Subscribe: Eurogamer - Features
http://www.eurogamer.nl/rss/eurogamer_feature_feed.rss
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Dutch
Tags:
als  die  door  echter  game  hellip  meer  met  naar  nog  ontwikkelaar  read hellip  read  review  tot  uit  verhaal  zich 
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Eurogamer - Features

Eurogamer.nl



Eurogamer Benelux is jouw gaming website, met nieuws, reviews, previews, cheats, walkthroughs, releasedatums en veel meer!



Published: Fri, 23 Feb 2018 09:40:58 +0100

Last Build Date: Fri, 23 Feb 2018 09:40:58 +0100

 



Kingdom Come: Deliverance review

Thu, 15 Feb 2018 12:37:00 +0100

(image)

Realisme en historische nauwkeurigheid zijn de fundamenten waarop de middeleeuwse RPG Kingdom Come: Deliverance is gebouwd. Verwacht dan ook geen The Witcher-taferelen met bizarre monsters, wulpse tovenaressen en een wereld die van de ondergang gered moet worden. In een genre dat door fantasy wordt gedomineerd, heeft Kingdom Come: Deliverance in ieder geval een originele invalshoek. De vraag is alleen of een interactieve geschiedenisles ook als game overtuigt. Ruim 35.000 Kickstarter-backers twijfelden daar niet aan en na vier jaar wachten kun je eindelijk zelf ondervinden of het ambitieuze project de moeite waard is.

We schrijven het jaar des Heren 1403. Er heerst een burgeroorlog in het Boheemse koninkrijk (het hedendaagse Tsjechië). De broers Wenceslaus en Sigismund vechten om de troon en daar is onder andere het rustige dorpje Silver Skalitz de dupe van. Jij speelt als Henry, de zoon van de lokale smid. Na een korte introductie gaat de game pas echt van start wanneer Sigismund met zijn huurlingenleger Silver Skalitz aanvalt. Wat volgt, is een nuchter narratief waarbij sfeer en immersie centraal staan. Net zoals in het echte leven ervaar je zowel drama, verdriet en humor met personages waar jij je emotioneel bij betrokken voelt. Door de menselijke insteek fascineert het verhaal op een verfrissende manier zonder in clichés te vervallen.

Veel van die impact gaat echter verloren door wisselvallige voice acting, slecht acteerwerk, matige animaties en diverse technische problemen. Zo is het personage Radzig Kobyla met overtuiging ingesproken, terwijl Henry's vriend Fritz niet om aan te horen is. Het tegenvallende acteren uit zich vooral in geforceerde lichaamstaal, waarbij personages met houterige animaties op een onnatuurlijke wijze emoties proberen over te brengen. Tot slot zijn er heel wat technische problemen zoals een camera die tijdens een cutscene spontaan in je hoofd verdwijnt en gezichtsuitdrukkingen die niet met het dialoog synchroon lopen.

Read more…




Bayonetta 1 en 2 (Nintendo Switch) review

Wed, 14 Feb 2018 15:00:00 +0100

(image)

Omdat Bayonetta 1 en 2 heruitgebracht worden op de Switch, duiken redacteurs Sander en Bruce in deze nieuwe ports. Sander gaat de eerste game te lijf, terwijl Bruce deel twee doet. Hoe houden de overzettingen van deze gevierde actiegames stand op Nintendo's nieuwste console?

Bayonetta draait inmiddels bijna tien jaar mee en heeft het allemaal wel een keer meegemaakt: lange laadtijden en trage framerates op de PlayStation 3, maar ook screen tearing op de Xbox 360. Pas toen ze zich op de Wii U neervlijde, namen die problemen af. Nu Bayonetta haar kunstje opnieuw op de Nintendo Switch vertoont, is de vraag of ze nog altijd dezelfde Umbra Witch van weleer is, of dat ze intussen haar wilde haren heeft verloren.

Bayonetta heeft op de Nintendo Switch een resolutie van 720p en wijkt daarmee niet af van het origineel op de Wii U, waar deze versie op gebaseerd is. Verbeteringen zijn echter wel merkbaar in de framerate, die een consistente 60 frames per seconde haalt. De game weet dat kunstje niet alleen op de tv maar ook in handheldmodus zonder een visuele downgrade te presteren. Bayonetta danst, schiet en schopt rond met de souplesse die je van de charmante heks verwacht en zelfs tijdens de meest heftige actiescènes houdt de Switch het hoofd koel. Op technisch vlak mag deze uitgave er volledig zijn.

Read more…




UFC 3 review

Mon, 12 Feb 2018 18:04:00 +0100

(image)

26 augustus 2017: voor de tweede keer in twee jaar tijd kruipt levende bokslegende Floyd Mayweather de ring in voor een 'gevecht van de eeuw'. Deze keer neemt hij het echter op tegen mixed martial arts-vechter Conor McGregor. Mayweather is de verwachte winnaar van het duel, maar het is McGregor die als morele winnaar de ring verlaat. Als niet-bokser heeft hij het 10 ronden weten uit te houden tegen een van de besten aller tijden. Slaagt ook UFC 3 erin om het hoge niveau van de MMA-sport aan te tonen, of incasseert de game daarentegen enkele flinke uppercuts?

