

2011-07-19T12:35:44.046-07:00

Το κείμενο αυτό προέρχεται από: Δίχτυα από παλιά δαντέλα http://anemondixtia.blogspot.com/#ixzz1Sa7ImF8n Η φίλη μου Ρεγγίνα, μου επέτρεψε να φέρω κι εδώ στο σπίτι μου, τη Δόνα..Τη λένε Δόνα.Από το : Αηδόνα.  Εκεί βρέθηκε και μετοίκησε στην Ερείκουσα στα χέρια της Σταυρούλας Κατέχη.Η Σταυρούλα είναι η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου "Ερείκουσα".Η Σταυρούλα βρήκε τη Δόνα στην Αηδόνα,  το 2005, όταν δεν είχε όνομα.. Όταν  ήταν ένα μικρούλι ανώνυμο χελωνάκι που έπεσε στο μονοπάτι, με απαλό τρυφερό καβούκι, ανυπεράσπιστο, φοβισμένο. Έτρεμε η καρδούλα του. Το  στέγασε προστατευτικά μέσα στα χέρια  της, και στην καρδιά της.Ένοιωσε τη χελωνίτσα ζεστή μες την παλάμη της και δεν την άφησε ποτέ. Της έδωσε όνομα,  την έκανε δική της, την εξημέρωσε, όπως ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού και το τριαντάφυλλο, κι ας μην ήταν τόσο δυνατή σαν την αλεπού ούτε τόσο εύθραυστη όσο το τριαντάφυλλο.Είναι η Δόνα του σπιτιού τους. Είναι υιοθετημένη κι αγαπημένη.Είναι εξημερωμένη. Η Σταυρούλα είναι δυνατή γυναίκα  με ηγετική προσωπικότητα, αντοχές στα δύσκολα, δυναμική, που δεν αφήνει περιθώρια στο συναίσθημα να ξεχειλίσει.Εκτός ίσων αν  βρεθεί η Δόνα στο μονοπάτι της, ή αν  τύχει στο δρόμο της ο Πεπίτο, το πληγωμένο ταχυδρομικό περιστέρι.. Τότε ξεχειλίζει η Τρυφερότητα.. Αμέσως οργανώνει άγρυπνη φροντίδα με απαράμιλλη μεθοδικότητα.Η Στοργή της είναι ορμητική, όσο η αποφασιστικότητά της. --------------------------------------------------------------------------------------------------«Τι σημαίνει «εξημερώνω»;» (...) «Είναι κάτι πολύ ξεχασμένο», είπε η αλεπού. «Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς"». «Δημιουργώ δεσμούς;» «Βέβαια», είπε η αλεπού. «Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα αγοράκια. Και δεν σ' έχω ανάγκη. Και δεν μ' έχεις ανάγκη ούτε κι εσύ. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Όμως, αν μ' εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο, θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...» «Αρχίζω να καταλαβαίνω», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Υπάρχει ένα λουλούδι... νομίζω ότι με έχει εξημερώσει...» «Μπορεί», είπε η αλεπού. (...) Αλλά η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της: «Ή [...]



Συμμετέχω στο παιχνίδι..!

2011-04-12T01:05:18.856-07:00

Συμμετέχω στο παιχνίδι που συνεχίζει η Ρεγγίνα που συνεχίζει η Χαρά που συνεχίζει και που συνεχίζει..!Αυτό που θα επιθυμούσα πολύ είναι μία βόλτα στo Λιστόν και ένα ζεστό καπουτσίνο με πολύ κουβέντα με την Ρεγγίνα.....oνειρεύομαι αυτή τη γλυκειά συντροφιά και αρχίζω....απάντηση στην 1η ερώτηση....σ΄αυτά τα μαγαζιά έχω να πάω κάτι χρόνια...προτιμώ τα παραδοσιακά καφενεία .....2η ερώτηση,στην ντουλάπα μου έχω εδώ και χρόνια ένα δαντελένιο,λευκό γιλέκο,χειροποίητο απο τα χέρια της μητέρας μου,που δεν μου κάνει πλέον και δεν έχω αποφασίσεί ακόμη που θα το χαρίσω.....3η ερώτηση....πιστεύω πως οι άλλοι δε γνωρίζουν τον κακό ευατό μου γιατί τον κρύβω από ντροπή......όσοι μ΄έχουν ανακαλύψει,μου είπαν με μισόλογα ότι είμαι σκέτη φρίκη....4η ερώτηση....ειλικρινά θα ήθελα ένα ταξίδι στην ΚΕΡΚΥΡΑ.5η ερώτηση....τι άλλο θέλει ο δίδυμος.....καφέ με γάλα.....6η ερώτηση...θλίψη,απογοήτευση,τέντωμα νεύρων και αντοχών.7η..δεν ξέρω,δεν απαντώ.8η...παλιομοδίτικο....δένομαι συναισθηματικά με τα ρούχα μου...ιδίως μ΄αυτά που μου κάνουν δώρο,αγαπημένα πρόσωπα.9η ερώτηση...οι τυχεροί μου αριθμοί είναι δύο,το έξι και το επτά...τώρα αν σας κάνω ανάλυση,θα πείτε,τυχαίο.....ιοη ερώτηση...κολύμπι και παρέα....ιιη..καμμία ενοχή....ότι κάνω πιστεύω ότι το θέλω και το δικαιούμαι.....ι2η...δε γνωρίζω,δεν απαντώ...13η..σ αυτή τη φάση της ζωής μου που έχω πολύ θυμό,πιστεύω στη δύναμη του χρήματος και μόνο σ΄αυτήν δυστυχώς.......16η δεν έχω φαντασία...17.....ήλπιζα ότι ελπίζω και μέχρι σήμερα...χίλια ευχαριστώ γλυκειά μου πριγκίπισσα. [...]



