Subscribe: ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ..
http://astarti162.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Greek
Tags:
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ..

ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ..





Updated: 2015-09-17T08:17:06.194+02:00

 



Η μεγάλη έξοδος!

2010-06-26T20:26:23.539+02:00

Εχθές, μετά απο πάαααρα πολλούς μήνες αποφάσισα να βγώ. Και μιας κι είχε περάσει τόσος καιρός, σκάφτηκα @θα πιώ!!Οχι απλά θα πιώ, θα θυμηθώ τις παλιές καλές μέρες μου έρεε στις φλέβες μου αποκλειστικά τεκίλα.
Ξεκινάω λοιπόν τσούκου-τσούκου, και μέχρι να μαζευτούμε λέω δεν περνάω μια απ΄τον Αρη (τον γνωστό ντι-τζει που προάχθηκε σε μπάρμαν), να πιούμε κανένα σφηνάκι, να ξεκινήσει ζεστά η βραδιά? Και πέρασα. Κι άρχισαν τα σφηνάκια. Με το μαλακό μου λέει. Ποιος? εγώ? Αντέχω, του λέω.
Αντεχες, μου απαντάει. Κι είχε τα δίκια του για να πώ την αλήθεια. Αυτός το ήξερε, εγώ δεν το είχα πάρει χαμπάρι και νόμιζα οτι για να την ακούσω έπρεπε να πιώ το Βόσπορο.
Καλά, πρέπει να πώ οτι χθές το βράδυ έπαθα πολιτισμικό σόκ. Τόσο πολύ κόσμο μαζεμένο είχα να δώ απο τότε που πήρε η Ελλάδα το γιούρο. Πρέπει να φαινόμουν λιγάκι περίεργα, καθισμένη στο μπάρ με τα μάτια μου διάπλατα ανοιχτά να κοιτάζω τον κόσμο σαν να βλέπω σινεμά.Πω πω..άνθρωποι, πω πω...χορεύουν, πίνουν, διασκεδάζουν. Μπορεί να ακούγομαι σαν να ήρθα απο άλλο πλανήτη, αλλά ακριβώς αυτά σκεφτόμουν! Κι αφού απόλαυσα και την εκρηκτική σερβιτόρα να λικνίζεται πάνω στη μπάρα (ρισπέκτ!) έφυγα για να βρώ τους υπολοίπους, σε πιο οικείο χώρο, χωρίς πολύ κόσμο και χωρίς λικνίσματα. Είπαμε..μετά απο τόσο καιρό, με το μαλακό.
Απο εκεί και πέρα, μπύρες και σφηνάκια εναλλάσονταν με ταχύτατους ρυθμούς. Οπως επίσης με ταχύτατους ρυθμούς άρχισα να χάνω τη μπάλα. Εγινα τελείως σκατα, αλλά το καταευχαριστήθηκα! Αυτη η κατάσταση της μέθης, που αισθάνεσαι απόλυτη ελευθερία, να κάνεις και να πείς οτι θές είναι μοναδική. Βέβαια αυτό που έχει απομείνει απ' αυτήν την κατάσταση την επόμενη μέρα δεν είναι καθόλου μοναδικό! Μια συνεχόμενη ζαλάδα.Ηθελα να μείνω ξαπλωμένη ολη μέρα,αλλά δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια γιατί ολα γύριζαν σαν τρελά. Πεινούσα αλλά το στομάχι μου ούτε που να ακούσει για φαγητό. Διψούσα αλλά πόσο νερό να πιείς αν δεν μπορείς να ξεδιψάσεις? Για να μην πώ για το τράβηγμα, κάθε τρείς και λίγο κατούρημα.Μεγάλο το τίμημα που πληρώνεις! Εχω και μερικές απωλειες μνήμης, αλλά εντάξει αυτή τη φορά δεν γελοιοποιήθηκα, απ' οτι έμαθα. Και η βραδιά τελειωσε και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.



'Ανευ τίτλου

2010-06-21T23:46:19.594+02:00

Βαρέθηκα να ακούω όλους τους επιχειρηματίες του νησιού να παραπονιούνται οτι φέτος έχουν πέσει οι εισπράξεις συγκριτικά με πέρυσι.Κάθε φέτος βαριέμαι να το ακούω. Έχω αρχίσει να πιστεύω πλέον οτι έχουν όλοι συνεννοηθεί να το λένε, γιατί αν πούν το αντίθετο "κάτι", που εμείς δεν το βλέπουμε, αλλά μάλλον είναι το πνεύμα της ταμειακής μηχανής, θα τους καταραστεί σε 34 χρόνια κενότητας της θέσης των  χαρτονομισμάτων των 50 και άνω ευρώ.Γιατί ως γνωστόν τα χοντρά μπαίνουν ολα μαζί στην ίδια θέση. Κι ενώ βγάζουν σαφώς περισσότερα απ' τα προς το ζήν, για να μην πώ κι απ' τα προς το εύζην, παίρνουν εκείνο το καημένο υφάκι, αρχίζουν το μοιρολόι το οποίο τελειώνει με το υπέροχο "ε, και τι να κάνεις?"
Είναι πραγματικά παράλογο ολο αυτό το κυνήγι του χρήματος.  Οχι, δεν το υποτιμώ το χρήμα, αλλά ούτε είμαι κι απο εκείνες που θα πλουτίσουν στη ζωή τους. Απλά παρατηρώ τον φαύλο κύκλο του χρήματος. Μας έπεισαν να τρέχουμε πίσω απο χρωματιστά κομματάκια χαρτιού. Μαγκιά! Α, δεν μπορείτε να πείτε...εγώ τους βγάζω το καπέλο.Αυτό και η μπάλα (έχουμε και μουντιάλ, να μην είμαστε ανεπίκαιροι) είναι απο τα καλύτερα κόλπα που παίζουν.Υπάρχουν πολλά ακόμη φυσικά, αλλά δεν είναι του παρόντος.
Μιλούσα λοιπόν πρόσφατα με κάποιον απο αυτούς  τους δύσμοιρους επιχειρηματίες και καθώς μου έλεγε το ποιημα υπό το άγρυπνο βλέμμα του πνεύματος της ταμειακής όπως λέγαμε, εγώ σιχτίριζα τον εαυτό μου επειδή ρώτησα τι κάνει, κι επειδή η ευγενιά μου δεν μου επέτρεπε να είμαι ειλικρινής και να σηκωθώ να φύγω λεγοντάς του πως δεν με ενδιαφέρει καθόλου για τα οικονομικά του, μιας και η ερώτηση μου ήταν για τον ίδιο και όχι για το μαγαζί. Τελοσπάντων, κάποια στιγμή έλιωσε η καραμέλα, σταματησα να κουνάω παρηγορητικά το κεφάλι μου και ήρθε η σειρα του να με ρωτήσει τι κάνω εγώ, ως είθισται. Χαμογέλασα πλατιά και του είπα "πάρα πολύ καλά". Εάν έβλεπε τον ί-τι τέτοια έκληξη δεν θα είχε στο βλέμμα του! Ποιός ξέρει...ίσως ακούγεται περίεργο πια να είναι κάποιος καλά...και πόσο μάλλον, πολύ καλά! Σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς λοιπόν που διανύουμε, που όλα είναι σε κρίση απο τα οικονομικά έως τις σχέσεις των ανθρώπων
...χτύπησε το τηλέφωνό μου...
(image)  Δεν μπορούσα να δώ ποιός είναι μιας και το κινητό το έχω καταργήσει και στο σταθερό δεν έχω αναγνώριση. Πολύ γνωστή φωνή...
Είναι ένα απο αυτά τα τηλεφωνήματα που νομίζεις οτι έρχονται απο το παρελθόν. Είναι συζητήσεις που έχεις την αίσθηση οτι τις έκανες πολλά χρόνια πριν. Κι όμως, 3 χρόνια μετά συζητούσαμε ακόμα τα ίδια πράγματα, σαν να είχαμε να μιλήσουμε απο χθές. Ποιά φθορά του χρόνου και ποιές κρίσεις? Δεν καταλαβαίνω. Οτι είναι αληθινό δεν το αγγίζουν ολα αυτά.



Τι έγινε ρε παιδιά?

2010-06-09T20:18:56.601+02:00

Ε, ναι λοιπόν, μετά απο τόσο καιρό αποφάσισα να γράψω!
Καθώς , πριν ξεκινήσω, χάζευα σε άλλα μπλόγκζ βρήκα αυτό.

http://g700.blogspot.com/2010/06/blog-post_04.html
Και μετά δεν μπορούσα να γράψω τίποτα.
...του Στέφανου Τσιτσόπουλου...



Αν δεν σε φτάνει ο χρόνος, ζήσε τη στιγμή.

2010-05-20T21:47:05.149+02:00

Ελλειψη χρόνου...
Καθημερινά το ακούω πάαααρα πολλες φορές κι απο πολύ κόσμο. Κι απο τον εαυτό μου, δεν το αρνούμαι. Σήμερα συνέβη κάτι και άρχισα να το επεξεργάζομαι.

Γύρισα απ'τη δουλειά και είδα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας μια χαρτοπετσέτα που έγραφε "δεν ύπάρχει έλλειψη χρόνου. Υπάρχει η έλλειψη της παρουσίας μας στο χρόνο. " Α, καλά...αρχίσαμε πάλι της φιλοσοφίες...ήταν η πρώτη μου σκέψη. Κι ύστερα ήρθαν και οι υπόλοιπες.




