Subscribe: leven met liv
http://levenmetliv.blogspot.com/feeds/posts/default
Added By: Feedage Forager Feedage Grade A rated
Language: Dutch
Tags:
als  bij  deze  die  door  dus  geen  haar  iets  liv  met  naar  nog  patroon  stof  tot  twee  uit  wat  zelf 
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: leven met liv

Leven met Liv



Over naaipatronen met zijsprongetjes, twee dochters en hun kleerkast, de weerslag van een hoofd vol kronkels en kriebelende handen, over trakteren, stofjongleren, bijleren, en geen kans laten liggen om feestjes te verzinnen.



Updated: 2018-01-20T13:56:12.154+01:00

 



Van 7 tot 77 jaar: een kamer voor Zanne

2018-01-11T10:12:39.960+01:00

De dag dat ik stop met naaipatronen tekenen, word ik professioneel Ikea-hacker. (Bij wijze van voorbeeld, uiteraard. Want kringwinkelhacken is misschien nog leuker.) Maar 'iets persoonlijks maken van iets dat al bestaat en makkelijk toegankelijk is', vind ik in elk geval een leuke uitdaging. Soms mondt dat uit in projecten met een slechts beperkt potentieel wat betreft algemeen gebruik. Een olifant uithollen is misschien niet zo bruikbaar hackadvies voor klanten van mijn nieuwe zaak. Maar ik mag hier met trots vertellen dat het langgerekte verhaal 'kinderkamers' nu als volledig afgerond mag worden beschouwd, en daarin hackte ik me op algemeen overdraagbare wijze doorheen het drie-en-een-half-jaar durende proces. (Ok. Dat laatste was ook geen reclame. Maar eerlijk duurt het langst.)Ik toon je de kamers in omgekeerde voltooiingsvolgorde. Livs plekje werd eerst afgerond. Quasi meteen na oplevering werd ze, zonder al te veel inspraak maar met open armen, Airbnb-host en gaf ze Zanne meer dan een jaar onderdak, terwijl wij kamer twee aanpakten. En die is nu klaar.Mijn enige grote frustratie in het hele project zijn de beperkte capaciteiten van mijn fotografisch materiaal. (Noot: mijn lieve wederhelft, waarvoor veel van mijn plannen 'orders' werden, kan u vast nog andere frustraties noemen, maar is ook blij met het resultaat.) Zannes kamer is erg klein en ligt op de noordkant. Geen van mijn lenzen bleek de juiste hoek en het juiste licht te kunnen vatten, ondanks circuswaardige acrobatie in alle uithoeken van de ruimte. Ik kan dus niet veel geheel tonen. Maar neem van mij aan dat het samenhangt.Bedoeling was om een kamer in te richten die het, als dat echt nodig zou zijn, zou trekken tot de dames het huis verlaten. Laat ons realistisch blijven: ingerichte babykamers zijn er nooit van gekomen. Het duurde tot Livs achtste tot de meisjes een plek kregen die de naam 'kamer' mocht ruilen met 'opslagplaats met ergens ook nog een bed'. De kans dat ze op hun zestiende nog steeds in deze 'toestand' te vinden zullen zijn is dus groot, en dat sluit toch al enige leeftijdsadequate inrichting uit. Geen vrolijk kinderbehang of meubels in primaire kleuren dus, maar grote vlakken in een wat stoerder pallet en voor de meubels wit en hout. With a touch of Ikea dus. Deze 'lampion tussen de bomen' bestaat bijvoorbeeld uit bijgewerkte plankdragers. Die zie je wel vaker in combinatie met hanglampen, maar ik wilde graag een beetje meer 'boomgevoel'. Je weet nooit welk rustgevend effect dat heeft op mijn kleine wervelwind. Dus de dragers zaagde ik schuin af.In de accessoires mocht het natuurlijk wel helemaal kinderkamer worden: Zanne is tenslotte zeven. (Al zet ze daar zelf graag een 1 voor.) De boom shines his light on een vrolijk knuffelkonijnkussen, handgemaakt door moederlief, met een patroon uit My handmade world van Jo handmade design. Ik had de eer een rol te spelen in de ontwikkeling van dat boek, en ik ben grote fan van de ontwerpen en de precisie waarmee ze zijn uitgelegd. Het konijn zit aan het voeteinde van Zannes bed, ook wel 'de dagkant'. Aan haar hoofdeinde is 'de nachtkant', waar ze haar ogen sluit onder een zwarte hemel en onder een wandklok die - al zie je dat niet op de foto - eruitziet als de maan en heel zachtjes oplicht als het volledig donker is.De wolkenkapstokjes hangen aan schuin afgezaagde blokken uit de blokkendoos, en dienen voor postkaarten en tekeningen. (Of later voor het combineren van outfits, we spreken over Zanne, niet te vergeten.)Aan de overkant van de kamer staat haar bureau. Klaar voor het ontwikkelen van een verlichte geest. (Of, als ze op haar moeder lijkt: klaar om vol krassen en penvlekken te staan. Stiekem ook wel klaar voor een vuurvlek door het clandestien afbranden van de randen van handgeschreven brieven tijdens zogezegde studie-uren.)De legger boven het bureau rust op niet-afgezaagde Ikeahaken en kreeg op Zannes vraag wat groene invulling.Vlinders en goud, dat had ze ook gevraagd! Met de tijdloosheid in gedachten hielden we dat vrij klein en 'accessoiriaal'. Ik verzamelde een tijdla[...]



Vijgen na kerstmis: een Rocco voor Zanne

2018-01-09T20:23:37.133+01:00

Plan voor dit project was: 'de juiste kersttrui'. Naar analogie met zijn foute tegenhangers: in plaats van een rendier op een rood gedrochtelijk breisel (sorry voor de lovers), een reeks mooie nieuwe sweaters voor het hele gezin, met patroon en stof van 'collega's om de hoek', zonder Lapse ondertoon.De lovers wonnen, helaas. Want zij stonden tijdens de feesten te blinken in hun nieuwe sweaters, wij kozen iets uit de kast. Ach. Laat traagheid een voornemen zijn. Uitgesteld genieten geeft langer plezier. Ik stik sweaters voor mijn liefsten. Met veel aandacht voor de persoon die ik ermee in ga pakken. Niemand weet wanneer de reeks voltooid zal zijn, maar feit is: nummer 1 is af.Zwart-wit maar voor een keer niet voor Liv. Een kleine patroonhack van het Roccopatroon: een soort van 'Rocca' voor Zanne. Met al die bling mag er wel een beetje discotheek in de naam zitten!Hoewel Sharon van Zonen09 haar patronen doorgaans doorspekt met heel wat opties en variaties, denk ik niet dat 'je kunt er ook toverpailletten in verwerken' meteen door haar hoofd schoot bij het ontwikkelen van Rocco. Dat past denk ik niet helemaal binnen 'with a focus on boys'. Ik kan ook bezwaarlijk beweren dat die toevoeging het naaiplezier vergrootte. Als u weet dat ik die duivelse dekselse draaidingen op hun plaats hield met washitape, tijdens het stikken, en die er nadien ook weer af moest, dan kunt u zich iets voorstellen bij mijn 'zen'. Tel daar drie gebroken naalden bij op, en dit is het resultaat.Blauw...Zwart.Maal drieduizend. Opperste concentratie.Strijkpailletten, strike a pose, één pot nat, moet ze hebben gedacht.Zie het groeien, dat bloedje van ons, die aan het begin van dit nieuwe jaar - slik - met haar 7 jaar net in de Zonen09 tienermaten bleek te passen.En of ik er 'mijn ticketje' aan kon naaien, aan de buitenkant, voor als de juf vraagt waar mijn pull vandaan komt. Ze weet naast pailletten ook ego's te strelen, die Zannezoet. Ik bevestigde het ding aan de onderboord en daar staat het plezant, in zijn zwart/blauw/wittigheid.Op een traag jaar, met warmte rondom alle lijven die je warmte wenst! Welkom 2108.[...]



Want een walvis is ook een Party Animal!

2018-01-03T21:17:12.498+01:00

Als ik u zeg: die Lotte Martens, die kan er wat van, naar mijn mening, dan zegt u vast: vertel me eens iets nieuws. Want de collectie Martensmaaksels op deze blog is zo uitgebreid dat het label je wat scrollwerk geeft. Ik kan u alvast verklappen: ik ga - wat betreft die mening - niets nieuws vertellen. Mooi niet, want die Lotte, die kan er wat van. Ik vertel dus alleen maar hoe onze wegen kruisten en vervolgens mooi parallel liepen.Het moet ergens in het midden van de zomer geweest zijn, toen ik het met haar en sidekick Eva had over hoe vaak mensen mijn jurkpatroontje Just knot it combineren met een Lotte Martens stof. Ik deed het vorig voorjaar zelf nog, twee keer. En ik zag het duo bijvoorbeeld ook passeren bij verschillende bruidsmeisjes en andere feestvarkens.U gaf dus zelf een voorzet, het enige wat wij deden was de combi binnenkoppen! Met het komende feestseizoen in gedachten ontwikkelde Lotte een collectie unieke stoffen en ik breidde Just knot it uit met twee feestelijke opties. De rug tekende ik al voor Livs verjaardagsjurk vorig jaar, maar nu kwam ik ertoe om hem in het patroon te verwerken.Hij maakt dat het jurkje nog sneller in elkaar zit dan de versie met strik. En die stond al op mijn lijst van 1-avond-projecten. Ok, je moet een knoopsgat maken, maar als je dat écht haat, valt het te omzeilen met een drukknop. En deze optie zorgt ervoor dat je paspel aan de halslijn kunt zetten, ook tof. Maar zonder kan het ook!Als eeuwige liefhebber van 'something new' ben ik zelf denk ik nog blijer met een andere vorm van driehoeken. Het patroon kreeg ook een nieuwe rok: een wijd model met iets wat ik 'kruisende stolplooien' heb genoemd. In de testfase ging mevrouw Khadetjes met de nieuwe opties aan de slag, en haar versie toont heel duidelijk hoe die plooien eruit zien. (Ook omdat ze die zo leuk heeft doorstikt.) Mijn plan was om hiervoor stijvere stofsoorten te suggereren. Omdat de rok, bijvoorbeeld in Lottes nieuwe jacquards, zo mooi valt. Tot ik het patroon gebruikte voor een rokdeel in zijde en zag dat dat een heel andere maar ook erg elegante vorm geeft. Met 'special effect' door de dégradé in de zijde.Het patroon kreeg niet alleen twee nieuwe opties, maar ook een papieren jas. Very proud to present: mijn eerste 'tastbare' naaipatroon, vanaf nu verkrijgbaar in de shop. 2 patroonbladzijden op A1-formaat en een uitgebreide handleiding in een nette, kartonnen jas. Je krijgt ook toegang tot de digitale handleiding.Zoveel feestelijkheid bracht ons helemaal in de sfeer. Dus trommelden we een legertje enthousiaste bloggers bij elkaar met allerlei feesten op de agenda en planden we een feestelijke fotoshoot. Als je zoekt naar inspiratie om een bom aan kleur over je feest te laten ontploffen: wees welkom in blogland de komende weken. Douglas Moors ving dat feestje met zijn fototoestel, Hippe Schoentjes zorgde voor sprankelende voeten.Lotte ontwikkelde vijf jacquards met Party Animals, en vijf bijpassende zijdes met dégradé. De jacquards zijn aan beide kanten bruikbaar: Zannes jurk bestaat in feite dus volledig uit 1 stof, net als die van Hanne.De handleiding van het patroon bevat ook tips voor het verwerken van de nieuwe feeststoffen. Misschien zet jij je schaar niet zo vlot in een lap jacquard of zijde, maar geloof me, je hoeft geen diploma snit en naad op zak te hebben om ermee aan de slag te gaan. Met de juiste naald en het afwerken van je randen om rafelen tegen te gaan kom je al heel ver! Zo hou je al die prachtige draadjes netjes op elkaar. Boventransport is, indien je erover beschikt, je vriend, maar het is niet nodig om een mooi resultaat te bekomen.Benieuwd naar meer beeld? Hou Lotte en/of mezelf in de gaten op Facebook of Instagram, of bekijk de diavoorstelling op de webshop. Ruik je de feestelijkheid van de lente al? Ik - samen met alle Party Animals - wel!Hou ze in de gaten: Eva, Laurence, Sylvia, Sofie, Isabel, Lindsy, Katrien, Laurence, en al hun medewerkers en medewerkertjes. Merci Lotte, Anneleen, Douglas,[...]