Απουσία

2011-03-14T00:28:36.025-07:00

Μέσα στην απρόσμενη και ξαφνική χιονιά της άνοιξης,έφυγε μια κυρία πλήρης ημερών,μια πραγματική αρχόντισσα,η τελευταία γειτόνισσα  μας.....ο θάνατός της,λογικός και αναμενόμενος......μας μάζεψε όλους εκεί στο σπίτι της.....μιά χούφτα ανθρώπους.....όλοι γείτονες δεύτερης γενιάς  και τα παιδιά μας.....γείτονες τρίτης γενιάς.........ήταν και κάποιοι συγγενείς της.......όλοι μαζί ......γύρω της  και όλοι κοιταζόμασταν στα μάτια και αναπολούσαμε τα χρόνια που ζήσαμε κοντά της και τις εμπειρίες μας από την παρουσία της......ήταν η πρώτη κάτοικος της γειτονιάς......ήρθε μαζί με τους γονείς της που έκτισαν τη μοναδική μονοκατοικία στην περιοχή.....ζούσε με τα μεγαλύτερα αδέλφια της που σταδιακά  έφευγαν ακολουθώντας τη μοίρα τους κι΄εκείνη εκεί να περιμένει τη δική της τη σειρά για να αποκατασταθεί οικογενειακά......την ίδια εποχή,κάποιοι άλλοι έκτιζαν το σπίτι τους μαζί με την οικογενειακή τους ευτυχία........δίπλα στη μονοκατοικία,παραδίπλα,απέναντι ,έτσι ώστε σιγά-σιγά να σχηματιστεί μια γειτονιά......κι ενώ περίμενε τη δική της μοίρα,η μοίρα την έταξε να παρακολουθεί τις ζωές των γειτόνων της,είδε τους γάμους των γονιών μας,τις γεννήσεις μας,το μεγάλωμά μας.Παρακολουθούσε τα παιχνίδια μας,τις ζαβολιές μας,τα πειράγματά μας,τις φιλίες μας.Πότε-πότε γελούσε μελαγχολικά,άλλοτε μας συμβούλευε και μας μιλούσε πάντα με ηρεμία  και οι κουβέντες της ήταν συνετές και σοφές......τη σεβόμασταν πολύ όπως και οι γονείς μας.Αφοσιωμένη στις υποχρεώσεις των οικογενειών των αδελφών της ,δεν είχε περίσσιο χρόνο για άσκοπες καθημερινές επισκέψεις στα σπίτια των γειτονισσών της.Δεν έκανε επισκέψεις,αλλά σαν αρχόντισσα που ήταν δεχόταν επισκέψεις.....η βεράντα του σπιτιού της ήταν ο μαγνήτης της γειτονιάς....θυμάμαι κάθε απόγευμα,τα καλοκαίρια,να ανοίγει τη βαριά πόρτα του σπιτιού της,να πλένει και να σφουγγαρίζει τη βεράντα και μετά να κλείσει πάλι τη πόρτα της.Η πόρτα της και τα παράθυρά της ήταν κλειστά,τόσο χρόνο όσο χρειαζόταν να φορέσει το καλοραμμένο φόρεμά της,να βάλει τα κατούνια της,να φτιάξει τα μαλλιά της,να δροσιστεί με ελαφρύ άρωμα για να βγάλει την καρεκλίτσα της στην πεντακάθαρη βεράντα με τα λαμ[ε[...]



Ροζ τριαντάφυλλα

2011-03-12T13:04:30.792-08:00




Του επιτέθηκε για να του κλέψει την τυρόπιτα!

2010-12-27T23:02:17.789-08:00

Του επιτέθηκε για να του κλέψει την τυρόπιτα!Του έκλεψε την τυρόπιτα πριν... τη δαγκώσει!Του έκλεψε την τυρόπιτα μέσα από το στόμα! Το απίστευτο περιστατικό συνέβη παραμονή των Χριστουγέννων στα Λιοντάρια και καταδεικνύει την κατάσταση εξαθλίωσης στην οποία βρίσκονται πλέον χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι φθάνουν στο σημείο να κλέψουν για την επιβίωση τους. Ο Ηρακλειώτης δεν μπορούσε να πιστέψει ότι του επιτέθηκε κάποιος με κίνητρο την τυρόπιτα που μόλις είχε αγοράσει. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβε να δει τα χαρακτηριστικά του νεαρού, ο οποίος με …ταχυδακτυλουργικές κινήσεις άρπαξε την τυρόπιτα. Δυστυχώς και στην πόλη του Ηρακλείου έχει αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των ανθρώπων που καθημερινά ψάχνουν τους κάδους των απορριμμάτων ή καιροφυλαχτούν έξω από ταβέρνες και εστιατόρια προκειμένου να προλάβουν να μαζέψουν τα αποφάγια από τα τραπέζια των θαμώνων.Παραμονή των Χριστουγέννων θαμώνες γνωστής ταβέρνας στην πόλη του Ηρακλείου περιήλθαν σε αμηχανία όταν νεαρός Έλληνας έτρεξε πάνω από τραπέζι που μόλις είχε αδειάσει για να φάει τα αποφάγια. Από την πείνα του μαζί με ένα κομμάτι κρέας, «έτρωγε» και το κορδόνι της μπλούζας του. Συγκλονισμένος θαμώνας προσφέρθηκε να του κάνει το τραπέζι, ο νεαρός όμως αρνήθηκε και έφυγε βιαστικά, κουβαλώντας στα χέρια και στις τσέπες του τα αποφάγια της παρέας που είχε αναχωρήσει λίγο πριν.Είναι εικόνες που «σφίγγουν» την καρδιά και είναι πλέον απόλυτα ενσωματωμένες με την καθημερινότητα μας. Η πείνα και η εξαθλίωση έχουν «χτυπήσει» κόκκινο. Οικονομικοί μετανάστες αλλά και ντόπιοι. Ρυπαροί, αποστεωμένοι αδιαφορούν για τα βλέμματα οίκτου ή αποτροπιασμού. «Βουτούν» στους κάδους, αναζητώντας κάποιο φαγώσιμο για να ξεγελάσουν την πείνα τους. [...]