Πώς είναι δυνατόν να παραπονιέσαι για τον χρόνο που δεν βρίσκεις, όταν σε κάθε τι που κάνεις (και είναι επιλογή σου, στο μεγαλύτερο κομμάτι) δεν μπορείς να αφιερωθείς 100 %.
Τι εννοώ?Κάνω αυτό αλλά σκέφτομαι 820 άλλα πράγματα που θέλω να κάνω, τις υποχρεώσεις μου, τα χρήματα που δεν μου φτάνουν, τη μάνα μου που γκρινιάζει, τον σκύλο που πρέπει να βγάλω για κατούρημα, την εργασία που έχω αφήσει μισή, τον φίλο που ξέχασα να πάρω τηλ., το αφεντικό που με εκνευρίζει....ούφ!
Και μετά γυρίζω σπίτι και σκέφτομαι....α, μα ναι...πολύ ωραία περάσαμε...ενώ στην ουσία εγώ δεν υπήρξα ποτέ εκεί.

Νομίζω πως ακριβώς για αυτόν τον λόγο ζηλεύουν οι μεγάλοι τα παιδιά.
Επειδή τα παιδιά έχουν αγγίξει το υπέρτατο σημείο του διαλογισμού. Οτιδήποτε κι αν κάνουν βρίσκονται εκεί...σωματικά και νοητικά. Με οτι κι αν καταπιαστούν, οτιδήποτε, έστω και με ένα τόσοδα μικρό πραγματάκι είναι εκεί με όλο τους το είναι. Ζούνε τη στιγμή. Ανακαλύπτουν με πάθος κάθετί καινούριο, χρησιμοποιούν όλες τους τις αισθήσεις στο έπακρο, αφοσιώνονται, δημιουργούν, εξερευνούν, δοκιμάζουν, πέφτουν και σηκώνονται ξανά και ξανά, και το πιο σημαντικό απο όλα...είναι εκεί. Ο χρόνος τους ανήκει και δεν ξέρει να τους ξεγελάσει.

Κι ύστερα απ' ολη αυτή την παρατήρηση, αναρωτιέμαι πως και γιατί μετά απο μερικά χρόνια ολα αυτά, οχι μόνο τα έχουμε ξεχάσει...τα έχουμε διαγράψει παντελώς. Νομίζουμε οτι ο τρόπος που ζούμε είναι τελείως φυσιολογικός. Αρνούμαστε τη φύση μας και μπαίνουμε σε τριπάκια που φτιάχνουν άλλοι για εμάς. Μπορούμε να παραπονιόμαστε όσο θέλουμε, αλλά αν αυτό γίνεται χωρίς διάθεση για αλλαγή, τότε κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.

Εγώ τις πήρα τις αποφάσεις μου πάντως. Τελικά θα μείνω για πάντα παιδί.

Ηθικόν δίδαγμα του σημερινού πόστ : Οταν βρίσκουμε χρησιμοποιημένες χαρτοπετσέτες πάνω στο τραπέζι, τις πετάμε στα σκουπίδια!!



Μη μου τη μέρα τάραττε.

2010-05-04T21:44:23.155+02:00

Τρίτη βράδυ και μετά απο μέρες που ο καθένας αραδιαζει στ'αυτιά μου οτι του κατεβαίνει στο στόμα (χωρίς καμία επεξεργασία απ'το κεφάλι) και μετά απο 2 απανωτές κλήσεις με διαφορά ενός τετάρτου η μία απ'την αλλη (οχι, δεν θα ασχοληθώ αλλο με αυτό) φτάνω να σκέφτομαι (κι όμως ακόμη ακέφτομαι!!)....
Τελικά ο θορυβός σκεπάζει τους ψίθυρους που ενδεχομένως κρύβουν το νόημα ή μηπως η σιωπή είναι επικίνδυνη?
Όταν αναφέρομαι σε αφηρημένες έννοιες το μυαλό μου γίνεται εκνευριστικά υποκειμενικό. Δεν έχουμε κατακτήσει το επίπεδο οπου η επικοινωνία γίνεται με τρόπο μη λεκτικό, αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ τώρα να γράφω.
Αν το είχαμε καταφέρει ολα θα ήταν πιο απλά  επειδή υπάρχουν φορές που αφ'ενός οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να εκφράσεις ακριβώς αυτό που θέλεις και αφ'ετέρου επειδή προτιμάς μια σιωπή η οποία θα ήταν (σε έναν ιδανικά πλασμένο κόσμο) κατανοητή απ'όλους τους τριγύρω που τη θεωρούν ανυσηχητική.
Το δημιουργικό κομμάτι της σιωπής δε, είναι κάτι απο καιρό ξεχασμένο στον κόσμο μας. Σαν να υπάρχει μια διαρκής αγωνία να ελαχιστοποιήσουμε τον χρόνο της. Σαν να ταυτίζεται με την αμηχανία ή την αποξένωση ή την απομόνωση ή ποιος ξέρει με τι άλλο α-στερητικό.
Λεξούλες σε σειρά που ξεχύνονται συνειδητά ή ασυνείδητα σε έναν αγώνα δρόμου όπου ο νικήτης έχει κερδίσει σαν έπαθλο το μεγαλύτερο κενό με τον εαυτό του.
Αν δεν δώσεις χρόνο στον εαυτό σου να αράξει και να επεξεργαστεί τα δεδομένα που συνεχώς τον ταίζεις, πώς να ανταπεξέλθει?
Είτε το θές είτε όχι, αν αφεθείς στο ρέμα, θα σε παρασύρει.


Μερικές φορές η σιωπή δεν σημαίνει ούτε έλλειψη επικοινωνίας, ούτε κάτι που είναι κατ' ανάγκη αρνητικό.
Μπορεί απλά να σημαίνει....ααααρααααζωωω!



Φορ σέηλ!

2010-04-30T16:56:14.747+02:00



Ε, ναι λοιπόν...η επιστροφή αποτελεί πια γεγονός
Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχεί πολύς ελεύθερος χρόνος πλέον (μηδαμινός θα έλεγα), αλλά με ολα οσα συμβαίνουν τριγύρω, ήταν μεγάλη η πρόκληση και δεν άντεξα στον πειρασμό να αρχίσω ξανα να καταγράφω!

Εορταστικό πρώτο πόστ λοιπόν.( μετά απο τοοοότε!)

Όντως βρισκόμαστε εν τω μέσω οικονομικής κρίσης.Ναι...αναμφισβήτητα περνάει δύσκολες ώρες ο Ελληνας πολίτης .Πάγωσε ο δανειοληπτικός μηχανισμός και πλέον το ρευστό είναι δυσεύρετο.Πώς να ζήσει πια ο Ελληνας χωρίς δάνεια? Πάτε καλά? Εεε?Απο εκεί που σε ολα του τα προβλήματα (διακοπές, σόπινγκ θέραπυ, τέταρτο αυτοκίνητο), του δίνατε αμέσως τη λύση (ΔΑΝΕΙΟ!!), τώρα τα παίρνετε ολα πίσω, χωρίς ούτε μια τύψη (άτιμη Μερκελ!).Πωλούνται σπίτια, κινητά, ακίνητα,ακόμα και τα τέσσερα αυτοκίνητα (άκουσον άκουσον!)....οτι έχει και δεν έχει ο καθένας, για να βρεθεί λίγο παραδάκι.
Κι εδώ, όπως βλέπετε πωλείται ακόμη και ο ιδιοκτήτης με το ακίνητο.Όπως ακούστηκε, εκτελεί χρέη (κυριολεκτικά και μεταφορικά) μάγειρα, κηπουρού, μπάτλερ, μασέρ, πλύστρας και τέτοια.



(image) Εδώ κοίτα χάλι!
Ποια Πορτογαλία και ποια Ισπανία? Τα πάμε μία?
Όχι, παίζουμε! χα!



Σύντομα κοντά σας

2010-04-28T15:55:03.322+02:00

...με νέες συναρπαστικές περιπέτειες!!!



Feliz Navidad!

2007-12-24T17:51:53.318+02:00

Φτάσαμε λοιπόν μια μέρα πριν τα Χριστούγεννα.Πολύ διαφορετικά απο αυτά που έχω συνηθίσει ώς τώρα.Άλλη χώρα, άλλα ήθη κι άλλα έθιμα.Και ξεκινάω...1. Υπάρχουν Χριστούγεννα χωρίς το "laaaast Chriiiiistmaaas i gaaaave you my heaaaaart..."?Kι όμως υπάρχουν! Και μάλιστα είναι πολύ καλύτερα.Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις ραδιόφωνο, και ακούς τα ωραιότατα ακαταλαβίστικα Ισπανικά τραγουδάκια. Περπατάς στην Χριστουγεννιάτικη αγορά και απ τα μικρόφωνα άκους παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα ισπανικά κομματακια. Και πάλι ακαταλαβίστικα βέβαια αλλά δεν έχει καμία σημασία. Τουλάχιστον όχι αρνητική.Πόσοι δεν το έχουν ακούσει ούτε μια φορά φέτος?Εμ...γι αυτό το κάνω τόσο μεγάλο θέμα!2. Χριστούγεννα χωρίς χριστουγεννιάτικο δέντρο γίνονται?Γινονται!Εδώ δεν στολίζουν ούτε δεντράκια, ούτε καραβάκια, ούτε τίποτα.Γενικά η πόλη δεν είναι και πολύ του στολίσματος και του υπερβολικού και πολύχρωμου λαμπακίου. 2 λαμπάκια στον κεντρικό δρόμο, άλλα 2 στον καθεδρικό ναό κι αυτό είναι όλοΠερπατώντας στην πόλη ας πούμε, για να καταλάβεις οτι είναι Χριστούγεννα πρέπει να είσαι τυχερός και να πέσεις σε κανένα φωτεινο "Bon Nadal" (=Καλά Χριστούγεννα στα Καταλανικά).Είμαι υπέρ αυτής της διακριτικότητας. Πολύ φωτάκι και λαμπάκι στη Ελλάδα. Σώνει ντε!3.Κάλαντα? Ααα κάλαντα no!Προφανώς,αυτό που τα παιδάκια πάνε απο πόρτα σε πόρτα και τραγουδάνε, γίνεται μόνο στη Ελλάδα. Η αλήθεια είναι οτι αυτό είναι το καλύτερό μου και ίσως απο τα λίγα πράγματα που θα ήθελα να γίνεται κι εδώ. Μίλησα με τη μαμά το πρωί και ακουγα απο την άλλη ακρη του ακουστικού παιδάκια να τραγουδάνε...ε, και να...ήταν η πρώτη και η μοναδική στιγμή που νοστάλγησα τα περσινά Χριστούγεννα.Και το καλύτερο...το κράτησα για το τέλος!4. Οπως είπα και πρίν δεντράκι δεν στολίζουν. Στα σπίτια τους βάζουν διάφορες χριστουγεννιάτικες φιγούρες. Ξερεις...τον Χριστούλη στη φάτνη, τους μάγους, τα προβατάκιακαι αυτό!!Θα αναρωτιέσαι λοιπόν εσύ (και με το δίκιο σου) αθώε αναγνώστη τι είναι αυτό. Αυτό είναι ένα κωλαράκι και απο κάτω του ένα σκατουλάκι.Είναι ένα άνθρωπάκι που κάνει την ανάγκη του.Τι δουλειά λοιπόν μπορεί να έχει αυτό μέσα στη φάτνη?Εξέφρασα την ίδια απορία με εσένα, και μου είπαν πως στα παλιά τα χρόνια, τα Χριστούγεννα οι αγρό[...]



