Subscribe: In a body
http://inabody.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: In a body

In a body



απερίγραπτοι μονόλογοι...



Updated: 2017-05-03T20:39:34.456+03:00

 



Υποστράτηγος ε.α. Ράμπο

2016-08-05T15:11:07.337+03:00

Κατά κόσμον: Αργυρόπουλος Κωνσταντίνος.Βασικά, αχώνευτος. Ισχυρογνώμων, είρων και αλαζονικός και - κυρίως - δεξιός. Δηλαδή, ούτε που ξέρω τι ψήφιζε, αλλά σ' εμένα και πολλούς άλλους, για δεξιός φαινόταν· τουλάχιστον, δεν συνάντησα κανέναν που να μη τον θεωρεί δεξιό.Διοικητής (ως αντισυνταγματάρχης) του 542 ΤΕΑ, στη Ρόδο. Γνωστός και ως «Ράμπο», δεν ξέρω αν το παρατσούκλι του το έλεγαν κάποιοι και κατάμουτρα. Σ' εμάς πάντως, όταν το τάγμα συναντούσε άλλες μονάδες στις ασκήσεις, το έλεγαν στα ίσα: «542, ααα, καλώς τα ραμπάκια». Και δώστου γέλια και συμπάθεια για τα όσα τραβάγαμε από τη μούρλα του Ράμπο.Κλαδιά στερεωμένα παντού, από το κράνος μέχρι τη μέση, ουρλιαχτά και τρέξιμο στα υψώματα, πού στο διάολο είσαι ρε Τούρκο να σε φάω, να μ' αφήσει ήσυχο ο παλαβός; Αλλά οι κερατάδες οι Τούρκοι απτόητοι. Πότε κατεβαίνανε με Σινούκ κοντά στο στρατόπεδο, πότε στήνανε προγεφύρωμα στο στρατιωτικό αεροδρόμιο, πότε επιχειρούσαν να αποβιβαστούν σε κάποια παραλία, πότε εμφανιζόταν μια ίλη αρμάτων που υλοποιήθηκαν ξαφνικά εκεί κοντά, μάλλον από το διαστημόπλοιο Εντερπράιζ, υπό Τούρκο διοικητή, φυσικά. Άσε που αγενώς, ενίοτε στέλνανε τα αεροπλάνα τους στην πρωινή αναφορά και τρέχαμε πρωινιάτικο...«Τακτική πλαισίωση» το έλεγε αυτό ο Ράμπο, μας έλεγε τι καινούργιο έκαναν πάλι οι Τούρκοι και τρέχαμε τσαντισμένοι να τους βρούμε. Ακούραστοι οι Τούρκοι, σε αντίθεση μ' εμάς, αλλά κι αόρατοι παρόλ' αυτά, ουδέποτε τους συναντήσαμε...Στις πρώτες 100 ημέρες μου στο 542 ΤΕΑ, μέτρησα ότι είχα κοιμηθεί 78 νύχτες στο χώμα και μόλις 22 σε κρεβάτι. Βέβαια, παρεμβλήθηκε κι ο Μάρτης του 1987 και το επεισόδιο με το Πίρι Ρέις.Σιχαινόμουν πάντα και το στρατό, και την ιεραρχική οργάνωση που εκπροσωπούσε και φυσικά και κάθε στρατοκράτη. Ωστόσο, πολύ δύσκολα θα χαρακτήριζα τον Ράμπο, στρατοκράτη. Κυκλοφορούσε με μια στολή ίδια με τη δική μας, χωρίς «βελτιώσεις». Ούτε διακριτικά δε φόραγε. Μούγκριζε διαταγές, ακολουθούσε συχνά πεζός στις πορείες, έβριζε σαν λιμενεργάτης αν τα έκανες σκατά στις ασκήσεις. Αλλά, δεν ασχολείτο με μαλλιά (δηλαδή: με τρίχες), γυαλίσματα, χαιρετούρες κι άλλα «ενδεικτικά της πειθαρχίας». Δεν έριχνε ποινές. Η μονομανία του ήταν, να παραμείνεις, ως στρατιώτης της μονάδας του, ζωντανός και φονικός. Και φυσικά, οι Τούρκοι.Όμως, πιο πολύ κι από τους στρατο[...]



Τμ. Πολιτισμικής Τεχνολογίας & Επικοινωνίας - Έκθεση εξωτερικής αξιολόγησης

2014-07-02T13:43:56.483+03:00

Πέρυσι, σχεδόν τέτοια εποχή, κάποια trolls ...εκ δεξιών, αποφάσισαν να μου επιτεθούν προσωπικά, γράφοντας διάφορες συκοφαντίες. Τέλος πάντων, σε αυτά έχω απαντήσει νομίζω επαρκώς.Αλλά, μέσα στην καλή σπουδή τους να εξυπηρετήσουν τα (γνωστά) αφεντικά τους, η λάσπη πήρε και το Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας & Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, όπου εργάζομαι. Θεώρησαν ότι, για να σπιλωθώ αποτελεσματικότερα, έπρεπε να σπιλωθεί και μια ολόκληρη ακαδημαϊκή δομή.Στο δεύτερο λοιπόν θέμα, δεν είχα απαντήσει μέχρι τώρα, γιατί περίμενα τη δημοσίευση της Έκθεσης Εξωτερικής Αξιολόγησης.Η διαδικασία της Εξωτερικής Αξιολόγησης, με την οποία διαφωνώ για δεκάδες λόγους (πχ θες περίπου δυο εξάμηνα για να καταλάβεις πώς λειτουργεί μια τέτοια δομή), είναι μια από τις αγαπημένες καραμέλες των νεοφιλελεύθερων και των εραστών του μνημονίου, κατόρθωμα (και αυτό) της απερίγραπτης Άννας (Διαμαντοπούλου).Κι αφού, οι «φίλοι», αγαπούν τόσο πολύ τις αμερικανιές και τις νεοφιλελεύθερες ιδέες, χωρίς άλλη καθυστέρηση παραθέτω αποσπάσματα από το κείμενο, με copy & paste (η έμφαση δική μου):"...early signs are that the new curriculum is fulfilling the needs of both students and faculty and that the Department will be well positioned for future curricular evaluation and innovation.The new curriculum is rational, clearly articulated, coherent, and functional, and it compares well with appropriate, universally accepted standards in Cultural Technology and Communication. Students are being prepared theoretically, technically, linguistically, and professionally to pursue careers in cultural technology and other fields. The multidisciplinarity of the Department and its programs is conducive to an extremely wide range of ever- expanding career opportunities. Students largely expressed an especially high appreciation for the new curricular flexibility as it allows them to tailor their studies to their career plans". (σελ. 8-9)"Review of course syllabi, student projects with bibliography, examination scripts, and course work indicates adequate availability of course materials, in both electronic and hard copy formats. Department resources to implement the curriculum are sufficient, thanks in large part to the new revisions of the curriculum that enable the programme to continue despite the diminishing faculty lines. The Committee notes that many faculty teach well beyond the stipulated eight contact hour requirement. In sum, faculty resources are sufficient only because faculty accept and deliver significant teaching overloads, which remain uncompensated". (σελ. 9)"Based on the student interviews, the Committee finds that the teaching in the Department is of high quality and up to date. Likewise, interviews with the faculty demonstrated an admirable enthusiasm and passion on the part of the teachers toward their content areas and their students. A commitment to deliver a sophisticated, relevant, contemporaneous curriculum was evident across all ranks"."The Department has a steady stream of journal and conference publications (about ten journal papers and ten conference papers per academic year) and a steady stream of external funding (in excess of five million E[...]



Ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Γκρούεζας

2014-05-21T19:50:08.694+03:00

Την Κυριακή 18 Μαΐου 20014, στον πρώτο γύρο των Δημοτικών - Περιφερειακών Εκλογών, εκδηλώθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο, που υποτιμήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ.Αυτό το φαινόμενο θα προσπαθήσω να αναλύσω, εξηγώντας γιατί - κατά τη γνώμη μου - οι αυτοδιοικητικοί συνδυασμοί του ΣΥΡΙΖΑ δεν πήγαν όπως πολλοί ανέμεναν. Προφανώς, δεν είναι η μόνη αιτία, αλλά νομίζω ότι ίσως είναι η πιο σημαντική.Δυο προκαταρκτικά λόγια Η σύγχρονη συστημική θεωρία, ενσωματώνει την (βιολογικής προέλευσης) θεωρία της αυτοποίησης. Σε ό,τι αφορά τα κοινωνικά συστήματα, αυτό σημαίνει ότι αυτά επιτελούν μια βασική λειτουργία: ανακατασκευάζουν συνεχώς τον εαυτό τους. Αυτός είναι ο αρχικός στόχος τους - κανένας άλλος, οι υπόλοιποι στόχοι έπονται. Δηλαδή, υπάρχουν για τον εαυτό τους - όχι για να «εξυπηρετούν κάποια κοινωνική λειτουργία» (όπως θεωρούσαν οι αρχικές συστημικές θεωρήσεις)· αυτό, ακολουθεί ως προσδιορισμός του συστήματος σε ένα γενικότερο πλαίσιο.Αυτά τα συστήματα, αναπτύσσουν δική τους «γλώσσα» (με την ευρεία έννοια του όρου). Π.χ., το οικονομικό σύστημα μιλάει τη γλώσσα του «χρήματος» και κρίνει με βάση το «κέρδος/απώλειες»· το επιστημονικό σύστημα μιλά με τη γλώσσα «των θεωριών» και κρίνει με βάση το «ορθό/λάθος»· το πολιτικό σύστημα μιλά με τη γλώσσα «των προγραμμάτων» και κρίνει τη «δημοφιλία/μη-δημοφιλία», κ.ο.κ.Έτσι (θεωρεί η συστημική θεωρία ότι) έχουν τα πράγματα. Τα συστήματα αυτά (κι όποια άλλα μπορεί να θεωρήσει κάποιος), λειτουργούν με βάση τις εσωτερικές τους διεργασίες, και κανένα δεν μπορεί να υποχρεώσει το άλλο να ενεργήσει όπως το πρώτο επιθυμεί. Το πολιτικό σύστημα π.χ. δεν μπορεί να υποχρεώσει με μια πολιτική απόφαση το χρηματοπιστωτικό σύστημα να πράξει έτσι ή αλλιώς - εκτός κι αν αναλάβει τη διοίκησή του, δηλαδή καταργώντας το.Παρακάτω λοιπόν...Πολλά συστήματα, εμφανίζονται αυθόρμητα - δηλαδή «αναδύονται» μέσα από την κοινωνική εξέλιξη.(παρένθεση)Το 2011 ή 2012, παρακολούθησα μια ομιλία του Ευκλείδη Τσακαλώτου. Σε κάποια αποστροφή είπε: «στην Ελλάδα, αντί να φτιάξουμε κράτος πρόνοιας όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, φτιάξαμε πελατειακό κράτος». Δεν το ανέλυσε άλλο, ίσως και να μη μπορούσε καθώς ο ίδιος είναι μαρξιστής και τα θεωρητικά εργαλεία του δεν βοηθάνε σ' αυτή την περίπτωση.Θα το αναλύσω όμως [...]