Hoewel Conor McGregor alomtegenwoordig is in de game, is UFC meer dan een goedkope poging om mee te surfen op het succes van de Ier. Ontwikkelaar EA Canada heeft dankbaar gebruikgemaakt van de twee jaar sinds de vorige UFC-game om de nodige verbeteringen te implementeren. Vooral op grafisch vlak zet de game grote stappen vooruit in vergelijking met zijn voorganger. De vechters en arena's ogen realistischer dan ooit en geven de intensiteit van de sport perfect weer.

Ook de vechtanimaties in de game zijn grondig aangepast waardoor het slaan en ontwijken van je tegenstander nu nog responsiever is. Dat maakt van de gevechten in de octagon meer dan ooit een tactisch steekspel waarbij je via goed verdedigen, ontwijken en de nodige schijnbewegingen probeert om een opening te vinden voor je volgende uppercut of roundhouse kick. Kom je in andere fighting games soms nog weg met wat ondoordacht button-bashen, dan leidt zo'n aanpak in UFC 3 steevast tot een knock-out in de eerste ronde.

Read more…




Shadow of the Colossus review

Mon, 12 Feb 2018 08:58:00 +0100

(image)

Shadow of the Colossus is een remake van de geliefde cultklassieker uit 2005. Het origineel bracht destijds de verouderde PlayStation 2-hardware bijna op z'n knieën. De game was echter meer dan alleen een technisch hoogstandje van ontwikkelaar Team Ico. Het is namelijk voor velen een onbetwist meesterwerk en de beste game die de eigenzinnige regisseur Fumito Ueda ooit heeft gemaakt. Sony beseft dat maar al te goed en heeft na de eerdere remaster nu weer het bedrijf BluePoint Games ingeschakeld voor een volledig nieuwe versie ervan. Zonder de begeleiding van Fumito Ueda en zijn team staan zij dan ook voor de loodzware taak om de game op een modern publiek af te stemmen.

Dat is een riskante onderneming aangezien het origineel door de hardware van die tijd zwaar op je verbeelding leunde. Het gebrek aan detail gaf de game een haast sprookjesachtige sfeer. Dankzij moderne technologie hoef je je niet langer in te beelden hoe een eeuwenoude tempel eruitziet, omdat je nu ook daadwerkelijk alle details te zien krijgt. Daardoor zou je snel de oorspronkelijke artistieke visie uit het oog kunnen verliezen. Bluepoint Games bewijst echter moeiteloos een meester in zijn vak te zijn en de game als geen ander te begrijpen.

Dat merk je al direct in de intro. Shadow of the Colossus is een lust voor het oog en doet grafisch niet onder voor een recente game als Horizon Zero Dawn. Organische vormen zoals rotsformaties ogen natuurlijk en haarscherpe textures leveren in combinatie met subtiele belichting prachtige plaatjes op. Kenmerkende beelden uit het origineel, zoals zonnestralen die een wolkendek penetreren, keren op een spectaculaire manier terug en zelfs met al die visuele pracht weet de game dezelfde sprookjesachtige sfeer te behouden. Je krijgt continu de indruk dat het een natuurlijke evolutie van de oorspronkelijke visie voor Shadow of the Colossus is.

Read more…




Dragon Quest Builders review

Wed, 07 Feb 2018 15:00:00 +0100

(image)

Dragon Quest Builders heeft zich op de Nintendo Switch gevestigd, nadat de PlayStation-spelers al meer dan een jaar geleden aan deze game mochten sleutelen. Ontwikkelaar Square Enix heeft met Dragon Quest Builders twee genres met elkaar verenigd en een unieke hybride van Dragon Quest en Minecraft ontworpen. In de oorspronkelijke Dragon Quest Builders review zijn echter een aantal haken en ogen aangekaart, en het is al snel duidelijk dat die nog steeds aanwezig zijn.

Op technisch vlak heeft Square Enix echter puik werk geleverd. De game draait uitstekend op de Nintendo Switch, zowel docked als in handheld-modus. Op de tv geniet je van 60 frames per seconde en knisperende graphics die zich kunnen meten met de PlayStation 4-versie van de game. Handheld wordt de framerate weliswaar gehalveerd, maar de game blijft stabiel en soepel draaien waardoor de ommezwaai niet bijzonder storend is. Dat maakt Dragon Quest Builders op de Switch meteen de meest speelbare mobiele versie die verkrijgbaar is. Deze versie laat de PlayStation Vita-versie met zijn lage framerate en resolutie ver achter zich.

In Dragon Quest Builders speel je de Builder, letterlijk de enige op aarde die nog weet hoe je gebouwen maakt. Dat maakt je meteen de meest interessante persoon, aangezien de wereld jaren geleden verwoest is door Dragonlord, de eindbaas van de allereerste Dragon Quest op de NES. 's Nachts droomt de Builder van de gebeurtenissen uit die eerste game, maar het is onduidelijk of het zijn eigen herinneringen zijn of slechts visioenen uit het verleden. Het verhaal draagt Dragon Quest Builders op overtuigende wijze van stad naar stad en is erg welkom in een genre dat normaliter geen rode draad heeft.