Buena vida!

2007-12-06T14:09:05.481+02:00

Βγήκαμε με τον συγκάτοικο απ’ το μετρό και αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε προς τη σχολή.09.15 έδειξε το μεγάλο ρολόι στην πλατεία. 5 λεπτά περπάτημα και φτάσαμε.Κοντοστάθηκα για λίγο στις σκάλες.- Αντε πάμε! Αργήσαμε πάλι.- Μπα..εγώ λέω να μην έρθω το πρώτο 2ωρο.Πήγαινε εσύ. Θα τα πούμε στο διάλειμμα.Νύσταζα τόσο που φοβήθηκα πως θα με έπαιρνε ο ύπνος αν έμπαινα για μάθημα. Κι έτσι επέλεξα να μπώ στο διπλανό καφέ που σκοτώνουμε το 20λεπτο διαλειμμά μας. -Buenos diaz Matina! Que tale?-Muy bien! Y tu?-Bien, bien…-Café solo?-Si, por favour. Ήπια τον απαραίτητο πρωινό καφέ κι άρχισα να περπατάω στους δρόμους ακόμα μιας πολύβουης ευρωπαϊκής πόλης.Ένιωθα μια ψύχρα να περνάει ολα τα υφάσματα που σκέπαζαν το σώμα μου. Απο τις λίγες φορές που με άφησε αδιάφορη.Τα βήματά μου ήταν αργά, όπως αρμόζει σε κάθε περίπατο που σέβεται τον εαυτό του.Ίσως αυτό ακριβώς να ήταν η αιτία που παρατηρώντας τους ανθρώπους είχα την αίσθηση πως κινούνταν σε ρυθμό fast forward. Ίσως και όχι.Έφτασα στον μεγάλο πεζόδρομο. Εκεί που κοιτάζοντας προς τη θάλασσα, βλέπεις τόσο πολύ κόσμο που φαίνεται αδιανόητο να καταφέρεις να περάσεις ανάμεσά τους για να φτάσεις επιτέλους στο γαλάζιο. Δεν με ένοιαξε και πολύ γιατί σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι.Κι αυτό το ταξίδι φαίνεται πως είναι μακρύ..πολύ μακρύ. Ευτυχώς.Κάθησα σε ένα παγκάκι να παρατηρήσω την κατάσταση. Αυτό είναι στ'αλήθεια "παγκάκι"...υποκοριστικό..Γιατί τα φτιάχνουν έτσι εδώ? Είναι μόνο για έναν και με σίδερο στο πλάι. Για σιγουριά...έτσι δεν θα μπορεί κανείς να κάτσει μαζί με κάποιον άλλο. χεχε! Μάλλον επειδή μόνο κάτι παππούδες ισπανοί αράζουν σε αυτά τα παγκάκια.Με βόλεψε για να πώ την αλήθεια. Δεν μου αρέσει να με αποσπούν οταν σκέφτομαι.Στο remote control είχε κολλήσει το κουμπί fast forward.Παρατηρούσα την εξέλιξη τριών γενεών. Μπορεί και τεσσάρων.Το ξέρω πως κάθε ηλικία έχει τη δική της ομορφιά, αλλά θα προτιμούσα να παραμείνω στην ομορφιά των 25. Δεν χρειάζομαι άλλη, είμαι καλυμμένη..ευχαριστώ.Είδα κι ένα ζευγάρι γύρω στα 60 να φιλιέται.Πολύ ωραία εικόνα! Γιατί οι άνθρωποι μετά απο κάποια ηλικία φοβούνται ή ντρέπονται να έκφραστούν τρυφερά δημόσια? Ποιός ξέρει...Ούτε καν νέοι το κάνουν. Ζήτημα είναι να είδα 4-5 παρόμοιες εικ[...]



Berlin-Barcelona!

2007-11-14T16:27:41.057+02:00

Hola! Que tale?Φτάσαμε λοιπόν στη Βαρκελώνη, αλλά πρώτα λίγα λόγια για το Βερολίνο.Δυστυχώς μείναμε μόνο 3 μέρες. Και λέω δυστυχώς γιατί δεν ήταν αρκετές οπως φάνηκε.Η πόλη είναι πραγματικά η απόδειξη του γιατί δεν πρέπει κατ'ανάγκη μια πόλη να σημαίνει κάτι άσχημο.Περπατήσαμε στο κέντρο, μέσα στην καρδιά του Βερολίνου, και..δεν είχε ΠΟΥΘΕΝΑ κίνηση.Ούτε κόρνες, ούτε καυσαέριο...ούτε τίποτα!Είχε τεράστια πάρκα με πράσινο, ποτάμια. Φύση μέσα στην πόλη.Οι άνθρωποι εκεί είναι τέλεια οργανωμένοι.Κάτι είχα υπ'όψην μου.Γερμανοί είναι αυτοί.Το σκεφτόμουν κι έλεγα "έλα μωρέ, ξενέρωτοι..ολα τόσο τέλεια πια? Καταντάει βαρετό".Tελικά τώρα που βρέθηκα εκεί, κατάλαβα πόσο θετικό είναι για μια πόλη να ξέρει να οργανώνεται τόσο καλά.Είναι αυτή εικόνα πόλης?Οχι, πείτε μου...είναι?Το Βερολίνο είναι φτιαγμένο απο νέους και ιδανικό για νέους.Περπατούσαμε συνεχώς αλλά καθε μέρα γινόταν κάτι μαγικό.Μετα τις 6 το απόγευμα οι δρόμοι γεμιζαν με κόσμο. Μόλις έπεφτε ο ήλιος ήταν σαν κάποιος να έδινε το σύνθημα κι όλοι ξεχύνονταν.Μουσικές, ζογκλέρ,φώτα..κρύο..πολύ κρύο!Και ο κόσμος, πολύ φιλικός και εξυπηρετικός.Πραγματικά η πόλη είναι σαν βγαλμένη απο παραμύθι.Μετά απο 3 μέρες εκεί, αποφάσισα πως θα ήθελα να περάσω κι εκεί ένα τρίμηνο.Δεν ξέρω πότε ακριβώς, αλλά σίγουρα κάποια στιγμή θα το κάνω!(τώρα που πήρα φόρα!)Κι ύστερα...φτάσαμε στη Βαρκελώνη...Τις πρώτες μέρες ψάχναμε για σπίτι. Μείναμε σε hostel 2 βράδια, και για καλή μας τύχη ένας φίλος φίλου μας φιλοξένησε για 4 ακόμη μέρες.Η αλήθεια είναι οτι σε κάποια φάση είχα αρχίσει να απελπίζομαι.Μέχρι που σκέφτηκα να γυρίσουμε Βερολίνο και να μείνουμε εκεί. Στη Βαρκελώνη είναι πολύ δύσκολο να νοικιάσεις σπίτι μόνος.Συνήθως παίζει συγκατοίκηση.Και ολα τα δωμάτια που είδαμε ή ήταν περίεργοι οι συγκάτοικοι ή ήταν πολύ ακριβά (500 ευρώ το μήνα μόνο για ένα δωμάτιο σε σπίτι!) ή απαγορευόταν το κάπνισμα (έχουμε και αδυναμίες, τι να κάνουμε?) ή όλο κάτι τέτοια συνέβαιναν.Μακάρι να είχα φωτογραφία οταν φεύγαμε απο κάποιο δωμάτιο που είχαμε κλείσει να δούμε.Η απογοήτευση σε όλο της το μεγαλείο.Με τα πολλά βρήκαμε έναν φίλο απο Σαντορίνη που μόλις έιχε έρθει κι εκείνος και μας είπε οτι στο [...]



Το μεγάλο ταξίδι!

2007-10-28T15:31:22.469+02:00

(image) Τέρμα τα ψέμματα!
Ήνηκεν η ώρα.
Βαλίτσα έτοιμη, εισητήρια έτοιμα, για ένα ταξίδι κυριολεκτικά στο άγνωστο.
Το μόνο γνωστό είναι ο προορισμός.Ολα τα υπόλοιπα...βλέποντας και κάνοντας.