Een heleboel zwanen en een voetensloop

2017-11-22T07:19:49.454+01:00

Het is niet de eerste keer dat ik u slaapgerief presenteer dat zich ook in niet-slaapvertrekken van ons huis begeeft. Comfortabele spullen die mee naar dromenland reizen, maar er niet voor terugdeinzen om al eens een portie hapklaar tv-amusement mee te pikken. Of in het weekend de overbrugging van de ontbijttafel naar de lunch te voorzien. Moet kunnen. Een ontspannen hoofd in verre van spannende klederdracht.Zo dartelt er hier nog wel eens een pandakind door het huis en verhuisden er al een slaappakken als dit en dit naar de kledingerfgenamen.Eigenlijk dragen de dames het liefst slaapkleedjes. Nachtjaponnen, in boekentaal, een woord dat vraagt om er meteen een passende droom bij te fantaseren. Maar dat vind ik in de winter vrij fris om ochtend- en middagstond mee te vullen.Dus maakte ik een heeeeeeeeuuuule lange nachtjapon.   Werkelijk avondfeestlengte. Klaar voor het sprookjesbal, ware het niet dat de vormgeving vrij is van elke vorm van elegantie. Eva Mouton en Bambiblauw/About blue fabrics sloegen alweer de handen in elkaar voor een french terry collectie. Daarvan gebruikte ik een aanzienlijke omvangrijke familie zwanen. Geen idee hoe het met de stofvoorraad zit, maar in onze kleerkast kan het dier bezwaarlijk tot de bedreigde soorten worden gerekend.De details maakte ik in een lap uit Bambiblauws monochromes collectie. Kabbelende golfjes voor zwemmende zwanen.Wat betreft die details: doorgesneden mouwen en een doorgesneden rug- en voorpand vindt u waarschijnlijk niets nieuws onder de maan. Maar wat daar achteraan/onderaan aan de hand is, heeft misschien wel wat uitleg nodig.Het betreft geen achterzak.Al had Liv al gauw die toepassing ontdekt en veronderstel ik dat het niet de laatste keer zal zijn dat ze van deze multifunctionaliteit gebruik maakt.Maar eigenlijk is het opzet 'de voetensloop'. Hou een kussensloop in het achterhoofd en kijkt u even mee:- 1 -- 2 - - 3 - - 4 -Het zegt wat het is, dus! Of het is wat het zegt. In bed vecht de sloop tegen de eerste kou van de lakens. In de sofa tegen de terreur van te korte tv-dekentjes.Perfect voor langzaam wakker worden, iets waar sommigen onder ons wel van houden.Maar wel een geluk dat de kapstokjes op de kinderkamers al op volwassen hoogte hangen![...]



Stories without endings: this is where the story doesn't end

2017-11-02T20:28:08.883+01:00

Wat vooraf ging ... en***| NIET HET SLOT | "Het laatste deel van de trilogie van vandaag gaat over het ontbreken van een zoon in dit huishouden. Iets waar niemand echt tranen om laat. Tenzij op dramaqueenmomenten. Dan wensen we weleens een portie stoerheid in da house.Onze eerstgeboorne durft wel eens laten vallen dat ze graag een mannelijke speelkameraad had gehad. We hebben zelf geen antwoord op die vraag in huis (of toch niet de junior versie, voor ik scheve blikken van aan de overkant van de keukentafel krijg) maar onderstaande geleende zoon geeft Liv regelmatig de kans om 'one of the boys te spelen'. Het duo leerde elkaar kennen in de instapklas, waar hun deugnieterij ervoor zorgde dat er wat ouderoverleg nodig was. En zo werden hun moeders kind aan huis in elkaars huis. En kind aan zetel, kind aan keuken en kind aan de meeste gezinsfestiviteiten.Ook steun en toeverlaat voor kleine en grote praktische en andere vragen. Meestal ben ik degene die de camera hanteer, als deze zoon, of zijn broer of zus, iets te vieren hebben dat vereeuwigd mag worden. Maar deze keer had ik zelf iets om te laten zien en gaf ik het fototoestel door. Na eerdere echtelijke vetes als er foto's moesten volgen na selfish sewing. Dus vroeg ik vriendin Anneke: "Zie jij 't zitten om foto's te maken van mijn blouse?"Zo kwam het dat ze in mijn atelier belandde. Livs jurkje zag liggen. Van ooh en aah deed, en opwierp: die kleur zou onze Ferre ook heel goed staan. En gelijk had ze. Ik had nog stof over, en het was een uitdaging die ik niet kon laten liggen. Geef toe. Onze Ferre, die staat met fifty shades of green.Ferre durft wel eens kat en muis spelen als ik mijn fototoestel bovenhaal. En gelijk heeft hij: gedwongen kinderfotografie is een slechts beperkt onderzochte maar steeds ruimer verspreide vorm van vrijheidsberoving in deze tijden van smartphone-alomtegenwoordigheid. ;-) Maar deze fotosessie gebeurde zonder vorm van dwang, integendeel: Ferre was heel blij met de trui en wilde heel graag 'helpen'.En geef toe: dat doet hij op professionele wijze. Daags nadien pingde mijn telefoon: of ik nog iets van plan was met de trui, want dat hij hem graag meteen aan wou voor school. Egostrelend, de berichtgeving van de geleende zoon.Het heeft iets feestelijks, die twee herfstkinderen, zo plechtig op de tuintrap. Wij moeders moeten gedachten onderdrukken die moeders van een zoon + dochter weleens op tafel leggen. Over verre toekomst stories, bij voorkeur ook without endings enzo. Ach. Dromen mag.Hun story is er vooral eentje van heel veel lol. En daar zijn we blij om.***Ik maakte voor Ferre een Charlie van Zonen09. Qua breedte past hij perfect in een 134, die ik wat verlengde omdat ik hem zonder boorden maakte. De mouwen vielen wat lang uit, maar dat blijkt Ferre net leuk te vinden. Ik hou, al sinds de dip-dye hype, van stoffen met een degradé. Ik was dus meteen fan van Aronia 04. Meestal lopen degradé's horizontaal, de vertikale richting maakt de stof extra speciaal. En werkt, neem het van mij aan, afslankend bij selfish sewing. ;-) Dat afslankende was voor Ferre verre van noodzakelijk, maar spelen met de lijnen is ook een voordeel van de stof. Voor elk kleurtype een versie: Aronia bestaat ook in blauw en geel. En roze, voor echte waaghalsjongens. (Of voor meisjes. Dat kan ook.)Stories without endings. Een mooie naam voor een prachtcollectie. De Lotte Martens Story op deze blog kreeg er weer een paar hoofdstukken bij. Ze telt intussen meer dan tien stukken, en het uit-het-rijtje-springen van de stoffen maken dat ze me telkens weer inspireren tot stukken waar ik fier op ben. Een verhaal dat nog niet ophoudt. Heel benieuwd welke hoofdstukken jij met de stoffen gaat schrijven. Info:Voor deze Charlie gebruikte ik Aronia 04, tricot van 145 cm breed. Voor de buitenstof kom je toe met 1 keer de hoogte van het shirt, in mijn geval 65 cm voor een verlengde maat 134. Ik gebruikte dezelfde stof voor de voer[...]



Stories without endings: the story continues

2017-11-02T12:09:15.689+01:00

Wat vooraf ging ... en***| HET VERVOLG | "Het vervolg is een dochtertje dat Liv heet. Liv Linde om volledig te zijn, en dan de familienaam van haar vader. Die Linde kreeg ze van haar tante en meter, mijn zus, een derde van de botanisch drie-eenheid. Els, Riet en Linde, toevallig een collectie groene namen. Nog een verhaal dat in het groene verhaal past. Het kind heeft alles van haar vader, maar mijn haar. En mijn tenen en vingers, al doet dat minder terzake. Tenzij je meerekent dat ze ook wat met haar handen kan. Da's wel mooi natuurlijk.  Een kleine versie van mijn handen in mijn handen. Daar houden wij wel van.Ook van hoofden met kronkels, en wat daar allemaal mee te verzinnen valt. Bijvoorbeeld een jurk uit een restje paneel. Zoals het ook heel Livs is om van niets iets te maken, om een dag te vullen met een steen en een stift, om meesterlijk te koken met fantasie als geheim ingrediënt.Hoor je het borrelen, daar in dat hersenpannetje? En ook zij mag het stokje doorgeven... aan een model dat de testosteronbalans op deze blog een duwtje richting evenwicht geeft. Afspraak vanavond 20u15, een slaapmutsje na het avondjournaal. Deel drie van mijn eindeloze groene verhaal."***Ik maakte Straightgrains Feliz, in de versie met aangeknipte mouwen. Als je alle stoffen van Lotte Martens samen aan een rekje hangt, zie je de onderlinge combineerbaarheid, die je tot soms bevreemdend mooie combi's laat komen. Ik geef toe, misschien durfde ik eerst niet goed. Zoveel groenen, zoveel zintuigprikkeling, zoiets. Maar ik geef ook toe: zodra ik toch had gedurfd, vroeg ik me af of het ritme van de lijnen in de stof was voorbestemd voor dat geplooide rokpand. De achterkant kreeg, door zo al een explosie van groenen en lijnen, zo weinig mogelijk franje. Eén groene knoop, knal in het gouden vlak.Eén kleine driehoek onderaan de overlappende pandjes. Gewoon for the love of driehoeken. Ik bedelde Liv om er die ene gouden kousenbroek onder aan te trekken. Die wij allebei zo graag zien maar die ze niet wil dragen omdat de lurex jeukt. Ze stemde toe, en we deden van probleemoplossend denken. Ze draagt er op de foto een paar glitterloze broekkousen onder. Weg jeuk. Zalig warm voor een kleine koukleum. Ze droeg ze al twee keer sinds de foto's, en het opent perspectieven voor alle jeukkousen in de kast. Nog een knipoog in het verhaal, want ook Lotte deed aan probleemoplossend denken wat betreft de draagbaarheid van kousen. Op meesterlijke wijze. Jihaa. Zeg maar. Stay tuned voor het laatste deel van deze trilogie.Info:Voor deze Feliz gebruikte ik een restje van het Dicentra 20 paneel van mijn Bellah blouse, en een rokdeel in Aronia 04, tricot van 145 cm breed. (Die bestaat trouwens ook met gouden opdruk!) Voor het rokdeel had ik twee keer de hoogte van het patroondeel nodig, dus 140 cm stof voor een maat 7 jaar verlengd tot een 8 jaar. Dan heb je nog ruim stof over om langs de rokdelen een kindert-shirt uit de stof te knippen.Wil je weten waar deze stof verkocht wordt? Informeer je bij de verkooppunten. Het is nog even wachten voor de stof geleverd wordt.[...]



