Subscribe: Caesar
http://caesar-vox.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade A rated
Language: Greek
Tags:
είναι  και να  και  κι  με  μου  να  που  σε  σου  στο  τα  της  το  του 
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Caesar

Caesar



Τό φταίξιμο, αγαπητέ μου Βρούτε, δεν είναι στ' άστρα, αλλά στον εαυτό μας, σε αυτόν είμαστε υποταγμένοι.



Updated: 2018-01-17T23:39:05.563+02:00

 



εν λευκω

2018-01-09T21:46:08.430+02:00


Περιμένει.
Για λιγο ακόμη ίσως.
Κοιτάζοντας στον ορίζοντα του λευκού δρόμου. 
Αναλογίζεται και προσμένει. Αν θα εμφανιστεί. Όπως το χιονι, με την θολή ανταύγεια του ήλιου στο βάθος του ορίζοντα. 
Η απατηλή ζέστη με το αισθητό κρύο του χιονιά. 
Η αναμονή που ζεσταίνει τη μέρα ενώ το χιόνι συνεχίζει να πέφτει. 
Με τα χέρια στις τσέπες και το βλέμμα να προσπαθεί να διακρίνει όσο πιο μακρυά μπορεί.

 Tombe la neige Tu ne viendras pas ce soir....



επόμενος σταθμός...

2017-12-24T22:32:30.050+02:00


Επόμενος σταθμός, Μοναστηράκι. Ο συρμός μειώνει ταχύτητα και πλησιάζω κοντά στην πόρτα περιμένοντας να σταματήσει. Οι πόρτες ανοίγουν οι επιβάτες βγαίνουν. Ανεβαίνω τις σκάλες για την έξοδο στην πλατεία. Βράδυ και το κρύο διαπεραστικό. Φωτάκια χριστουγεννιάτικα και αρκετή κίνηση στους γύρω δρόμους. Παίρνω το στενό δρομάκι με τα χαρακτηριστικά μαγαζιά της περιοχής κι ανηφορίζω προς την πλατεία μητροπόλεως. Στην Ευαγγελιστρίας τα καφέ είναι γεμάτα με τις υπαίθριες θερμάστρες να προσπαθούν να ζεστάνουν την ατμόσφαιρα και τους θαμώνες. Φθάνω στην Ερμού και χάνομαι στο πλήθος. Πλησιάζοντας στο σύνταγμα, ξεπροβάλει το φωτισμένο λευκό δένδρο. Επόμενος σταθμός 2018...




νυχτες του δεκεμβρη

2017-12-09T20:54:45.292+02:00



Δεκέμβρης και βράδυ. Κρύο και αιθαλομίχλη. Ρομαντική εικόνα στις λάμπες των δρόμων. Περπατώ κι ακούω συντονισμένος στο ραδιόφωνο. Προσπερνάω τα χριστουγεννιάτικα ρυθμικά φωτάκια που αντανακλούν τα χρώματα στο δρόμο και στα παγωμένα παρμπριζ των αυτοκινήτων. Η πόλη προετοιμάζεται για τις εορταστικές της ημέρες, για να υποδεχθεί εκείνους που λείπουν τις υπόλοιπες μέρες, για να φορέσει τα καλά της. Η εκπομπή συνεχίζεται κι εγώ περπατώ στη χειμωνιάτικη ατμόσφαιρα, διασχίζοντας τους νυχτερινούς παγωμένους δρόμους της πόλης. 



ταξιδευοντας...