Αύριο αναχωρώ για Αθήνα και την Τετάρτη για Βερολίνο. Κάνουμε μια στάση για 3 μέρες και μετά φύγαμε για Βαρκελώνη.
Εκεί λέω να περάσω αυτόν τον χειμώνα.
Το είχα στο νού μου καιρό τώρα αυτό το πλάνο αλλά ώς γνήσια ελληνίδα τίποτα δεν οργάνωσα.
Το να πάρω την απόφαση μάλλον μου ήταν αρκετό.
Βήμα πρώτο- έβγαλα τα εισητήρια απο τον Ιούλιο αλλά πάλι είχα τους ενδοιασμούς μου για το αν κάνω το σωστό.

Μαμά-μπαμπάς-αδελφή είχαν κάνει κόμα για να κάνουν αυτούς τους ενδοιασμούς να λειτουργήσουν ανασταλτικά στην αποφασή μου.
Μαμά : να δώ ποιος θα σε φροντίζει εκεί που θα πάς.Ποιος θα σου μαγειρεύει που δεν έμαθες ούτε αυγό να βράζεις! Ξανασκέψου το.Μόνο αυτό έχω να σου πώ. (Ψέμα! είπε πολλά ακόμη!)
Μπαμπάς : Καλά, θα αφήσεις την δουλειά σου, την οικογένεια σου, τους φίλους σου, για να πας εκεί και να κάνεις τι?
Ξανασκέψου το.Μόνο αυτό έχω να σου πώ. (Ψέμα! είπε πολλά ακόμη!)
Αδελφή : Έχεις χαζέψει τελείως? 25 έφτασες, κι ακόμη να μεγαλώσεις!
Ξανασκέψου το.Μόνο αυτό έχω να σου πώ. (Ψέμα! είπε πολλά ακόμη!)
Τελικά τα γονίδια στην οικογένειά μου, είναι πολύ δυνατά. Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Βήμα δεύτερο- παραιτήθηκα απ' τη δουλειά. Το μπουρου μπουρου συνεχίστηκε. Χάθηκε μια μάχη, αλλά οχι και ο πόλεμος. Κάπως έτσι υποθέτω σκέφτηκαν.
Αντεξα! Δεν έπεσε το τείχος!

Τώρα που τα πράγματα πια έφτασαν στη τελικά ευθεία το πήραν απόφαση και μου εύχονται να περάσω καλά, να ντύνομαι ζεστά, να τρώω, να προσέχω, να παίρνω κανένα τηλέφωνο,να μην κυκλοφορώ τα βράδια μόνη να,να,να...

Μάζευα τα πράγματά μου σήμερα. Θα λείψω 6 μήνες, τι μπορεί να ΜΗΝ χρειαστώ απ'ολα αυτά? Οσο λιγότερα είναι δυνατό.
Οσο λιγότερα είναι δυνατό.Οσο λιγότερα είναι δυνατό.
Νομίζω οτι πήρα μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Οτι έχω ξεχάσει θα το θυμηθώ στο αεροδρόμιο. Αυτό συμβαίνει με μαθηματική ακρίβεια ως γνωστό!

Το στάδιο της ελαφράς μελαγχολίας, αύριο στο πλοίο ( με ξέρω πια!).
Τουλάχιστον εξαλείφθηκαν όλοι εκείνοι οι ενδοιασμοί που είχα.
Είμαι πλέον σίγουρη και για το οτι θέλω να το κάνω αυτό το ταξίδι και για το οτι θα περάσω καλά τελικά. Think possitive πάντα.

Χαιρετώ λοιπόν και νεότερα απο τας Ισπανίας.
Adios!





Το ταξίδι

2007-10-02T18:15:37.815+02:00

Οι διακοπές ήταν απαραίτητες. Ολιγοήμερες αλλά ιδανικές, αφού μετά απο ένα καλοκαίρι δουλειάς σε κοσμοπολίτικο νησί, ένα χωριό στο βουνό αποτέλεσε τον τέλειο προορισμό.Φτάσαμε στην Βερενίκη.Το τελευταίο χωριό του νομού Ιωαννίνων.Καφές το πρωί στην αυλή με τη γιαγιά.Η ζακέτα απαραίτητη, μιας και ο χειμώνας φτάνει νωρίτερα στα βουνά. Μιλάμε για κρύο..πολύ κρύο.(Νησιώτισα είμαι, δεν αντέχω σε χαμηλές θερμοκρασίες!).Και τα βράδια στο τζάκι.Είπαμε...πολύ κρύο!Α, θα πάμε βόλτα?Για δες τι ψηλά δέντρα!Έχει πολλά τέτοια εδώ. Και πόσο πράσινο..πω πωωω...Τι εννοείς θα ανέβουμε στο βουνό?Εκεί πάνω?Πάνω πάνω?Ναι..το βλέπω το ελατοδάσος, αλλά είναι τωρα απαραίτητο να πάμε ως εκεί? Αφού φαίνεται κι απο δώ.Καλά...πάμε..ναι,ναι...αντέχω....(φφφφφ)Το ελατοδάσος...(φφφφφφφ) φτάσαμε.Άξιζε τον κόπο τελικά.Πολύ πυκνό και πανέμορφο.Με τα βίας περνούσαν οι ακτίνες του ήλιου.Κάτσε τώρα να ξεκουραστούμε (κανένα 2ωράκι :)Ωχ...! μια χελώνα στην αυλή...αλήθεια...τρέξε να δείς!Ναι καλέ μου...έχω ξαναδεί χελώνα. (Εχμ...πολύ παλιά μάλλον).Ηλιοβασίλεμα στον Αχέροντα.Το νερό ήταν στους -200 βαθμούς Κελσίου...ή έτσι μου φάνηκε.Πάντως τα πόδια τα βούτηξα...για μισό δευτερόλεπτο.Ωχ!..ένα φίδι!Με τον πηλό που έχει το ποτάμι φτιάχνεις οτι θές.Πήραμε και μαζί μας. Αλλά τον ξεχάσαμε στο χωριό.Οποία έκπληξης!Είναι ανάγκη να φύγουμε?Εντάξει αλλά μια στάση στη λίμνη των Ιωαννίνων.It's a deal!Φαίνεται σαν να έχουν πετάξει πράσινη μπογιά στη λίμνη, αλλά αυτό είναι το φυσικό της χρώμα.Είδαμε και νερόφιδο και πάπιες.Τέλεια...Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς γυρίσαμε πίσω.Για λίγο...Έν αναμονή του επόμενου ταξιδιού...του μεγάλου![...]



Τς τς τς...

2007-09-23T16:27:09.379+02:00

Ηταν μεγάλη η αποχή απ'το σπόρ.
Δεν θα αρχίσω να γράφω τα του καλοκαιριού.Ανεπίκαιρα πια, οσο να πείς.
Βουτιές κάναμε -ε, οχι απο ψηλά
κόσμο γνωρίσαμε - απ'ολες τις φυλές του πλανήτη
πολύ δουλέψαμε - αλλά τα καταφέραμε
ηλιοκαήκαμε - το τέλειο μαύρισμα φέτος
καλά περάσαμε...κι αυτά.

Απ'οτι είδα κόσμος άνοιξε καινούρια μπλόγκς και ειδικά κόσμος του νησιού.
Ευχάριστο. Το θετικό του διαδικτύου είναι οτι ο ίδιος επιλέγεις ποιον θα διαβάσεις, κι έτσι μπορείς να αποφύγεις κακοπροαίρετους ανθρώπους. Μερικοί έχουν ταλέντο στο να υποδύονται τέτοιους ρόλους, και φοβού όσους δεν υποδύονται αλλά είναι στ' αλήθεια τέτοιοι.

Οι απειλές και οι βαρυσήμαντες δηλώσεις μέσω διαδικτύου, μπορούν μόνο γέλιο να μου προκαλέσουν. Πέρα απο αυτό με αφήνουν παγερά αδιάφορη.
Και σκέφτομαι...μα καλά, μέσω του μπλόγκ?
Αλλά προφανώς ο εύκολος τρόπος είναι και ο πιο βολικός. Ας είναι. Ακόμη κι έτσι πλάκα έχει.Μια γελοία κατάσταση απαιτεί και γελοίους ανθρώπους. Κι απο τέτοιους άλλο τίποτα.

Μου κάνει εντύπωση μόνο πως μερικοί φτιάχνουν στο κεφάλι τους μια φανταστική ιστοριουλα, την λένε κάμποσες φορές στον εαυτό τους, την πιστεύουν, κι ύστερα την θεωρούν δεδομένη.

Θέλω να πώ πως πάρα το νεαρό της ηλικίας μου, ως τώρα έχω μάθει πως οποιασδήποτε φύσεως πρόβλημα, λύνεται με μια απλή συζήτηση. Ή και με δεύτερη και με τρίτη αν χρειαστεί.
Αυτό σημαίνει πολιτισμός και επικοινωνία. Ομολογώ πάντως πως με κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους έχω χάσει καθε διάθεση για επικοινωνία και κουβέντα.
Το λέω αυτό και λυπάμαι για τον εαυτό μου περισσότερο.Γιατί αυτό σημαίνει πως αφήνω να με επηρεάζουν με αυτόν τον οχι και τόσο θεμιτό τρόπο. Δυστηχώς δεν μπορώ να το αλλάξω.
Πολύ σοβαρό για πρώτο ποστ, μετακαλοκαιρινής περιόδου.