Για τον σκουπιδοντενεκέ (ρε γαμώτο);

2014-05-19T22:55:44.050+03:00

Ρε έχει πλάκα ο ΣΥΡΙΖΑ.

- Τριπλασιάζει τα ποσοστά του σε σχέση με τις προηγούμενες δημοτικές εκλογές.
Αλλά μερικοί γκρινιάζουν, γιατί τώρα κατάλαβαν ποια κριτήρια επικρατούν στις τοπικές εκλογές. Φαντάστηκαν μάλλον ότι, τα υψηλά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ σηματοδότησαν κάποια «κοινωνική αλλαγή», που έφερε (υποτίθεται) τα χρόνια προτάγματα της Αριστεράς να γίνουν αιτήματα της κοινωνίας. Εννοώ, αυτής της κοινωνίας,που είναι όπως είναι, κι όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Και δεν υπάρχει πιστότερος καθρέφτης του πώς είναι η κοινωνία μας, από τα κριτήρια που επικρατούν στις τοπικές εκλογές.

(Όποιος δεν έχει δει δημοτικό σκουπιδοντενεκέ να μετακομίζει καθημερινά από την πόρτα του ενός σπιτιού στην πόρτα του διπλανού και πάλι πίσω, μάλλον ζει στη Ζυρίχη).

Εξάλλου, αν ήταν η κοινωνία όπως θα θέλαμε να είναι, δεν θα υφίστατο η ανάγκη της Αριστεράς. Αλλά μάλλον, δεν μας κόβει ούτε τόσο.

Άρα, η κοινωνία είναι όπως είναι, κι όσο νωρίτερα το καταλάβουν κάποιοι, τόσο ταχύτερα θα γίνουν αποτελεσματικότεροι. Και είμαστε ήδη εξόφθαλμα αποτελεσματικοί.

Γιατί, τελικά, ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγαγε μια σημαντικότατη νίκη. Εξ ου κι οι μαυρισμένες φάτσες των ΝΔΠΑΣΟΚων σήμερα. Ξέρουν ήδη, αυτό που εμείς δεν έχουμε δει καν. Κι αυτό δεν αφορά τη «νίκη της Δούρου», προσωπικά δεν με συγκινεί καθόλου η νίκη κάποιου που είναι επώνυμος και με υψηλή αναγνωρισιμότητα.

Αυτό που βλέπουν - κι εμείς όχι - είναι το εξής:

- Άμα είσαι νέος, άγνωστος, «δε σε ξέρει ούτε η μάνα σου».
- Δε φοράς κοστούμια, δε λες μεγάλες κουβέντες.
- Κατεβαίνεις στο κέντρο της Αθήνας, και λες «οι μετανάστες δεν είναι ο εχθρός».
- Εμφανίζεσαι στην παραδοσιακά συντηρητική Α' Αθηνών και τους σερβίρεις ωμά «να γίνει τζαμί εδώ».
- Σαρκάζεις ακόμα και τον εαυτό σου στα social media και δεν παριστάνεις τον σοβαροφανή «ήρθα-να-σας-σώσω-γιατί-είμαι-ο-Μεσσίας», «εγώ-έχω-άκρες-και-μέσα».

Αν, μετά από όλα αυτά, καταφέρνεις να περάσεις στο β' γύρο των δημοτικών εκλογών σ' αυτή την περιφέρεια, τότε:

- Έχεις περάσει το μήνυμα της Αριστεράς, με έναν τρόπο αποτελεσματικό.
- Έχεις δώσει πρόσωπο σε μια σύγχρονη Αριστερά, με την οποία ο Αθηναίος μπορεί να ταυτιστεί.
- Έχεις δείξει τον δρόμο για το τι πρέπει να κάνουμε από δω και πέρα.

Ο αγώνας της Αριστεράς, κυρίως στην Ελλάδα, είναι μαραθώνιος δρόμος. Κι ο Σακελλαρίδης αποτέλεσε την πολύ μεγάλη νίκη κατά τη γνώμη μου - τεράστια νίκη. Να το καταλάβουμε - η ΝΔΠΑΣΟΚ το κατάλαβε, βλέπεις είναι εμπειρότερη από το 4%.

Ανασκουμπωθείτε άμεσα για τις Ευρωεκλογές.

Να τους τσακίσουμε πολιτικά και ηθικά, να καταλάβουν ότι η Αριστερά ήρθε για να μείνει - γιατί πρώτη φορά επιστρέφει ως μεγάλη κοινωνική δύναμη, μετά από ακριβώς 65 χρόνια!



Η ταχεία για την Κρήτη

2014-05-07T23:16:41.776+03:00

Που λες, εκεί γύρω στο 1982-83, ήρθε στο ΠΑΣΟΚ στη Λάρισα μια ντιρεκτίβα από το Εκτελεστικό Γραφείο, που έλεγε ότι πρέπει σε ένα χρόνο, να φτάσουμε τις 200,000 μέλη. Άμα λογαριάσεις ότι το 1981 ήμασταν κάπου 60,000-70,000 καταλαβαίνεις τι επακολούθησε... Φωνάξαμε, γκρινιάξαμε, αλλά μας έριξαν ένα ψευδο-επιστημονικό, ότι (για άγνωστους λόγους) πρέπει να υπάρχει μια αναλογία 1 μέλος ανά 8 ψηφοφόρους. Και, εν πάση περιπτώσει, δεν ήταν συζητήσιμο. Τέρμα!Οπότε, οι οργανώσεις «άνοιξαν στην κοινωνία». Όποιος ήθελε θέση στο Δημόσιο, έβαζε τα καλά του, κουβάλαγε και τα παιδιά του κι εμφανιζόταν στην είσοδο κάποιων τοπικών γραφείων (ναι, είδα άνθρωπο μεσήλικα, με τις δυο κόρες του να χαμογελούν χαζά στον Άλιμο - ο μπαμπάς είπε «ήρθαμε να γραφτούμε»).Εμείς βέβαια ήμασταν οργάνωση σπουδάζουσας - «κλαδική σπουδάζουσας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ». Τότε ΠΑΣΠ δεν υπήρχε ουσιαστικά, αλλά ούτε καν «Νεολαία ΠΑΣΟΚ». Το ΠΑΣΟΚ δεν θεωρούσε τη νεολαία ξεχωριστό κομμάτι του «Κινήματος». Και δεν ήταν «νεολαία του ΠΑΣΟΚ», αλλά «νεολαία ΠΑΣΟΚ» (σε στυλ, το ΠΑΣΟΚ είναι τρόπος σκέψης, οπότε υπήρχε «νεολαία ΠΑΣΟΚ», «πρόγραμμα ΠΑΣΟΚ», «οργανώσεις ΠΑΣΟΚ» κ.ο.κ.). Τέλος πάντων.Ως οργάνωση σπουδάζουσας, ήμασταν προσεκτικοί σε σχέση με ποιον δεχόμασταν. Όπως και σ' όλο το ΠΑΣΟΚ, η αίτηση μέλους έπρεπε να υπογραφεί από δυο παλαιά μέλη., να εγκριθεί από την οργάνωση κλπ.Έρχεται λοιπόν ένας τύπος να οργανωθεί, ένας κάπως μυστήριος. Σωματότυπος κάτι μεταξύ γορίλα και λουκουμά, αλλά με βασικό χαρακτηριστικό το κάπως απλανές βλέμμα. Τον λέγανε ας πούμε, ...Λυσίμαχο. Στην αίτηση μέλους, έπρεπε να συμπληρώσεις κι ένα πεδίο «Σωματεία & Σύλλογοι που ανήκω»· για να ξέρουμε πού είχαμε ποιον στον ευρύτερο συνδικαλιστικό χώρο, καταλαβαίνεις. Τυπικά εκεί, βάζαμε «Φοιτητικός Σύλλογος Σχολής Τάδε». Ο Λυσίμαχος έγραψε «ΣΑΦΟΠ» με κάτι γράμματα ορνιθοσκαλίσματα.Ήμουνα γραμματέας της οργάνωσης και μόλις παρέλαβα την αίτηση, το μάτι μου έπεσε στο «ΣΑΦΟΠ». Δεν έβγαζα συμπέρασμα τι να σημαίνει.- «Τι σημαίνει ΣΑΦΟΠ σύντροφε»;- «Σύλλογος Αθηναίων Φιλάθλων Ολυμπιακού Πειραιώς» μου λέει, και φουσκώνει σα διάνος από περηφάνεια.Έπαθα ένα σοκ, κι όχι επειδή ο ίδιος είμαι ΑΕΚ. Τέλος πάντων, το ξεπέρασα, είπανε κι οι άλλοι, «έλα ρε μαλάκα, καλό παιδί εί[...]



Προσοχή, η τίγρης δαγκώνει!