2017-11-26T21:39:07.687+02:00

Ταξιδεύω. Μια Κυριακή απόγευμα. Δεν οδηγώ κι έτσι απολαμβάνω τη διαδρομή. Με το λεωφορείο της γραμμής, καθισμένος σε μια θέση δίπλα στο παράθυρο. Λήξη ενος σαββατοκυριακου  κι επιστροφή. Κοιτάζω έξω κι "ένας γέρος ήλιος μας κλείνει που και που το μάτι" όπως το αποτύπωσε κι ο Καββαδίας στα ναυτικά ταξίδια του. Ένας διαρκές ταξίδι κι η ζωή μας, ώρα μικρού απολογισμού καθ' οδόν, αν και ταξιδεύοντας ξεχνάς κάπως τα όποια προβλήματα της καθημερινότητας. Το απογευματινό φως του ήλιου εναλλάσσεται με λίγα σύννεφα που μοιάζει να ταξιδεύουν κι εκείνα μαζί μου. Μικρά χωριά εμφανίζονται για λίγο και χάνονται πάλι, το γεωγραφικό τοπίο αλλάζει γρήγορα όταν ταξιδεύεις. Η μέρα θα τελειώσει σε λίγο, το χρώμα τ' ουρανού αλλάζει ακολουθώντας την απαρέγκλιτη αιώνια πορεία του. Αγαπημένα πρόσωπα αφήνεις πίσω ακολουθώντας κι εκείνα τη δική τους διαδρομή. Άλλωστε τα ταξίδια ενώνουν και χωρίζουν τους ανθρώπους. Το φως της μερας που απομένει ακόμη, φωτίζει αρκετά το σημειωματάριο μου, κι οι λέξεις βρίσκουν κι αυτές το δρόμο τους. ¨ολα είναι δρόμος", άλλοτε ανοικτός κι εύκολος, άλλοτε ανηφορικός και δύσκολος. Αρκεί να προχωράμε, έτσι δεν είναι; Τα σύννεφα συνεχίζουν το παιχνίδι τους με το φως του ήλιου. Ο μονότονος και ρυθμικός θόρυβος της μηχανής του αυτοκινήτου μας συνοδεύει ακούραστα. Προσπερνάμε, μας προσπερνάνε, ευθείες, στροφές, διόδια κι ο ήλιος χαμηλώνει πολύ, γίνεται συνεπιβάτης μου, σχεδόν αγγίζει την άσφαλτο μπροστά μας...
Κι εσύ ταξιδεύεις στις δικές σου σκέψεις, εκεί που σε άφησα, καθισμένη στην καρέκλα του γραφείου σου... 
Κοιτάζω πάλι τον ήλιο που απλώνει το φως του στο δρόμο, στα βουνά, στη θάλασσα, ταξιδεύει μαζί μας. Η μέρα αντιστέκεται ακόμη, το ταξίδι μας συνεχίζεται, τα σύννεφα ταξιδεύουν κι εκείνα όπως και οι σκέψεις μας που κάπου συναντιούνται, αθόρυβα και διακριτικά, μέρα και νύχτα σιωπηλά, χωρίς διόδια πουθενά....



a nice cup of tea

2017-11-04T22:00:18.535+02:00

Κάθε απόγευμα, όταν έβγαινε από το δωμάτιο της, έβρισκε να την περιμένει ένα ζεστό φλυτζάνι τσάι. Δεν είχε παρά να προσθέσει ίσως μερικές στάλες λεμονιού και να το απολαύσει μαζί με κάποια άλλη ασχολία της.
Ποτέ δεν αναρρωτιόταν ποιός το ετοίμαζε. Απλώς το αποδεχόταν και κρατώντας το στα δυό της χέρια το έφερνε απαλά στα χείλη της.
Έτσι, σιγά σιγά αποφάσισε να δέχεται ή να διαχειρίζεται και οτιδήποτε άλλο μπορεί να της προσέφερε η ίδια η ζωή, χωρίς να κάθεται να σκέφτεται περισσότερες λεπτομέρειες.
Δεν είχε λοιπόν παρά να προσθέσει κάτι επι πλέον η ίδια, ή ακόμα να αφαιρέσει και να βρει καλύτερη ισορροπία και αρμονία στην καθημερινή επαναλαμβανόμενη ή ακόμη απρόβλεπτη εξέλιξη των πραγμάτων.
Τα πράγματα έλεγε, σου δείχνουν το δρόμο και αυτό πίστευε ότι ήταν η φυσική τάξη των πραγμάτων