Εγιναν και όμορφα πράγματα πάντως. Πάρα πολύ όμορφα. Ταξίδι στην Ήπειρο και απογεύματα στις όχθες του Αχέροντα. Κρασάκια στην Κέρκυρα και παγωτό στην Πάργα.
Πίτες τις γιαγιάς και βράδια ατέλειωτης κουβέντας δίπλα στο τζάκι.
Τα σκέφτομαι και αναρωτιέμαι για ποιό λόγο ασχολούμαι με μικρότητες.

Θα επανέλθω σύντομα με λεπτομέρειες και το σχετικό φωτογραφικό υλικό.

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ :)






Αλλα-ζω!

2007-06-08T07:58:42.627+02:00

Μετακομίζω.
Το συζητήσαμε και το αποφασίσαμε.
Φτιάχνω βαλίτσα και πάω 15 λεπτά μακριά απ’ το σπίτι μου.Οχι τίποτα τραγικό. Τις φοβάμαι τις συγκατοικήσεις, αλλά οχι οταν ξέρω πως έχω εναλλακτικές.To σπίτι μου θα με περιμένει ανά πάσα στιγμή.
Ας το κάνουμε λοιπόν το βήμα.

Φεύγω απ’την πρωινή δουλειά.
Κι έτσι απο αύριο θα πηγαίνω στη βραδινή, χωρίς το άγχος του πρωινού ξυπνήματος.
Επιτέλους ελεύθερος χρόνος! Τον έχω στερηθεί πολύ τις τελευταίες εβδομάδες.
Τελευταία μέρα σήμερα...yihaaa! :)

Κλείνει το μπλόγκ (προσωρινώς).

Σας ευχαριστώ ολους για τα σχόλιά σας και για ολα τα υπόλοιπα.
Απο Σεπτέμβρη, πάλι εδώ θα είμαστε. Θα έρχομαι...θα μαθαίνω νέα σας.
Καλές βουτιές και καλό καλοκαίρι σε όλους!!


(image)





Workoholic (κλεμμένο ;)

2007-06-04T14:30:42.369+02:00

Ξεκινήσαμε λοιπόν. Τώρα μπορώ δικαιωματικά να γκρινιάζω όσο θέλω.
Ναι, οκ, δική μου ήταν η απόφαση για τη δεύτερη δουλειά αλλά το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Για το μοναδικό πράγμα που θα μπορούσα να παραπονεθώ είναι οι λιγοστές ώρες ύπνου που μου μένουν. Μπα, δεν θα κάνω ούτε καν αυτό. Θα αντισταθώ στον πειρασμό.

Η δουλειά στο μπαρ, μ’ αρέσει. Είναι μικρό, παίζει μουσική που ακούω και σπίτι (αν και οταν έρθει ο Αρης κάτι μου λέει πως θα εκτιμήσω περισσότερο τη μουσική) και συνήθως δεν έχει πολύ κόσμο. Αυτό μου δίνει την ευκαιρία να μιλάω με τον κόσμο, πράγμα που μου είχε λείψει μετα απο ολους αυτούς τους μήνες παραμονής μου στο γραφείο.

Με την Ευτυχία, που δουλεύουμε μαζί υπάρχει άψογη συνεννόηση και επικοινωνία και εκτός δουλειάς (ούτως ή άλλως γνωριζόμαστε καιρό), και έχουμε καλές σχέσεις με το αφεντικό. Καμία πίεση, οπότε, χαλαρά πολύ τα πράγματα.

Εχουμε ανοίξει 10 μέρες τώρα, και το καλύτερο είναι οτι έχουμε ήδη θαμώνες στο μαγαζί.
Ζευγάρια που κάνουν διακοπές στο νησί, μέχρι να φύγουν έρχονται καθημερινά.
Μας φωνάζουν με τα μικρά μας, ξέρουμε τι πίνουν. Πολύ την χαίρομαι αυτή την οικειότητα.

Όλα μια χαρά λοιπόν αλλά υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι (ε, εντάξει..ολα τέλεια θα ήταν;).
Πέρυσι ήμουν πάλι εκεί και το πόστο μου ήταν το service.
Φέτος, που ήρθε η Ευτυχία κι οχι ο περσινός μπάρμαν,πήρε εκείνη την θέση μου κι εγώ αναγκαστικά μπήκα απο μέσα.
Τα χαριτωμένα σχόλια των φίλων σχετικά με το ύψος μου σε συνάρτηση με το ύψος της μπάρας και το ψηλότερο επίπεδο που βρίσκονται τοποθετημένα τα ποτά, δίνουν και παίρνουν. Ζώ για ακόμα μια φορά στιγμές άπειρης κατανόησης και αγάπης.

ΓΛΥΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ
1.Να σου πάρουμε δώρο το σκαλάκι που χρησιμοποιούν στις βιβλιοθήκες, να το παίρνεις μαζί σου και εκτός δουλειάς.
2.Να βάλετε 2-3 στρώματα πλακάκι ακόμη, για να φαίνεται τουλάχιστον το κεφάλι σου.
3.Ετσι οπως τεντώνεσαι μπορεί να ψηλώσεις κιολας μέχρι τέλος της σεζόν(συνοδευόμενη γλυκιά κουβέντα απο πνιχτό γέλιο)!
4.Πω πω...φέτος το μαγαζί βρίσκεται σε "υψηλά" επίπεδα!

Και διάφορα άλλα τέτοια σιροπιαστά.
Ποιός πτοείται; εγώ; χα!
Σιγά το δύσκολο, μπορώ να περπατάω και στις μύτες :Ρ

Με τις 2 δουλειές έχω ψιλοκουραστεί, γιατί δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο, αλλά θα το φτιάξω σύντομα το πρόγραμμα.
Είπαμε..φέτος βουτιές!





Εξερεύνηση

2007-05-29T14:09:01.734+02:00

(image)
Ψες το μεσημεράκι, έχουμε αράξει στον καναπέ με τον Απόλλων, απολαμβάνουμε τη βροχή και κερδίζω στο τάβλι (χα!), κι έρχονται τα παιδιά απ’ το σπίτι.
-Πάμε για εξερεύνηση στη σπηλιά, σηκωθείτε!
Εντάξει...λέγαμε ότι θα πάμε κάποια στιγμή, αλλά εχθές έβρεχε πολύ.
-Ελα μωρέ..τι θα πάθουμε;
Εξοπλιστήκαμε με φακούς και νερό και ξεκινήσαμε.
Σε ένα τεταρτάκι ήμασταν μέσα σε ένα αυτοκίνητο 3 κορίτσια, 3 αγόρια και ένας σκύλος ( η Ζούλα) και κατευθυνόμασταν προς τη σπηλιά.

Φτάνουμε κι αρχίζουμε να ψάχνουμε για το άνοιγμα. Αυτή τη σπηλιά την είχαν ανακαλύψει τυχαία τα 2 απο τα αγόρια της παρέας. Καθοδήγησαν και τελικά φτάσαμε.
Για να δώσω μια λίγο πιο ολοκληρωμένη εικόνα, δεν επρόκειτο ακριβώς για σπηλιά.
Μάλλον ήταν κάτι σαν στοά. Είναι υπόγεια, κάτω απ’ το βουνό και με αρκετό βάθος.

Όλα ήταν πολύ υγρά εκεί μέσα και μύριζε έντονα υγρασία. Αλλά το καλύτερο ήταν κάτι τεράστιες αράχνες που είδαμε. Εγώ δεν είχα ξαναδεί απο τόσο κοντά.
Και οι ιστοί τους... αυτοί κι αν ήταν τεράστιοι!

Στην αρχή μόλις μπήκαμε απ’το άνοιγμα, έπρεπε να πηδήξουμε ένα τοίχο γύρω στο 1,5 μέτρο. Προχωρήσαμε προς τα μέσα και εκεί υπήρχε ακόμη ένας τοίχος που έπρεπε να ανέβουμε, περίπου 2 μέτρα. Στη συνέχεια μια μικρή απόσταση έρποντας που έβγαζε σε μια τρύπα όπου έστω μπορούσαμε να είμαστε καθιστοί.
Αφού φτάσαμε όλοι ως εκεί, πέρασε μπροστά ο Απόλλωνας και μας είπε να περιμένουμε.
Άρχισε να κατεβαίνει, για να δει αν είναι στέρεο το έδαφος και τα βράχια που κρέμονταν απο πάνω μας, ώστε να κατέβουμε όλοι με ασφάλεια.

Η φωνή του ακουγόταν από όλο και πιο χαμηλά.
- Παιδιά, εδώ πρέπει να έρθουμε με σκοινιά για να κατέβουμε.
Αλλά καλύτερα ούτε καν αυτό. Το χώμα είναι πολύ μαλακό, και οι πέτρες καθόλου στέρεες.
Το φως απ’ τον φακό του δεν φαινόταν καθόλου. Μια ανησυχία την ένιωσα, για να πώ την αλήθεια. Ανάβει ένα απ’ τα παιδιά τον φακό απο πάνω μας και καθόμασταν κάτω απο έναν τεράστιο βράχο.
Κι εκεί αρχίζουν οι υποθέσεις.
-Για σκέψου να κάνει τώρα έναν σεισμό.
-Για σκέψου να γίνει μια κατολίσθηση.
-Για σκέψου να κλείσει το άνοιγμα.
Κι εκεί που λέμε τέτοια, σε κάποια φάση δεν μιλάει κανείς και ακούμε απο πάνω, απ’ το έδαφος έναν ήχο ... επαναλαμβανόμενο και καθαρό.

Ωχ..νατες οι υποθέσεις!
Ντουκ, ντουκ, ντούκ...
-Τι είναι αυτό ρε παιδιά;
Ντουκ ντουκ ντουκ...
-Για σταματήστε.
Κι εκεί λύνεται το μυστήριο... ακούμε το γαύγισμα της Ζούλας.
Μας άκουγε να μιλάμε κάτω απ΄το έδαφος και μας έψαχνε.