2014-04-21T11:29:36.901+03:00

Να εξηγήσω καταρχήν τις πολιτικές μου θέσεις μου:Η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να συνεχίζει να παραμένει στην Ευρωζώνη  (€Ζ), την ώρα που η τελευταία ακολουθεί μια εκλεκτική μέθοδο απομείωσης της εθνικής κυριαρχίας (μείωση στο Νότο, ενίσχυση στο Βορρά).Η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον να ασκήσει δική της νομισματική πολιτική, με εθνικά χαρακτηριστικά, στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) ή - αν κριθεί από τους Έλληνες πολίτες απαραίτητο - κι εκτός αυτής.Η Ελλάδα, έχει κάθε δυνατότητα να απευθυνθεί στο δίκτυο της παγκοσμιοποίησης, διεκδικώντας συγκεκριμένη θέση (i. είναι κόμβος μεταφοράς αγαθών, ii. είναι παγκόσμιος τουριστικός προορισμός και δυνητικά, iii. κόμβος μεταφοράς ενέργειας). Εμπίπτει δηλαδή σε 2 ή 3 από τις 5 κατηγορίες που η διεθνής επιστημονική κοινότητα εντοπίζει ως «κόμβους της παγκοσμιοποίησης» (οι άλλοι 2 είναι διεθνή ερευνητικά κέντρα και διεθνή νομικά/τραπεζικά κέντρα).Η προσέγγιση που θα ακολουθήσω ωστόσο, δεν έχει καμιά σχέση με τις πολιτικές μου θέσεις. Δηλαδή, άσχετα από τι θεωρώ ότι πρέπει να γίνει (και μπορεί κάλλιστα να κάνω λάθος), θα προσπαθήσω να εξετάσω το πώς έχουν τα πράγματα (κι όχι το πού θέλω να οδηγηθούν).Εκτιμώ ότι η Ευρωζώνη (€Ζ) οδηγείται σε διάλυση και μάλιστα σχετικά σύντομα, εκτός κι αν υπάρξουν δραματικές αλλαγές μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ).Εκτιμώ επίσης ότι, η Ελλάδα δεν έχει τρόπο να επηρεάσει αποφασιστικά τις εξελίξεις στην ΕΕ, άσχετα με το ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση. Πιστεύω δηλαδή ότι οι δυνάμεις που προωθούν την νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη της ΕΕ, έχουν ήδη οργανωθεί σε σύστημα και έχουν μειώσει όσο μπορούν το ρίσκο μιας αποτυχίας της προσπάθειάς τους.Εκτιμώ τέλος, ότι το σύστημα αυτό θα αποτύχει (γι' αυτό και η εκτίμηση 1), για λόγους που δεν θα αναλύσω εδώ σε βάθος, και λόγω της έκτασης που θα είχε μια τέτοια ανάλυση, και λόγω χρόνου (μου).Αλλά, κι αυτές οι εκτιμήσεις μπορεί να λανθασμένες - δεν διαθέτω δυστυχώς κρυστάλλινη σφαίρα. Ωστόσο, το πρόβλημα είναι ότι και κανείς άλλος - τουλάχιστον σ' αυτό το σύμπαν - δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Το όνομα του παιχνιδιού είναι «αβεβαιότητα»· και δεν είναι καινούργιο.Τι κάνουν λοιπόν τα συστήματα μπροστά στο τέρας της αβεβαιότητας; Προφανώς, προσπα[...]



Ψόφα ΠΑΣΟΚ!

2013-12-23T12:58:54.291+02:00

Περνάω τις γραμμές του τραίνου κι απότομα αλλάζω κόσμο. Έχω μπει στη περιοχή των προλετάριων. Σπίτια χαμηλά, εργατικές κατοικίες ανακατεμένες με αυλές που φιλοξενούν παράγκες· από ξύλα και λινάτσα.Παλιά ψυγεία σκεπασμένα με πλαστικό, σκουριασμένα παιδικά καροτσάκια - τα φυλάνε μήπως χρειαστούν ξανά κάποτε...Νοιώθω ότι έχω βρεθεί σε λάθος περιοχή. Η ζέστη στη Λάρισα είναι δολοφονική στα τέλη του Αυγούστου του 1981, γύρω μου σκουπίδια και μυρίζουν έντονα. Μύγες, κι ούτε ψυχή στο δρόμο. Που είναι οι άνθρωποι; (στριμωγμένοι σαν τα μυρμήγκια στους ναούς της βιομηχανικής ζώνης - ηλίθιε!).Στο χέρι μου το μπλοκάκι με τα εισιτήρια για τη «Γιορτή Νεολαίας ΠΑΣΟΚ '81». Τη «Γιορτή της Αλλαγής»: όλα τα σημάδια δείχνουν ότι θα νικήσουμε στις εκλογές του Οκτώβρη· κάπως δειλά κι επιφυλακτικά, έχουμε αρχίσει να το πιστεύουμε.Κι εμείς, πόρτα - πόρτα, πουλάμε εισιτήρια, 20 δρχ. το ένα. Ούτε ακριβά, ούτε φτηνά. Αλλά εκεί, στον κόσμο των προλετάριων, το εικοσάρικο έχει αξία. Είναι κάτι σοβαρό. Ακόμα κι εγώ, που μέχρι εκείνη την ώρα εισπράττω τα «φοιτητικά μου έξοδα» από το γκισέ της τράπεζας, το καταλαβαίνω. Έπειτα, εδώ είναι το βασίλειο του ΚΚΕ. Οπότε, ταλαντεύομαι: να χτυπήσω κάποια πόρτα ή να ξαναπεράσω τις γραμμές;Κόβω ένα σπιτάκι περιποιημένο - συγκριτικά μιλώντας. Ένα τετράγωνο, χαμηλό κουτί, ίσαμε 5 μέτρα πλάτος, ασβεστωμένο. Μια πορτούλα, κι ένα μικρό παράθυρο στο δρόμο, πλαστικό κουρτινάκι με λουλουδάκια· παριστάνει τη δαντέλα. Μπορεί και να θελήσουν να μας ενισχύσουν - άμα είναι μέσα δηλαδή. Αλλά μάλλον δεν θα 'ναι - οπότε ας χτυπήσω τη πόρτα κι ας φύγω - να μη νοιώθω ότι τα παράτησα έτσι εύκολα δηλαδή.Ανοίγει μια κυρία. Απροσδιόριστη ηλικία, βλέπεις, στους προλετάριους τα 30 μπορεί να φαίνονται και για 50... Χάνω τη μιλιά μου. Πίσω της βλέπω ένα δωμάτιο γεμάτο με κουκέτες όπως αυτές του στρατού. Τουλάχιστον δέκα άνθρωποι πρέπει να κοιμούνται εκεί μέσα.Έχω παγώσει σαν άγαλμα. Στο σπίτι που μεγάλωσα, ξύλινο πάτωμα που δεν χάραζε («ναι, βάλαμε τικ, το πληρώσαμε κάπως παραπάνω, αλλά δεν θέλει συντήρηση, είναι μεγάλη φασαρία ξέρεις»), καλοριφέρ το χειμώνα («παπαπα, τα τζάκια έχουν μεγάλη βρώμα και ταλαιπωρία, το καλοριφέρ είναι πολιτισμός»), παγωτά το καλοκαίρι[...]



Ιδιότυπη δικτατορία

2013-09-17T19:03:07.046+03:00

allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/wWdut0XaUj8?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' /> 

Δείτε παρακαλώ αυτό το video.

Ομολογώ ότι το παρακολούθησα ολόκληρο - και τρόμαξα.

  • Δεν με τρόμαξε η απουσία σεβασμού στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς· είναι γνωστή η συμπεριφορά των υπηρετών της τρόικα.
  • Δεν με τρόμαξε ότι η βουλευτής Ζωή Κωνσταντοπούλου μιλά και κανείς δεν της απαντά: οι ακροδεξιοί (υποτίθεται Νεοδημοκράτες) αντιμετωπίζουν τους εκλεγμένους εκπροσώπους των Ελλήνων σαν ενοχλητικά έντομα - τους «ανέχονται» στη Βουλή «τους».

Αυτό που με τρόμαξε - και κυριολεκτώ - είναι το εξής: ο Βιρβιδάκης, γνωρίζει ότι οι κάμερες μεταδίδουν τη συνεδρίαση. Γνωρίζει ότι η συμπεριφορά του προβάλλεται. Γνωρίζει ότι, όλα τα προηγούμενα καταγράφονται κι ότι θα είναι διαθέσιμα σε κάθε πολίτη. Και, δεν τον ενδιαφέρει.

Δεν τον ενδιαφέρει αν όλοι οι πολίτες διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχει κοινοβούλιο. Ίσως να το επιδιώκει κιόλας - να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι η Βουλή έχει ρόλο διακοσμητικό, όπως π.χ. η βασιλεία στις σκανδιναβικές χώρες.

Με μεγάλη ταχύτητα παγιώνεται η αντίληψη ότι, όποιος «θέλει να σώσει την Ελλάδα», όποιος κερδίζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στο μήκος της κυβερνητικής του θητείας. Μια μορφή δικτατορίας, με εκλεγμένους δικτάτορες. Προσέξτε, όχι «κοινοβουλευτική χούντα», η ίδια η ιδέα του κοινοβουλευτισμού είναι εντελώς απούσα όπως αποδεικνύει ο Βιρβιδάκης· ιδιότυπη δικτατορία, όπου οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν τον επόμενο υπηρέτη των «δανειστών».

Το ξαναλέω: η δημοκρατία βρίσκεται σε έσχατο κίνδυνο
Σε λίγο θα είναι πάρα πολύ αργά· αν δεν είναι ήδη.