summer is over

2017-10-23T20:51:49.941+03:00



Έχω το χρόνο με το μέρος μου. Κάθομαι στη μεγάλη αίθουσα ενός ανακαινισμένου καφέ, σ' ένα τραπέζι δίπλα στη τζαμαρία και βλέπω τους ανθρώπους να περνάνε βιαστικοί. Τα εξωτερικά τραπεζάκια στο φαρδύ πεζοδρόμιο είναι πλεον άδεια. Το καλοκαίρι τελείωσε, όπως όλα τελειώνουν όταν κλείνει ο κύκλος τους.
Κι όταν έχεις αρκετό χρόνο στη διάθεσή σου, το προσέχεις, το παρατηρείς περισσότερο, ίσως το απολαμβάνεις κιόλας καλύτερα, εναρμονιζόμενος με τη φυσική ροή.
Μόνο, που το καλοκαίρι σε πήρε μαζί του...
"The night runs away with the day... / The world goes around without even a sound / And it looks like the summer is over... / The rains tumble down in the sky... / The days drift on by too soon .. / And it looks like the summer is over...."        summer is over  



ησυχα βραδυα

2017-10-19T20:18:00.373+03:00


Νύχτωσε χωρίς να το καταλάβω, το συνειδητοποίησα ανοίγοντας τη συρόμενη πορτα και βγαίνοντας στο μπαλκόνι αντίκρισα το φως και το σκοτάδι. Ο καιρός κρατάει ακόμη τη φιλική του διάθεση και το νυχτερινό αεράκι έρχεται ευχάριστα πάνω στο πρόσωπο μου. Σε λίγο θα βρίσκομαι κι εγώ κάπου εκεί ανάμεσα στους φωτισμένους δρόμους.

"τα ήσυχα βράδυα
 η Αθήνα θ΄ανάβει
 σαν μεγάλο καράβι
 που θάσαι μέσα κι εσύ

[Μ. Κριεζή]




Pas Son Genre

2017-10-14T21:44:33.356+03:00


Ο Clement είναι νέος, καθηγητής φιλοσοφίας από το Παρίσι, και βλέπει κάπως κυνικά τις ερωτικές σχέσεις, χωρίς δεσμεύσεις κλπ. Αναγκάζεται για ένα χρόνο να διδάξει σε μια μικρή πόλη μακριά από το πολύβουο Παρίσι και τα φώτα του. Δεν ξέρει πώς να περάσει τον χρόνο του εκεί, ώσπου θα γνωρίσει την Jennifer μια όμορφη κομμώτρια. Κι ενώ η ζωή του Clement ήταν επηρεασμένη από τον Kant και τον Proust, της Jennifer ήταν με τα λαϊκά μυθιστορήματα και περιοδικά ή με τα βραδυνά καραόκε με τις φίλες της.
Δυο διαφορετικοί άνθρωποι, δυο διαφορετικοί κόσμοι με τη δική τους ο καθένας, οπτική στα περισσότερα πράγματα και ιδιαίτερα στις ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, έρχονται κατά τύχη κοντά ο ένας στον άλλον.
Η ερωτική έλξη που αναπτύσσεται θα δημιουργήσει σιγα σιγά και στους δύο μια περίεργη ισορροπία αλλά και επιρροή στις σκέψεις και τη συμπεριφορά του καθενός από τον άλλον, ταυτόχρονα όμως και μια απώθηση άλλα όχι ...αμοιβαία.
Η ιστορία που διαδραματίζεται παραμένει ενδιαφέρουσα σε όλη της τη διαδρομή. Θα συγκλίνουν τελικά οι δρόμοι τους; ή ο καθένας θα πάρει κάτι από τον άλλον ως προς τη θεώρηση της ζωής και θα έρθουν τα πάνω κάτω στην προσωπική τους ζωή;
Όπως και να το δει κανείς είναι ένα καλό μάθημα μικρής καθημερινής ρεαλιστικής φιλοσοφίας, γιατί η καθημερινότητα είναι εκείνη που θέλοντας και μή μας απασχολεί.