Ένα απρόσμενο Χριστουγεννιάτικο δώρο!

2010-12-24T01:48:55.239-08:00

Πιστεύω πως η απογοήτευση σκοτώνει τη φιλία με σύμμαχο τη σιωπή και τον αμείλικτο χρόνο.Και να που ξαφνικά, σε ανύποπτο χρόνο ,μία τυχαία συνάντηση που θα μπορούσε να είχε διακριτικά αποφευχθεί και από τις δύο πλευρές,έφερε τη μεγάλη ανατροπή......η συνάντηση ήταν απρόβλεπτη διότι και οι δύο θα μπορούσαν να είχαν αποφύγει να βρεθούν την ίδια στιγμή,στον ίδιο χώρο για τον ίδιο σκοπό.'ομως επέλεξαν και οι δύο μαζί με άλλους πολλούς,γνωστούς ή άσχετους μεταξύ τους και μεταξύ μας,να αποχαιρετίσουμε κάποιον κοινό γνωστό........η στιγμή ιερή,παντού σιωπή......και οι δύο παλιές παιδικές φίλες να στέκουν πλάι πλάι από επιλογή με σφιγμένα χείλη και μισκόκλειστα μάτια......η φιλία είχε διακοπεί.....είχαμε κοινώς απομακρυνθεί από επιλογή......είχαμε γνωρίσει τον κόσμο στην ίδια γειτονιά,τον ίδιο χρόνο και είχαμε πάμπολες κοινές εμπειρίες από το παιχνίδι στη γειτονιά,στο σχολείο,στις συντροφιές και στις επιλογές των νέων φίλων που έμπαιναν στη ζωή μας.....είμασταν ίδιες μα τόσο διαφορετικές....στην όψη...και προπάντων στο κοινωνικοοικονομικό επίπεδο......όμως η φιλία μας ήταν δυνατή......έρχόταν στο σπίτι μου για να έχει αποκλειστικότητα τη συντροφιά μου και εγώ λαχταρούσα να βρεθώ στο πολυτελές σπίτι της για να έχω όχι μόνο τη συντροφιά της,αυτή την θεωρούσα δεδομένη,αλλά και των μεγαλύτερων αδελφών της που ήταν χαρισματικά κορίτσια ,πρότυπά μου.....έτσι κυλούσαν τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια......έπειτα οι δρόμοι μας χώρισαν,έγιναν παράλληλοι....μα η φιλία,φιλία........συναντιόμασταν συχνά και μιλούσαμε για τις ζωές μας.......κάποιες φορές δε μιλούσαμε,κρατούσε συντροφιά η μια στην άλλη,έχοντας μαζί μας ένα κέντημα ή ένα πλεκτό.......δεχόμασταν τη διαφορετικότητα που υπήρχε ανάμεσα μας και δεν είχαμε καθόλου μυστικά.........τα χρόνια περνούσαν....οι υποχρεώσεις μεγάλωναν......εμείς μεγαλώναμε.....αλλάξαμε σπίτια,γειτονιά και χαθήκαμε........τα μεγάλα γεγονότα της ζωής μας.....τα μάθαινε η μία για την άλλη από τη στήλη των κοινωνικών θεμάτων της τοπικής εφημερίδας......κάποια τηλεφωνήματα που ακολουθούσαν μετά τα γεγονότα,ήταν τηλέφωνα για παράπονα,για κάλυψη ενοχών κλπ....μέχρι[...]



Παιχνίδι

2010-09-04T13:45:14.720-07:00

Η αγαπημένη μου φίλη Αναίδα με προσκαλεί στο πρωτότυπο αυτό παιχνίδι που ξεκίνησε η Χαρά ευχαριστώ για την πρόσκληση,αιφνιδιάστηκα με το πρωτόγνωρο αυτό παιχνίδι και ξεκινώ.......1 αγαπώ τα δύο παλικάρια μου,δώρα του Θεού.2.αγαπώ το σύζυγό μου που τριάντα χρόνια τώρα τον παιδεύω και με ανέχεται.....συμβαίνει βέβαια  και το αντίθετο.3.αγαπώ τη νονά μου, μια αξιόλογη γυναίκα που  ανταποκρίνεται τέλεια στον ρόλο που είναι ταγμένη,να είναι πνευματική μητέρα.4.αγαπώ τις δύο χαριτωμένες ανιψιές μου που μου ζεσταίνουν τις κρύες μέρες της μοναξιάς μου  και μου προσφέρουν αληθινή αγάπη,αισιοδοξία και ελπίδα.5.αγαπώ όλους τους συγγενείς μου στους οποίους στηρίζομαι συναισθηματικά,όταν έχω δυσκολίες μαζί με τους εκλεκτούς φίλους μου που με σκέπτονται και με νοιάζονται .Θα μπορούσα βέβαια να τους απαριθμήσω γιατί είναι μετρημένοι στα δάκτυλα.αλλά δεν το θεωρώ απαραίτητο.6.Αισθάνομαι ότι αγαπώ τη Παναγία,την μητέρα όλων μας και προσπαθώ να τη σέβομαι.7.Αγαπώ την απεραντοσύνη της θάλασσας ,της μάγισσας αυτής που με γοητεύει,'ολες τις εποχές του χρόνου και μου προσφέρει ένα συναρπαστικό αίσθημα ελευθερίας και αγαλλίασης της ψυχής μου ....8.Αγαπώ την ηρεμία της φύσης,το κελάηδισμα των πουλιών και το δροσερό αεράκι τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού,καθώς και τον φωτεινό ήλιο τις κρύες μέρες του χειμώνα. 9.Αγαπώ τις ανατολές και τα ηλιοβασιλέματα.10.Αγαπώ όλους τους χαμογελαστούς ανθρώπους και εύχομαι να μη σβήσει ποτέ το χαμόγελο τους.Θα προσκαλέσω να παίξουν οι:http://chefkang.blogspot.com/ http://ilystouxronou.blogspot.com/ http://silena26.blogspot.com http://stratisparelis.blogspot.com/ http://negentropist.blogspot.com/ http://anasasblog.blogspot.com http://wwwalithino.blogspot.com/ http://dr-evie.blogspot.com/  http://maritsa3.blogspot.com/  http://gastristeros.blogspot.com/  [...]