Γύρισε και ο Απόλλων και αφού δεν μπορούσαμε να προχωρήσουμε γυρίσαμε πίσω.
Περπατήσαμε περιμετρικά το βουνό και βρήκαμε άλλες 2 στοές. Προχωρήσαμε και σε αυτές αλλά μέχρι ένα σημείο και πάλι.

Καταγράφτηκαν οι είσοδοι και θα ξαναπάμε.
Εβρεχε πολύ και δεν βοηθούσε την κατάσταση.Φοβηθήκαμε για κατολίσθηση.
Γυρίσαμε σπίτι, μούσκεμα.
Επαθα μια ψύξη απ’ την δεξιά μου πλευρά, αλλά άξιζε τον κόπο.

Τόσα χρόνια στο νησί δεν είχα ιδέα οτι υπήρχαν αυτά.
Έκανα και μια μαλακία βέβαια...ξέχασα να πάρω την ψηφιακή!
Αλλά σύντομα θα επανέλθω και με φωτογραφικό υλικό.




Που πάμε? Μπροστά!

2007-05-25T14:12:56.723+02:00

Ένα τυχαίο γεγονός στάθηκε αφορμή για να ξεκινήσω να γράφω το σημερινό πόστ.Μια κουβέντα που είχα για το παρελθόν. Κι όχι οποιοδήποτε παρελθόν, αλλά εκείνο που έχει αφήσει τα σημάδια του.Εξηγούμαι:Απο προσωπική εμπειρία, απο ιστορίες φίλων και απο άλλους μπλόγκερς διαπιστώνω πως για τους περισσότερους απο εμάς υπάρχει ή έστω υπήρξε κάποιος άνθρωπος ο οποίος με τότε πράξεις, τότε λόγια και τότε συμπεριφορές κατάφερε να φτάσει να σημαδέψει μέχρι και το τώρα, το σήμερα.Επειδή δεν γίνεται να κατατάξω όλες αυτές τις ιστορίες σε μία κατηγορία (πρόκειται για τελείως ανόμοια πράγματα), θα μιλήσω με προσωπικά βιώματα.Τελικά κατέληξα στο οτι είμαι τυχερή που στα 17 μου έκανα την είσοδό μου στον κόσμο των δεσμευμένων ανθρώπων. Και τι είσοδος! Άκρως δυναμική μιας και η δική μου ιστορία είχε 5ετή διάρκεια.Ο έρωτας ο πρώτος, ο πιο δυνατός, ο πιο αληθινός, ο απόλυτος!Αυτός που σε κάνει να ξυπνάς και να κοιμάσαι με μια και μοναδική σκέψη...το πρόσωπό του.Πρώτη φορά διακοπές μαζί, πρώτη φορά συγκατοίκηση μαζί, πρώτη φορά έρωτα μαζί.Κάθε πρώτη μου φορά, την θυμάμαι μαζί του.Όπως ολα τα "φυσιολογικά" ζευγάρια, περάσαμε και δύο διαστήματα απομάκρυνσης(αλίμονο!), αλλά τελικά πάλι μαζί καταλήξαμε.Ο χρόνος και η συνήθεια δεν άφησε την σχέση μας ανέπαφη.Το πολεμήσαμε όμως γιατί επρόκειτο για κάτι τόσο δυνατό και αληθινό, που κανείς μας δεν είχε το θάρρος να το αφήσει στο έλεός του.Μερικά πράγματα όμως όσο κι αν τα πολεμάς, οταν έχει έρθει η ώρα τους να τελειώσουν, δεν έχει επιστροφή. Κι όταν λέω "έχει έρθει η ώρα τους να τελειώσουν" εννοώ πως πλέον κανείς απ’ τους δύο δεν προσπαθεί πλέον για να κρατηθεί κάτι. Θεωρήσαμε ο ένας τον άλλο δεδομένο κι εκεί χάσαμε την μπάλα.Το γεγονός οτι ξεκινήσαμε απο πολύ μικροί (με σχεδόν κοινά ενδιαφέροντα), και με τον καιρό ο καθένας έκανε τις δικές του επιλογές ( ο ένας ανατολή, ο άλλος δύση), ήταν ακόμη ένας παράγοντας που μας έφερνε πιο κοντά στο τέλος.Μία προσπάθεια ακόμη...άντε κι άλλη μία...ε, στο τέλος έσπασε το σκοινί.Βρήκαμε μια γελοία αφορμή (που προφανώς βόλεψε και τους [...]



Ακούς ή μιλάς ?

2007-05-21T10:06:18.399+02:00

(image)
Την Παρασκευή ήμασταν στις παραλίες με τα μαγιό και την Κυριακή φορέσαμε αδιάβροχα.
Έχει τρελαθεί αυτός ο καιρός!
Και οι άνθρωποι έχουν τρελαθεί.
Αν είχε διατηρηθεί η αρχική μου ανωνυμία, θα έλεγα μια ιστορία αλλά τώρα καλύτερα να μην το κάνω.
Είπαμε, έχουμε blog, αλλά οικογένειες δεν θίγουμε.

Εκεί που έχω καταλήξει πάντως είναι οτι όσο καιρό κι αν γνωρίζεις κάποιον, δεν είναι ποτέ αρκετός, για να πείς οτι τον ξέρεις. Εκεί που λες "ναι, είμαι σίγουρος για τις κινήσεις του" σου κάνει ένα τσάκ, και κάθεσαι και κοιτάζεις σαν χαζός.

Είναι τόσο, μα τόσο απλά τα πράγματα στις ανθρώπινες σχέσεις, κι επιμένουμε να τα κάνουμε δύσκολα. Δηλαδή, αν έχεις λίγη καλή θέληση και μια στοιχειώδης επιθυμία για επικοινωνία, γιατί να μην μπορείς να συνεννοηθείς;

Κι οταν λέω στοιχειώδης επιθυμία για επικοινωνία, εννοώ το να μπορείς να ακούσεις κάποιον οταν σου μιλάει, κι οχι να περιμένεις ανυπόμονα να τελειώσει για να πείς το κλασσικό "α, εγώ...".Και δεν έχεις ακούσει λέξη απο όσα ειπώθηκαν.
Γι αυτό έχουμε την αίσθηση της ακοής.Κι όμως είναι τόσο απλό. Μην βιάζεσαι..πάρε μια ανάσα, άνοιξε τα αυτιά σου και άκου.
Παίζει πολύ "εγώ" στις συζητήσεις. Μάλλον για αυτό καταλήγουν ανούσιες.

Αναφέρομαι σε όλων των ειδών τις σχέσεις. Φιλικές, ερωτικές, οικογενειακές.
Λες και τρέχουμε έναν αγώνα δρόμου για να αποδείξουμε...τι να αποδείξουμε; και σε ποιόν τελικά;

Σε μια παρόμοια συζήτηση με τον Άρη, κι ενώ καθόμασταν σε μια καφετέρια, είχαμε ένα ζευγάρι 2-3 τραπέζια μπροστά μας. Όχι μεγάλοι σε ηλικία. Τους παρατηρούσαμε.
Σχεδόν οση ώρα ήμασταν εκεί, δεν είχαν ανταλλάξει, οχι λέξη...ούτε καν ματιά!
Αυτός με την εφημερίδα του και εκείνη να κοιτάζει τον κόσμο να πηγαινοέρχεται.
Κι αυτό το έχω δεί πάρα πολλές φορές.
Ε, δεν συμβαίνει απο τη μία μέρα στη άλλη αυτό.
Και σίγουρα για να συμβεί, το έχουν επιτρέψει και οι δύο.

ΚΙ ενώ κάθομαι εδώ και γράφω για την έλλειψη επικοινωνίας, σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη ακόμη και το να ερωτευτείς, τιμωρείται με θάνατο δια λίθοβολισμού.
Ο Κλέαρχος παρουσίασε τον παραλογισμό σε όλο του το μεγαλείο.
Κι όμως είναι πραγματικότητα.

Καλημέρες.





Περί κολάσεως...