φθινοπωρινα μονοπατια

2017-10-01T16:01:10.309+03:00




Η βροχή έδιωξε γλυστρώντας τον Σεπτέμβρη και τα σύννεφα υποδέχθηκαν τον Οκτώβρη. 
Οι διαδρομές μας πλεον ακολουθούν τα φθινοπωρινά σταυροδρόμια με τα πεσμένα φύλλα.
Τα παράθυρα κλείνουν, τα φώτα ανάβουν νωρίτερα κι εμείς συνεχίζουμε τις πορείες μας στις όλο και μεγαλύτερες νύχτες, αναζητώντας τα μυστήρια της ύπαρξης μας...





εποχικα

2017-09-16T22:26:16.227+03:00



Ο Σεπτέμβρης έσερνε ήσυχα ακόμη τη ζέστη του καλοκαιριού. Τα βράδυα του έριχναν κι άλλο ποτό στα ποτήρια κι υπόσχονταν παράταση της χαλαρής συνέχειας στα όρια της εποχής. Ο χρόνος όμως καθοδηγεί όλα, κι έτσι αργά ή γρήγορα θα κλείσουν οι καλοκαιρινές παραστάσεις και παρατάσεις. Προς το παρόν όμως θα τον  χαλαρώσουμε, θα τον παγώσουμε, όπως ο πάγος στο ποτήρι.

"Qui dove il mare luccica / e tira forte il vento / su una vecchia terrazza davanti al golfo di Sorrento / un uomo abbraccia una ragazza / dopo che aveva pianto / poi si schiarisce la voce e ricomincia il canto..."



αποπλους

2017-09-03T13:09:06.746+03:00


Περπατώντας ακόμη στην άκρη της θάλασσας, περπατώντας στη γραμμή ενός αποχαιρετισμού, απομακρυνόμαστε.
Απομακρυνόμαστε, όπως ένας Αύγουστος τον Σεπτέμβρη, όπως ένα πλοίο τη στεριά,
"...mais la vie separe ceux que s'aiment / tout doucement, sans faire de bruit / et la mer efface sur le sable / les pas des amants desunis..." [Les feuilles mortes]
Tα σώματα χωρίζουν και η μνήμη απλώνεται στο παρελθόν όπως τα κύματα που αφήνει πίσω του το καράβι μέχρι να ξεθωριάσει στον ορίζοντα. Κι εσύ θα γράφεις ακόμη στο μικρό τραπέζι, δίπλα στην αποβάθρα πίνοντας τον απογευματινό σου καφέ μέχρι να δύσει ο ήλιος στη θάλασσα. Το ταξίδι του έγινε πλέον πιο σύντομο καθώς η μέρα μίκρυνε.
"...we said goodbye / with the smile on our face / now you're alone / you're sad on your own / the truth is we run out of time / now you're looking for me / or anyone like me..." [Koop island blues]




Αυγουστος...

2017-08-07T15:24:04.049+03:00

Πως ερχονται τα γεγονότα, ααν τα κύματα της θαλασσας σε μιαν ακτή το καλοκαιρι. Ερχονται και φεύγουν παλι όπως αργοσβήνει το κυμα στην αμμο.

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Οταν συμβιβάζεσαι με το εφήμερο και τη χιμαιρα η εναρμονιση ειναι πιο ευκολη υπόθεση με τους φυσικούς κυκλους της ζωης.

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει.

Ασε τα γεγονότα όπως έρχονται, βρες το ρυθμό και την ισορροπία στην κορυφή του κύματος κι απόλαυσε τη διαδρομή εκεί που σε πάέί

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Γιατί μόνο τότε δεν είναι μια συνηθισμένη διαδρομή...