Σαν ένα δέντρο, σαν ένα δάσος στην πλατεία Ταξίμ

2013-06-02T20:48:30.655+03:00

Μήνυμα από Τουρκία (δεν είναι δικό μου το κείμενο, απλώς το μεταφέρω)Σαν ένα δέντρο, σαν ένα δάσος στην πλατεία ΤαξίμΤο συνδικάτο μου είναι μέρος μιας πλατφόρμας μαζί με επαγγελματικές ενώσεις και συνοικιακές οργανώσεις. Αυτή η πλατφόρμα διαμαρτύρεται για τα κατασκευαστικά έργα στο Ταξίμ, που θα κατεδαφίσουν το πάρκο που υπάρχει εκεί. Γι αυτό το λόγο παρακολούθησα τη σχετική καμπάνια στην πλατεία Ταξίμ. Όταν άκουσα ότι μπουλντόζες ήρθαν και έκοψαν τα δέντρα στο πάρκο, έτρεξα εκεί. Αντί να σταματήσει την παράνομη κατασκευή (το δικαστήριο ανακάλεσε το κατασκευαστικό σχέδιο), η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα εναντίον ανθρώπων που ήθελαν να σώσουν τα δέντρα.  Το πρώτο βράδυ πήραμε τις σκηνές και τους υπνόσακούς μας και πήγαμε στο πάρκο. Τραγουδήσαμε και συζητήσαμε μέχρι το ξημέρωμα. Το απόγευμα χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν. Η συναυλία βρισκόταν σε εξέλιξη στην εξέδρα. Συζητούσαμε για την αστική ανάπλαση, την περιβαλλοντική καταστροφή, τα ανθρώπινα και τα εργασιακά δικαιώματα. Κοινός τόπος όλων αυτών των συζητήσεων ήταν ότι όλα αυτά είναι αποτέλεσμα των κυβερνητικών πολιτικών. Συγκροτήθηκε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη και διευρυνόμενη επιτροπή. Όταν ξύπνησα το πρωί, η κατασκήνωση είχε πνιγεί στα δακρυγόνα και όλοι γύρω έτρεχαν. Η αστυνομία έβαλε φωτιά στις σκηνές. Ξερίζωσε τα δέντρα που είχαν φυτευτεί μια μέρα πριν. Οι μπουλντόζες δούλευαν υπό την προστασία των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων καταστολής ταραχών.   Δεν θελήσαμε να πάρουμε εκδίκηση από την Αστυνομία. Κάποιος διάβαζε ένα μυθιστόρημα στους αστυνομικούς με τη βοήθεια ενός μεγαφώνου που διασώθηκε από τη φωτιά. Κάποιος άλλος ρωτούσε “γιατί βάλατε φωτιά στην κιθάρα μου;”, αλλά τραγουδώντας.Όταν καταφέραμε να μπούμε στο πάρκο, βάλαμε μεγαλύτερα αντίσκηνα. Το βράδυ υπήρχαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στην πλατεία. Γνωστοί μουσικοί ακύρωσαν τις συναυλίες τους και ήρθαν στο πάρκο. Άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις βρέθηκαν μαζί...Άνθρωποι και απεργοί εργαζόμενοι από περιοχές που είχαν πληγεί από τη δίψα των εταιριών και της κυβέρνησης για κέρδος...Οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων, κόμματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, φοιτητ[...]



Είμαι βαθύ ΠΑΣΟΚ τέλος πάντων, και διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;

2013-05-10T19:24:03.454+03:00

Τόσο βαθύ, που θες βαθυσκάφος για να με βρεις....Επειδή, διάφορα τρολλάκια στο twitter, αλλά και κάποια «κυρία», μια (1) επωνύμως, με στόλισαν με μια γενική προπαγάνδα χτες το βράδυ (9/5/2013), κάποιοι φίλοι πρότειναν, εκτός των νομικών ενεργειών στις οποίες ήδη προχωρώ, να γράψω και μια πιο εκτενή απάντηση στο παρόν blog.Θα τα διατρέξω χρονικά κι όχι κατά θέμα, για να βγει συμπέρασμα, γιατί - η αλήθεια είναι - ότι δεν είμαι ήσυχος άνθρωπος. Πάμε:- Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Καλαμάκι (Αθήνα) το 1961.- Το 1977, εντάχθηκα στην Ε.ΚΟ.Ν. «Ρήγας Φεραίος» (την τότε νεολαία του ΚΚΕ εσ.). Το τί καταλάβαινα από πολιτικές θεωρίες (τίποτα) είναι άλλο θέμα: απόδειξη ότι μια μέρα ο καθοδηγητής με ενημέρωσε ότι δεν είμαστε πλέον Ε.ΚΟ.Ν. «Ρήγας Φεραίος», αλλά Ε.ΚΟ.Ν. «Ρήγας Φεραίος - Β' Πανελλαδική» και είπα μόνο «ΟΚ»! Μας διέγραψαν και δεν το πήρα χαμπάρι, αλλά τέλος πάντων...- Το 1978, πέρασα στο Τμήμα Μηχανολογίας του ΚΑΤΕΕ Λάρισας. Εκεί, εντάχθηκα στην ΠΑΣΠ (μέλος του ΠΑΣΟΚ). Στη συνέχεια, όπως ξέρετε, κερδίσαμε τις εκλογές, για τις οποίες, έκανα ό,τι μπορούσα κι εγώ. Εκείνη τη βραδιά θα τη θυμάμαι πάντα.- Ήδη είχα αρχίσει να ανέρχομαι στην κομματική ιεραρχία, αλλά αρνήθηκα το 1982 να καταλάβω μια θέση «συμβούλου σε θέματα πολιτισμού» στη Γεν. Γραμ. Νέας Γενιάς (λέγε με «Λαλιώτη») με αποζημίωση 80,000 δρχ. γιατί το έβρισκα ανήθικο. Ο μαλάκας. Μ' αυτή τη λέξη με χαρακτήρισε κι ο σύντροφος που μου το είχε προτείνει· κατάμουτρα. Τέλος πάντων...- Έχοντας γίνει πια γραμματέας της οργάνωσης μου, κάπου στο 1983 μάλλον, κάλεσα ένα πρωί σύσκεψη της οργάνωσης. Πρωί, γιατί ήξερα ότι όλοι πήγαιναν στη σχολή μετά το μεσημέρι. Αλλά ήρθαν μόνο καμιά 15αριά. «Που είναι ο σύντροφος τάδε»; «Δουλεύει στη τράπεζα» μου είπανε. Τυχαίο... «Κι ο σύντροφος δείνα»; «Δουλεύει στη ΔΕΗ». «Κι ο Θανάσης»; «Ο Θανάσης δουλεύει στον ΟΤΕ». Τότε κατάλαβα, ότι κάποιοι που πριν δεν δούλευαν, τώρα δουλεύουν, και κάποιοι μας δουλεύουν. Χοντρά. Οπότε, παραιτήθηκα από γραμματέας της οργάνωσής μου, πρόεδρος της σχολής μου και μέλος της Επιτροπής Νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Έγινε κι ένας καυγάς με τον Μανίκα (γραμματέας της επιτροπής νεολαίας), και πέταξα κι ένα τασάκι. Τσίγκινο, δυστυχώς...- Έμεινα ωστόσο [...]



Ο Κανένας, το Κανένα...

2013-04-28T15:38:03.315+03:00

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που εξέφρασα τον προβληματισμό μου για το μέλλον του πολιτικού συστήματος.Στις 25 Απρίλη 2013, δημοσιεύθηκε μια δημοσκόπηση της VPRC για λογαριασμό του ραδιοφωνικού σταθμού «Στο Κόκκινο». Παρότι η δημοσκόπηση αυτή έγινε με ικανοποίηση δεκτή από τον ΣΥΡΙΖΑ, μια και αποτυπώνει μια τάση ανοίγματος της ψαλίδας από τη ΝΔ, θεωρώ ότι τα σημεία που πρέπει να επικεντρωθούμε είναι άλλα:- Και σ' αυτή, όπως και σε όλες τις προηγούμενες δημοσκοπήσεις, «καταλληλότερος πρωθυπουργός» κρίνεται ο «Κανένας», με το συντριπτικό ποσοστό του 60,3% (κάρτα Δ6):- Το κόμμα που «μπορεί καλύτερα να αντιμετωπίσει τη διαφθορά, είναι το «Κανένα», με ποσοστό 59%:- Το κόμμα που «ανταποκρίνεται περισσότερο στις προσδοκίες/ελπίδες» των ερωτώμενων, είναι επίσης το «Κανένα», με 58,1%: - Κι ακόμα, το κόμμα με «τις καλύτερες προτάσεις για τον τόπο», είναι το «Κανένα» με 54,3%:Αποχή δηλώνει το 36,9%. Σ' αυτό το κλίμα, ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει εκλογική επιρροή 29,5% έναντι 28% της ΝΔ. Η δε Χρυσή Αυγή (κι έχει σημασία αυτό), εμφανίζει σταθερά διψήφια ποσοστά, στη συγκεκριμένη δημοσκόπηση, φτάνει στο 13%.Με δυο λόγια, έχουμε πλήρη απόρριψη του πολιτικού συστήματος. Επειδή η έννοια «πολιτικό σύστημα» στην Ελλάδα έχει «κακοποιηθεί» πολλαπλά, παραθέτω και πάλι έναν ορισμό για το πώς το εννοώ:Πολιτικό σύστημα στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, είναι το (υπο)σύστημα εκείνο που αναλαμβάνει το συντονισμό μεταξύ των διαφοροποιημένων (υπο)συστημάτων που έχουν αναδυθεί. Τα συστήματα αυτά, είναι ενδεικτικά, το εκπαιδευτικό σύστημα, το αμυντικό, το οικονομικό, το σύστημα υγείας, το νομικό σύστημα κλπ.Το πολιτικό σύστημα, λειτουργεί με διαδικασίες «διάχυσης ρίσκου». Δηλαδή, μέσω ανοικτών καθολικών εκλογών ή και δημοψηφισμάτων, 1) διασφαλίζει τη νομιμοποίησή του και 2) κατανέμει το ρίσκο λήψης αποφάσεων σε όλη την κοινωνία των πολιτών. Έτσι, το πολιτικό σύστημα, μπορεί να διατυπώνει τον ισχυρισμό ότι απλώς υλοποιεί αυτά που η κοινωνία αποφάσισε. (Χαρακτηριστικός εδώ, είναι ο μαγικός όρος «εκλογικό σώμα», που παρουσιάζει εκατομμύρια διαφορετικών προσώπων με διαφορετικές προσδοκίες και κριτήρια, σ[...]