Read more…




Dissidia: Final Fantasy NT review

Sun, 04 Feb 2018 11:37:00 +0100

(image)

Kameraadschap is een belangrijk thema in de Final Fantasy-games. Al sinds het eerste deel is het concept van een party uitbouwen onlosmakelijk met de RPG-serie verbonden. Nu vertaalt die aanpak zich ook naar de Dissidia-reeks. In Dissidia: Final Fantasy NT zijn gevechten niet langer 1-op-1, maar 3-versus-3. De vraag is nu of de focus op teamwork ook in deze fighting-spinoff iets toevoegt, of dat het een al chaotisch concept niet alleen maar onoverzichtelijker maakt.

In de kern is het gevechtssysteem weinig veranderd ten opzichte van de vorige Dissidia-delen. Nog steeds wordt er een onderscheid gemaakt tussen Bravery-aanvallen en HP-attacks, die je op strategische wijze afwisselt om de vijand te verslaan. Het lijkt ingewikkeld, maar door de heldere tutorials heb je het gauw in de vingers. Doordat je met twee aparte levensbalken te maken hebt, word je gedwongen om tijdens de matches goed op te letten en constant je opties af te wegen. Zodra je een succesvolle HP-aanval inzet, keert je Bravery immers kort terug naar nul en ben je kortstondig een gemakkelijk doelwit. Offensief en defensief spelen wisselen elkaar op die manier telkens af. Hoewel de basis dus simpeler is dan het lijkt, ontbreekt verder enige informatie over de movesets van de vechters. En dat is een probleem, omdat die erg van elkaar verschillen.

Dissidia: Final Fantasy NT heeft geen gebrek aan personages, 28 in totaal. De grootste verdienste van ontwikkelaar Team Ninja is dat ze allen duidelijk hun eigen unieke speelstijl hebben, en dat hun rollen goed op samenspel geënt zijn. Fysieke vechters als Cloud, Squall en de Warrior of Light richten zich op het toebrengen van zoveel mogelijk schade, maar hebben een klein bereik. Een magiër zoals Y'shtola is meer een support-personage, waarmee je magische traps op de grond legt om vijanden tijdelijk in te verstrikken. Zelf heeft ze relatief weinig HP, waardoor tanks als Exdeath of Garland haar moeten beschermen.

Read more…




Dragon Ball FighterZ review

Fri, 02 Feb 2018 12:18:00 +0100

(image)

Hoewel vechten in Dragon Ball-games altijd centraal heeft gestaan, zijn de meeste voornamelijk voor een mainstream publiek gemaakt. De games zijn daardoor wel toegankelijker, maar missen de nodige diepgang om echte fighting fans tevreden te houden. Uitgever Bandai Namco heeft ontwikkelaar Arc System Works ingeschakeld om daar met Dragon Ball FighterZ een mouw aan te passen. Met de maker van hardcore 2D-fighters zoals BlazBlue en Guilty Gear aan het roer hebben fans van het genre nu niets meer te klagen. De naam Dragon Ball lokt echter ook nietsvermoedende casual spelers die niet door een te hoge instapdrempel afgeschrikt willen worden. Aan Arc System Works de loodzware taak om daar een balans te vinden.

Voordat je echter kunt bepalen of de studio daarin geslaagd is, kun je niet anders dan eerst van de kleurrijke graphics op je scherm genieten. Marcel noemde in zijn Dragon Ball FighterZ preview de game al een interactieve anime, en daar is geen woord van gelogen. De gelijkenis van Goku, Vegeta en de rest van de cast is verbazingwekkend accuraat. Daarnaast bewegen en klinken alle personages als hun tegenhangers uit de anime. Arc System Works houdt ook rekening met de karakteristieke details van de serie. Bij aanvang van een wedstrijd maken de personages een typische over-the-top entree en tijdens de gevechten neemt de dynamische camera regelmatig standpunten in die rechtstreeks uit de anime komen.

Daarbij wordt er nog een extra knipoog naar het bronmateriaal gemaakt in Dramatic Intros, Scenes en Finishes. Je speelt die alleen vrij als er aan specifieke voorwaarden wordt voldaan. Zo zie je bijvoorbeeld Goku met een kamehameha Frieza vernietigen. Tijdens iedere wedstrijd is het beeld constant gevuld met intense kleuren en speciale effecten. Dankzij het auto combo-systeem rijg je moeiteloos aanvallen aan elkaar, met Super Dash vlieg je razendsnel over het scherm en Super Attacks laten weinig van de omgevingen heel. Het levert een explosie aan kleuren en gegil op die je vol bewondering naar het gevecht laat staren, ongeacht of je aan het verliezen bent of niet.

Read more…




Assassin's Creed Origins: The Hidden Ones DLC review

Tue, 30 Jan 2018 16:12:00 +0100

(image)

Let op: de review van Assassin's Creed Origins: The Hidden Ones DLC bevat mogelijk spoilers over de main game.

Wie na 50 uur nog niet genoeg heeft van goudkleurige omgevingen, moordpraktijken en onderdrukking kan zijn avontuur voortzetten in Assassin's Creed Origins: The Hidden Ones. Na drie maanden komt Ubisoft Montreal met de allereerste uitbreiding, die Bayeks verhaal verder vertelt. Tegelijkertijd is het een voortzetting van alle goede elementen en kleine ergernissen uit de main game.