2007-05-17T10:12:44.401+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μια πραγματική απάντηση που δόθηκε σεενδιάμεσες εξετάσεις/ προόδους στη χημεία στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον.Η απάντηση ήταν τόσο βαθιά σε νόημα που ο καθηγητής θέλησε να τη μοιραστείμε τους συναδέλφους του μέσω ιντερνετ και για αυτό έφτασε και σε εμάς.Η ερώτηση είχε ως εξής και βαθμολογούταν με έξτρα βαθμούς:Η Κόλαση είναι εξώθερμη ή εσώθερμη? (στη χημεία ή εξώθερμη δίνει θερμότηταενώ η άλλη απορροφά)ΟΙ περισσότεροι φοιτητές έδωσαν απαντήσεις παρέχοντας αποδείξεις βασισμένεςστο Νόμο του Boyle (ένα αέριο ψύχεται όταν μεγαλώνει ο όγκος και θερμαίνεταιόταν συμπιέζεται) ή κάτι παρόμοιο. Ωστόσο, ένας έγραψε τα εξής:Πρώτον πρέπει να γνωρίζουμε αν ο όγκος της κόλασης αυξάνεται προς το χρόνο.Επομένως χρειάζεται να ξέρουμε το ρυθμό με τον οποίο οι ψυχές εισρέουν στηνκόλαση και το ρυθμό με τον οποίο διαφεύγουν. Νομίζω ότι μπορούμε ασφαλώς ναυποθέσουμε ότι όταν μια ψυχή παέι στην κόλαση, δεν πρόκειται να φύγει.Επομένως, δεν διαφεύγουν ψυχές. Τώρα για το πόσες ψυχές μπαίνουν, ας δούμεπόσες διαφορετικές θρησκείες υπάρχουν σήμερα στον κόσμο. Οι περισσότερες αποαυτές δηλώνουν ότι αν δεν είσαι οπαδός τους τότε θα πας στη κόλαση. Εφόσονυπάρχουν περισσότερες απο μία τέτοια θρησκεία και εφόσον οι άνθρωποι δενανήκουν σε περισσότερη απο μία θρησκεία τότε μπορούμε να εξαγάγουμε ότι όλεςοι ψυχές πάνε στην κόλαση. Και όπως έχουν οι ρυθμοί γεννήσεων και θανάτων,θα πρέπει να αναμένουμε ότι ο αριθμός των ψυχών στην κόλαση θα αυξηθείεκθετικά.Τώρα, ο λόγος για τον οποίο εξετάζουμε το ρυθμό αλλαγής του όγκου τηςκολάσεως είναι γιατί ο Νόμος του Μπόυλ δηλώνει ότι για να παραμείνει σταθερήη θερμοκρασία και η πίεση στην κόλαση, ο όγκος της πρέπει να αυξάνεταιανάλόγως με τις ψυχές που προστίθενται.Αυτό μας δίνει 2 περιπτώσεις:1. Εαν η Κόλαση διαστέλλεται με πιο αργό ρυθμό απο αυτόν με το οποίοεισέρχονται ψυχές, τότε η θερμοκρασία και η πίεση θα αυξάνονται μέχρι νασκάσει η Κόλαση και να ξεχυθούν οι ψυχές.2. Εαν η Κόλαση [...]



Q Q Barbe-Q

2007-05-15T09:24:19.103+02:00

(image) Για κάτι τέτοιες στιγμές χαίρομαι τόσο που μένω σε νησί.
Χθες κατά τις 10 το βράδυ χτύπησε
το κινητό μου.
"Έλα, σε μια ώρα έχ
ουμε μπάρμπεκιου στο Καμάρι. Θα έρθετε;"
Γίνεται να αρνηθείς; Ε, δεν γίνεται!

Είχε μια βραδιά χθες...άψογη. Χωρίς αέρα και με έναν ουρανό τελείως ξάστερο. Είχαμε τον ήχο της θάλασσας για μουσική υπόκρουση και ξεκινή
σαμε.

Οι μισοί να φέρουν τα ξύλα, κάποιος να ετοιμάσει τον χώρο που θα ανάψουμε τις 2 φωτιές (μια για να ψήσουμε και μια για να καίει), άλλος να φέρει τις μπύρες απ’ τα αυτοκίνητα, άλλος τα φαγητά. Το πρώτο μισάωρο υπήρχε μια κινητικότητα, δεν μπορώ να πω.


Οι ψήστες ανέλαβαν τα καθήκοντά τους και οι υπόλοιποι αράξαμε.
- Ρε παιδιά, πολλές μπύρες δεν πήραμε;
- Και τι φοβάσαι; μήπως τις πετάξουμε;

- Οχι ρε παιδί μου, αλλά είναι πάρα πολλές.

Είπαμε ανέκδοτα, είπαμε spooky ιστορίες, είπαμε..μέχρι που μια φωνή ακούστηκε λίγο πιο πίσω...
- Ρε..όποιος θέλει φαγητό είναι έτοιμο!

Κουβέντες τέλος! Μια, άλλου είδους κινητικότητα κατέλαβε τον χώρο.
Ζεστό ψωμί, σουβλάκια, λουκάνικα, ψητές πατάτες. Πάνω που είχα πεί να κάνω άλλη μια αποχή απ’ το κρέας..μπααα, δεν μπόρεσα να αντισταθώ.


Λίγη ώρα αργότερα η παραλία γέμισε με ήχους κιθάρας, φυσαρμόνικας και φλογέρας.
Πολυτάλαντη παρέα.
Αυτοσχέδιοι ρυθμοί και αυτοσχέδιοι στίχοι μας έκανα να π
έσουμε κάτω απ’ τα γέλια.
Φτιάξαμε ρίμες για το στρατό, για τη σχολή, το αφεντικό, τον σκύλο, το φεγγάρι... για οτιδήποτε υπήρχε στο οπτικό πεδίο.


Σταδιακά, άρχισαν να πέφτουν οι ρυθμοί.

Σε κάποια φάση κοίταξα το ρολόι...3! Ω ρε γαμώτο, ποιός ξυπνάει παλι το πρωί;
Ξεκινήσαμε να μαζεύουμε. Η παραλία έπρεπε να μείνει όπως ήταν όταν πήγαμε για να έχουμε ήσυχη και την οικολογική μας συνείδηση. Τις παραλίες μας τις σεβόμαστε για να συνεχίσουν να είναι φιλόξενες.


Νυσταγμένοι όλοι πήγαμε προς τα αυτοκίνητα κι ακούστηκε κάποιος να λέει
- Μήπως μας περίσσεψε καμία μπύρα;

- Μπααα...

(image)




Αφή-σου

2007-05-14T11:13:39.537+02:00

Ζούσε σε έναν κόσμο που ολα ήταν αποστειρωμένα.
Και πως να μην ήταν, αφού απουσίαζε η αίσθηση της αφής.
Ακοή, γεύση, όσφρηση, όραση αλλά οχι αφή.


Μια μέρα που ο ήλιος ήταν κάπως διαφορετικός απο οτι τις υπόλοιπες, ένα χέρι την τράβηξε.
Δεν κατάφερε να το νιώσει, αλλά το είδε και αυτό της έδωσε την σιγουριά οτι ήταν αληθινό.
Κατάφερε να την τραβήξει απο εκείνο τον κόσμο. Και η απόδραση ήταν πια γεγονός...

Πέρασε καιρός κι ο καινούριος κόσμος της την είχε ενθουσιάσει.
Μάθαινε κι εκείνη σιγά σιγά να χαϊδεύει. Με ένα άγγιγμα απαλό, σχεδόν ανεπαίσθητο.
Είναι που χρόνια τώρα δεν ήξερε πως γίνεται. Δεν ήξερε καν οτι συμβαίνει.
Μόνο
έκλεινε τα μάτια και ονειρευόταν χέρια μέσα σε άλλα χέρια να κρατιούνται τρυφερά, να μπλέκονται, να γίνονται μια μάζα. Ή πάλι, δάχτυλα να διασχίζουν τον νοητό κύκλο μιας κοιλιάς, να αγγίζουν τα μάτια κι ύστερα να κατεβαίνουν προς τη μύτη να φτάνουν στα ευαίσθητα χείλη κι έπειτα με μια κίνηση να κλείνουν μέσα τους ένα πρόσωπο.

Αυτά ονειρευόταν κι άλλα πολλά, αλλά ποτέ δεν τόλμησε να φτάσει τόσο κοντά σε κάποιον.
Σκεφτόταν...ανασφάλειες, φόβος για τους άγνωστους κόσμους που θέριευαν μπροστά της..όπως κι αν είχε το συμπέρασμα παρέμενε το ίδιο.
Δειλία.

Φτάνει η μέρα, που όλα αλλάζουν, όσο κι αν μοιάζουν ίδια.

Ο μικρός πρίγκηπας περίμενε πολύ καιρό την αλεπού.
Στο τέλος τον άφησε να την χαϊδέψει.
Μια μέρα διαφορετική, κι ας ήταν ίδια.

(image)






Τρέχω

2007-05-11T09:23:28.390+02:00

(image)
Τον τελευταίο καιρό, οι υποχρεώσεις έγιναν πολλές.
Μπήκε Μάιος και το νησί ετοιμάζεται πυρετωδώς για την καινούρια σεζόν.
Με όποιον και να μιλήσω, εχει δουλειές, δεν προλαβαίνει, βιάζεται... μια τέτοια κατάσταση.
Μαζί τους κι εγώ, αν και ξέρω οτι δεν έχει έρθει ακόμη ο καιρός να γκρινιάζω.
Θα έχω αρκετό χρόνο μπροστά μου, και πολύ πιο σημαντικά πράγματα για να το κάνω.

Προς το παρόν, τρέχω με τα διάφορα καθημερινά ,που έχω την εντύπωση πως μέρα με την ημέρα γίνονται ολο και περισσότερα. Η δουλειά μου, το μαγαζί της μαμάς (έλα να με βοηθήσεις κι εσύ λιγάκι), οι φίλοι που ετοιμάζουμε διάφορα τον τελευταίο καιρό, η μικρή μου αδελφή που κάνει προετοιμασία για το lower και θέλει βοήθεια, λάστιχο έχω γίνει.

Χθές έκλεισα και την δεύτερη δουλειά. Ξεκινάμε μέσα στις επόμενες 10 μέρες.
Δούλεψα και πέρυσι το καλοκαίρι εκεί. Τώρα πια το περιβάλλον μου είναι αρκετά οικείο, υπάρχει εμπιστοσύνη και πολύ ευχάριστο κλίμα.
Το κυριότερο απ’ ολα βέβαια είναι οτι μιας και ο Δημήτρης (το αφεντικό ντε!) δεν είχε βρεί υπαλλήλους, μου ανέθεσε να το κάνω. Και βρήκα. Για ακόμη ένα καλοκαίρι θα δουλέψω με φίλους κι αυτό μου το κάνει ακόμη πιο εύκολο. Υπάρχει συνεννόηση μεταξύ μας και νομίζω θα βγάλουμε εύκολα την δουλειά. Εκτός αυτού, μέσα Ιουλίου έρχεται και ο Άρης. Και πέρυσι μαζί δουλέψαμε. Όταν έρθει κι εκείνος απ’ την μαμά πατρίδα, θα είμαστε κομπλέ στο μαγαζί.