«Τι είν' η πατρίδα μας;», Νάσο Θεοδωρίδη;

2013-02-09T15:14:55.689+02:00

Ο τρόπος της αντιμετώπισης των εννοιών «Έθνος» και «Πατρίδα», αποτελεί ίσως ένα από τα μεγαλύτερα φιάσκα όλων των εποχών. Κι εννοώ, στο επιστημονικό πλαίσιο· εξ αντανακλάσεως δε, και στο πολιτικό.Η Αριστερά, είτε ορμώμενη από την κλασική μαρξιστική θεώρηση, είτε από επιστημονικές θέσεις, τείνει να λοιδορεί την έννοια του έθνους ή και της πατρίδας κάποτε.Η μαρξιστική θέση, συμπυκνώνεται στο γνωστό απόσπασμα στο τέλος του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» των Μαρξ & Ένγκελς, « Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα».Βέβαια, η πλήρης φράση, είναι η εξής:Ακόμα κατηγορήθηκαν οι κομμουνιστές ότι θέλουν τάχα να καταργήσουν την πατρίδα, την εθνότητα. Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορεί να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν. Αφού, όμως, το προλεταριάτο πρέπει κατ' αρχήν να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη, να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο ακόμα εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια που δίνει η αστική τάξη.[1]Δεν τίθεται λοιπόν θέμα ούτε από τους Μαρξ & Ένγκελς, στο βαθμό βέβαια που δεν μιλάμε για κάποια ...παγκόσμια επανάσταση. Δεν θα συνεχίσω εδώ την - με πολιτικούς όρους - αποδόμηση της στρεβλής αντίληψης για την πατρίδα, μια και ο ίδιος δεν είμαι καν μαρξιστής· ας το λύσουν οι μαρξιστές ως πολιτικό πρόβλημα που τους αφορά άμεσα.Σημειώνω μόνο ότι, επιστημονικά μιλώντας, δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις τον Μαρξ a la carte, την ώρα μάλιστα που ο ίδιος αποτελεί μια από τις εξέχουσες μορφές της Κοινωνιολογίας και προσπάθησε με πολύ μεγάλη επιτυχία να κατασκευάσει μια συνεκτική θεωρία.Ας δούμε την επιστημονική προσέγγιση. Συμπυκνώνεται, στη φράση «η πατρίδα είναι μια κατασκευή» (και επίσης, ο ίδιος ισχυρισμός προβάλλεται και για το «έθνος», ακόμα και την «οικογένεια» κλπ. κλπ.).Καμία αντίρρηση  δεν σκοπεύω να προβάλω σ' αυτό τον ισχυρισμό. Αντίθετα, τον ενστερνίζομαι απόλυτα. Αλλά, δικαιούμαι να ρωτήσω: τι δεν είναι κατασκευή;Μήπως η ανδρική μου υπόσταση, είναι αυτονόητη;Μήπως η εικόνα του κόσμου που έχω δεν περιορίζεται από τις δυνατότητες των αισθητήριων οργάνων μου;Μήπως η αντίληψη που έχω για τον κόσμο, δ[...]



Ο ΣΥΡΙΖΑ, απ' το Σαντιάγο ως τη Βαϊμάρη

2013-01-09T22:09:02.426+02:00

Καθημερινά, η συμπεριφορά των υπέρμαχων του μνημονίου εκτρέπεται. Κι η εκτροπή τους, είναι κάθε φορά ακόμα μεγαλύτερη από ό,τι θα μπορούσε να αντέξει η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η κατάσταση γίνεται επικίνδυνη· γιατί, κάθε φορά, ξεκινούν από εκεί που είχαν σταματήσει την προηγούμενη.Ας δούμε κάποια δείγματα:- Ο Βενιζέλος μίλησε προ μηνών για «μετα-κοινοβουλευτική» εποχή. Έτσι, χωρίς άλλες εξηγήσεις.- Ο Αθανασίου (ΝΔ), επεσήμανε την ίδια ακριβώς εποχή, ότι οι βουλευτές βεβαίως εκπροσωπούν πολίτες, πλην όμως εκλέγονται με συγκεκριμένα κόμματα, και δε γίνεται τέλος πάντων να «κάνουν του κεφαλιού τους», κόντρα στις κομματικές αποφάσεις και πρέπει - όπως είπε - «να το δούμε αυτό στην επερχόμενη Συνταγματική αναθεώρηση».- Ο Πάγκαλος, αποκάλεσε τον ΣΥΡΙΖΑ που έλαβε ποσοστό 26,89 % στις εκλογές του Ιουνίου 2012 «επικίνδυνη συμμορία».- Αστυνομικοί, αποκαλούν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ (του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δηλαδή) «άπλυτους και βρωμιάρηδες».- Η αστυνομία βασανίζει ανθρώπους (υπόθεση ΓΑΔΑ που αποκάλυψε το BBC), αλλά ο υπεύθυνος Υπουργός κάνει την πάπια και απειλεί το BBC με μηνύσεις· αντί να κάνει κάποτε το καθήκον του και να στείλει την υπόθεση στον εισαγγελέα.- Τα μείζονα ΜΜΕ της χώρας, παραπληροφορούν συστηματικά πλέον, οργανωμένα και αδίστακτα, ενώ δεν παραλείπουν να λοιδορούν και να σαρκάζουν "on air" βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. περίπτωση Χασαπόπουλου - Αναγνωστάκη με την διαβόητη «κάτοικο της περιοχής» Ελένη Παπαδοπούλου).- Μέσα στη Βουλή, γίνονται προσωπικές επιθέσεις, όπως αυτή του γηραιού Κακλαμάνη στην Κωνσταντοπούλου, αλλά και βιαιοπραγίες από μέλη της Χρυσής Αυγής (προς το παρόν).- Ο δε Βενιζέλος, έχοντας χάσει κάθε μέτρο (αν είχε ποτέ), υβρίζει ανοικτά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ακραίες εκφράσεις και πρωτοφανή χυδαιότητα.Και το πιο επικίνδυνο απ' όλα:- Σύσσωμη η κυβέρνηση, προσπαθεί να χρεώσει «πάσαν νόσον και μαλακίαν» του Ελληνικού κράτους στον ΣΥΡΙΖΑ: κουκουλοφόρους, στασιμότητα επενδύσεων, νεκρούς της Marfin, ό,τι να ΄ναι. Η προσπάθεια αυτή συμπεριλαμβάνει NΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, αλλά όχι μόνο αυτούς: είναι επίσ[...]



Το σοκ πέρασε· τώρα αρχίζει η συνέχεια...

2012-12-18T20:38:04.568+02:00

Στην απαρχές της ελληνικής κρίσης, διάβασα με ενδιαφέρον το βιβλίο της Naomi Klein «Το δόγμα του σοκ». Ομολογώ ότι ήταν κάπως ανατριχιαστικό να διαβάζω τις ίδιες εκφράσεις που χρησιμοποιούσαν ο Γιωργάκης Παπανδρέου κι η κουστωδία του στην περίπτωση της Ελλάδας.Ωστόσο, το βιβλίο της Klein, καταγράφει βασικά τη φαινομενολογία της νεοφιλελεύθερης επίθεσης σε μια χώρα, ενώ μπλέκει κάπως αυθαίρετα, ψυχολογικούς με κοινωνικούς μηχανισμούς. Αυτό βέβαια, δεν μειώνει καθόλου την αξία του βιβλίου.Αυτό όμως που έχει μεγάλη σημασία στην περίπτωση της Ελλάδας, είναι ο χρόνος. Η έννοια του σοκ, αποκτά υπόσταση μόνον αν το σύστημα - στόχος δεν έχει χρόνο να προσαρμοστεί ανάλογα. Αν το σοκ - ο ίδιος τύπος σοκ - επαναλαμβάνεται, απλώς παύει να είναι σοκ.Δεν είναι πλέον πληροφορία, γίνεται μια εκ των προτέρων δεδομένη κατάσταση, κάτι το γνωστό. Τι σημασία έχει αυτό στη περίπτωσή μας; Όλη τη σημασία του κόσμου - τα πάντα κυριολεκτικά!Ας δούμε τι σημαίνει λοιπόν...Στην Ελλάδα που γνωρίσαμε, το «κράτος πρόνοιας» ήταν πάντα μια ελαττωματική δομή· οι υπηρεσίες που υποθετικά παρείχε, ήταν ελλιπείς, πρόχειρες και προβληματικές. Και, επειδή έτσι ήταν πάντα το Ελληνικό κράτος, το κοινωνικό σύστημα είχε αναπτύξει τις δικές του λύσεις: ένα σύστημα παραπαιδείας - δεκανίκι στο ανάπηρο κρατικό σύστημα Παιδείας. Ένα σύστημα παρα-υγείας, συμπληρωματικό στο λειψό σύστημα Υγείας, με φακελάκια και ιδιωτικές παρεμβάσεις. Ένα σύστημα παρα-πρόνοιας, με την αγορά ακινήτων πχ να λειτουργεί σαν συνταξιοδοτικό («για τα γεράματα») αλλά και σαν εφαλτήριο για τα νέα ζευγάρια πχ.Γενικά δηλαδή, ένα παρα-κράτος (όχι με την πολιτική έννοια του όρου)· το οποίο βεβαίως χρειαζόταν χρηματοδότηση, κι έτσι αναπτύχθηκε ακόμα περισσότερο η παρα-οικονομία.Η αρχική δηλαδή αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να εκπληρώσει το ρόλο του, κάτι που ανάγεται ίσως στις απαρχές του νεοελληνικού κράτους, είχε ένα σύνθετο αποτέλεσμα:Η κοινωνία φρόντισε να καλύψει τα κενά, με την ανάδυση δομών που κινούνταν στις παρυφές του κράτους και στα όρια της νομιμότητας (ή κι έξω από αυτά).Το δίκτυο των εναλλακ[...]



Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ έτοιμος να κυβερνήσει;

2012-11-24T19:50:37.148+02:00

«Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι έτοιμος να κυβερνήσει», είπε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και προκάλεσε αμηχανία στη Κουμουνδούρου αλλά και την οργή κάποιων υποστηρικτών του ΣΥΡΙΖΑ· άλλων γιατί θεωρούν ότι κάνει λάθος, κι άλλων γιατί πιστεύουν ότι έχει δίκιο μεν, αλλά καλύτερα να κρατά το στόμα του κλειστό.Δεν θα πάρω θέση στο σημείο αυτό - ίσως αργότερα. Στόχος μου είναι να αποδείξω ότι ο Λαφαζάνης απάντησε ανόητα, όχι γιατί έδωσε αρνητική απάντηση (πιθανότατα έχει δίκιο), αλλά γιατί δέχθηκε καταρχήν ν' απαντήσει.Το ερώτημα λοιπόν, είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να κυβερνήσει. Αφορά δηλαδή τη «κυβερνησιμότητα», μια έννοια που εφηύραν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων και που προσωπικά αδυνατώ να κατανοήσω τη σημασία της. Φαίνεται βέβαια απλό: ή είσαι έτοιμος να κυβερνήσεις ή όχι· ή έχεις ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης ή όχι. Ισχυρίζομαι ότι η απλότητα του ερωτήματος, είναι στην πραγματικότητα απλοϊκότητα και μάλιστα ιδιαίτερα αφελής - αν όχι κι επικίνδυνη.Να δώσω μερικά παραδείγματα:Κανείς ποτέ δεν είναι έτοιμος για να γίνει γονιός - ρωτήστε όποιον έμπειρο γονιό θέλετε.Κανείς ποτέ δεν είναι έτοιμος για παντρευτεί - ρωτήστε όποια ή όποιον έμπειρο σύζυγο θέλετε.Κανείς ποτέ δεν είναι έτοιμος για να γίνει προϊστάμενος, δάσκαλος κι ο,τιδήποτε τέλος πάντων έχει σχέση με τις ανθρώπινες σχέσεις. Και το γενικό ερώτημα «είναι ο x έτοιμος για y» είναι άκυρο καθεαυτό. Μόνον η θρησκεία ισχυρίζεται ότι επιλύει κι αυτό το πρόβλημα, με την «προετοιμασία του πιστού» αλλά, για την ...άλλη ζωή.Κάποιος βέβαια, μπορεί να επισημάνει ότι αν γίνεις κακός γονιός, θα την πληρώσει η οικογένειά σου, ίσως και κάποιοι λίγοι ακόμα, ενώ αν γίνεις κακός κυβερνήτης, θα την πληρώσει μια χώρα ολόκληρη. Λάθος. Μπορώ ν' απαντήσω αναλυτικά, ή να σας καλέσω να σκεφτείτε λίγο παραπέρα από αυτό τον ισχυρισμό, απαντώντας απλώς: «Γιωργάκης Παπανδρέου».Το πρόβλημα που έχουμε μπροστά μας, λέγεται περιπλοκότητα. Σε ό,τι αφορά στο θέμα μας, μπορεί να οριστεί ως η αδυναμία να προβλεφθεί η επόμενη κατάσταση πραγμάτων, από την παρατήρηση της παρούσας κατάστασης.Ποιο είν[...]



Charges against Journalist, HOT DOC magazine-publisher

2012-10-27T21:56:22.973+03:00

The end of freedom of speech in #GreeceΔΕΙΤΕ ΤΗ ΛΙΣΤΑ:ΣΕΛΙΔΑ 1ΣΕΛΙΔΑ 2 ΣΕΛΙΔΑ 3 ΣΕΛΙΔΑ 4 ΣΕΛΙΔΑ 5ΣΕΛΙΔΑ 6ΣΕΛΙΔΑ 7 ΣΕΛΙΔΑ 8 ΣΕΛΙΔΑ 9[...]



Ευρωπαϊκή Ένωση, τέλος.

2012-10-24T12:31:45.593+03:00

Αν ανατρέξουμε 35-40 χρόνια πριν, θα δούμε ποια ήταν τα βασικά επιχειρήματα για την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση).Διασφάλιση της ΔημοκρατίαςΕκσυγχρονισμός του ΚράτουςΕκμοντερνισμός των κοινωνικών δομών/θεσμώνΔιασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας Πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι, τέσσερις βασικοί παράγοντες ήταν που έκαναν το εγχείρημα εκείνο θελκτικό.Ο πρώτος, οι μνήμες από την επτάχρονη δικτατορία. Η Ελληνική κοινωνία φαινόταν έντονα αβέβαιη για την αντοχή των δημοκρατικών θεσμών της χώρας. Έτσι, η ένταξη στη "μεγάλη, δημοκρατική ευρωπαϊκή οικογένεια" φαινόταν σαν "φυγή προς τα εμπρός". Η χώρα ήθελε ν' αφήσει πίσω της το παρελθόν των αντιδημοκρατικών εκτροπών και - ει δυνατόν - να το ξεχάσει. Η "δημοκρατική Ευρώπη" που είχε αποβάλλει από το Συμβούλιο της Ευρώπης την Ελλάδα στα χρόνια της χούντας, που είχε φιλοξενήσει σε Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Αγγλία κι αλλού αντιστασιακούς, θα ήταν μια  - ας πούμε - "εγγυήτρια δύναμη" ότι η νεόκοπη Ελληνική Δημοκρατία θα μακροημερεύσει.Λάθος πρώτο: η εγγύηση του δημοκρατικού πολιτεύματος μιας χώρας, επαφίεται πάντα στους πολίτες αυτής της χώρας. Μια χώρα χωρίς πολίτες - δηλαδή μόνον με κατοίκους - δε μπορεί να διασφαλίσει τη λαϊκή κυριαρχία που επαγγέλλεται η Δημοκρατία. Κι η Ελλάδα, δεν προχώρησε σε καμία απολύτως εμβάθυνση της Δημοκρατίας - το πράγμα αφέθηκε σε μια (μαγική;) διαδικασία μεταφοράς της δημοκρατικής συνείδησης από την Εσπερία στην Ελλάδα, μια μεταλαμπάδευση, όπως ίσως κάποιοι φαντάζονταν, του μοντερνισμού στον τόπο μας.Ο δεύτερος λόγος ήταν τα προβλήματα εξωτερικής πολιτικής. Η κατοχή του 38% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας από τις δυνάμεις του Αττίλα κι η προκλητικότητα της Τουρκίας στο Αιγαίο, σε συνδυασμό με την δεδηλωμένη πρόθεση των ΗΠΑ να τηρούν ίσες αποστάσεις μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας. Η ελληνική κοινωνία πείστηκε ότι - στα πλαίσια μιας γενικής κι αόριστης "δημοκρατικής" αντίληψης και αίσθησης "δικαίου", η ΕΟΚ θα αποτελούσε το χώρο επίλυσης αυτών των προβλημάτων - π[...]



Σταύρος Λυγερός - Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία

2012-07-28T10:32:40.770+03:00

Με αρκετή καθυστέρηση, διάβασα το τελευταίο βιβλίο του Σταύρου Λυγερού. Ομολογώ καταρχήν ότι είναι το μοναδικό βιβλίο του συγγραφέα που έχω διαβάσει κι επίσης, το μοναδικό βιβλίο δημοσιογράφου που έχω ανοίξει εδώ και 5-6 χρόνια. Θεώρησα ότι έπρεπε να γράψω δυο λόγια σχετικά, μια και η ανάγνωσή του ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.Το βιβλίο αναφέρεται (και) στην πορεία του ελληνικού πολιτικού συστήματος, από το 1974 μέχρι σήμερα, με μια επικέντρωση είναι η αλήθεια στα τελευταία χρόνια, που είναι πιο πυκνά σε εξελίξεις. Ο Σ. Λυγερός θεωρεί ότι μια πολυδαίδαλη διαδικασία αυτοαναπαραγωγής του πολιτικού συστήματος, θνησιγενής ωστόσο, ενώ εκδήλωνε τις παθογένειές της από την αρχή, άρχισε να διαρρέει ανεξέλεγκτα τα αποτελέσματά της στην κοινωνία τα τελευταία 20 χρόνια.Είναι αυτή ακριβώς η περίοδος που εγκαθίσταται σε μαζική κλίμακα το υπερ-καταναλωτικό μοντέλο, που βρίσκεται σε πλήρη εναρμόνιση με τις διεργασίες που αναπαράγουν το συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα: η κοινωνία δημιουργεί ανάγκες που δεν μπορεί να καλύψει πλέον, παρά μόνο με προσφυγή στην πολιτική εξουσία και μάλιστα σε άτυπες - πλην πανίσχυρες - διεργασίες της, που έχουν διττό στόχο: να αναπαράγουν το ίδιο αυτό μοντέλο και να αναγεννούν συνεχώς το πελατειακό κράτος που είναι η νεοελληνική εκδοχή του κράτους πρόνοιας.Τα σημάδια είναι πολλά· βασικότερο ίσως ότι η διαφθορά όχι μόνον δεν διώκεται αλλά αντιθέτως επιβραβεύεται, όχι μόνο από την ίδια την κοινωνική αποδοχή της αλλά κι από το πολιτικό σύστημα: μια διεργασία που λειτουργεί αποδομώντας την ελληνική κοινωνία κι αρχίζει να παγιώνει τις προβληματικές σχέσεις της Ελλάδας με το εξωτερικό της περιβάλλον.Σημειώνω στο σημείο αυτό, ότι ο Σταύρος Λυγερός δεν πέφτει στη παγίδα που μόλις έπεσα (και θα παραμείνω) ο ίδιος: αποφεύγει επιμελώς τον επιστημονικό λόγο, ενώ πολύ έντεχνα η οργανωμένη επιστημονική προσέγγιση είναι διάχυτη σε όλο το κείμενο. Δεν γνωρίζω ακριβώς το περιεχόμενο των σπουδών του, όμως απόηχοι του Weber, του Bourdieu ίσως και της Σχολής της Φρανκφούρτ[...]