The Hidden Ones speelt zich ongeveer vier jaar na Bayeks strijd tegen The Order of the Ancients af. Zijn wraakgevoelens zijn weggeëbd en Aya heeft hem ondertussen verlaten, waardoor de nieuwe gevestigde orde zijn nieuwe familie is. Bayek of Siwa zoekt namelijk als leidersfiguur zijn heil bij The Hidden Ones: de allereerste groep assassijnen. Vanuit het gebied Sinaï bereikt hem het bericht dat de Romeinen de lokale bevolking en The Hidden Ones dwarszitten. Dat betekent een nieuwe schurk en een nieuw hoofdstuk van Bayeks levensverhaal.

Read more…




Life is Strange: Before the Storm - Episode 3 review

Fri, 26 Jan 2018 10:59:00 +0100

(image)

Prequels zijn rare beestjes. Je weet al welke feiten erop volgen en het gevaar dat ze meer vragen stellen dan oplossen loert om de hoek. In het beste geval geeft een prequel je meer inzicht in de gebeurtenissen van een originele titel. Op die manier levert Deck Nine met Life is Strange: Before the Storm een game met twee gezichten af. Je hebt het gevoel dat er heel wat onderbelicht blijft, maar je leert Chloe Price als personage beter dan ooit kennen.

Een aantrekkelijke visuele stijl kan daarbij helpen, en Before the Storm overtreft op dat vlak zelfs het origineel. In episode drie kijk je bijvoorbeeld door een denkbeeldige verrekijker en zie je in enkele scènes het tragische verleden van Rachels vader. Bovendien is met de gebrekkige lipsynchronisatie uit het origineel komaf gemaakt en bewegen de personages op een meer levendige en natuurlijke manier. Dat alles wordt ondersteund door de onafscheidelijk geworden en stemmige indiemuziek.

Ook het stemacteerwerk is zoals gewoonlijk geloofwaardig, hoewel de originele stemactrice van Chloe door een vakbondsstaking had afgezegd. Haar vervangster brengt het er goed van af en de gelijkenis is treffend, maar ze spreekt vaak geveinsd aarzelend en minder veelzijdig. Daardoor komt de klad er weleens in, aangezien de dynamiek van de 'echte' Chloe ontbreekt. De stem van nieuwkomer Rachel Amber had je voordien nog nooit gehoord maar zit het personage als gegoten.

Read more…




Monster Hunter World review

Thu, 25 Jan 2018 09:00:00 +0100

(image)

Toegankelijkheid. Het is een woord waar diehardfans hun neus voor ophalen. Toch wil ontwikkelaar Capcom Monster Hunter World voor een breder publiek beschikbaar te maken, zonder dat op de kenmerkende gameplay van de serie moet ingeboet worden. Daarnaast keert de serie weer terug naar moderne consoles, waar extra rekenkracht en indrukwekkende grafische snufjes voor een meeslepende ervaring moeten zorgen. Capcom legt de lat hoog, maar bewijst al snel de situatie volledig in de hand te hebben.

De Monster Hunter-serie heeft een reputatie als hardcoregame, waarin systemen bewust niet worden uitgelegd en elke misstap het verschil tussen leven en dood betekent. Begrijp je het niet, dan zoek je een wiki op of hang je je zwaard aan de wilgen. Monster Hunter World legt alles eenvoudig en beknopt uit, waardoor de vele kleine systemen in de game ineens glashelder worden. De tutorials zitten niet in de weg en je wordt er ook niet mee om de oren geslagen.

Daarnaast zijn er ook aanpassingen gemaakt in de animaties: de snelheid is opgevoerd, en je staat niet langer aan de grond genageld wanneer je een item gebruikt. De drempel is nog nooit zo laag geweest, maar toch staan die aanpassingen het plezier van fans niet in de weg. De game is nog altijd even uitdagend en venijnig als voorheen. Het grootste verschil is dat je je meteen gewapend voelt tegen de wrede monsters, en dat het niet de schuld is van een of andere obscure regel als er iets mis gaat.

Read more…




Steep - Road to the Olympics DLC review

Thu, 04 Jan 2018 17:16:00 +0100

(image)

In deze periode van het jaar begint het voor het gros van de wintersportliefhebbers weer als vanouds te kriebelen. Dit wintersportseizoen heeft daarnaast een speciaal tintje aangezien de Olympische Winterspelen voor de deur staan. Volg je die liever vanaf de luie bank naast de warme kachel, dan komt Ubisoft je met Steep - Road to the Olympics tegemoet. Weet de downloadbare uitbreiding voldoende te prikkelen om je ski's, snowboard, wingsuit en parapente weer van zolder te halen?

In de laatste downloadbare uitbreiding voor Steep staat vooral het snowboarden centraal. In de campaign jaag je als professioneel boarder de Olympische droom achterna met het ambitieuze doel om in maar liefst drie freestyledisciplines een gouden plak te veroveren. Je kruipt daarbij echter in de huid van een naamloze atleet die net als de andere eenheidsworsten op de piste een behoorlijk onpersoonlijke indruk achterlaat. Tussen de bedrijven door vertellen echte, bekende atleten in interviews over hun ervaringen, maar ook die verhalen zijn verre van inspirerend te noemen. Om over het geforceerde commentaar van de wedstrijdverslaggevers nog maar te zwijgen. Er zit dus weinig romantiek in de weg naar eeuwige roem.