Stories without endings: the story begins

2017-11-02T10:14:51.453+01:00

Stories without endings. Lotte Martens doopte haar pen in de inktspiratie en schreef een verhaal van een collectie. Een story die op haar beurt inspireert. Ik associeer vandaag een rondje en toon je wat ik met Lottes prints verzon. Vanochtend: het begin van het verhaal.***| PROLOOG | "Ik schrijf een verhaal met groengouden inkt, en vertel waar ik allemaal aan denk. Als de collectie een meerstemmig koor was, dan zong Dicentra 20 Green voor mij de solo. Ze werkt als een springbal in mijn hoofd, vertelt me vanalles, en het liefst had ik ze gewoon ingekaderd en tegen de muur gehangen. Ik heb werkelijk overwogen dat te doen, maar ben niet rouwig om het feit dat ik er de schaar heb ingezet.***| HET BEGIN | p.p1 {margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 12.0px Helvetica} p.p2 {margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 12.0px Helvetica; min-height: 14.0px} De print heeft iets van Japan, vind ik. Brengt me terug naar toen ik vier was en pianoles volgde, in Brussel, in het Frans maar de methode was Japans. Ik weet nog dat ik hield van het woord - Suzuki klinkt voor een vierjarige even sprookjesachtig als Rapunzel. En ook van het groeten aan het begin en eind van de les, judogewijs, een diepe buiging van leerling en meester, hoofden naar elkaar. Soms moet ik fronsen bij hiërarchische systemen in Japanse bedrijven, maar in die wekelijkse buiging voelde ik eerder wederzijds respect. Noem me saaie huismus, maar ik blijk niet zo Wanderlustig in vrije periodes. Ik hou van citytrippen maar heb niet de ambitie maanden te doen over de ontdekking van vreemde oorden. Japan krijgt een uitzondering op dat gevoel.Japan brengt me bij een van mijn favoriete boeken, evenzeer een verzameling van flarden, perfect op maat van de weinige en fragmentarische leestijd waarover ik beschik. Met veel humor, en Japan door de ogen van een verwonderde Belg, als aangetrouwde Japanner toch meer dan een toerist. En dat ik tussen die hele regenboog in de collectie, aangevuld met Lottes typische sparkles, toch weer naar dat groen grijp. Na bijna 11 jaar huwelijk nog steeds. Groen groen, ogen zo... Daarvoor spring ik een generatie, naar het vervolg van het verhaal. Naar de groene stipjes in de ogen van mijn oudsteling. En omdat de stories geen ending hebben maar een vervolg, krijgt u dat van mij, sprookjesgewijs, vanmiddag om vijf voor twaalf."***Mijn eerste plan met de stof was iets met plooien, maar dat plan moest ik opbergen. Waar de groene print zit, is de stof soepel, maar de figuren in goud staan wat stijver en vragen om een 'vlakke verwerking'. Ik maakte een Bellah blouse, nadat ik zo'n mooie exemplaren zag bij Eva Maria. Ik deed wat minimale patroonaanpassingen: ik zorgde voor iets meer halsuitsnijding en deelde het rugpand om een rugpas te maken, zodat ik het onderste deel uit het paneel kreeg. Ik vind het mooi in verhouding zo. De lange mouwen kregen een mouwboordje met een split, aan de binnenkant zit een restje van het paneel. Als ik de boordjes omplooi, komt dat piepen. Maar voorlopig ben ik dat niet van plan: de stevige kwaliteit van de stof, en het feit dat de boorden over mijn polsen vallen, maken het tot een blouse perfect voor dit seizoen. Het patroon heeft een rechte onderkant, die ik aan het rugpand wat rond tekende om de print mooi te omkaderen.Die verlegen schaterlach, van het type 'met krullende neus', is een eigenschap die ik na al die jaren voor lief neem, en werd veroorzaakt door de fotograaf van dienst. Anneke is een vriendin die me normaal gezien niet van mijn meest gereserveerde kant ziet. Maar zo poserend was dat toch met het nodige gegiechel. Haar verhaal schrijf ik in deel drie van mijn story: ik hou u vandaag dus even zoet.  Info: voor deze blouse gebruikte ik 1 paneel Dicentra 20. Een paneel is 145 cm breed en 60 cm hoog. Ik vulde aan met 1 meter uni basisstof in dezelfde kleur. Wil je weten waar deze s[...]



Beebje gaat in bad

2017-10-30T09:22:59.044+01:00

Beebje is er! Beebje is geboren! Hij heet niet echt Beebje, hij heeft Tobias. Maar aangezien Kathleen maanden aan een stuk in haar vrolijke stijl op haar blog de Beebjesontwikkeling besprak, zal het nog even duren eer ik hem zal noemen zoals de ambtenaar der burgerlijke stand dat doet. (Geen nood, Tobias. Als ons pad kruist tegen de tijd dat je een jaar of 16 bent, ben ik er vast aan gewend.)Als grote fan van schattige ‘deskwear’ (denk washi en schriftjes en stiftjes) weet ik dat moederlief wel eens in de Hema passeert. Dus deed ik hetzelfde om Tobias welkom te heten: ik ging op missie voor een handdoek, om tot badjas om te toveren.De verhalen leerden me dat ik het niet in de pasteltinten moest zoeken en dat de zwart/wit/munt hype ook niet iets is waar men Beebjesmoeders blij mee maakt. Maar voor de uiteindelijke kleurkeuze riep ik toch hulplijn Kir in, als collega goed op de hoogte van hoe men ‘een Kathleentje’ doet en hoe niet. Ik moest alvast glimlachen toen er, daags na het verzenden van de badjas, een enveloppe in de bus viel met de kleur van de handdoek, met daarin Tobias' geboortekaartje.Ik gebruikte het One to Hug naaipatroon met de badjasuitbreiding, maat 68. Optie puntkap: blader maar eens door het aanbod bij Fanny&Laura, Kathleens speeltuin, en je weet dat ik niets fout kon doen met het verhogen van het schattigheidsgehalte. De jaslus belandde per abuis aan de buitenkant van de jas.Maar hey, zo gaat dat ook.Voor de voering van de kap ging ik voor okergele mieren van Chat Chocolat. Die lopen door over de kaphelften, een staaltje kruinverwennerij die geen kat zal opmerken.Voor de mouwen deed ik van Luie Frans: ik boordde ze niet om met biaislint maar recupereerde de rand van de handdoek en zette de naadwaarde met een zigzag plat tegen piepende hoekjes. Ook netjes. p.p1 {margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: justify; font: 12.0px Helvetica} p.p2 {margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; text-align: justify; font: 12.0px Helvetica; min-height: 14.0px} Beebje/Tobias moet nog even groeien eer hij kan badderen tussen de mieren. En hij zal er naar alle waarschijnlijkheid ook veel te snel weer zijn uitgegroeid!Zelfde plan, met een stofcombinatie die in mijn ogen 'keihard rockt': check vandaag mevrouw Khadetjes voor inspiratie![...]



Badderen in stijl: de One to Hug badjas (gratis patroonoptie)

2017-10-15T20:52:01.902+02:00

Ik zei het al, en hij is er al, maar ik vertelde er hier gewoon nog niets over: de One to Hug badjas. Het ontbreekt me wat aan blogtijd dezer dagen. Een schril contrast met het aantal naaisels dat onder mijn machine vandaan rolde, dus ik heb eigenlijk een hele afvuurvoorraad. Dus de koe bij de hoorns in plaats van de pistolet bij het zondagse rondlummelontbijt: ik maakte de voorbije weken genoeg badjassen voor een kraamafdeling bij volle maan, en vanaf nu kan jij ook aan de slag, want het patroon staat online!One to Hug badjas is een gratis aanvulling op het originele jasjespatroon. Je hebt het originele patroon dus wel nodig om een badjas in elkaar te steken. Wat je niet nodig hebt, is veel tijd. Want het is echt een project dat je nog even fixt als je daags nadien op babybezoek moet. (Opgelet: de extra patroondelen passen niet op het jasje uit het boek, want dat kreeg een maatcorrectie bij het ontwikkelen van het losse patroon.)Ik kon het niet laten het geheel toch van enige opties te voorzien. Je kunt de kap voeren of afwerken met biaislint, en je kunt de badjas sluiten met drukknopen of met een lint in de taille.Bij Huis van Katoen zag ik zo'n plezant rijtje badstoffen op het rek liggen dat ik me wat liet gaan. Maar je kunt net zo goed een badhanddoek tot badjas verwerken. De meeste jasjes uit mijn collectie mogen de volgende maanden liggen wachten tot verse borelingen er in groeien, maar ik maakte er ook eentje in de grootste maat (een 86) en trok daarmee naar guitige Jitte voor wat aanfoto's. Die deden ons besluiten dat je het jasje, met een klein beetje verlengen en het gebruik van de omslagmouwen, ook nog wel voor een kind van 1 maat groter kunt gebruiken.Je kunt de meest eenvoudige versie van het jasje kiezen in combinatie met de panden uit het badjaspatroon, maar voor Jitte ging ik voor de opties en zette ik oren aan het geheel. En een zakje. Ook schattig. :-) Jittes modellenwerk was toegewijd, en verder ook redelijk hilarisch. Ze bleef maar 'ieeeeeee' roepen tijdens het foto's trekken. Na een tijdje hadden we door dat ze dat enkel deed als ik mijn les op haar richtte, en dat het haar manier was om 'cheese' te zeggen. Het leverde in elk geval plezant beeldmateriaal op.Voor het omboorden van de badjas heb je wel wat biaislint nodig. Ik gebruikte kant-en-klare tricotbiais, of reepjes uit de stof geknipt. Voor de versie van Jitte ging ik voor de boodstof van See You At Six, omdat die zo mooi bij de kapvoering past. Ik hoor hier en daar misschien wat biaisangst opduiken. Ik sneakte al op Instagram en kreeg daar de reactie dat ik er toch wat durf nodig is om tricot biais aan badstof te zetten. Maar eigenlijk is dat niet waar. Badjas is juist heel vergevingsgezind voor biaislint, in de handleiding lees je waarom. En uiteraard is niet-elastische biais ook een optie!Nu al benieuwd welke kleintjes jij na het badderen in zelfmaak gaat stoppen. Hier is er alvast alweer eentje in de maak. (Een badjas. Geen kleintje.)[...]