Το πλήρες ξεβράκωμα

2012-05-24T16:41:06.073+03:00

Παρακολουθώ, ομολογώ με εντεινόμενη έκπληξη και κάποια ιλαρότητα, το τι γίνεται αυτές τις μέρες τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην ΕΕ.Παρατηρώ κινήσεις πανικού, όπως αυτή της Ευρωζώνης που φαίνεται να καλεί τα κράτη-μέλη να ετοιμαστούν για το ενδεχόμενο ξαφνικής εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Συμβουλή που, αν τα κράτη-μέλη την πάρουν στα σοβαρά κι ενεργήσουν ανάλογα, δε θα χρειαστεί καμιά κίνηση εκ μέρους της Ελλάδας: η Ευρωζώνη θα διαλυθεί μόνη της. Η (ας πούμε «φυσική») τάση κάθε κρατικής οντότητας να αυτοπροστατευθεί, σε συνδυασμό με την μέχρι στιγμής απύθμενα βλακώδη και εξόχως αντιευρωπαϊκή Γερμανική στάση, θα εκδηλωθεί σαν κρατικός προστατευτισμός· ό,τι πρέπει για να πάει το «ευρωπαϊκό όνειρο» 35-40 χρόνια πίσω.Βλέπω απίστευτα ξεκατινιάσματα, όπως αυτό του «πολύ» Ευάγγελου Βενιζέλου, να ρωτά τον επικεφαλής του SPD Ζ. Γκάμπριελ «πως του φάνηκε ο Τσίπρας». Σκεφθείτε αν ο Τσίπρας έκανε κάτι ανάλογο - αν δηλαδή ρωτούσε κάποιον ξένο ηγέτη τη γνώμη του τελευταίου για τον Σαμαρά πχ! Επαρχιωτισμός δηλαδή του αίσχιστου είδους, με τον Βενιζέλο να περιέρχεται ευρωπαϊκές πρωτεύουσες σαν χρεοκοπημένος ζωέμπορος της δεκαετίας του '30. Η αμήχανη και διπλωματική απάντηση του Γκάμπριελ, δείχνει ότι αυτή η έλλειψη ποιότητας του Βενιζέλου δεν είναι μόνο στα δικά μας μάτια.Παρακολουθώ συντονισμένες επιθέσεις απ' όλες τις πλευρές του συστήματος διακυβέρνησης του «ευρωπαϊκού οικοδομήματος»· βλέπω τους οχετούς του MEGA Channel να προβάλλουν ξανά και ξανά τις δηλώσεις του Ντανιέλ Κον Μπεντίτ (aka Daniel Con Petit), ενός απερίγραπτου τύπου που ποτέ δεν κατάλαβα σε τι διαφέρει, είτε ως πολιτική σκέψη, είτε ως προσωπική πρακτική από τη Μαρία Δαμανάκη πχ· επαγγελματίες της «ευρωπαϊκής Αριστεράς», άεργοι κατά τα λοιπά.Ακούω τον ...ΣΕΒ να καταγγέλλει τον Ευάγγελο Βενιζέλο ότι, με δική του πρωτοβουλία και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των Ελλήνων βιομηχάνων, μείωσε το βασικό μισθό των Ελλήνων εργαζομένων κατά 22%(!!).Θυμάμαι που, όταν ήμουν νεαρός μου διηγούνταν μια προεκλογική εκστρατεία τ[...]



Τι υπερασπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ (και μάλλον δεν το γνωρίζει)

2012-05-12T21:40:52.278+03:00

Προφανώς δεν αναφέρομαι στην ανεργία, την ύφεση, τη διάλυση του κοινωνικού κράτους και σε ό,τι άλλο ζούμε τα τελευταία χρόνια - όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτά είναι πλέον προφανή και αποτελούν το βασικό αντικείμενο της αντιπαράθεσης σε όλη την Ευρώπη.Ωστόσο, παρακολουθώντας τις συζητήσεις μετά τις εκλογές, και βλέποντας τη συσπείρωση τόσο ΝΔ, ΠΑΣΟΚ αλλά και ΔΗΜΑΡ εναντίον της στάσης του ΣΥΡΙΖΑ, άρχισα να συνειδητοποιώ κάτι περισσότερο.Να εξηγήσω πρώτα όμως πως βλέπω τα πράγματα (αν και πολύ συμπυκνωμένα).Η "ηπειρωτική εκδοχή"[1] του δημοκρατικού πολιτεύματος, έχει καταλήξει σε μια κοινωνία διαφοροποιημένων συστημάτων [2]. Π.χ. πολιτικό σύστημα, οικονομικό σύστημα, εκπαιδευτικό σύστημα, στρατιωτικό σύστημα, σύστημα υγείας, νομικό σύστημα κ.ο.κ. Τα συστήματα αυτά, απαντώνται σε κάθε δυτική δημοκρατία τέτοιου τύπου και είναι αυτόνομα. Δηλαδή, λειτουργούν με τις δικές τους, εσωτερικές νοηματουργούς διεργασίες - παράγουν το δικό τους νόημα κι έχουν τα δικά τους ενδιαφέροντα.Μια τέτοια θεώρηση ωστόσο, κάνει καταρχήν την κοινωνία αδύνατη: πως είναι δυνατόν να υπάρχει κοινωνία, όταν κάθε σύστημα παράγει το δικό του νόημα; Κι αφού η κοινωνία υπάρχει de facto, πως λύνεται το πρόβλημα;Αποφεύγω την μακροσκελή και περίπλοκη απάντηση περί διπλής ενδεχομενικότητας (double contingency) κλπ. και μένω σε μια πιο επιφανειακή, αλλά εξίσου σημαντική- ο ρόλος του πολιτικού συστήματος είναι αυτός ακριβώς: να αποτελεί δηλαδή το σύστημα που αναλαμβάνει το συντονισμό μεταξύ των άλλων συστημάτων[3,4]. Σ' αυτό το πλαίσιο λοιπόν, βλέπουμε εύκολα ότι ένα νέο παγκόσμιο σύστημα, το χρηματοπιστωτικό σύστημα [5] δηλαδή, έχει τα τελευταία χρόνια πετύχει το εξής: αρνείται να αναλάβει το επενδυτικό ρίσκο, και το μετακυλίει έντεχνα στην πλάτη του πολιτικού συστήματος. Έτσι το επενδυτικό ρίσκο γίνεται πολιτικό (μια εκδοχή του όρου «πολιτικό κόστος»). Αντί ο επενδυτής να διακινδυνεύσει τα χρήματα του (αν και γι' αυτό δραστηριοποιείται καταρχήν και γι' αυτό π[...]



Απολογία τακτικιστή

2012-04-28T00:51:18.999+03:00

Και ποιος ενδιαφέρεται; Κανείς ίσως και γιατί άλλωστε...Αυτή είναι μια ανάρτηση για τους φίλους στο twitter. Σε 140 χαρακτήρες, δεν μπορώ να εξηγήσω τη βασική μου θέση. Οπότε, καταφεύγω εδώ, κι όποιος θέλει ας μου απαντήσει (ή ας με βρίσει - όλα καλοδεχούμενα είναι) στα σχόλια.Δεν θα επιχειρηματολογήσω γιατί θα καταψηφίσω ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ και τα λοιπά κόμματα το μνημονίου. Απλώς το θεωρώ περιττό να αναλωθώ σε μια τέτοια επιχειρηματολογία για τα προφανή.Εδώ θέλω να εξηγήσω γιατί θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ και όχι ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τουλάχιστον σ' αυτές τις εκλογές.Καταρχήν, δεν ήταν μια απόφαση εύκολη. Για κάποιον που δεν είναι μαρξιστής, ποια είναι άραγε τα κριτήρια για να επιλέξει ένα κόμμα της Αριστεράς;Να εξηγήσω καταρχήν το «δεν είμαι μαρξιστής».Δεν σημαίνει ότι αρνούμαι την μαρξιστική ανάλυση, αλλά ότι δεν την ενστερνίζομαι άκριτα και σε καμιά περίπτωση δεν θεωρώ ότι ο ιστορικός υλισμός αποτελεί υπερ-εργαλείο ερμηνείας όλων των κοινωνικών φαινομένων. Αντίθετα, ακολουθώντας την συστημική θεώρηση στη σύγχρονη εκδοχή της, θεωρώ ότι μια θεωρία νοήματος είναι περισσότερο αποδοτική από μια οικονομική θεωρία. Έχω δηλαδή μια διάσταση και με τη μαρξιστική θεωρία και με τη φιλελεύθερη, προσεγγίζοντας τα κοινωνικά φαινόμενα όχι μονοσήμαντα αιτιοκρατικά αλλά και τελεολογικά.Θεωρώ δηλαδή ότι τα κοινωνικά συστήματα λειτουργούν με βάση προσδοκίες που αναδύονται από τη συνεχή διάδραση με το περιβάλλον τους και δεν περιορίζονται στη «ταξική συνείδηση». Το ερώτημα εξάλλου «γιατί η ταξική συνείδηση δεν είναι δεδομένη», δεν απαντάται από τους μαρξιστές θεωρητικούς καθόλου ικανοποιητικά. Περιορίζονται να τονίζουν ότι αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος του «πολιτικού υποκειμένου» - να διδάξει στους εργαζόμενους δηλαδή μια θεωρία. Αυτό βεβαίως, δεν απαντάει στο προφανές ερώτημα γιατί η ταξική συνείδηση δεν αναδύεται αφ' εαυτής εάν η ταξική πάλη είναι το βασικό ιστορικό φαινόμενο. Η δικαιολογία (εν πολλοίς ορθή) ότι η άρχουσα τάξη με διάφορα ιδεολογήμ[...]



Το τραγούδι στο πλοίο για την εξορία

2012-04-21T09:02:38.323+03:00

Η κυρά - Μαρίτσα ήτανε γύρω στα 65-70 όταν της είχα πάρει εκείνη τη συνέντευξη, με αφορμή ένα αφιέρωμα στην 21η Απριλίου 1967.
Η ζωή της, μια συνεχής προσήλωση στην ανθρωπιά. Κομμουνίστρια, μέλος του ΚΚΕ αρχικά, της ΕΔΑ παράλληλα, από το 1968 του ΚΚΕ εσ. Εξορία, και μετά ξανά εξορία. Και, από το 1974, ξανά στη σκληρή δουλειά να στηρίξει τη κόρη της, που πολύ την είχε στερηθεί.

Τη μαζεύουν το ξημέρωμα της 21 του Απρίλη του 1967 και την οδηγούν με δεκάδες άλλους, στην Ασφάλεια της Μυτιλήνης. Μαζί κι ο άντρας της. Το παιδί, πέντε χρόνων, μένει μόνο του στο σπίτι - το αναλαμβάνουν οι γείτονες. Ούτε που φαντάζονταν για πόσο καιρό θα κράταγε το "έχε το νου σου στο παιδί μέχρι να γυρίσω".