Wie 'geen woorden maar daden' als credo heeft, moet daarnaast het nodige geduld opbrengen. In Become a Legend moet je namelijk de nodige events afwerken, variërend van het oefenen van specifieke sprongen tot het winnen van wedstrijden. Verwacht echter geen diepgaande carrière met een prikkelend progressiesysteem, maar eerder een reeks tutorials die je afwerkt. Dat is ideaal voor nieuwkomers, maar voor de ervaren snowboarders een verplicht nummertje op de oefenweide.

Read more…




Life is Strange: Before the Storm - Episode 2 review

Tue, 02 Jan 2018 20:23:00 +0100

(image)

In de eerste episode van Life is Strange: Before the Storm leer je de iets jongere, maar al even rebelse Chloe kennen en maak je kennis met de haast mythisch geworden Rachel Amber. In Episode 2 gaat het vooral om hun ontluikende relatie, en welke kant die nu eigenlijk op gaat. Aan het begin krijg je meteen de kans om Rachel en haar loyaliteit voor je te winnen, waarbij de nieuwe Backtalk Challenge opnieuw van belang is. Het is veelbelovend voor de rest van de episode, maar bovenal voor de sterkte van hun vriendschap.

Chloe moet daarvoor wel een zware prijs betalen - een die haar leven weer een drastische wending doet nemen. Dat heeft dan weer gevolgen voor haar relatie met moeder Joyce en diens nieuwe vriend David. Elke gebeurtenis is betekenisvol en geeft je een betere inkijk in Chloe's problematische verleden. Dat merk je ook wanneer ze zich in een droom of visioen bevindt waarin haar vader de hoofdrol speelt. Het is een handige manier om haar gevoelens bij zijn dood te tonen, terwijl zo'n element knipoogt naar de originele game.

De relatie tussen Chloe en Amber blijft tijdens de hele episode onzeker. In de originele Life is Strange had je daar al het raden naar, maar deze prequel geeft evenmin alles al weg. Dat komt de groeimarge van de game alleen maar ten goede, en de spanningsboog - voor zover die er al is - blijft behouden. Op die manier heeft Before the Storm bestaansrecht, want de ontwikkelaars nemen de tijd om personages te laten groeien.

Read more…




Mario Party: The Top 100 review

Tue, 02 Jan 2018 19:03:00 +0100

(image)

In 1999 stelde Nintendo met de eerste Mario Party wereldwijd duizenden vriendschappen op de proef. Intussen lanceerden er al tien volwaardige games in de serie, evenals enkele spin-offs. De basis van de games is grotendeels ongewijzigd gebleven: in een reeks uiteenlopende minigames neem je het tegen drie vrienden of computergestuurde tegenstanders op en probeer je zoveel mogelijk munten, punten of sterren te sprokkelen. En als je erin slaagt om je vrienden het bloed onder de nagels te halen, is dat uiteraard mooi meegenomen. Mario Party: The Top 100 is dan ook vooral een eerbetoon aan bijna twintig jaar gebroken vriendschappen, en bundelt volgens ontwikkelaar Nd Cube de honderd beste minigames uit de serie.

Al vanaf het beginscherm maakt de ontwikkelaar je duidelijk dat de nadruk deze keer niet zozeer op de iconische bordspelmodus ligt, maar wel op de minigames zelf. De game nodigt je meteen uit om enkele van de talloze games uit te proberen. Terecht, want de verzameling minigames is ronduit indrukwekkend. Van bolletjes ijs vangen tot heuse tankgevechten, de game verrast je steeds opnieuw met nieuwe uitdagingen. Oudere minigames hebben bovendien een grondige grafische opknapbeurt gekregen en schitteren als nooit tevoren.

Veel games zijn bovendien aangepast om alle mogelijkheden van de Nintendo 3DS optimaal te gebruiken. Zo blaas je in de microfoon om ballonnen op te blazen, gebruik je de gyroscope om races te winnen en hijs je vlaggen met behulp van de stylus. Het draagt allemaal bij tot een interessante mix aan activiteiten die steeds opnieuw verrassen. Tegelijk is de keuze om deze game voor de 3DS uit te brengen echter ook het grootste minpunt van de game. De Mario Party-serie moet het immers vooral van zijn multiplayermodus hebben. De minigames komen pas echt tot hun recht wanneer je ze samen met drie vrienden speelt en elkaar de grofste verwensingen kunt toeslingeren.

Read more…




Okami HD review

Tue, 19 Dec 2017 11:16:00 +0100

(image)

Okami HD recenseren betekent zeggen wat er al zo vele keren gezegd is. De game is ontegensprekelijk van hoge kwaliteit en straalt kunstzinnigheid uit. De witte wolf Amaterasu is intussen meer dan een decennium oud en heeft haar strepen reeds op meerdere platformen verdiend - ondanks tegenvallende verkoopcijfers. Dat uitgever Capcom Okami wederom onder het stof vandaan haalt, is een bewijs van de blijvende schoonheid van de game en doet de hoop een sequel weer opflakkeren.