One to hug: nieuws over kleintjes die groeien

2017-09-24T22:07:57.638+02:00

Vandaag serveer ik u twee plezante nieuwtjes. Ze hebben allebei te maken met een van mijn gekoesterde patroontelgen. Het baby- en peuterjasje One to Hug is er voor de kleintjes, maar gaat een beetje groeien.Eerste heuglijk feit: binnenkort wordt het patroon aangevuld met een nieuwe, gratis optie. Je kunt nu al kiezen voor een scala aan kappen en extraatjes, maar een badjas vond ik zelf nog een een hele plezante voor bijvoorbeeld een kraamcadeautje, dus die verschijnt binnenkort op de website!Ik beloofde het eigenlijk al langer, toen ik er eentje maakte voor kleine Rénee. Maar kijk, van uitstel komt soms afstel, maar soms geeft uitstel een idee ook suddertijd. De moeder van Jitte, die ook een badjasje kreeg, liet me weten dat knoopjes makkelijker zijn dan een taillelint voor een baby. Dus ik voorzie beide opties.En deze keer maakte ik er eentje met een vrolijke voering in de kap in plaats van biaislint rond de kap. In de badjasuitbreiding voorzie ik - wat had je gedacht - beide opties. Geen One to Hugs zonder super de luxe kapstoklusjes, hier. Ook handig in de badkamer.En oh, je kunt zo'n leuke dingen doen met biaislint uit de stof geknipt. Het is iets meer werk dan kant en klare, maar geef toe, het effect is lollig.Het tweede nieuwtje is er eentje over het jaspatroon zelf. One to Hug is een van mijn persoonlijke favorieten. Omdat het eenvoud met veelzijdigheid combineert, en omdat het zijn oorsprong heeft in het eerste Zo Geknipt!-boek, nog steeds een van de meest wonderlijke gebeurtenissen in mijn leven. Als u in staat bent om dit bericht te lezen zonder gebruik van de vertaaloptie in de zijbalk, dan heeft u waarschijnlijk weinig boodschap aan het nieuws. Want dan bent u het Nederlands machtig, de taal waarin ik hier met zoveel plezier mijn naaimachineroerselen neerpen. Dat Nederlands was tot nu toe de enige taal waarin ik patronen aanbiedt in mijn winkel. Maar ik krijg zo nu en dan wel eens een vriendelijk mailtje in het Engels. Of en wanneer ik het Engels toevoeg. (Laatst was er een waaghals die een boekentas in elkaar zou steken op basis van de plaatjes. Ik ben héél benieuwd naar het resultaat.) Engels- of anderstalige jasjesmakers hoeven alvast niet meer zo lang op hun Engels- of anderstalige honger te zitten. One to Hug is er binnenkort om te knuffelen én om te huggen! Het lijkt misschien een evidentie. En voor veel patronenmakers is het ook zo, sterker nog, vele Vlamingen en Nederlanders starten meteen met patronen in het Engels. Maar voor mij voelt het op een of andere manier als een sprong. Waarna ik zal afwachten of mijn baby leert zwemmen.Ik nam het patroon voor de gelegenheid zelf nog eens ter hand. Mijn nichtje en haar man kregen een wondermooie dochter, die - over een paar jaar hopelijk - luistert naar de naam Elena. Ze kreeg een jasje in de versie met deelnaadkap. In een super zachte stof van bij Huis van Katoen, zoet in combinatie met oudroze voor het jasje, en vrolijk fris bij het muntgroen van de badjas. Ze moet er met haar twee maand nog even in groeien, die Elena, want ik maakte maat 68. Maar groeien doe je traag maar zeker. Dat geldt voor mensenbaby's, en voor patronenbaby's evenzeer![...]



Een cowgirl van zeven

2017-09-12T22:02:36.984+02:00

 Zeven jaar Zanne, vandaag. Lieve help, wat ziet ze er groot uit op deze foto's... Nu ja. Met haar 1m32 en schoenmaat 35 bengelt ze ook niet echt onderaan de curves. Maar je zou niet zeggen dat ze een jaar geleden nog maar net kleuter-af was.Al wat naar groot ruikt, voegt ze met plezier toe aan het parfum van haar leven. Ze telt de dagen af tot ze mijn voeten inhaalt (een 38, dus geef haar nog een jaartje of twee...) omdat ze ervan overtuigd is dat mijn collectie pumps eigendom van de gemeenschap is. Voor haar verjaardag stond al maanden op het lijstje: een topje met blote schouders dat je vooraan kunt knopen zodat je wat blote buik ziet - cowboylaarzen - lange oorbellen. Dat eerste was mijn taak. Met die laarzen bedoelde ze niet 'laarzen met cowboytouch', maar échte. Die werden besteld. En kwamen toe in een doos met een prent van rennende paarden en de ronkende naam 'Old West'. Nu ja. Het kind houdt van stylen, ik probeer het sturen achterwege te laten, maar er gingen al veel puntjes van mijn tong. De cowgirlfascinatie ontstond toen ze een paar maand geleden een YouTubefilmpje zag. Dat verhaal vind ik dan wel weer mooi: het kind in het filmpje deed een buikspreekact en had haar verlegenheid overwonnen door te praten via de pop. Nu vulde ze hele zalen en stond ze op grote podia. Dat idee sprak Zanne aan en in de act droeg het meisje een roze-met-wit cowboy ensemble. Dan kwam ik er nog goed vanaf, niet?Door een samenloop van omstandigheden - noem het gewoon 'mijn leven' - kwam ik pas tot naaien aan de vooravond van haar verjaardag. Een blik op de weerapp deed me neigen naar iets als dit. De maakster in kwestie, mevrouw Khadetjes, is mijn compagnon de route, dus ik vroeg even naar tips. Helaas. Na schooltijd kreeg ik afkeurende blikken van de bijna jarige: het was haar niet zozeer om de ruffles te doen, maar echt om de blote schouders. Mijn stofkeuze - uit de Playtime collectie van See you at Six - vond ze gelukkig wel ok. Dan maar zelf patroontekenen.Uit een digitaal microgesprek met mevrouw Khadetjes over haar topje haalde ik wel wat bruikbare tip. Ik begreep: 'biais aan de armboorden' en 'gebruik je rolzoomvoet'. Dat laatste was even slikken. Van 'gebruik' moest ik namelijk 'ontstof' maken. En eerlijk gezegd ook 'ontmaagd'. Ik kocht het ding ten tijde van de sjaalmaakhype. En hoewel iedereen toen zo laaiend was, smeet ik het na een test in de krochten van mijn lade. Het miste toen te vaak steken en rolde niet mooi en ik moest te veel tornen om het een succes te noemen. Maar kijk. Met de Khadetjesstem als hemelzang (en de moed in mijn schoenen als ik die heel schouderruffle (stofbreedte) handmatig smal zou moeten zomen) verloste ik de naaivoet uit zijn isolement. En vonden we elkaar in een harmonieuze samenwerking.Ik rolzoomde het schouderstuk en de volledige ondernaad.De mouwen werkte ik af met biais en de zijnaden met een Engelse naad.De tippen voor het knoopje aan haar buik hadden wat langer gemogen.Maar ze zijn wel net knoopbaar.Tijdens het dragen floept de elastiek vaak naar boven, en ik vind de top zelf zo stukken mooier.Maar je kunt al aan Zannes gezicht zien wat haar mening is... en ik moest rap zijn voor een foto want de boel moest volgens haar eerst gefatsoeneerd. Die hoed, dat is een zomersouvenir. We zochten deze zomer de hele kustlijn af naar een betaalbare zonnehoed met cowboylook en vonden uiteindelijk dit exemplaar. Ik denk dat een echte cowboy eens zou fronsen, maar mevrouw was tevreden.  Ze ging zo naar school. Met hoed en al. Voor de foto's wilde ze ook een paard, u ziet haar assistente die het correcte gebruik van teugels demonstreert. Basiskennis voor een cowgirl, lijkt me.De oorbellen kreeg ze van haar/mijn goede vriendin Anneke. Voor podiumacts, en vooral, onweerlegbaar in de categorie 'hangoorbel'. Niet[...]



Mix 'n Match: de ontknoping van de #summerchallenge!

2017-09-10T20:36:20.997+02:00

Tijd om die zomeruitdaging af te ronden! We begraven dan wel die zomer, maar in schoonheid, met een hele hoop handgemaakte boekentassen die zich 's ochtends naar Vlaamse en Nederlandse scholen begeven. Ik was onder de indruk van jullie productiviteit! Als je op instagram zoekt op #mixnmatchsummerschallenge krijg je een bloemlezing, ik plukte er een paar plezante voor je uit.Ontdek: flaflinko, karlienbuelens, omaslintjesenzo, ankemore, watmaaktannsofie, katleen_vanroy, anse.amour, liloquick, goorellenMaar wie wint er  nu inhoud voor die tas? Na een fijn en druk weekend stond er nog een loting op onze agenda! Ik knipte bij valavond - vandaar de korrelfoto's - alweer een vrolijke makend aantal kaartjes met namen van deelnemers.Liv stopte ze in de Pack 'n Go die mee in de prijzenpot zit.Roerde eens goed, en trok er 1 winnaar uit.Ok. We geven toe. Het kind is maar matig geïnteresseerd in de puntjes op de I zetten en haar levensleuze is 'ok is ook al goed genoeg'. En school is nog maar net terug begonnen, dus dat hele jaar hoofdletters is nog niet terug geactiveerd. Maar u bent het vast met me eens dat ze ons probeert te vertellen: proficiat, Leen Pauwels! Jij wint een Lola Life Lines / Mind the Whale pakket om de schooltas mee te vullen![...]



#Playgroundwhale: de loting!

2017-09-01T19:23:37.561+02:00

Ze zijn weer vertrokken, met zijn allen, die kotertjes. Schoolbankwaarts. We verdelen de zomer in te koesteren mapjes in het foto-archief en smeren massaal boterhammen met choco. Of wraps met kruidenkaas, of we vullen Bentoboxen, om de schoollunch een beetje 2017 te houden.De speelkledij verhuist ook een legger hoger in de kleerkast, of krijgt het label 'voor de jeugdbeweging'. Zelf hoop ik op een Indian summer om mijn lading shorten en topjes nog wat extra rendement te geven, want geef toe: ik had deze maand augustus beter een wedstrijd winterjas georganiseerd.Maar toch! Toch zag ik heel toffe shorten verschijnen, op sociale media en in mijn mailbox. En werden er hele frisse topjes, jumpsuits en jurkjes in koffers gestopt om mee te nemen naar zuiderse oorden. Maar wie wint er nu dat Decathlon spelpakket ter waarde van 100 euro? Voor de loting maakten we gebruik van een stukje van het pakket. Vorig jaar mocht Liv de honneurs waarnemen als onschuldige hand, dit jaar was Zanne aan de beurt. Meppen met pluimpjes gaat al een heel stuk beter dan aan het begin van de zomer, maar deze keer haalden we het badmintonset boven met een ander doel.Ik printte elk shortje, jurk, top of jumpsuit op een strookje papier en stopte die in een badmintonraket. Inspiratie haalde ik bij een doosje geluk dat ik bij nieuwjaar van een vriendin kreeg: met een pincet vis je, telkens je dat kunt gebruiken, een gelukszinnetje uit de doos. Een pakket speelgoed krijgen is ook een soort van gevist gelukt, niet?Zanne viste, vers thuis van school, het 'grote lot' uit de raket voor Fanny Soetewey.De vier springtouwen met teller gaan naar:Patricia VromanEvelien TrogLiesbet RommensenJoke Mortier.De winnaars worden persoonlijk op de hoogte gebracht.Na het loten amuseerden Liv en Zanne zich met het ontmantelen van de hele prijsraket en het luidop voorlezen van alle namen van deelnemers. Ik ga het jullie niet aandoen te declameren wie er net naast de prijzen viel, maar ik zorgde zonder het te weten voor een half uur topamusement. Fijn dat ze mijn briefjesgerol konden waarderen.Blijf je creaties delen met #mindthewhale! Het is motiverend en inspirerend om te zien wat jullie met de walviskinders aanvangen. Voor deelname aan de boekentaswedstrijd heb je nog een weekje de tijd!Een greep uit de vele plezanterikken:[...]