Μια αληθινή ιστορία συνέχεια (Β' Μέρος)

2010-05-18T09:33:00.615-07:00

Κάποιο απόγευμα σε μια βιαστική επίσκεψή μου στο κλειστό και αραχνιασμένο παλατάκι,ακούσαμε με το σύζυγο μου ένα έντονο κτύπημα στην πόρτα.....το κουδούνι προ πολλού είχε σταματήσει να κτυπά,ποιος να το χτυπήσει άλλωστε κι είχε χαλάσει....ανοίξαμε ξαφνιασμένοι και αντικρίσαμε έναν νεαρό μετανάστη που ρωτούσε για επιβεβαίωση αν είμασταν οι ιδιοκτήτες και εξέφρασε την επιθυμία του να το νοικιάσει για να στεγάσει την οικογένεια του......ήταν ένας κουρασμένος νεαρός οικονομικός μετανάστης,ιδιαίτερα συμπαθής,φοβισμένος όμως και επίμονος,επαναλαμβάνοντας κι αυτός,τη ρήση που με πονούσε....το σπίτι το βλέπω τόσο καιρό κλειστό.....η αγωνία και η μεγάλη επιθυμία του για στέγαση μας έπεισε και το σπίτι δόθηκε .......το σπίτι απέκτησε πολύ γρήγορα ζωή,την έδωσαν οι δύο νέοι γονείς και το 2χρονο κοριτσάκι τους,η μικρή Λέσια......τα μπαλκόνια γέμισαν παιδικά ρούχα,απλωμένα στις καινούργιες απλώστρες και όπως τα πήγαινε ο θαλασσινός αέρας πέρα-δώθε,σε καλούσαν να τους επισκεφθείς.....το κουδούνι άρχισε να λειτουργεί και οι νέοι ιδιοκτήτες δεχόταν τους παλιούς με καλή διάθεση.....γίναμε ο παππούς και η γιαγιά για την μικρούλα.....και για τους γονείς δυο καλοί σύμβουλοι και εξομολόγοι......μετά από αρχική δικαιολογημένη δυσπιστία......οι γονείς μας μιλούσαν για τις δυσκολίες τους,τα όνειρά τους,τις επιθυμίες τους,μας μιλούσαν για το δύσκολο παρελθόν τους,για το ικανοποιητικό παρόν τους και το γεμάτο όνειρα και φιλοδοξίες μέλλον τους......θα έμεναν στο σπίτι για τουλάχιστον μία δεκαετία με χαμηλό ενοίκιο,με αυλή που διαμόρφωσαν σε κήπο και παιδική χαρά,με καλή διάθεση που εκφράστηκε στην απόφασή τους να αποκτήσουν δεύτερο παιδί και με τακτικούς πλέον επισκέπτες,τον παππού και τη γιαγιά για τη μικρή κορούλα τους......μου άρεσε πολύ αυτός ο ρόλος, επισκέπτης σ΄ένα καθαρό,πάντα ανοιχτό σπίτι.....και με μια εγγονούλα που μιλούσε ασταμάτητα και έδειχνε τον καλλίτερο εαυτό της....μου τραγουδούσε,μου ζωγράφιζε,μου χάριζε λουλούδια και φιλιά......κάποτε η μαμά της έκανε ένα τρομερό λάθος.....είπε στη μικρή ότι το σπίτι τους ανήκε στον υποτιθέμενο [...]



"Μια αληθινή ιστορία " Μέρος Α΄

2010-05-16T09:33:36.991-07:00

Αγαπημένη μου Αναΐδα, ήθελα να σου υπενθυμίσω ότι είχα γράψει παλιότερα μια αληθινή ιστορία με ηρωίδα ένα μικρό κοριτσάκι που είχαμε αμοιβαία αισθήματα αγάπης,την οποία σου είχα στείλει για ανάρτηση,αλλά ως εκ θαύματος χάθηκε.....είναι ένα από τα θαύματα της μαθήτριάς σου......εύχομαι να μη χαθεί αυτή,την οποία γράφω με παραλλαγή,διότι δεν έχω κρατήσει αντίγραφο....ως συνήθως......η Μινωίτισσα από μικρό παιδί είχε μια μεγάλη αγάπη και ένα όνειρο.......η αγάπη της ήταν η θάλασσα που είχε τη τύχη να την απολαμβάνει από μικρό παιδί....οι γονείς της την πήγαιναν βόλτα στο λιμάνι,της μιλούσαν για τα πλοία και για τον κόσμο που υπάρχει πέρα από τη θάλασσα μακρυά και οι άνθρωποι που ταξιδεύουν έχουν πάντα όνειρα και οράματα.....πολύ συγκινητικά μου μιλούσε ιδιαίτερα ο πατέρας μου που η Κρήτη ήταν η δεύτερη πατρίδα του.....η αγάπη μου για τη θάλασσα ήταν τόση ,,φαίνεται ,ή η αγάπη των γονιών μου προς εμένα τόσο μεγάλη που δεν έτρωγα ποτέ το φαί μου και για να το φάω,με πήγαιναν βόλτα στη θάλασσα που άνοιγε η όρεξη μου για φαγητό και τα πνευμόνια μου με θαλασσινό αέρα.....το όνειρό μου ήταν να αποκτήσω ένα μικρό σπιτάκι με θέα τη θάλασσα.........σαν μεγάλωσα πολύ,το όνειρό μου πραγματοποιήθηκε..........είναι νόμος της φύσης,ότι τελικά επιθυμείς πολύ,το αποκτάς και το απολαμβάνεις.............'έζησα για πολλά χρόνια σαν βασίλισσα στο μικρό μου παλατάκι με θέα την θάλασσα σ΄όλο το μεγαλείο της και σ΄όλες τις μορφές της,άλλοτε ήρεμη,γαλήνια ,παιχνιδιάρα κι άλλοτε άγρια,φουρτουνιασμένη,άσπρη από το κακό της,γκρίζα,απόμακρη,και κάποτε-κάποτε μαυρισμένη......