De game is overduidelijk van Japanse makelij en bovendien heftig geïnspireerd door de mythologie, folklore en religie van het land. Devote fans en japanofielen kennen de personages door en door, maar ook voor leken en nieuwkomers is er voldoende om bij stil te staan, zichzelf te verwonderen en vervolgens Wikipedia af te schuimen op zoek naar meer. In Okami HD kruip je in de huid van de godin Amaterasu, die in de gedaante van een witte wolf oftewel 'okami' de strijd aangaat met het achtkoppige monster Orochi. Die houdt het land Nippon in een verstikkende duisternis geklemd, en het is aan jou als 'doorluchtige die de hemelen doet schijnen' om daar iets aan te doen. Samen met de praatzieke Issun, de mysterieuze Sakuya en tal van kleurrijke nevenpersonages onderneem je een lange reis vol beproevingen.

Wanneer na een langdradige intro de wereld zich voor je ontvouwt, toont Okami HD meteen dat het elf jaar na de oorspronkelijke release niets aan pracht en praal heeft ingeboet. Indrukwekkende vergezichten, zwierige kleurenpaletten en artistieke objecten vloeien samen in wat weggelopen lijkt uit een oosters waterverfschilderij. Het resultaat zijn tijdloze graphics en het bewijs dat in een voortdurend veranderende game-industrie een unieke art style een langer leven beschoren is dan beoogd fotorealisme. Net als Amaterasu zelf doorstaat Okami vlekkeloos de tand des tijds, waar andere games uit het PlayStation 2-era dat veel minder gracieus doen.

Read more…




Resident Evil 7 - End of Zoe review

Sat, 16 Dec 2017 20:44:00 +0100

(image)

End of Zoe heeft lang op zich laten wachten. Waar Resident Evil 7: Banned Footage 1 en Banned Footage 2 korte afleidingen bieden, licht het laatste onderdeel van de Season Pass het lot van Zoe toe, die door Ethan en Mia in Resident Evil 7 achtergelaten wordt. Capcom belooft Zoe meer uit te diepen als personage en bovendien speel je als een nog eerder onbekend lid van de familie Baker, Joe. Hij is een survivalist die van zijn omgeving moet gebruikmaken om te overleven, terwijl hij Zoe probeert te redden van haar dodelijke lot. Dat zijn mooie beloftes, maar na een uur loopt de aftiteling al.

Joe's survivalvaardigheden komen neer op het eten van vette larven, waardoor je je health terugkrijgt. Je kunt ook speren maken om mee te gooien, en een op afstand bestuurbare bom. Verder lost Joe alles met zijn vuisten op. Een gesloten deur wordt vakkundig in elkaar getimmerd, en een obstinate computer krijgt ook een paar rake klappen alvorens die weer gaat werken. Joe kijkt totaal niet raar op van de bovennatuurlijke situatie waarin hij zich bevindt, want hij vindt het maar iets 'uit een horrorfilm'. Het zou grappig zijn, ware het niet dat de sfeer in End of Zoe veel serieuzer is. Joe is interessant op papier, maar zijn skills voegen niets aan de game toe.

De Molded die in de hoofdgame zo angstaanjagend waren, vormen ook geen gevaar voor Joe's gebalde vuisten. De game geeft je twee combo's om mee te vechten en de hoofden van de monsters aan flarden mee te slaan. Zelfs een eindbaas waarmee Ethan het in Resident Evil 7 nog zo moeilijk had, is niet tegen Joe's knokkels opgewassen. De DLC geeft je een overdadig aantal save points, health items en power-ups, waardoor Joe simpelweg oppermachtig is. Je kunt zelfs stealth-aanvallen uitvoeren, maar die zijn er puur voor de show. Je bent niet klein te krijgen en de spanning die in Resident Evil 7 de overhand had, is in End of Zoe nergens te bekennen.

Read more…




Dead Rising 4: Frank's Big Package review

Sat, 16 Dec 2017 18:19:00 +0100

(image)

Sinterklaas is met zijn Pieten-entourage nog maar amper de deur uit of bij de meeste mensen pronkt alweer de kerstboom in de huiskamer. Om alvast in een opgewekte feestdagenstemming te komen, kun je op de PlayStation 4 nu ook hordes zombies in stukken meppen, hakken, zagen, schieten - of wat dan ook. Dead Rising 4: Frank's Big Package belooft inclusief alle extra content dan ook de nodige uren slachtvertier. Maar meer is niet altijd beter.

De meest opvallende verschijning in de game is de comeback van beroepschagrijn Frank West. Hij mag dan misschien een dagje ouder zijn, maar de uitgerangeerde fotograaf is zijn cynische humor en gewelddadige trekjes duidelijk nog niet verloren. Net als vijftien jaar geleden is het slaperige stadje Willamette de klos en wordt het overspoeld door duizenden zombies. Door de gezellige kerstsfeer waarbij alles groots versierd is en vrolijke kerstliedjes door de speakers galmen, zou je bijna vergeten dat je getuige van een humanitaire ramp bent. Maar een humeurige Frank in een romantische kerstsetting is de zombie-bonanza bij uitstek.

Ook het vierde deel pakt de kolderieke draad van de eerdere Dead Rising-games onverstoord op. In geen tijd sta je met een sombrero op je hoofd met een paspop op schedels van ondoden in te beuken, of zet je rijdend op een hybride grasmaaier/driewieler de omgeving in lichterlaaie. Later sta je dan weer oog in oog met een manische medeoverlevende die de toepasselijke naam Sadistic Santa draagt. En vergeet te midden van die chaos niet af en toe een selfie te nemen. Onnozele zombies, absurde wapens en knettergekke overlevenden: het is Dead Rising in een notendop.