Lancering: Pack 'n Go, turn-, zwem of dagrugzak

2017-08-21T21:44:32.455+02:00

Intussen zijn we de ontkenningsfase ruim gepasseerd: het land is bezaaid met scholen en binnen afzienbare tijd sturen we daar in groten getale kinders heen. In de hoop dat hun blik verruimd wordt en hun leerhonger aangewakkerd. Want die kleine mensjes zijn stuk voor stuk instrumenten met een veelheid aan te raken snaren en zoveel leerkrachten zijn getalenteerde muzikanten.Met de Mix 'n Match summer challenge geef ik al een duwtje in de rug van wie met de naaimachine aan de slag wil voor die schoolstart. Met een handgemaakte schooltas reis je een stukje mee op weg naar school, en je brandt je billen niet aan de pan der eenheidsworst inzake schoolgerief.Vandaag lanceer ik een tweede patroon in hetzelfde thema. Eentje waarmee je kind, als het handwerkinteresse toont, misschien zelfs zelf aan de slag kan! Mag ik u voorstellen: Pack 'n Go, een turn,- zwem of dagrugzakje in twee maten.Bij fans van het eerste Zo Geknipt boek ging er zonet een lampje branden, want het patroon stond als zwemzakje ook in het boek. Maar dat boek is helaas niet meer verkrijgbaar. We krijgen er nog heel vaak vraag naar en daarom lanceer ik af en toe een van de patronen als los exemplaar. Na het babyjasje is het de beurt aan de zwemzak!De basis is een zakje dat uitnodigt tot stofpuzzelen: twee stoffen voor de buitenzak en een los voorzakje voor kleine items die weleens verloren gaan in de grote leegte van een zwemzak. Haarelastiekjes bijvoorbeeld. Of een beurtenkaart of - en die foto is een binnenkopper - een duit in het zakje. Net zoals bij One to Hug voegde ik een aantal opties toe om het patroon wat meer mogelijkheden te geven. Om te beginnen krijg je een bestand toegestuurd met de uitgetekende patroondelen, die je in het boek zelf moest uitmeten. De zak kreeg ook een kleiner broertje: het patroon bevat beide maten. In de grote zak passen een middelgrote en een kleine handdoek, een zwempak en opgeblazen zwembandjes. De kleine versie is goed voor een kleiner zwemassortiment, maar vooral heel handig als peuters en kleuter zelf op pad willen en 'ook iets willen dragen.'Ik zie vaak zielepootjes op pad met een zwemzakje dat tot onder hun achterwerk bungelt. Van aan de bus tot aan het zwembad is dat misschien niet zo erg, maar voor iets langere trips bieden de koordflapjes met stroppers een oplossing om het zakje op de juiste plaats op een kinderrug te hangen.Wie niet zo zot is van het gebruik van veel haken en ogen bij het naaien, kan de flapjes met nestelogen vervangen door koordlussen, een nieuwe optie die ik ook voorzag in het patroon. Aan de bovenkant voegde ik de keuze toe voor een contrasterend tunneltje, om nog meer met stoffen en kleuren te spelen.Voor Zanne combineerde ik een koperen onderkant met een heerlijk toffe canvas waarvan ik de kleuren deed terugkomen in de rits en de tunnel, het zakje en de lussen.Het zwart-met-wit gestreepte zakje wordt een kraamcadeau. Pack 'n Go is een prima cadeauzakje: het kan met een fles melk en wat luiers mee naar de kribbe, en doet daarna nog jaren dienst als babylief groeit en boterhammetjes mee wil op zijn ontdekkingstocht door de wereld.Je vindt het patroon nu in de patronenshop. Tot en met 1 september voor een lanceringsprijs van 4,50 euro!Helemaal leuk wordt het als je het zakje bij de schooltas laat passen. Wil je graag een duo maken voor de schoolstart, dan kan je Pack 'n Go samen met het grote of kleine boekentaspatroon aankopen aan een pakketprijs van 11 in plaats van 12 euro. Hier vind je het back-to-schoolpakket voor de lagere school, en hier het pakket voor de kleuterschool![...]



Naai een boekentas en win de inhoud: #mixnmatchsummerchallenge

2017-08-13T09:00:20.088+02:00

Als er een nieuw kind geboren wordt, hoor je eigenlijk niet uit het oog te verliezen dat er, in de buurt van de nieuwkomer, al eerder gefabriceerde kroost leeft. En aandacht nodig heeft. Een bizarre opener, misschien. En wees gerust: het is niet zo dat ik Liv verwaarloosde sinds Zanne zich, op een kwartier tijd, een weg naar omnipresent baande. Daar zou zich, na bijna zeven jaar, vast al een of andere instantie mee gemoeid hebben.Liv is weldoorvoed en gezond. Maar in alle #playgroundwhale wedstrijd voorbereidingen vergat ik haast dat samen met de appels en de maïs ook de schoolspullen rijpen in de supermarkt. En dat ik zelf een lijvige studie liet voorafgaan aan het ontwikkelen van twee boekentaspatronen. Waar ik best blij mee ben. Dit is bijvoorbeeld de bodem van de boekentas van Zanne, na een jaar gebruik. Die mag met rechte rug naast degelijke winkelexemplaren staan in het boekentassenrek!Maar ik schonk het patroon deze zomer dus nog niet al te veel aandacht. Gelukkig was daar Katleen. We kennen elkaar niet persoonlijk, maar ik leerde alvast dat Katleen een vooruitziende vrouw is. Midden juli al, toen ik nog vertoefde in een wereld waar men zand en schelpjes lust, haalde zij alles in huis voor een Mix 'n Match boekentas. En zoals wel vaker een goed plan bij uitdagingen: ze zocht lotgenoten. Via #mixnmatchsummerchallenge riep ze collega naaisters op om eenzelfde voorzienigheid aan de dag te leggen en de vorderingen te tonen op Instagram. En dat deed me wel iets. Katleens tas is net klaar. Een snoepje van een boekentas, met heerlijke extra's. Check haar blog voor het geheel!Patronen tekenen, dat is een lollige bezigheid. Patronen uitvinden is nog lolliger. 103 modellen in papier (dat in veel gevallen onder de naaimachine terecht komt), en minstens even veel lapjes stof en probeersels voor er iets testbaars tevoorschijn komt. Dat is een heel leuke fase van het geheel. Maar nòg plezanter is het om de boel op de wereld los te laten, en al helemaal als jullie een patroon zelf tot leven doen komen. Ik vond het dus niet onlogisch om de gezamenlijke arbeid wat te kruiden met een extraatje. We doen ook hier niet om ter mooist, dat zou niet bij een samenhorigheidsuitdaging passen. Maar wel van loterij. Wie deze zomer een Mix 'n Match boekentas maakt, maakt kans op boekentasinhoud!Wat kun je winnen?Lola Life Lines, Vlaanderens fijnste neus voor hippe boekentasvulling (en véél meer) steekt boekentasmakers met plezier mee een hart onder de riem. Zij neemt het lunchdeel van de boekentasvulling voor haar rekening, met een drinkfles, een lunchtas en een brooddoos.Zelf zorg ik voor het naaibare deel van het geheel: de winnaar krijgt ook een zwem/turnzakje en een pennenzak. Die herken je misschien nog uit Zo Geknipt en Zo Geknipt 2. Voor de pennenzak zie je de original, die ook in het boek stond. De prijsversie krijgt dus een ander stofje, assorti met de zwemzak.Hoe neem je deel?- Naai, voor eind augustus, een exemplaar van Mix 'n Match, de grote of de kleine versie. Uiteraard zijn ook tassen welkom die al in de loop van juli verschenen met #mixnmatchsummerchallenge. - Deel een foto (of foto's) van jouw tas, afgewerkt of onder constructie:* Op Instagram met #mixnmatchsummerchallenge en tag @mindthewhale* OF via de Facebookpagina* OF via mindthewhale(at)gmail(punt)com, als je niet zo'n sociale-media-held bent;- Volg @mindthewhale en @lola.life.lines op Instagram;- Vul het formulier in zodat ik je terug kan vinden als je wint. Elke naaisel telt voor 1 lotje in de prijzenpot, het heeft dus geen zin om een foto via twee kanalen te delen.Ik laat een onschuldige hand het werk doen: het is geen schoonheidswedstrijd[...]



Madeline skips the rope: part II

2017-08-04T21:10:11.478+02:00

Eén springer in een springpak hupte door het huis, in de zomerse vrijheid eigen aan dat kledingstuk. Zij was het die me herinnerde aan augustus op de kalender. Ook als mijn buikgevoel het van mijn schrijfstok overnam en me 'februari' deed pennen. Eén springpak werden dus twee springpakken. Want het is zomer, en dan hou ik me koppig aan een maximale hoeveelheid vierkante centimeter stof om een lijf te bedekken. En mijn spring-in-'t-veldjes met me.Ik nam Madeline skips the rope playsuit tutorial en liet hem zijn werk doen. Waar ik voor Zanne zowel voor top als voor short voor de full option ging, met plooitjes en ruglus, koos ik voor Liv de shortste shortcut. Biasshortje aan de beenkant, haltertop er bovenop. Ik kocht een eind witte elastische biais en had lol in het verwerken, dat was niet makkelijker of moeilijker als niet-rekbare biaislint en katoen.Voor het halslint streek ik een eind zwarte rekbare biais dubbel en stikte er een reep elastische paspel tussen.In de taille nam ik geen dubbele stof aan de tailleband, zoals ik in de handleiding schrijf, omdat de stof al heel dik was. Ik had nog elastische biais over en zigzagde een strook in het midden van de tailleband, aan de achterkant. Werkt even goed als touwtjestunnel!Het ding zit nog ruim voor Liv. Omdat ik graag wil dat ze er volgend jaar nog in kan. En ook omdat Zanne haar grote zus nu ruim met een maat voorbij is gehold, en ik het volledige 128gebeuren - Livs maat - al mentaal heb geparkeerd. (Wat me doet stilstaan bij het feit dat ik sommige van mijn patronen ook stilaan eens wat groter mag graderen.)Ik had nog stof over van deze zomerfavoriet. Ik denk dat ik nog niet vaak ten tonele verscheen in een outfit waarbij een van de dochters stofgewijs kameleon zou kunnen spelen. Liv zou het kunnen proberen, met haar streepjespak voor mijn streepjesrok gaan staan en verdwijnen, maar ze zou wel heel goed moeten puzzelen.Omdat ik voor voor- en achterpand totaal andere stroken van het paneel koos, geeft dat in de zijnaad een bijna duizeligmakend effect. Ach. Streepjescodes zijn ook al lang passé, sinds QR bestaat. Niet?Ze is fan van zwart en wit, die Liv. Nog steeds. Handig: zo lang zij niet vluchtig is in haar stijl en voorkeuren, blijf ik met gemak juiste de keuzes maken. En blijf ik die stukken op een of andere manier ook langer graag zien. (Terwijl mijn eigen kleerkast grotere golfbewegingen kent.) Dus we zebra-en nog een beetje verder, die lieve Liv en ik. (Hoewel de pinguïn baan won in de zwart-witte-dieren-liefde.) Ze mag dan wel fan zijn van zwart en wit, zelf is ze oh zo kleurrijk. ♥  Oh, niet vergeten! Maak jij deze maand nog een Miss Madeline, een Skip the Rope of een combinatie van beide, zoals deze jumpsuit? Dan kan je voor 100 euro aan spelmateriaal winnen!stof: Pauli Leuvenelastische biais: Huis van Katoen (wit) en De Stoffenkamer (zwart)[...]