[Οι αξέχαστοι στίχοι είναι του Ν. Παπάζογλου]




"τα αγριόχορτα" του Αλεν Ρενέ

2017-07-30T23:11:17.318+03:00



Είναι εκπληκτικό μερικές φορές το πώς διασταυρώνονται οι ζωές των ανθρώπων. Ο George, έχοντας άπλετο χρόνο πλέον μετά τη συνταξιοδότησή του, μένει με την όμορφη και συμπαθητική σύζυγό του, τα παιδιά του έχουν μεγαλώσει κι έχουν ανεξαρτητοποιηθεί. Κάποια μέρα, πηγαίνοντας να πάρει το αυτοκίνητό του από το πάρκιν, βρίσκει ένα πορτοφόλι που θα αλλάξει έντονα την κανονικότητα της ζωής του. Αναζητώντας την ιδιοκτήτριά του (Μarguerite) και βλέποντας τη φωτογραφία της σε μια άδεια πιλότου, περνούν διάφορες σκέψεις από το μυαλό του για τον τρόπο που θα επικοινωνήσει μαζί της.  Οι υποθέσεις που κάνει είναι ενδεικτικές της αναστάτωσης που του δημιουργείται εν όψει της προσπάθειας για μια τηλεφωνική επικοινωνία μαζί της όπως και οι πιθανοί διάλογοι που σκέφτεται να ακολουθήσει. Αποφασίζει να το παραδώσει στο αστυνομικό τμήμα και οι διάλογοι που ακολουθούν είναι υπέροχοι και η συνέχεια ακόμη περισσότερο όταν τελικά θα καταφέρει να επικοινωνήσουν τηλεφωνικά. Οι σκέψεις του και οι προβληματισμοί του οδηγούν στην αναζήτησή της με κάθε τρόπο σαν να επρόκειτο να συναντήσει το πεπρωμένο του, υπερβαίνοντας ακόμη και κάποια όρια. Η συνάντησή τους θα οδηγήσει σε μια σειρά αναπάντεχων γεγονότων, "όπως τα αγριόχορτα που φυτρώνουν όπου βρουν χώρο" αναφέρει σε μια συνέντευξή του, στον Νίκο Φενεκ Μικελίδη, ο Αλεν Ρενέ και απαντώντας στην ερώτηση: "Πιστεύετε στο τυχαίο; Ναι, οι σελίδες της ζωής μας γυρνάνε τυχαία. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι τις γυρνάμε εμείς. Αλλά δεν είναι έτσι. Διάβασα ένα ωραίο βιβλίο που μιλάει για έναν συγγραφέα που είχε γράψει ένα βιβλίο 500 σελίδων και, μια μέρα, ανεβαίνοντας τη σκάλα, γλιστράει και το χειρόγραφο του πέφτει και σκορπίζεται. Μόνο που δεν είχε βάλει σελίδες κι έτσι μετά αρχίζει να ανασυντάσσει το μυθιστόρημα χωρίς να ξέρει τις σελίδες. Αυτό πιστεύω ότι κάνω κι εγώ με τις ταινίες μου."

Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Christian Gailly, "L' incident"

George: Μ' αγαπάτε λοιπόν.
Marguerite: Απλώς, ανησυχούσα για σας.
George: Σωστά, μπορούμε να ανησυχούμε χωρίς να αγαπάμε
Marguerite: Ναί, γιατί όχι;
George: Μπουρούμε όμως να αγαπάμε χωρίς να ανησυχούμε...;







διαχρονικα

2017-07-23T18:33:00.169+03:00


Μόνο το φύσημα του αέρα. Απόλυτη ησυχία, ηρεμία και ερημιά. Ενα σταυροδρόμι του χρόνου ανάμεσα στο χθες και στο τώρα.