Read more…




Destiny 2 - Curse of Osiris DLC review

Tue, 12 Dec 2017 09:13:00 +0100

(image)

Vlak na de lancering van Destiny 2 leek het duidelijk dat Bungie heeft geleerd uit de misstappen die in Destiny 1 zijn gemaakt. Meer verhaal, veel meer content en slimme gameplayverbeteringen maakten een genietbare shared-world shooter die een lang leven lijkt beschoren. Dat momentum heeft Bungie echter niet vastgehouden en al snel regende het opnieuw klachten vanuit de community. Met de downloadbare uitbreiding Curse of Osiris belooft Bungie een nadruk op actie en verhaal, en een volledig nieuwe planeet om te ontdekken. Tegelijkertijd heeft Bungie gewaarschuwd dat de eerste DLC voor Destiny 2 niet de oplossing is waar gefrustreerde spelers naar op zoek zijn, en dat is na een paar uurtjes spelen al pijnlijk duidelijk.

Curse of Osiris biedt een nieuwe planeet, maar die is niet van dezelfde kwaliteit als de andere. Mercury is piepklein, waardoor het gevoel van ontdekking helemaal verloren gaat. Het merendeel van de missies vindt plaats in The Infinite Forest, een willekeurig gegenereerde dungeon. Dat lijkt op een goed alternatief voor een grote planeet. De willekeurige blokken herhalen zich echter al snel en naast een paar unieke locaties die noodzakelijk zijn voor het verhaal duurt het niet lang voordat je alles al gezien hebt. Bovendien gaat het gevoel van een gedeelde wereld verloren, want in The Infinite Forest kom je geen andere spelers tegen. Mercury mag dan wel een nieuwe planeet zijn, het design staat haaks op wat Destiny 2 te bieden heeft.

Het verhaal in de drie uur durende campaign gaat over Osiris, Ikora's leermeester. Hij is op Mercury om een plan van de Vex te verijdelen, maar heeft daarbij jouw hulp nodig. Wat volgt zijn ritjes door de tijd via The Infinite Forest terwijl je op Panoptes jaagt, een gigantische hive-mind van de Vex. Het verhaal is kort en richt zich alleen op Osiris, terwijl de losse eindjes van de hoofdgame nog altijd onopgelost zijn. Dat moet kunnen, maar het verhaal in Curse of Osiris is simpelweg niet interessant genoeg om je aandacht vast te houden. Het is een simpele tocht van A naar B, die vooralsnog geen impact heeft op de grotere plotpunten.

Read more…




Xenoblade Chronicles 2 review

Thu, 30 Nov 2017 14:00:00 +0100

(image)

Negen maanden na zijn lancering biedt de Nintendo Switch zowat elk genre aan. Naast de typische Nintendo-genres zoals platformers en action-adventures vinden zelfs shooters als DOOM en Wolfenstein 2: The New Colossus stilaan hun weg naar Nintendo's wondermachine. Met de lancering van Xenoblade Chronicles 2 heeft ook de JRPG eindelijk de Switch bereikt. Het nieuwste deel in de reeks van ontwikkelaar Monolith Software is meteen een mooie opener voor het genre, maar je moet wel enkele zaken met de mantel der liefde bedekken.

De Xenoblade Chronicles-reeks staat bekend voor zijn unieke gameplay, en Xenoblade Chronicles 2 is daar geen uitzondering op. De game hanteert het gevechtssysteem van de vorige delen, wat betekent dat je het in real-time-gevechten tegen je vijanden opneemt. Daarbij bestuur je zelf één personage, terwijl de computer je twee teamgenoten aanstuurt. Je zet speciale aanvallen in en geeft je teamgenoten simpele commando's om combo's te maken. Dat klinkt eenvoudig, maar gaandeweg krijg je meer en meer opties tot je beschikking, die de boel van een stevige laag complexiteit voorzien.

Complexiteit op zich is geen probleem; wie houdt er niet van een goede uitdaging? Het probleem met Xenoblade Chronicles 2 is echter dat er geen transparantie tegenover staat. Zo legt de game je elke mechaniek dan wel haarfijn uit, maar kun je die informatie achteraf nergens raadplegen. Het gebeurt wel eens dat je in het heetst van de strijd per ongeluk door een tutorial ramt, waardoor je cruciale informatie mist. Je moet het dan zelf maar uitzoeken, wat erg vervelend is. Daarnaast kom je bepaalde cruciale informatie alleen te weten door met onopvallende dorpsbewoners te praten. Zo gaf een keuterboertje mij een gouden tip over Driver Combo's. Bedankt, beste man, maar dat had ik graag twintig uur eerder geweten.

Read more…




Singstar Celebration review

Wed, 22 Nov 2017 20:43:00 +0100

(image)

SingStar is een begrip als het gaat om karaokegames. Al sinds de PlayStation 2 is het mogelijk om luidkeels met je favoriete muziek mee te krijsen. Door de jaren heen heeft de reeks een uitgebreide muziekbibliotheek verzameld, waardoor het niet gek is dat er nog altijd nieuwe games verschijnen. SingStar Celebration brengt dertig nieuwe nummers en PlayLink-ondersteuning, waardoor je nu ook je smartphone als microfoon kunt gebruiken. Maar, kon dat niet al?