Madeline skips the rope: playsuittutorial

2017-07-30T20:42:33.357+02:00

'Playsuit', zegt de titel. Omdat dat zo mooi bij de wedstrijd past, en bij het veldje achter ons huis, een plek vol dartelhoekjes waar dit pakje in alle richtingen wordt uitgetest. Hoewel ik zelf eigenlijk vaker 'jumpsuit' zeg tegen dit soort maaksels. Ach ja. Springen mag ze ook hoor. De helft van het pak is niet voor niets gemaakt met het Skip the Rope patroon. Ik plakte twee patronen aan elkaar, met hier en daar een kleine aanpassing, en een nieuw patroon was geboren. Het kind dartelt ermee door het gras. Niemand maakt zich druk om het mooie zachtroze dat Naomi als ondertoon koos voor die grappige See you at Six stof, stof die zelf al even zacht is als dat roze. Mijn moeder, aka Omabetty (aka Zannes badmintonjuf voor de gelegenheid) is een held met vlekken. Omabetty heeft een eindeloos geduld en een bijna even eindeloze rij aan trucjes en middeltjes om allerlei weefsels van allerlei gemors te ontdoen. Gras staat - been there done that - op haar lijstje. Klaver en schors horen vast in dezelfde familie: spelen maar kind, geen koprolverbod in dit pakje!Ik testte voor de gelegenheid of het shortpatroon ook maakbaar is in rekbare stof. En hoewel ik er geen gewone tailleband maar een jumpsuit van maakte, ben ik er nu vrij zeker van dat het patroon ook bruikbaar is voor een tricotshort. Hoera voor stijvebroekjeshaters dus.Voor de ruglus van Miss Madeline, de zakken en de linten gebruikte ik blauwe french terry met een gouden toplaagje. Zanne is blij met die bling. Mij deed het vooral aan vissenhuid denken en daarom grappig bij de vissenstof. Maar ik mag dat niet meer luidop zeggen, want ik kwam al jumpsuitbewonderaars tegen die dat een erg vieze gedachte vonden. Tja, het kind leerde deze zomer maatjes eten aan zee. Wat extra vis-in-het-water kan geen kwaad zeker?Ik voegde nog vissengraatvlechten toe - gnagna - en vond het geheel om in te bijten.Wie ook een jumpsuit wil maken: ik schreef mijn werkwijze behoorlijk gedetailleerd voor je uit. Je kan ze hier vinden. Je hebt beide patronen nodig, maar laat ik dat duo, ter gelegenheid van mijn webshopverjaardag, nu net in een kortingpakketje gegoten hebben.En niet te vergeten, je kunt voor 100 euro spelmateriaal winnen als je met een of beide patronen aan de slag gaat. Jumpsuits tellen dubbel. Spring erin! :-)Stoffen: Fish french terry - See you at Six bij Madeline de StoffenmadamGolden glow denim bij Bambiblauw[...]



Wedstrijd: #playgroundwhale

2017-09-01T15:04:52.010+02:00

Als de klas van je kind te veel spruiten telt, kan je altijd een verjaardagsfeestje plannen in de speeltuin. Erg handig: iedereen kan met volle energie meedoen en heeft plezier en je huis blijft ordelijk. Je woonkamermeubilair dient niet voor een doorgedreven duurzaamheidstest tijdens een rondje sofaspringen met de klas, je hebt het enkel nodig om je lijf te ondersteunen terwijl je nagenietend door de foto's scrolt.Ik had geen idee dat dat ook geldt voor verjaardagsfeestjes van geesteskinderen, maar kijk, het kan! Mind the Whale wordt twee en zegt (in tegenstelling tot een doorsnee tweejarige) vollenbak ja tegen het leven.  Ik geef een virtueel feestje... in de speeltuin!Net als vorig jaar verzamel ik een hele maand augustus Mind the Whale naaisels van jullie hand via de hashtag #playgroundwhale. Vorig jaar was Just Knot It queen of the contest, dit jaar koos ik voor een duo patronen, omdat ze zo compatibel zijn en samen speelproof. Met de combinatie van Miss Madeline en Skip the Rope naai je een koffer vol zomermoois, die alle bewegingsvrijheid geeft in de speeltuin en er tegelijk voor zorgt dat je dochter stijlkoningin wordt aan het topje van het klimrek. Ik zeg wedstrijd, en jij zegt: wat valt er te winnen? Wel, het gaat allemaal om spelen, dus zorgde ik voor spelmateriaal! Decathlon stuurt de winnaar een heerlijk pakket buitenamusement ter waarde van 100 euro en voorziet ook 4 leuke troostprijzen. Zanne en Liv zijn promodames van dienst en showen je wat er in het prijzenpakket zit.Ik zei "buitenspeelgoed" en kreeg als antwoord: "misschien is dit een leuk idee?" Ik kan niet anders dan dat beamen, het Artengo Easy badmintonset ìs een leuk idee. Het bestaat uit een compacte box met rackets en pluimpjes, en is tegelijk speelklaar: er zitten uitschuifbare paaltjes bij en een net. De box zelf dient als standaard. Liv en Zanne beleefden hun badmintonontgroening, dus dat was nog wat gniffelen als je hen bezig zag. En best ook wat frustraties. Maar ze hadden maar 1 fotosessie nodig om alvast op het pluimtje te leren slaan. Het ding houdt zichzelf recht. Als het heel hard waait, kan je water in de voet gieten. (Maar dan is het waarschijnlijk ook geen top badmintonweer.) Aangezien het roer van het speelgoedpakketsamenstellingsteam vastgehouden werd door mijn teerbeminde wederhelft, zit er ook iets in de prijzenpot wat je misschien niet meteen zou opnoemen in je lijstje 'doorsnee buitenspeelgoed'. Maar wij zijn helemaal verkocht. Een slackline span je tussen twee bomen, palen of gelijk welke andere stevige basis.En dan is het jij en je evenwicht. De ene houdt al eens graag een handje vast om het ding te leren kennen, en doet dat bloot voetje voor voetje.De ander wil van geen hulp weten en probeert naar de overkant te 'rennen' om het ding te leren kennen.Met behoorlijk wat moederlijk glimlachen achter het fototoestel als gevolg. Na een klein beetje oefenen, geraakten ze allebei tot in de helft.Het is lollig voor de kinderen, maar geloof me vrij, het is ook een prima work-out. Rompstabilisatie in de achtertuin, zeg maar. Of in het bos, in het park, op de middenberm van de baan langs je kantoor: de boel is erg vlot op te spannen en af te breken.We kozen verder voor een degelijke frisbee. Met de nadruk op degelijk: niet zomaar elke reclameschijf is geschikt om vlot te werpen en vooral om kinderen de knepen van het vak te leren. Zanne testte - wat best vrolijke actiefoto's opleverde - en keurde goed.Zitten ook in het pakket: een dagrugzak en een verrekijker. Hup, lieve schatten, naar buiten in die spelkledij, op ontdekking[...]



Een streepje rok

2017-07-19T08:00:46.681+02:00

Tijdens het schrijven van mijn maxirokhandleiding wilde ik oorspronkelijk ook voor midi gaan. De keuze voor het juiste percentage showbeen is afhankelijk van verschillende factoren. Al dan niet aanwezige complexen, bijvoorbeeld. Maar ook gelegenheid, fiets- en wandelbaarheid, of combineerbaar schoeisel. Of de benen in kwestie de zon al tegen het lijf liepen is een factor die kan meespelen. En in niet nader genoemde gevallen hebben eventuele partners zo ook hun voorkeuren. Enfin, ik wilde dus voor een brede range aan mogelijkheden gaan bij het aanbieden van tips over rokken en splitten.Helaas. Voor een midiskirt bleek de handleiding waardeloos. Waar een recht model in lange versie met elegante tred gedragen kan worden, werd de rok in scheenbeenlange uitvoering een rechte, vormeloze balk. Een ding met - indien gekozen voor een split aan beide kanten - schortallures. Het voorpand viel niet, het flapte. En hoewel ik er in de peuterversie van Hide ’n Seek ooit voor koos om een van de patroondelen ‘kontflap’ te dopen: een damesrok, dat hoort niet te flappen.Edoch. Ik vond de teststof te leuk om als UFO* te parkeren. Het streepjespaneel - net als de maxistof gescoord bij Pauli - is erg stevig (denk punto di roma) uiterst makkelijk verwerkbaar en aangenaam om dragen. Dus ik stikte 1 zijnaad dicht, en schuinde die uit. Ook de bovenkant van de rok kreeg een kokersnit, aan de kant van de split behield ik de lijn recht naar beneden. De doorloop van de streepjes is bijna goed / goed genoeg.En kijk, een doordrager was geboren. Ik droeg de rok deze zomer al in eerder elegante combinaties als deze, maar ook met een losse top en sneakers. Telkens ik iets voor mezelf naai en wil bloggen, herinner ik me weer waarom ik dat eerder zelden doe. Die wederhelft van mij heeft vele talenten. (Bijvoorbeeld zich uitspreken over al dan niet elegante kledingcombinaties en percentage bedekt versus onthuld been.) Maar fotograferen… helaas. Meestal komen we tot een oogst van bij benadering 4/100.Ofwel richtte hij volle lensaandacht op de traaggroeiende haag helemaal vooraan in beeld. Ofwel op de fotobombers. Ofwel op het onkruid dat ad interim met te veel enthousiasme de functie van gras invult.Vallen vervolgens af: alle exemplaren waarvoor ik lijflijke drempels moet overwinnen, én plaatjes waarop de dansende streepjes u mogelijk zeeziek maken. Het is zomer, dan eet men al eens wat later, wie weet heeft u net een volle maag op het uur dat ik dit schrijfsel de wereld in stuur.p.p1 {margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 12.0px Helvetica} p.p2 {margin: 0.0px 0.0px 0.0px 0.0px; font: 12.0px Helvetica; min-height: 14.0px} Maar kijk. Neuters gonna neut, zegt Eva, die me tot het hele rokding inspireerde. Al mijn voorgaand geknor om een volgeladen fotoprullenmand vervalt in het niets bij het ontdekken van deze. Ook een photobomber die aandacht nodig had. En een hele hoop streepjes in alle richtingen. Maar dan streepjes die mij doen duizelen op een andere manier! ♥  (*UnFinishedObject)[...]