Απόψε ονειρεύτηκα πως φύτρωσα
πλάι σ' ένα εγκατελειμμένο κυονόκρανο
Πρώτη μου έγνοια
αν με πρόσεξες...

[Τακης Μενδρακος]




Crave Λαχταρώ

2017-07-02T07:34:07.709+03:00

p.p1 {margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 12.0px Helvetica} Νύχτες που λιώνουν το κορμί, το μυαλό και τις σκέψεις. Nύχτες που στάζουν έρωτα. Νύχτες μ΄ αστέρια που τρεμοπαίζουν μακρυά από σένα. Νύχτες που λατρεύεις να ξενυχτάς μαζί τους χωρίς όρια. Νύχτες που λαχταράς να μην τελειώσουν ποτέ..."Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου / και να σου κάνω τα ψώνια σου / και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου / και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου / και να θέλω να παίζουμε κρυφτό / και να σου δίνω τα ρούχα μου / και να σου λέω πόσο μ΄αρέσουν τα παπούτσια σου / και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο / και να σου τρίβω το σβέρκο σου / και να φιλάω τα πόδια σου / και να σου κρατάω το χέρι σου / και να βγαίνουμε για φαγητό  / και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου / και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου / και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου / και να γελάω με την παράνοια σου / και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς / και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες / και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες  / και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο / και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι  / και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν / και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα / και να σ΄αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα / και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο / και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ, / και να μη γελάω με τα αστεία σου / και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ΄αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα / και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου / και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος, / και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου / και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ / και να τρελαίνομαι όταν αργείς / και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα / και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια / και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός / και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο / και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς / και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου / Και να παρακαλάω να σ[...]



καλοκαιρινα

2017-06-22T22:30:38.298+03:00


"H θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγείς..."

[Ν.Χριστιανοπουλος]










city lighs

2017-06-17T21:52:47.188+03:00


Η μέρα αποσύρεται, το βράδυ πλησιάζει, οι δρόμοι ανοίγουν να υποδεχθούν την κίνηση του σαββάτου.  Οι εξατμίσεις στριγγλίζουν, οι στροφές ανεβαίνουν μαζί με την αδρεναλίνη. Τα φώτα δυναμώνουν, τα ποτήρια γεμίζουν. Τα χέρια αγγίζουν άλλα χέρια κι εγώ σε ψάχνω μες στο πλήθος.
"...σε ψάχνω / στις νευρωτικές διαδρομές / σε σταθμούς και στοές / στα μικρά τα στοπ στ΄απαγορεύεται / στα τρύπια μου χέρια / σε ψάχνω / στις παλιές φωτογραφίες τις χλωμές / όπου δεν μπορώ να σε βρώ / σε ρυθμούς και κραυγές / σε ψάχνω / στον καθρέπτη που άφησες το πρόσωπό σου / κι αυτός ράγισε / μες στ' ανθρωπομάρκετ το τρελό... / "
[Δώρα Σιτζάνη]




twister

2017-06-11T23:30:17.724+03:00



Αλλη μια κυριακή που φθανει στη δύση της.  Ενας επίλογος μιας εβδομάδας. Ανοίγω την tv. Μια ταινια αρχίζει. Μάλλον την έχω ξαναδεί. Πέρασε ήδη πολύς καιρός από τότε. Παρ' όλα αυτά παραμένω θεατής. Ίσως το θέμα της παραμένει ενδιαφέρον. Αλλωστε όσο παλιώνει μια ταινία παρατηρεί κανείς και την τεχνολογική εξέλιξη, από τότε που γυρίστηκε το φιλμ. Καμια φορά είναι κι ο καιρός που ταιριάζει με το θέμα της. Ο καιρός και οι μεταβολές του. Οι προγνώσεις του και οι προσπάθειες για την έγκαιρη πρόβλεψη. Ίσως κάποτε να προβλέπουμε και το μέλλον. Όπως και νάχει το "Twister" παραμένει ένα απολαυστικό επιστημονικό road movie με σχεδόν χίπικο στυλ, με τις εμμονές αλλά και τις ανθρώπινες αδυναμίες, στο κυνήγι της αποκοδικωποίησης των φυσικών φαινομένων. 