Στην Ασφάλεια, ο διοικητής προσπαθεί να την "συνετίσει":

- Είσαι μέλος της ΕΔΑ;
- Ναι.
- Και γιατί;
- Εργάτρια είμαι, το συμφέρον μου είναι με την ΕΔΑ.
- Και δε μπορούσε η ΕΡΕ δηλαδή να προστατέψει το συμφέρον σου;
- Όχι.
-... Χμ, άμα σ' αφήσουμε να φύγεις, θα ξαναπάς στην ΕΔΑ;
- Υπάρχει ακόμα ΕΔΑ;
- Όχι!
- Ε, αφού δεν υπάρχει, πως θα πάω;
- Ε, άμα υπήρχε, θα ξαναπήγαινες;
- Άμα υπήρχε, ναι, θα ξαναπήγαινα.
- Πουτάνα!

Τη χαστουκίζει και κείνη πέφτει στο πάτωμα. Η κορούλα, που είχε πάει να την δει, τρέχει και την αγκαλιάζει κλαίγοντας.

- "Μεροπέλλι [Μερόπη], τρέχα σπίτι και κάψε τα χαρτιά που είναι πάνω απ' τη ντουλάπα και μη μιλήσεις σε κανένα", ψιθυρίζει στ' αυτί του παιδιού.

Η μικρή, γυρνάει σπίτι μόνη και τα καίει στην αυλή. Οι κατάλογοι με τα ονόματα όλων όσων είχαν προσφέρει οικονομική συνδρομή στην ΕΔΑ, εξαφανίζονται. Γυρίζει στη μάνα της και της λέει ότι "όλα εντάξει". Είναι η τελευταία τους συνάντηση για πολύ καιρό.

- "Ήρθαν φορτηγά να μας φορτώσουν. Ο Χρήστος [ο άντρας της] νόμιζε ότι μας πάνε για εκτέλεση. Βγήκε από τη γραμμή του και μπήκε στη δική μας, για να πεθάνουμε μαζί. Μας κατέβασαν στο λιμάνι. Ήτανε ένα μεγάλο μεταγωγικό που άνοιγε από μπροστά, μια μεγάλη μαύρη μπούκα. Μας χώσανε μέσα. Κατασκότεινα. Σκοντάψαμε πάνω σε ανθρώπους - αριστεροί όλοι - από Αλεξανδρούπολη και Λήμνο και Μυτιλήνη. Κατέβαινε το Αιγαίο και μας μάζευε όλους για τα Γιούρα, την Αλικαρνασσό, την Ικαριά.
Ατέλειωτες ώρες, στο σκοτάδι, ούτε νερό, ούτε φαΐ στο δρόμο για τα Γιούρα... Κι αφού δεν είχαμε τι να κάνουμε, τραγουδάγαμε".

Τη διακόπτω - θέλω να μάθω το τραγούδι. Νέος καθώς ήμουν, η φαντασία μου έπλαθε ήρωες πέρα από το ανθρώπινο, που πάνε στην εξορία τραγουδώντας αντάρτικα κι άλλα τέτοια επαναστατικά. Δεν είχα ακόμα χωνέψει την ομορφιά και το πολυδιάστατο της ανθρώπινης ψυχής.

- Ποιο τραγούδι λέγατε, θυμάσαι;
- Λέγαμε διάφορα, της εποχής τότε.
- Κάποιο συγκεκριμένο;
- Κάτσε να δεις, κάτσε.... Α, ναι! Αυτό:

allowFullScreen='true' webkitallowfullscreen='true' mozallowfullscreen='true' width='320' height='266' src='https://www.youtube.com/embed/j4xtposxhxo?feature=player_embedded' FRAMEBORDER='0' />

Καλή σου ώρα κυρά-Μαρίτσα όπου βρίσκεσαι. Το Μεροπέλλι έχει φυλάξει τη ραπτομηχανή σου, στολισμένη με λουλούδια.



Συνδιαμορφώνοντας την κοινωνία που οραματιζόμαστε

2012-04-12T10:56:17.452+03:00

To παρόν κείμενο είναι σχέδιο υπό διαμόρφωση κειμένου Θέσεων και Αξιών για την κοινωνία που οραματιζόμαστε και θέλουμε να ζήσουμε.Καλούμε όσους συμφωνούν με αυτές τις θεμελιώδεις αρχές να συμβάλουν στη να συνδιαμόρφωση του κειμένου αυτού, εξειδικεύοντας, εμπλουτίζοντας και συμπληρώνοντας το.Επιθυμούμε, επιδιώκουμε και κτίζουμε  μια κοινωνία όπου ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΤο δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια υπερβαίνει κάθε είδους ατομικό συμφέρονΙσχύουν η απόλυτη ισονομία και η ισοπολιτεία ανεξαρτήτως θέσης στην κοινωνία.Η δικαιοσύνη υπηρετεί τις παραπάνω αρχές.Οι νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές δομές είναι σαφώς διαχωρισμένες, πηγάζουν από την κοινωνία, λειτουργούν για το συμφέρον αυτής, με πλήρη διαφάνεια και η κοινωνία ασκεί πλήρη έλεγχο σε αυτές. ΕΡΓΑΣΙΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΠΑΡΑΓΩΓΗΚάθε άνθρωποςείναι δημιουργός και δικαιούται να απολαμβάνει τα αγαθά της εργασίας του και κανείς άλλος δεν μπορεί να τα καρπώνεται για ίδιον όφελος. Η ανθρωπότητα έχει εξίσου πρόσβαση στα αγαθά γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι καλά όταν οι άνθρωποι γύρω του δεν είναι καλά.συνεισφέρει στην κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας μας. Ως βασικές ανάγκες της κοινωνίας μας ορίζονται όλα όσα έχει κατακτήσει η ανθρωπότητα στον πολιτισμό, τις επιστήμες και την τεχνολογία.έχει δικαίωμα στην κάλυψη των βασικών τους αναγκών και είναι υποχρέωση της κοινωνίας να τις καλύπτει.Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, συμπεριλαμβανόμενης και της γης, εκμεταλλεύσιμης και μη, αποτελούν κοινωνικό πλούτο. Ανήκουν στο κοινωνικό σύνολο και εξυπηρετούν μόνο τις ανάγκες του. ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΤΕΧΝΕΣΗ γνώση είναι κοινωνικό αγαθόΗ παιδεία και ο πολιτισμός αποσκοπούν μόνο στην εξέλιξη του ανθρώπου, του ανθρώπινου πνεύματος.Η παιδεία, σε όλες τις βαθμίδες της, είναι προσβάσιμη εξίσου απ’ όλους. Δομείται και εξελίσσεται με ευθύνη του συνόλου της κοινωνίας και υπηρετεί την εξέλιξη του ανθρώπου.Η παιδεία δεν μπορεί σε καμί[...]



Καλό ταξίδι...

2012-04-07T20:48:36.745+03:00



Κι έτσι, η ηρωΐδα μας (όχι με την καλή έννοια), έφυγε.

Σήμερα το πρωί, στο ύπνο της, ξημερώματα μάλλον.
Σε ηλικία 85 ετών.



Ριζοσπαστισμός χωρίς όραμα

2012-04-06T15:11:53.246+03:00

Από μια σκοπιά, αυτά που ζούμε είναι τρομερά ενδιαφέροντα.Μέσα σε περίπου 24 μήνες, όλη η διάρθρωση του ελληνικού πολιτικού συστήματος καταρρέει παταγωδώς. Δημιουργείται έτσι ένα κενό στο σύστημα διακυβέρνησης που δε φαίνεται εύκολο να μπορεί να καλυφθεί. Βέβαια, η ταχύτητα της αποδόμησης υποδεικνύει ότι οι συνθήκες για την κατάρρευση είχαν δημιουργηθεί ήδη∙ μπορούμε πιθανόν να αναζητήσουμε την αρχή τους στις πρώτες εκλογές του 1974, όταν μπήκε το δίλημμα "Καραμανλής ή τανκς", παραβιάζοντας έτσι τη βασική αρχή της Δημοκρατίας: το δικαίωμα επιλογής.Η μεν κοινωνία, που επιδεικτικά - και συχνά βίαια - απαξιώνει το δεδομένο πολιτικό σύστημα δεν φαίνεται να αντιπροτείνει κάποιες άλλες δομές διακυβέρνησης. Η "αμεσοδημοκρατία" παραμένει μια αόριστη προοπτική∙ παρ΄ ότι οι τεχνικές δυνατότητες υπάρχουν, δεν φαίνεται να προωθείται ως αίτημα και οι αναφορές στην "ηλεκτρονική διακυβέρνηση" εξαντλούνται στα όρια της "πάταξης της γραφειοκρατίας". Παράλληλα όμως, αναπτύσσεται ένας έντονος ριζοσπαστισμός. Μπορεί κανείς να το δει όχι μόνο στην εξάλειψη διάφορων αναστολών που εκδηλώνονται σαν επιθέσεις κατά πολιτικών προσώπων, αλλά και σε κάτι βαθύτερο∙  μια σειρά από έννοιες που δεν αποτελούσαν μέχρι τώρα θέματα συζήτησης ή διαφωνίας, αναδύονται τώρα σαν ζητήματα προς επίλυση: δημοκρατία, δικαίωμα στην εργασία, υγεία, εκπαίδευση, τι σημαίνει λαϊκή κυριαρχία ή εθνική ανεξαρτησία, τι μορφής εγγυήσεις παρέχει η ΕΕ για τη Δημοκρατία κι άλλα. Έτσι, πράγματα θεωρούμενα ως αυτονόητα - και κατά συνέπεια μη συζητήσιμα - έρχονται τώρα στο προσκήνιο απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα καθόλου προετοιμασμένο να τα συζητήσει και σε μια κοινωνία που θέλει να τα συζητήσει αλλά δεν μπορεί ακόμα να βρει τις λέξεις. Αυτό, λέγεται ριζοσπαστισμός.Ως γνωστόν (ελπίζω) οι έννοιες ριζοσπαστισμός και προοδευτικότητα, δεν ταυτίζονται απαραιτήτως. Τα φασιστικά κινήματα είναι το κατ' εξοχή[...]