Maxirok voor dames

2017-06-28T09:19:56.774+02:00

Maxirok, voor kleine en grote dames, schreef ik dus. En ik zou niet durven beweren dat je er ook mee aan de slag kunt voor een rondje selfish sewing, als ik dat niet zelf eerst eens had getest. Ik presenteer u: een maxirok voor mezelf, met 1 split, volgens de verse maxirokhandleiding die ik hier al voor kleine dames demonstreerde.Ik ben grote fan van het 'snuisterassortiment' van stoffen Pauli in Leuven, maar ik geraak zelf niet altijd ter plekke. Gelukkig kon ik rekenen op mijn stromadammen, die, gewapend met de camera van hun smartphone als directe communicatielijn, gingen voelen en snuffelen in mijn plaats.Dat resulteerde in deze rok.Ja, die binnenkant is oranje.We moeten zelfs stellen: fluo-oranje. De aankoop van de stof moet je je als volgt voorstellen. Aan de ene kant van de lijn een fronsende ik. Op mijn scherm een soort regenboog aan paars, die bij elke halve kantelgraad van de telefoon een andere kleur leek te krijgen. De stof deed me nog het meest denken aan een zeemeermin. En dat gecombineerd met een oranje binnenkant. Euh. What where they thinking?'They', aan de andere kant van de lijn, waren intussen getransformeerd in twee kirrende kangoeroes. Hoe harder mijn wenkbrauwen zich richting aarde bogen, onder invloed van twijfel en zwaartekracht, hoe meer de dames in de winkel op en neer stuiterden van enthousiasme. Nummer 1 verborg me nooit haar liefde voor maxirokken. Nummer 2 is dan weer bedreven in het stijlvol in beeld brengen van zeemeerminnen. Dus ik fronste wel maar liet hen begaan, voor het dak van Pauli er skippybalgewijs af zou vliegen. Ze huppelden naar de kassa.En toen kreeg ik de stof in mijn handen. En snapte ik het hele over the moon zijn en de trampoline-imitatie.  Er zullen vast voor- en tegenstanders zijn, maar ik vind de stof wat men bij de Noorderburen als 'onwijs gaaf' zou omschrijven.De oranje binnenkant schijnt lichtjes door de blauwe (niet paarse) buitenstof heen. Ik doorstikte - de boel was toch al gewaagd, waarom niet - met oranje stikzijde.Ik gebruikte ook oranje overlockgaren om de bonterigheid compleet te maken. Opperzichtbaar dus, met al dat openflappen van zo'n maxirok, maar de stof vroeg erom.Ik maakte de versie met 1 split. Het ding zit als een joggingbroek. Maar dan nòg comfortabeler. Het gaat hier om mijn maxirokontgroening, dus dat elegant zitten vraagt misschien nog wat oefening.Staan kan ik al. En op eerder toevallige wijze bezorgde Omabetty me tijdens het maken van de rok een paar schoenen dat, net als de rokbinnenkant,  het gebruik van reflectiekledij op de fiets overbodig maakt.En over die fiets gesproken: ik belandde tijdens de 'roktestrit' ook op een bluebike, en toen werd het een beetje te compleet qua matchy matchy oranjeblauw.Ik leek helemaal fan van een of andere voetbalclub. (Al heb ik geen idee of er eentje bestaat die me met deze kleurencombi meteen tot de harde supporterskern zou toelaten.)In elk geval: ik fietste van Brussel Noord tot aan de Heizel, met de rok. En hoewel een vriendin me de truc met het muntje tipte, geraakte al de flapperigheid niet in de wielen verstrikt. Ik moet hier en daar nog een balk-figuur-complex de kop indrukken voor ik helemaal voluit durf gaan in de kleerkastaanvulling. Maar voor de geïnvesteerde naaitijd moet ik het alvast niet laten, want we klokten af op 35 minuten.Met print voor mezelf durf ik voorlopig nog niet aan. Jij wel? Laat me zeker weten mocht jij met de handleiding aan de slag gaan![...]



Eva's ijsjes en een gratis maxirokpatroon

2017-06-25T08:56:29.339+02:00

Ik dacht, ik start eens wat schreeuwerig en in het groot voor wie geen zin heeft in mijn gebruikelijke uitvoerige blogzang en meteen to the point wil geraken. Want die point moet je hier meestal tussen een hooiberg aan tekst zoeken. Dus:Online en wel hier. Ik schreef een handleiding voor een rechte maxirok in rekbare stof voor meisjes en dames. Of voor heren, indien interesse, enfin, voor iedereen met een heupomtrek tussen 57 en 135 cm. (Want als je een heupomtrek hebt kleiner dan die ondergrens, sta je volgens mij nog niet stabiel genoeg op je benen om gehuld in een dergelijk kledingstuk door het leven te schreiden.) Hupla, we zijn alweer een alinea verder gebabbeld, maar dus: wie aan de slag wil kan meteen hier terecht. Het verhaal bij de rokken luidt als volgt. Zanne is fan van haar juf. En Zannes juf is fan van maxi-jurken en -rokken. Dus ik bekeek - na een beleefd goeiemorgen - ook eens de juf in haar geheel in plaats van enkel haar vriendelijke ochtendglimlach. Ik ontdekte dat de mij aangewezen voorbeeldjurk twee splitten had, eentje in elke zijnaad. Ik keek wat rond, maar vond niet meteen een Nederlandstalige handleiding om aan die vraag te voldoen. Dus ik tekende er zelf eentje. Resultaat:Ik combineerde de Bambiblauwe poezenstof met een Miss Madeline top. Dat was even geleden, en ik was alweer vergeten hoe snel zo'n top in elkaar steekt. Zanne, haar moeder en (volgens de overlevering) ook de juf vonden het een prima combi.Zoals wel vaker bij dochterlijke wensen, als het om naaiwerk gaat: mijn 'we-vergelijken-niet'-mantra klinkt plots wat trillerig en met enige twijfel wanneer ik lol heb in het maken, en dochter twee eist dat de weegschaal in evenwicht gebracht wordt.Livs kopievraag en de vrolijke lap Eva's ijsjes - nieuweling uit de Eva Mouton collectie van About Blue Fabrics - belandden zowat gelijktijdig op mijn naaitafel. Deze lichte french terry bleek nog beter geschikt voor het model. De rok zat sneller in elkaar dan de tijd waarop Liv een ijsraket verorberd krijgt. (De eerlijkheid gebiedt me de kanttekening te maken dat Liv een heel trage ijseter is. En dat de vergelijking het best smaakt met een korrel zout. Maar bon, meer dan een uur had ik in elk geval niet nodig.)Je kunt je afvragen of een maxirok wel iets voor (kleine) meisjes is. Ook ik stelde me de vraag tijdens het maakproces. Maar we deden naast het fotograferen ook een aantal bewegingstests. De looptest en de sta-eens-niet-zo-bijster-elegant-test werden uitgevoerd door Liv en dat lukt allemaal zonder noemenswaardige problemen. Zanne nam voor haar rekening: de queen of the world test......de plunder-het-gras-test...... gevolgd door het uitstrooien...... gevolgd door het reinig-het-met-gras-bestrooid-haar-van-je-zus.Ik kon op geen enkel moment zeggen dat het dragen van een maxirok stoorde. (Al helemaal niet op momenten dat het dragen van een maxirok niet relevant was.) Maar mocht comfortabel spelen een drempel zijn, daar zou ik me dus alvast niet door laten tegenhouden.De binnenafwerking bij zo'n kinderrok is wel van belang, want niet zelden flappen voor- en rugpand alle kanten op. Maar ik klaarde dat netjes, vind ik zelf, en de handleiding legt je uit hoe jij dat kunt herhalen. Ook voor Liv is het topje een Miss Madeline, maar dan zonder de ruglus en met een eenvoudig halslintje in plaats van een vlecht. In zijn geheel om in de bijten, die Liv in lollypak, want toevallig had ik de juiste kleurtjes bijpassend tricot en boordstof in huis.Intussen maakte ik volgens dezelfde werkwijze al twe[...]



Liv is Zweeds voor leven: part II

2017-06-23T20:02:31.323+02:00

Na part I over de lentefeestkledij, part II, dus. Liv is Zweeds voor leven. In dit specifieke geval is Liv ook Nederlands voor het geluk der eenvoudige dingen, zin voor traagheid en voor relativering. "Het is al lang goed" is Livs leuze. Ik deed een poging om er naar te leven in de feestorganisatie. En wonderwel, dat lukte.De moraal van het verhaal dringt langzaam door. Ik heb van alles in mijn hoofd als ik aan een project begin en kan daar soms doorgaans moeilijk van af stappen. Maar ik leerde: mijn hoofd is een eenpersoonswoning. Zonder ramen. Er is niemand die er in kan kijken. Er is dus ook niemand die kan weten hoe ver het uiteindelijke resultaat van de wilde brainstorm af staat. En meestal is het uiteindelijke resultaat "al lang goed".Hoe het moest zijn en hoe het was, deel 1.Het begon met de uitnodiging. Ideaalbeeld was: ik teken op het raam, Liv staat daar achter, en dan neem ik een foto en zie je de gelaagdheid van het glas en daarachter een wazig Livje. Resultaat was het volgende:Wazig Livje check. Gelaagdheid - hoewel wel degelijk aanwezig - niet met het blote oog waarneembaar. En al helemaal niemand die nog iets van glas ziet. Hoewel het echt een tekening op glas was.Die gelaagdheid zie je pas bij driedubbel dik veiligheidsglas, en niet als je de boel op een stuk vlakglas tekent en er dan mee de weide in trekt om te doen of je raam toegang geeft tot een prachtig groen uitzicht. Ik had evengoed gewoon met Photoshop de tekening op een foto kunnen plakken. Maar het was 'niet lelijk en zeer Livs', vond zij, dus ik liet het gaan en mepte op de bestelknop.Hoe het moest zijn en hoe het was, deel 2.We twijfelden een hele tijd om een zaaltje te huren voor het feest. Want onze tuin is een van de uitlopers (let op het woord...) van een 10 jaar durende verbouwing. Net dat plaatje dat je wat achter de showkiekjes moffelt als je het geheel laat zien. Uiteindelijk hakten we in het voorjaar knopen en gingen we voor het ambitieuze plan om het terras aan te leggen tegen het lentefeest. En dan weet u hoe dat gaat. Aannemers die afhankelijk zijn van het weer, een paar weken na regen komt nog meer regen... en er kwam steeds meer kracht op het stokje dat een opening klemde tussen de betongietdag en de lentefeestdag... tot het stokje uiteindelijk brak. Gevolg: tegen het lentefeest was het terras wel gegoten, maar er mocht nog niet op gefeest worden.Wat jankerige paniekserenades leken me wel op zijn plaats dus even liet ik me in alle toonaarden gaan. Maar tegelijk was er geen tijd voor wentelen in ongeluk: we verzonnen een last minute tuinkamer in de helft van de garage, die in no time - en met dank aan noeste grootouderlijke arbeid - feestklaar werd gemaakt. De ene week nog een donkere, vuile en vooral volgestouwde garage, de volgende week een witte tuinruimte met plantenhangers uit betonnet (want dat was toch in veelvoud voorhanden) en tegen het plafond geniete doeken voor een min of meer egaal geheel. De tuinkamer, Bistro Billet in de volksmond, is post-feest al een hele week mijn half-buiten-kantoor.Hoe het moest zijn en hoe het was, deel 3.Ik verzamelde een paar maanden lang kleine flesjes van ahornsiroop en konsoorten. Eva pende daar met veel geduld Livs naam op, als uiterst aangenaam gezelschap op een uiterst rampzalige dag. Net als op Livs jurk, in (bijna) alle talen van de wereld. Bedoeld als vaasjes voor op tafel, maar ook als hangvaasjes voor aan de betonnetten.Ziet u hangvaasjes, hieronder? Ik zie klimop. Het gevolg van een snoeibeurt aan[...]