μικρες νυχτερινες αποδρασεις

2017-06-10T17:46:44.814+03:00

Περπατώντας αργά μες στη νυχτερινή πόλη, απο κάποιο παράθυρο έπεσαν / εμφανίστηκαν, έφθασαν, δεν κατάλαβα ακριβώς πώς,  κάποιοι στίχοι,  κι αν τους συγκράτησα καλά στη μνήμη, τους παραθέτω κι εγώ εδώ...

"Να είναι νύχτα / με καμμένες τις λάμπες των εθνικών οδών / Ο ηλεκτρολόγος της πόλης να ξεκουράζει / τα δάχτυλά του / κι εγώ / να πάρω την ξύλινη σκάλα / του απέναντι διαμερίσματος / ν' ανέβω / να βιδώσω το φεγγάρι σε πανσέληνο, / έλεγα / κι είχα τα δάχτυλα / μουσκίδι στο πιοτό..."

[Αντιγόνη Βουτσινά]



dark

2017-06-06T00:00:13.259+03:00


Είναι οι νύχτες που γίνονται πιο γοητευτικές και απαιτητικές. Είναι διεκδικητικές περισσότερο από τις μέρες. Κι εμείς κάπου ανάμεσα. Σε όλα. Ανάμεσα σ΄εκείνα που έχουμε και σ' εκείνα που λαχταράμε. Τι θέλουν λοιπόν οι καλοκαιρινές νύχτες απο μένα. Ποιά μυστικά κρύβουν κάθε βράδυ με τη μορφή σου.  Όπως η θάλασσα παίρνει το χρώμα της έτσι κι εγώ παίρνω τα νυχτερινά σου όνειρα.

"Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή"
[Ελυτης]





rhythm

2017-06-01T00:00:40.309+03:00




Η βροχή ξέπλυνε τις μέρες μου κι ένα έντονο φωτεινό χρώμα επανέκαμψε. Παίρνω τους δρόμους που ξετυλίγονται ανάλαφρα κάτω από τα αθλητικά μου παπούτσια.
Σχεδόν τρέχω. Να προλάβω, τον ελάχιστο χρόνο που απομένει στη διάρκεια της μέρας. Της μέρας που κι αυτή φεύγει πάντα στην ώρα της. Σε λίγο η δύση θα πάρει τη θέση της. Τα χρώματα αλλάζουν, καταλαγιάζουν. Συνεχίζω το περπάτημα. Νυχτώνει. Τα φώτα δυναμώνουν. Τα αστέρια κάνουν την εμφάνισή τους. Επιστρέφω στη βάση μου...



νυχτερινο

2017-05-27T23:27:29.415+03:00


"Νύχτα 
κι ενώ
σε περιμενω
αρχιζει πάλι
η βροχή"

[Γιαπωνέζικα χαϊκού]




απογευματινο

2017-05-21T19:27:22.856+03:00

Η κυριακάτικη μέρα ξεκίνησε με ήλιο και υποσχέσεις για μια όμορφη και χαλαρή συνέχεια.
Το μεσημέρι έφερε σύννεφα που έκαναν το απόγευμα μούσκεμα. Ευτυχώς με βρήκε στο σπίτι.  Έκλεισα κάθε άλλο ήχο για να απολαύσω το χτύπημα της βροχής που έφθανε άλλοτε έντονο κι άλλοτε απαλό. Σκέφτηκα ποιός να είναι άραγε αυτός ο καταπληκτικός μαέστρος που διευθύνει τα φυσικά φαινόμενα. Ισως από αυτόν να εμπνεύστηκε ο Βιβάλντι και συνέθεσε τις θρυλικές τέσσερις εποχές του. Είναι μάλλον οι τελευταίες επισκέψεις της βροχής λίγο πριν το καλοκαίρι και τα δίνει όλα. Ας είναι θα μας λείψει κι αυτή και η δροσιά της. 