Βέβαια δεν την χόρτασα ποτέ κι ούτε ακόμη δεν την έχω χορτάσει......μέχρι που κάποτε το μικρό παλατάκι έκλεισε ερμητικά και οι ανάγκες και οι υποχρεώσεις μου με κρατούσαν πολύ μακρυά του.....η γειτονιά συνήθισε την απουσία μου και τα κλειδαμπαρωμένα παράθυρα και το ονόμασε ,'το κλειστό σπίτι' και το ίδιο έλεγαν και οι φίλοι και γνωστοί που είχαν περάσει κάποιες μέρες ξεγνοιασιάς εκεί.Αυτή η κουβέντα με πονούσε πολύ....ειλικρινά με ράγιζε.......



Το Νησί

2010-04-08T14:01:10.588-07:00

Σκηνικά από την ταινία που βασίζεται στο βιβλίο "Το νησί" της Βικτώρια Χίσλοπ. Η συγγραφέας του έργου το Νησί που αναφέρεται βέβαια στην Σπιναλόγκα,τον τόπο του μαρτυρίου,λέγεται VICTORIA HISLOP και ζεί μόνιμα στην Ελούντα.Τα σκηνικά είναι σε δρόμο του  Πάνω χωριού Ελούντας  και αναπαριστάνουν δρόμο της Σπιναλόγκας,η οποία τώρα λόγω έναρξης τουρισμού έχει επισκέπτες,ενώ στο πάνω χωριό υπάρχει ηρεμία....Το εκκλησάκι είναι ο Αγιος Παντελεήμων,τα ξύλινα ήταν μπακάλικα και γενικά μαγαζιά των λεπρών,το σπίτι μου καλύφθηκε για τις ανάγκες του έργου και η πόρτα καθώς και άλλα είναι αυθεντικά.........Η Αλέξις λαχταρά να μάθει για το παρελθόν της μητέρας της, Σοφίας, που εκείνη τόσα χρόνια έκρυβε. Ξέρει μόνο ότι η μητέρα της μεγάλωσε σ’ να μικρό χωριό της Κρήτης προτού φύγει οριστικά για το Λονδίνο. Όταν αποφασίζει να επισκεφθεί την Κρήτη, η Σοφία της δίνει ένα γράμμα για μια παλιά της φίλη και της υπόσχεται πως απ αυτήν θα μάθει την αλήθεια. Έκπληκτη, η Αλέξις, ανακαλύπτει πως η ζωή της οικογένειάς της συνδέεται άμεσα με το μικρό και εγκαταλειμμένο νησί της Σπιναλόγκας στην πρώην αποικία των λεπρών. Μαθαίνει την ιστορία της γιαγιάς της και της μητέρας της, όπως και τη διάλυση της οικογένειάς της.... Ο πόλεμος, η αγάπη, η τραγωδία και η δύναμη ψυχής συνθέτουν τον κεντρικό ιστό του βιβλίου και πάνω σ΄ αυτόν κινείται όλη η μυθιστορηματική αφήγηση της Βικτόριας Χίσλοπ που - χωρίς να έχει καμία σχέση με την Ελλάδα- καταπιάστηκε με το νησί της Σπιναλόγκας στην Κρήτη και μάλιστα την πολύ ενδιαφέρουσα περίοδο κατά την οποία ήταν ακόμη «ζωντανή» η κοινωνία των λεπρών. Η ιστορία αυτού του μικρού νησιού της κέντρισε τόσο την προσοχή που ασχολήθηκε εκτενώς με αυτό και με το θέμα της λέπρας και μάλιστα δόμησε ένα ολόκληρο μυθιστόρημα πάνω σ΄ αυτή τη βάση. Και μάλλον καλά έκανε αφού της απονεμήθηκε το βρετανικό βραβείο του Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα για το 2007, το βιβλίο κυριάρχησε για 24 βδομάδες στο Βρετανικό τοπ 10 και οι πωλήσεις του ξεπέρασαν ήδη τα 850.000 αντίτυπα, ενώ τα δικαιώματά του που[...]



Το τελευταίο ταξίδι

2010-02-13T11:19:45.006-08:00


Αρματώστε την μπρατσέρα'Δεν ακούτε,΄το λαγκεμένο των σειρήνων τραγούδι   με κρένει. Ανάλαφρο στα φτερά των αγέρηδων ταξιδεύει. Μη μου μιλάτε,μη.Το τραγούδι των σειρήνων μονάχα θέλω ν΄ακούω να με τρελαίνει.Δεν ξέρω για πού με καλεί,μα ωστόσο ψυχώνει κι είναι,θαρρώ,η ύστατη πρόκληση,που με βία προλαβαίνω.    Αρματώστε την μπρατσέρα,σας λέω. Γυαλίστε τους μπρούντζους να λάμψουν και υψώστε κάτασπρα πανιά και την τρέλα παντιέρα  στο μεσαίο κατάρτι,να τη δέρνει η αρμύρα κι ο πελαγίσιος αγέρας κι η Παναγιά στην πλώρη μου ας αγρυπνάει
κατάμονη και ασυντρόφιαστη απ΄΄αλλη έγνοια εξόν απ΄τη δική μου.
Αλλο ταξίδι δε μου απομένει να κάνω.Λοιπόν,Αρματώστε την μπρατσέρα,σας λέω' Το δίχως άλλο σαλπάρω με το πρώτο φως της ημέρας.Κανένα εφόδιο δε θα πάρω μήτε πυξίδα κι όπου με βγάλει ο θυμός του πελάγου. Θέλω η δίψα για το άγνωρο να πυρπολεί την ψυχή μου.Κι εκείνο το τραγούδι το ασίγαστο,το λάγνο των σειρήνων να με τρελαίνει.  