Liv is Zweeds voor leven: part I

2017-06-02T08:18:01.017+02:00

Waar het hart van vol is... loopt een blog van over. Of zo. Mijn ogen wandelden gisteren blinkend door een snoepjeswinkel, aka mijn fotobibliotheek, en het zoetste snoepje ziet u hier.We vierden Livs lentefeest. En omdat deze fiere moeder bezwaarlijk objectief kan blijven bij het selecteren van beeldmateriaal om te berichten over dat heuglijk feit, is het mapje met gekozen exemplaren zo lijvig dat ik de verslaggeving opsplits in twee blogberichten. Want mijn mondhoeken lijken wel met elastiekjes aan mijn oren vast te hangen als ik eraan terugdenk. Maar wie weet lijken uw oogbollen in de wasmachine te zitten als ik u 37 foto's als ontbijt serveer. Zodoende, part I: Livs outfit. Ik naaide zoveel shortjes dat ik uiteindelijk exact een week voor het feest aan Livs outfit begon. Een aanrader: je weet op zo'n moment al zeer goed wat voor weer het gaat worden. Het jurkje kreeg veel meer zomers karakter dan de oorspronkelijke schetsen. Ik zeg jurkje, maar eigenlijk zijn het er twee. Liv tekende het plan al in januari. Ze zag ergens in de toen pril verschijnende feestcollecties een rokje met een onderrok vol gouden katten, en daarover een laagje blinkende tule. Dat wilde ze ook.Blinkende zachte tule, dat kan je niet zomaar in elke stoffenwinkel kopen. Maar we schrijven januari, aka soldentijd: in de laatste koopjesweek vonden we twee tuturokjes bij JBC waarvan de toplaag perfect aan de eisen voldeed. Maat 146, veel te groot voor Liv, maar extra stof voor ons project. En kijk, mission accomplished, het werd effectief wat dochterlief in haar hoofd had. De volledige overjurk zit in elkaar met rolzomen, het bronzen glitterelastiek dat aan de rokjes zat past prima bij het geheel.Hoewel Liv een grote kattenvriend is - u keek misschien naar het rokje op bovenstaande foto maar huiskat Sushi figureert als modelafleider - wilde ze toch geen katten op haar lentefeestjurk. Liv is Zweeds voor leven, en dat vindt ze zelf bijzonder grappig. Elke zin waarin ze de kans krijgt om leven door Liv te vervangen, krijgen we hetzelfde mopje voorgeschoteld. Op haar feestjurk wilde ze dus graag 'Liv in alle talen van de wereld'. Ik geef toe, het zijn niet alle talen. En ik geef ook toe, dit onderdeel van de vestimentaire onderneming werd iets eerder voorbereid dan de rest van het last-minutewerk. Samen met Kathleen doopte ik een paar maanden geleden zowel haar Cameo als haar Bobbinhood kit. Dat was een plezante middag vol 'aarch, kijk wat dat ding nu doet!' en vervolgens vol hele kleine snippers uit een stencil prutsen. De test was hoopgevend. Aan het einde van de rit deed Eva het snijwerk nog eens netjes voor me over. Omdat er nog wat talen extra op het blad mochten, maar voornamelijk om de eenvoudige reden dat de proefdruk uitwees dat ik in al mijn enthousiasme twee keer het woordje 'is' was vergeten. (Waar het hart van vol is, slaat het hoofd van tilt.)Dankjewel, dames!Liv koos een mooie lap satijn uit bij Pauli, in warm-mint (bestaat dat?), een kleur die volgens kleuranalyse volgens mij bij haar huistype past. Maar mijn fototoestel heeft het - net als Jani- blijkbaar niet op kleuranalyse begrepen. Op elke foto ziet de kleur er anders uit. De gouden print valt hier en daar onder de noemer 'blurry but perfect', moeder en dochter konden tevreden over naar de ontwerpfase. Ik durf het jurkje niet zo goed te wassen, omdat de lettertjes er bovenop lijken te liggen en dat effect door het dragen hier en daar al verdw[...]



Vrienden van in de wieg

2017-05-24T10:20:17.693+02:00

Terwijl achter mijn computer en naaimachine Skip the Rope groeide, bokste Katrien van KaatjeNaaisels ook een nieuw patroon in elkaar. Wij zaten dus in hetzelfde schuitje van testen, laten testen, hertesten, tekenen en hertekenen. Katrien weet als vroedvrouw vast als geen ander dat ouders soms bizarre huwelijken arrangeren tussen kinderen die samen in het moederhuis belanden, wegens min of meer gelijktijdig aan de baarmoeder ontsnapt. "Stel je voor dat die twee later trouwen." Uitspraken van geluksdronken nieuwbakken ouders, voorspellingen die in een verwaarloosbaar klein percentage ook werkelijkheid worden. Maar kijk, Skip the Rope en de Nena top/jurk werden min of meer samen geboren, en zijn wel degelijk voor elkaar gemaakt! Ik maakte voor Liv de topversie in dunne jeans die ik vond bij Huis van Katoen, en combineerde met een bladerenstofje uit de collectie van La Maison Victor. Ik maakte beide rugpassen en de tunnel voor de elastiek in contrasterende stof.De schattige lintjes zaten in een doos die ik kreeg van de schoonouders van mijn zus. Zij hadden in lang vervlogen tijden een fourniturenwinkel en ik kreeg onlangs een pakketje overgebleven schatten. Kraagjes, kant, en heerlijk mooie lintjes.Het resultaat is een top die ik zelf zou dragen. Ik neig meer en meer naar stofjes die niet al te kinderlijk zijn. Als er genoeg frullerijtjes aan het geheel zitten, vinden de dochters dat allemaal prima. Ik hield me voor mijn doen uitzonderlijk goed aan de instructies. Ik doorstikte enkel de zijnaad dubbel - ik zie graag stiksels in zijnaden als het om jeans gaat - en ik deed van follieke aan de tunnel. Geen kat die dat ziet, maar ik vind dat grappig dat de roze elastiek een klein beetje komt piepen aan 1 zijkant. (Als u dit een vreemdsoortige foto vindt, dan hebt u gelijk. Ik stak gewoon even mijn hand in de top om het te kunnen fotograferen.)Aan de andere kant voorzag ik een sierstrikje. (Genoeg frullerijtjes, ik zei het toch?) Het strikje is vals: de top stropt met elastiek en de strik naaide ik vast. Want frullerijtjes en frullekindjes, dat geeft wel eens knopen. Ik vind de plooien op de schouders erg elegant, en door de contrasterende achterpas vallen ze nog wat harder op. De armsgaten zijn afgewerkt met biaislint, en ook hier ging ik voor contrast. Geen kat die dat ziet, zegt u? Tja, opnieuw, u heeft gelijk. (Maar ik naai ook niet voor katten.)Nena is in onze kleerkast met haar prille leeftijd alvast getrouwd met een van mijn favoriete Skip the Rope shortjes. Het exemplaar dat ik maakte in de plooitjesversie, in geweven jaquard.Die jaquard heeft een gouden glitter die je helaas niet kunt zien op de foto's, maar toen ik dochterlief vanmorgen naar school zag huppelen werd ik er blij van: een top met zo veel detail op een eenvoudige short in een stof met zo veel detail, het marcheert vind ik.Een combi die vraagt om meer! Al maak ik vast ook wel eens een Nena jurk. Want met 18 verse shorten in de kast zijn de dochters bang dat het een jurkloze zomer wordt...Allen naar de shop van KaatjeNaaisels dus, het is er het weer voor! Het patroon kost 8 euro. Tijdens deze blogtour is er een korting van 10% met de code HAPPYNENA. Waar wacht je nog op?Op zoek naar meer inspiratie? Deze dames tonen je Nena in al haar glorie:Bel’Etoile ♥ Mamadammeke ♥ Me ToezieMade by Mazella ♥ Bellevi ♥ Woohoo! Liesellove♥ Lily & Woody ♥ Dodidit ♥ InspinrationWenSJe ♥ So Popo[...]



Nieuw patroon: Skip the Rope

2017-05-23T06:55:00.552+02:00

Het is zo'n dag met een plechtige stem, eentje met wat galm. Zo van 'proudly presents' in letters met krullen. Want er werd een nieuw Mind the Whale patroon geboren!Voor ik het daar over heb, nog even over die letters met krullen. Want ik klaarde de klus niet alleen: het patroon is het resultaat van een intensieve en plezante samenwerking met Sarah, aka 'mevrouw Khadetjes', aka 'het puntje op mijn i'. En Sarah weet àlles over letters met of zonder krullen. Ik leerde van haar niet alleen hoe ik een steekzak met een twist in elkaar kon steken, maar ook dat de ontwikkelaar van mijn handleidinglettertype blijkbaar een minder helder moment had toen hij de haakjes schiep. Enfin. Sarah houdt van details, en daarom hou ik van Sarah. En van haar ideeën, zeker als die luiden als: kijk, ik maakte een plezant shortje, kunnen we daar samen iets mee?Details, dat is wat we u serveren! Maar laat ons beginnen bij het begin: team 'Mind the Khadetjes' proudly presents Skip the rope, een short voor spring-in-'t-veldjes. Ieder dametje met een heupomtrek tussen 53 en 76 cm komt in aanmerking voor een springerige portie short.De zomer is er. (Echt waar). En de zomer smeekt om blote benen en buitenspel. Een jurk of rok is elegant, maar niet in alle omstandigheden handig. Een short is in alle omstandigheden handig (als de buitentemperatuur dat toelaat), en kan ook elegant zijn.Kijk maar!Ahum.Het is, naar goede gewoonte, een kwestie van combineer en heers. Het patroon bevat drie keuze-opties voor de afwerking van de broekspijpen:met splitjes en belegmet splitjes en biaislintof een rechte versie met plooitjes en rugpas.Die laatste versie vind ik zelf de meeste winterwaardige, en werkt ook heel erg mooi met een paar kniekousen of een leuke kousenbroek.Verder een legertje details die je in de mixer kunt steken voor een collectie broekjes waar meisjes speelproof én elegant de zomer mee doorkomen: een valse gulp of een gulp met knoop, knopenflapje op de tailleband, nepzakken voor de knopenversie, steekzakken met of zonder valse paspel, ...U voelt het aantal mogelijkheden exponentieel de hoogte in gaan.Wij hesen op een van de allereerste dagen met een streep zon onze dochters in het stapeltje shorten dat we hadden geproduceerd.Zorgt het dragen van een uniform automatisch voor sfeer, kan iemand dat staven met wetenschappelijk onderzoek? Of mogen we er van uitgaan dat als de moeders het met elkaar kunnen vinden, dat ook geldt voor de dochters? We weten het niet, maar feit is dat de dames - hoewel ze aanvankelijk elkaars naam niet konden onthouden - dolle pret hadden. Aan "meisje! meisje!" hadden ze genoeg voor heerlijk giechelige conversaties. Gevolg: ontembare botanische schuddebillen, de zomer op een schoteltje en aftellen naar "wanneer gaan we nog eens naar de zee, dicht bij waar dat meisje woont?"We laten u er in de komende weken nog wel wat zien, van die shortjes! Want we startten bij jeans en canvas maar deden ook van veel oh en ah met dingen als geweven jaquard.Zin in shortjesweer en bijhorende shortjes? Skip the Rope, maat 98 tot en met 146, nu in de shop! [...]