νυχτερινες σημειωσεις

2017-03-12T00:19:13.884+02:00


Ο καιρός με κράτησε μέσα. Δυνατός αέρας με βροχή που χτυπάει στα τζάμια. Χιλιόμετρα απόστασης που χάνονται μες στη βροχερή νύχτα. Λεωφορεία, αυτοκίνητα, τρένα κι έρημοι σταθμοί. Ακούω μουσική. Η σκέψη ταξιδεύει βιαστική για να σε βρει. Ταξιδεύει μες στη βροχή, μες στη μουσική. Τρυφερή είναι η νύχτα, έγραψε ο Φιτζέραλντ κι έμεινε στη μυθιστορηματική αιωνιότητα, κι ο Κάμμινγκς: Μόνο ο καλλιτέχνης μέσα μας είναι πιο αληθινός από τη νύχτα, only the artist in yourselves is more truthful than th nigh...



αναγνωσεις

2017-02-18T11:01:35.030+02:00

Διαβάζω εκείνο το βιβλίο που άρχισες, αλλά δεν έμαθα ποτέ αν το τελείωσες. Ίσως κάποια παρόρμηση σε ώθησε να το αγοράσεις κάποτε. Πέρασε καιρός από τότε. Λίγος ή πολύς δεν έχει και τόση σημασία. Άλλωστε το παρελθόν δεν υφίσταται, άσχετα αν κάποιες φορές νιώθουμε ότι μας κυνηγάει. Ας είναι όμως, θα σημειώσω όπως συνηθίζω στο περιθώριο, εκείνα τα σημεία που μου άρεσαν ιδιαίτερα και όταν το ξεφυλίζεις κάποια μέρα, θα βρείς & τα δικά μου ίχνη, όπως εδώ, τώρα: "Κοίταξα γύρω μου ανήσυχα: παρόν, τίποτα άλλο εκτός από παρόν, Έπιπλα ελαφριά και σταθερά, προσκολλημένα στο παρόν τους, ένα τραπέζι, ένα ερμάριο με καθρέπτη-κι εγώ αυτοπροσώπως. Η αληθινή φύση του παρόντος αποκαλυπτόταν: ήταν ό,τι υπάρχει και ό,τι δεν ήταν παρόν δεν υπήρχε. Το παρελθόν δεν υπήρχε. Καθόλου. Ούτε στα πράγματα ούτε καν στη σκέψη μου. Βέβαια, εδώ και πολύ καιρό, είχα καταλάβει ότι το παρελθόν μου, μου είχε ξεφύγει. Όμως μέχρι τότε πίστευα ότι απλά είχε απομακρυνθεί από το πεδίο μου. Για μένα το παρελθόν ήταν αποχώρηση και τίποτα άλλο' ήταν ένας άλλος τρόπος ύπαρξης, μια κατάσταση αργίας και απραξίας΄ κάθε γεγονός, όταν ο ρόλος του είχε λάβει τέλος αποθηκευόταν φρόνιμα, από μόνο του, σε ένα κουτί και γινόταν επίτιμο γεγονός΄ τόσο δυσκολευόμαστε να φανταστούμε το μηδέν. Τώρα ήξερα: τα πράγματα είναι μόνο αυτό που φαίνονται - και πίσω από αυτά... δεν υπάρχει τίποτα."
Οι δείκτες του ρολογιού ενώθηκαν, το φως χαμήλωσε κι αλλο, οι θόρυβοι της πόλης καταλάγιασαν, η μνήμη δυνάμωσε και η εικόνα σου κατέκλυσε τη σκέψη μου.