Η αλήθεια είναι οτι ανυπομονώ να ξεκινήσουμε εκεί, για να έχω μια δικαιολογία στον εαυτό μου να αφήσω την πρωινή δουλειά. Βαρέθηκα να δουλεύω στο γραφείο.Είμαι εδώ 1,5 χρόνο τώρα και δεν νομίζω οτι θέλω να μείνω παραπάνω. Τουλάχιστον οχι πολύ παραπάνω. Θέλω να κάνω άλλα πράγματα.Να κινούμαι.Να έχω τριβή με τον κόσμο.Να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους.
Το προηγούμενο καλοκαίρι κράτησα και τις 2 δουλειές. Φέτος ξεκινάμε αρκετά νωρίτερα εκεί και δεν νομίζω οτι θα μπορέσω να τα κάνω και τα 2 για τους επόμενους 4 μήνες.
Πάντως για αρχή, μιας και θα είναι χαλαρά τα πράγματα, θα μείνω.

Οι δύο δουλειές, απο την περσινή μου εμπειρία, μου κλέβουν πάρα πολύ χρόνο απο την προσωπική μου ζωή. Θυμάμαι οτι δεν έκανα κάτι άλλο πέρα απ’ το να κοιμάμαι και να δουλεύω. Βέβαια το βράδυ, πάλι με φίλους ήμουν, αλλά ταυτόχρονα δούλευα, οπότε δεν είναι το ίδιο. Δεν θα αφήσω να συμβεί το ίδιο και φέτος. Τώρα, περισσότερο απο ποτέ, χρειάζομαι ελεύθερο χρόνο. Για να ξεκινήσω εντατικά μαθήματα στα ισπανικά (αν θέλω να περάσω τον επόμενο χειμώνα στην Ισπανία), αλλά και για να βλέπω κάποιους ανθρώπους.

Τελοσπάντων, ολα αυτά προς το παρόν είναι σκέψεις. Περιμένω να δώ πως θα εξελιχθεί η κατάσταση στην πράξη και μετά οι αποφάσεις.
Τουλάχιστον κάποια πράγματα τα έχω ήδη κλείσει στο μυαλό μου.




Φωτογραφίζω (μαι)

2007-05-09T10:21:01.607+02:00

(image)
Επιτέλους βρήκα μία που μου αρέσει αρκετά, και είπα να την μοιραστώ.
Οταν μεγαλώσω θα τα καταφέρω καλύτερα.

Οι υποψίες οικειότητας, με τον καιρό γίνονται βάσιμες...





Κυκλοφόρησε...

2007-05-08T10:40:53.768+02:00

...καινούριο παιχνιδάκι. 29 ερωτήσεις που χρειάζονται απαντήσεις.Γιατί 29 και οχι 30 ας πουμε, που είναι και στρογγυλό;Τελοσπάντων 29..οτι πείτε.Ο Lazinio και ο Κλέαρχος μου το ζήτησαν. Εγώ δεν ξέρω τίποτα!1.Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι; Απόλυτη ευτυχία είναι... Είναι;..που είναι; Θέλω κι εγώ!2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί; Ολόκληρο πόστ έγραψα χθές για αυτό. Μην τα ξαναλέμε. Ετοιμάζουμε κίνημα ενάντια στα ξυπνητήρια λέμε!3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια; Χθές, όταν για ακόμα μια φορά, διαπιστώναμε σε μια συζήτηση πόσο περισσότερες είναι οι αντρικές μου ορμόνες, σε σχέση με τις γυναικείες.4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι; Συνέπεια και υπευθυνότητα (χαχαχαχα)5. Το βασικό ελάττωμά σας; Υπερβολική ευαίσθησία (αχαχαχαχαχα) 6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια; Ε, αφού εγώ δεν κάνω ποτέ δικά μου, στα λάθη των άλλων.7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο; Εεε... μην μου βάζεις ιστορία μέσα. Μόλις 11 έγραψα στις πανελλήνιες!8. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα; Homer Simpson. Οταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σαν κι αυτόν!9. Το αγαπημένο σας ταξίδι; Είναι στο πλάνο, κι εγώ περιμένω να μπώ στο αεροπλάνο. 10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς; Αγαπημένοι; Μπαα..δεν κάνω διακρίσεις εγώ.11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα; Το σκέφτομαι τόση ώρα και δεν βρίσκω κάτι. Πάω παρακάτω, βαρέθηκα εδώ.12. ... και σε μια γυναίκα; Ούτε εδώ...πιο κάτω, πιο κάτω.13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης; Είπαμε...δεν κάνω διακρίσεις!14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους; Εντάξει, το παραδέχομαι...δεν ξέρω να σφυρίζω.15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε; Το απέφυγα με έναν έξυπνο ελιγμό.16. Η ταινία που σας σημάδεψε; Κι αυτή νόμιζε πως θα με πετύχει, αλλά την πάτησε!χα!17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος; Μανία με τους αγαπημένους!18. Το αγαπημένο σας χρώμα; Τς τς τς...έχει πολλά αγαπημένα ακόμη;19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας; Ήταν θυμάμαι 4 μήνες πριν. Τότε που έφ[...]



Μην με ξυπνάς!

2007-05-07T09:07:31.989+02:00

(image)
Έρχεται η ανακοίνωση την Παρασκευή...
Απο Δευτέρα, λέει, το ωράριο αλλάζει. Το 8.30-16.30 γίνεται 7.30-15.30.
Τι έκανε λέει;;
Για να πω την αλήθεια, λίγες φορές τήρησα εκείνο το 8.30. Το δεκάλεπτο καθυστέρησης ήταν το σίγουρο, και αναλόγως το πως κύλησε το προηγούμενο βράδυ, αύξαναν και τα λεπτά καθυστέρησης. Το ρεκόρ μου έχει φτάσει τις 3 ώρες(για καθυστέρηση μιλάμε πάντα).
Και τώρα μου λένε ότι πρέπει να ξυπνάω μια ολόκληρη ώρα νωρίτερα;;
Χα, ωραία το λες... πως γίνεται όμως αυτό;
Σήμερα ήταν το δοκιμαστικό.
Ε, όπως και να το κάνεις, αγχώθηκα λιγάκι. Θέλω να είμαι συνεπής. Θέλω αλλά δεν μπορώ. Φταίω;

Χθες βράδυ μαζευτήκαμε απο νωρίς, είδαμε τον αγώνα και μετά τα παιδιά κανόνιζαν να πάνε σε ενός φίλου το σπίτι. Μαγείρεμα, κρασάκι, είχαν και τις κιθάρες, ωραία... ναι, ωραία.
- Θα έρθεις έτσι;
- Ρε παιδιά δουλεύω νωρίς αύριο
- Έλα μωρέ, δεν θα μείνουμε πολύ.
- Μα είναι ήδη 12.30
- Και τι ώρα δουλεύεις;
- 7.30
- Α... καλά.
Όλους τους πείθει αυτό το 7.30!

Απο την άλλη, λέγαμε και με τον
Άρη να πηγαίναμε στον Χρήστο (την ταβέρνα ντε!) για καμία ρακί στα γρήγορα. Έλα μου όμως που ο αγώνας είχε τον ατελείωτο...οπότε πήρα τηλ. και το ακύρωσα ΚΑΙ αυτό. Αν και είχε σοβαρή πρόταση :
"Μην κοιμηθείς, πήγαινε κατ’ ευθείαν στη δουλειά. Κοιμήσου εκεί, δεν θα το καταλάβει κανείς". Αυτό είναι παιδί με επιχειρήματα! Έφτασε τόσο κοντά στο να με πείσει, αλλά την τελευταία στιγμή με έναν αριστοτεχνικό ελιγμό, έστριψα τελικά στον δρόμο για το σπίτι μου (μα τι ευσυνείδητη κοπέλα!).

Στη μία λοιπόν ήμουν στο κρεββάτι μου και σκεφτόμουν πόσα πράγματα θα μπορούσα να κάνω απ’ το να πάω με το ζόρι για ύπνο. Και λέω με το ζόρι γιατί την προηγούμενη είχα κλείσει 12ωρο να κοιμάμαι.
Βάζω και το ξυπνητήρι 06.45 (τρόμαξα μόλις το είδα στην οθόνη του κινητού μου!!), και zzZZzzzZZZzzzZZzzzz...
Ευτυχώς τα πάμε καλά με τον ύπνο και δεν άργησε να έρθει.

Χτυπάει λοιπόν το πρωί, τηρώντας τις εντολές που του είχα δώσει απο ψες, αλλά εγώ (φυσικά) το αγνόησα επιδεικτικά. Ξαναχτυπάει στις 7.40...η μαμά.
- Μμμμ...
- Καλά, κοιμάσαι ακόμη;
- Εγώ;
- Εγώ σίγουρα οχι!
- Τι ώρα είναι;
- Περασμένη.
- Ωχ... κλείνω να ντυθώ.
- Καλά, καλά. Να δω πότε θα έρθει η μέρα που θα πας στην ώρα σου.
Αυτά είναι μεγαλεπήβολα όνειρα μητέρας για την κόρη της.

Έφτασα στις 8, μετά από μια κούρσα θανάτου στην άσφαλτο.
Μόνο 20 λεπτά καθυστέρησης.
Δεν είναι κι άσχημα για πρώτη μέρα ε; ε;

Μα...υπάρχει άνθρωπος που να αντέχει το πρωινό ξύπνημα; Υπάρχει;
Οχι έτσι;... το ήξερα!