Ηρακλής Βουλγαράκης <Από ανέκδοτη ποιητική συλλογή\





Κάτι πάντα μένει..

2010-01-18T13:31:01.590-08:00

 
Χειμωνιάτικο,μουντό ,απόγευμα Σαββάτου ,κάθομαι μπροστά από τα θολά τζάμια του παραθυριού μου στο ισόγειο και κοιτώ απέναντι......ευτυχώς βλέπω ακόμη ουρανό  και μια μοναχική γέρικη ρογδιά που έχει κλαδιά ασύμμετρα και κάποια ξερά ρόγδια που μένουν εκεί πεισματικά παρά τη βροχή,το κρύο και τον αέρα που τα πολεμούν.....Κάποτε το ισόγειο ήταν μια τεράστια λουλουδιασμένη αυλή με χίλια χρώματα και αρώματα από τα λουλούδια και τα άνθη των οπωροφόρων δένδρων......αγιόκλημα,γιασεμί,βασσίλισσες,βιγκόνιες,τριανταφυλλιές,γαρυφαλιές,καντιφέδες,βασιλικούς,ωραίο φύλλο,ρογδιές,μπουρνελιές,μουσμουλιές και μια κληματαριά που ήταν η πέργκολα της αυλής..........κι απέναντι ήταν  ένα μεγάλο περιβόλι που είχε για περίφραξη πλήθος αναρριχώμενων φυτών που ευωδίαζαν.........και κάπου στη γωνία ένα πηγάδι απ΄όπου πέρναμε όλη η γειτονιά νερό,όταν η βρύση της αυλής είχε στερέψει,κάτι που συνέβαινε συχνά....πέρασαν τα χρόνια και το περιβόλι έγινε ένα ορθογώνιο,γωνιακό οικόπεδο,πανάκριβο κι απρόσιτο.........Κάποτε αγοράστηκε και άρχισε να κτίζεται.......τότε ήμουνα αρκετά μεγάλη,είχα αποκτήσει παιδιά και όταν άνοιξαν τεράστιους λάκκους για τα θεμέλια,κυριάρχησε στη γειτονιά ο  ο φόβος και ο τρόμος για την ακεραιότητα των μικρών παιδιών μας.....το χτίσιμο προχωρούσε και όταν τα παιδιά μου πήγαιναν στο Δημοτικό ήταν μια ημιτελής οικοδομή....εκεί παίζανε πόλεμο,κρυφτό,κυνηγητό,κλέφτες κι αστυνόμους,ποδόσφαιρο,μπάσκετ κλπ.....ο χώρος είχε μετατραπεί σε παιχνιδότοπο και σημείο αναφοράς για τους φίλους που στην έκθεση τους,στο σκέπτομαι και γράφω,έγραψαν με πολλή λατρεία πόσο ωραία έπαιζαν στη μισοτελειωμένη οικοδομή που ευχόταν να αργήσει να τελειώσει.......αλλά δυστυχώς, έγραψαν η οικοδομή τελείωνε και γινόταν πολύ ωραία σπίτια.....τώρα έχει μείνει μόνο η ρογδιά.......με λιγοστά ξερόρογδια...που κάποτε ήταν κόκκινα,ζουμερά,ζηλευτά. με αμέτρητα σποράκια,τόσα όσα και τα χρόνια της γειτονιάς .....τόσα όσα και τα χρόνια τα δικά μου,μόνο η μαζί με τα χρόνια των γονιών και των γειτόνων που έστησαν τη γειτονιά,τόσα σποράκια όσο και οι μνήμες αυτής της γειτονιάς που μετράει τρεις γενιές και οδεύει προς την τέταρτη......ευτυχώς που έχει μείνει ακόμη η ρογδιά που έχει εκτός από ξερόρογδια και αμέτρητα κλαδιά για να ξαποσταίνουν που και που κάποια περαστικά σπουργίτια........'



Λουλούδια της ψυχής

2010-01-11T12:47:24.396-08:00

Bạn Có Biết(object) (embed)
View more presentations or Upload your own.



Ευχές

2010-01-04T03:28:50.354-08:00


Καλή Χρονιά σ όλους..!



Δίδυμοι

2009-12-07T12:02:05.012-08:00

 Η καλή μου φίλη Αναίδα και υπομονετική δασκάλα μου στον μαγικό κόσμο του υπολογιστή μου πρότεινε να κάνω μία ανάρτηση με θέμα την τυχαία γνωριμία μας και τη φιλία που διατηρείται ακόμη και μέχρι σήμερα.Συμφώνησα μαζί της διότι θέλω να δώσουμε ένα μήνυμα.Πολλές φορές γνωρίζουμε ανθρώπους σε διάφορες περιπτώσεις,όπως σε εκδρομές,συλλόγους,σεμινάρια κλπ. τους οποίους ξεχνάμε αμέσως μόλις λήξει ο σκοπός της συνάντησης μας και της κοινής εμπειρίας που ζήσαμε  για λίγες μέρες,ειδικά αν τα άτομα αυτά ζουν σε διαφορετικές πόλεις απ΄' μας.Μου έχει συμβεί πολλές φορές να γνωρίσω ανθρώπους σε σεμινάρια ,σε εκδρομές κλπ.με τους οποίους άλλοτε διατήρησα μία χλιαρή επικοινωνία που μοιραία με το πέρασμα του χρόνου,έσβησε και άλλοτε μία τέλεια αδιαφορία παρά τις αμοιβαίες υποσχέσεις για συνέχεια της γνωριμίας.Αυτός είναι ο κανόνας πιστεύω στις ανθρώπινες σχέσεις.Δείχνουμε φιλικοί,διαχυτικοί,ευχάριστοι όσο είμαστε μαζί για κάποιο σκοπό και μετά γινόμαστε απόμακροι,κλεισμένοι στον μικρόκοσμό μας και στις ανασφάλειες μας.Στην περίπτωση της Αναίδος και της Μινωίτισσας  υπήρξε η διαφορά.Μία αίτηση για συμμετοχή σε συνέδριο σχετικό με το επάγγελμά μας και η έγκρισή της από την Δ/νση  των Υπηρεσιών΄μας ήταν η αρχή.Απρίλιος 2004.Μία δύσκολη περίοδος για μένα,με μία μάννα ημικατάκοιτη και δύο παιδιά,φοιτητές στην Αθήνα ,που λαχταρούσαν την παρουσία της μάνας τους για να  τους απαλλάξει έστω και για λίγο από τις καθημερινές τους ασχολίες με το μαγείρεμα και όχι μόνο.Αυτό ήταν ισχυρό κίνητρο για να καλύψω τις ενοχές μου ως προς την μητέρα μου. Άλλα κίνητρα ήταν ,χωρίς βεβαίως να θεωρηθώ γραφική,η ανάγκη μου για ανανέωση των γνώσεων μου,καθώς και η πεποίθηση ότι είχα κάθε δικαίωμα να προσφέρω στον εαυτό μου λίγες μέρες απόδρασης από την δύσκολη καθημερινότητα μου.Βρέθηκα  να προχωρώ στην αίθουσα του συνεδρίου λίγα λεπτά πριν την ώρα έναρξης του,από ανατολικά προς δυτικά.....στην αντίθετη κατεύθυνση ερχ[...]



Γειτονιές που αγάπησα

2009-11-15T10:06:27.048-08:00

Εν αναμονή της νέας μου μετ΄εμποδίων απόδρασης  στην πρωτεύουσα, έρχονται  στην μνήμη μου οι συχνές ,ολιγοήμερες αποδράσεις  που όφειλα να κάνω  και που με γέμιζαν ικανοποίηση και  χαρά. Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη γι' αυτό που έζησα.....είχα ελευθερία, χρόνο, καλή διάθεση και καθώς αισθανόμουνα ότι η απόδραση αυτή είχε περιορισμένη χρονική διάρκεια, αξιοποιούσα την κάθε στιγμή ώστε να νοιώθω ότι  έχω πλούσιες και άφθονες εμπειρίες..........Η  ολιγόλεπτη  καθημερινή μου βόλτα στην περιοχή Μέτς που έζησα δύο χρόνια περίπου ,μου έγινε πλέον καθημερινή συνήθεια......η απόλυτη θέα που απλωνόταν μπροστά μου με την Ακρόπολη και τον Λυκαβητό, αναγκαία συνήθεια.......το τοπίο κάθε φορά μου φαινόταν και πιο συναρπαστικό, ήταν όμως πάντα διαφορετικό, ανάλογα με την ώρα και βέβαια τον καιρό........Θυμάμαι κάποια δροσερά φθινοπωρινά πρωινά να με μαγεύει η θέα του Παρθενώνα, καθώς ήταν λουσμένος με το αττικό καθαρό ηλιακό φως κάτω από  το γαλάζιο του ουρανού ,το ίδιο και ο Λυκαβητός.......η εικόνα ήταν θεϊκή και άθελα μου αισθανόμουνα την ανάγκη να προσφέρω ύμνους στο Θεό  αρχικά για να θυμηθώ και τις ανάγκες μου μετά και να ζητήσω την παρέμβαση Του καθώς και  του μεγαλομάρτυρα Γεωργίου............ με αίσθημα αυτάρκειας  επέστρεφα .......για να επανέλθω μετά από κάποιες ώρες.......αυτή η πρωινή μου βόλτα αντικαθιστούσε την καθημερινή συνήθεια μου στο σπίτι μου στην επαρχία, να ανοίγω τα παραθυρά μου, μόλις ξυπνούσα και να κοιτώ τον ουρανό...στην επιστροφή είχα πάντα θέα τον Υμηττό......ψηλός, γκρίζος, άχαρος με προσγείωνε στην πραγματικότητα και στην καθημερινότητα.......άσε πού ήταν και συννεφιασμένος πολλές φορές με κάτι γκριζόμαυρα σύννεφα που με φόβιζαν......μέχρι να διαλυθούν........Απέφευγα να βλέπω μπροστά μου τον Υμηττό και το τέλος του δρόμου και κοιτούσα δεξιά και αριστερά.......όλο και κάτι ανακάλυπτα.......από καιρό είχα δει  ένα διαφορετικό μαγαζί  με είδη δώρων και παιχνιδιών θάλεγα,[...]



Ο δικός μας Αη Μηνάς

2009-11-11T02:24:17.562-08:00

Aναδημοσίευση από την εφημερίδα Πατρίς του Ηρακλείου Κρήτηςγράφει ο Δημήτρης Σάββας.                    Κατά το έτος 1826,την εποχήν εκείνην του τρόμου και των σφαγών,καθ΄ην κατά πολλούς  τρόπους  επεβουλεύετο η ζωή των Χριστιανών, οι Τούρκοι ενόμισαν ότι η καταλληλοτέρα περίστασις,ίνα κορέσωσι την φανατικήν αυτών μανία κατά των Χριστιανών,ήτο η ημέρα Πάσχα,18η Απριλίου,ότε θα εύρισκον αυτούς συνηγμένους εν τω ιερώ ναώ της Μητροπόλεως,τιμωμένω επ΄ονόματι του Μεγαλομάρτυρος Μηνά,και θα τους κατελάμβανον απαρασκεύους και ανικάνους να υπερασπίσωσιν εαυτούς.Ινα δε αποπλανήσωσι την προσοχήν της εγχωρίου Διοικήσεως έβαλον πυρ εις διάφορα μέρη της πόλεως και προκάλεσαν πυρκαιάν εις συνοικίας μεμακρυσμένας της Μητροπόλεως.Και ήδη,αρξαμένης της ιεράς Λειτουργίας,ανεγιγνώσκετο το Ευαγγέλιον,ότε τα μανιώδη στίφη είχον περικυκλώσει τον Ιερόν Ναόν και ήσαν έτοιμα να ορμήσουν και αρχίσουν το αποτρόπαιον της σφαγής έργον.Αλλ' αίφνης  τις γέρων εμφανίζεται μεταξύ αυτών έφιππος περιτρέχων τον ναόν και μετά γυμνού του ξίφους αποδιώκων αυτούς.Ευθύς δε οι βάρβαροι περιδεείς ετράπησαν εις φυγήν,καταληφθέντες υπό φόβου ακατανοήτου και ούτως εματαιώθη το καταχθόνιον αυτών σχέδιον δια της προστασίας του Μεγαλομάρτυρος Μηνά,όστις ενεφανίσθη υπό το πρόσωπον του πολιού γέροντος.Αυτά αναφέρει ο αείμνηστος Ν. Ζευγαδάκης,του οποίου η θεολογική κατάρτιση αλλά και πνευματική συνεισφορά είναι μοναδική.θέλει να τονίσει την πατρική αγάπη,την προσφορά,την έννοια του Πολιούχου και προστάτη της πόλης μας,του πατέρα των Καστρινών,του Μεγαλομάρτυρα Αγίου Μηνά.... Ο θεμέλιος λίθος του μητροπολιτικού ναού μπαίνει το 1862 και τα εγκαίνια έγιναν το 1895.Δύσκολες εποχές,σκληρά χρόνια,περίοδοι με επαναστάσεις,σφαγές,ανέχεια και κακουχίες.Μεγάλος ήταν ο ενθουσιασμός των κατοίκων του μεγάλου Κάστρου και οι τελετές δεν  εξαντλήθηκαν σε μία μέρα.Επί[...]



Όαση στο κέντρο της Αθήνας

2009-11-02T04:20:30.508-08:00

Καλώς ήρθε και ο Νοέμβρης.....ετοιμάζομαι και πάλι για μια νέα απόδραση,σ΄΄αγνωστη γειτονιά ξανά,αλλά στην ίδια πόλη,την λατρεμένη μου Αθήνα. Σαν τη διαφήμιση με τις καφετέριες Δελιολάνη κατάντησα,αν αρχίσω να απαριθμώ τις γειτονιές που πάντα σαν επισκέπτης γνώριζα και για δύο χρόνια περίπου τριγυρνούσα....εδώ και μία δεκαετία περίπου.....Σε κάθε αλλαγή γειτονιάς μεταφέρω την επιθυμία μου να τη γνωρίσω,περπατώντας και καταγράφοντας ότι μπορώ να καταγράψω.Μια καλή νεράιδα μου υποδεικνύει με το μαγικό ραβδί της ότι ομορφότερο μπορώ να γνωρίσω και έτσι με καλή διάθεση ξεκινώ πάντα τις περιπλανήσεις μου.Ηταν Νοέμβρης του 2005 που γνώρισα την περιοχή Μέτσ και ιδιαίτερα το δρόμο Μάρκου Μουσούρου,τον δρόμο που λάτρεψα και θα προσπαθήσω να περιγράψω με τα μάτια της ψυχής μου.....15 λεπτά χρειαζόμουν μόνο για να τον διασχίσω.....είναι μικρός,ήσυχος,μαγευτικός δρόμος ,κάθετος σε δύο πολυσύχναστους λεωφόρους,τη λεωφόρο Αρδηττού λίγο πριν το Καλλιμάρμαρο και τη λεωφόρο Υμηττού στο ύψος του Α΄Νεκροταφείου.Την ύπαρξη του νεκροταφείου την πρόδιδαν τα λιγοστά λουλουδάδικα απέναντι,στο τέλος του δρόμου,τα οποία δημιουργούσαν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα στη τσιμεντένια πόλη....ποικιλίες κι ποσότητες ανθισμένων και μη φυτών μέσα στο φθινόπωρο που σε προκαλούσαν να τα αποκτήσεις για να ομορφύνουν το άχαρο σου μπαλκόνι ή να τα προσφέρεις δώρο σε φίλο.....και να ξεχάσεις τον απόλυτο προορισμό τους......λίγο χαμηλότερα και κατηφορικά όπως συνήθως τον διέσχιζα,περνούσα μπροστά από πανύψηλα δένδρα που κοσμούσαν τα φθαρμένα,στενά πεζοδρόμια μπροστά από αυλές και κήπους σπιτιών,ερμητικά κλειστών,παλαιών νεοκλασσικών ή μη κτιρίων σκορπισμένα ανάμεσα σε νέες πολυκατοικίες ή χαμηλές φτωχικές μονοκατοικίες......περπατούσα και θαύμαζα,περπατούσα και ανακάλυπτα το συνδυασμό του παλιού με του νέου,του παρελθόντος και του παρόντος....ανακάλυπτα έναν δρόμο χωρίς διαβάτες να σε προσπερνούν βια[...]