Door de speciale SingStar PlayLink-app op je smartphone te downloaden, tover je die om tot een karaokemicrofoon. Het systeem werkt alleen niet goed, vooral als je een soundbar of een andere thuisbioscoopset-up gebruikt. Zulke systemen veroorzaken vertraging in de audio, waardoor je ritme van slag raakt. De score wordt wel goed bijgehouden, waardoor de smartphone theoretisch gezien een geslaagde optie moet zijn. Het geluid van jouw stem krijgt in de game echter een fiks echo-effect, en je kunt dat niet uitzetten. Wil je een lag-vrije ervaring, dan kun je de PlayLink beter links laten liggen en je Rockband- of SingStar-microfoons weer uit het vet halen.

Er is duidelijk goed nagedacht over de dertig nieuwe nummers die SingStar Celebration bevat. De setlist van de game is een uitgebreide mix van moderne en klassieke popmuziek, zoals 'Wake Me Up' van Avicii, 'Wonderwall' van Oasis, 'All About That Bass' van Meghan Trainor en 'Dancing Queen' van ABBA. De variatie in muziekgenres betekent ook dat verschillende zangstemmen aan bod komen, waardoor er voor iedereen wel iets is om uit volle borst mee te gillen.

Read more…




Knowledge is Power review

Wed, 22 Nov 2017 20:33:00 +0100

(image)

Er zijn maar weinig dingen leuker dan bewijzen dat je alles beter weet dan je vrienden, zeker als een quizgame de score bijhoudt. Knowledge is Power biedt een eenvoudige manier om je te meten tegen vrienden en familie, zelfs als die niets van games afweten. Je bestuurt de game namelijk met je smartphone. Met zijn laagdrempelige aanpak opent ontwikkelaar Wish Studios voor iedereen de deuren en nodigt hij je uit om de piramide van kennis te beklimmen.

Knowledge is Power gebruikt je smartphone voor de volledige besturing van de game. Net als bij andere PlayLink-games komt de DualShock 4 niet aan bod. De game schotelt multiplechoicevragen voor, waarvan de antwoorden op het scherm van je smart device komen. Je krijgt punten voor het juiste antwoord en je antwoordsnelheid. Na elke drie vragen krijg je een minigame, en elk potje eindigt op de piramide van kennis, waarin je zo snel mogelijk naar de top moet klimmen. Knowledge is Power is compact van opzet, een potje is snel gespeeld en de besturing is voor iedereen herkenbaar.

Na elke vraag kies je een van de nieuwe categorieën, die gebaseerd zijn op de voorgaande vraag. Als die bijvoorbeeld over Egyptische geschiedenis ging, zijn de volgende categorieën onder andere 'geschiedenis' en 'Egyptische beroemdheden'. Er is altijd een categorie die het over een andere boeg gooit, en elke speler kan eenmaal een troef spelen om de ronde naar zijn hand te zetten. Dankzij de opzet van de vragen springt Knowledge is Power niet van de hak op de tak, maar tegelijkertijd kan die ervoor zorgen dat spelers ronde na ronde opgescheept zitten met vragen buiten hun kennisgebied.

Read more…




Hidden Agenda review

Wed, 22 Nov 2017 20:30:00 +0100

(image)

Een mysterie oplossen in je eentje is ook maar alleen. Dat heeft ontwikkelaar Supermassive Games in levenden lijve ondervonden, toen het zag dat spelers Until Dawn in groepsverband speelden. Met één persoon aan de controller en een entourage aan vrienden die naar het scherm schreeuwen. Met Sony's PlayLink-initiatief heeft Supermassive Games een oplossing voor dat soort vriendengroepen: Hidden Agenda. Een game waarin je met behulp van je smartphone samen de loop van het verhaal bepaalt. Zou dit dan de enige situatie zijn waarin het niet asociaal is om de hele avond lang naar je mobiel te zitten turen?

Hidden Agenda is in je eentje te spelen, maar ook met een groep van maximaal vijf andere vrienden. Met je smartphone maak je keuzes door een cursor naar de gewenste handeling te slepen. Je hebt ook toegang tot een overzicht van het plot en tot een biografie van alle personages in het spel. Omdat iedereen dat kan raadplegen zonder het spel te pauzeren, blijft de vaart erin. Bovendien is de game toegeeflijk met de tijd die je krijgt om een keuze te maken, waardoor je de traditionele DualShock 4-controller niet snel mist.

In tegenstelling tot Until Dawn is Hidden Agenda een misdaadthriller, en daarmee gelijk een stuk toegankelijker voor de gemiddelde speler. De toegankelijkheid blijkt ook uit de simpliciteit van het verhaal, dat over het algemeen redelijk oppervlakkig blijft. Je bent op zoek naar de 'trapper-killer', een moordenaar die zijn slachtoffers voorziet van boobytraps. Gaandeweg blijkt dat de verdachte misschien onschuldig is, dat je te maken hebt met corrupte politie en dat je uiteindelijk niemand kunt vertrouwen. Een aantal plottwists zijn gemakkelijk te raden en aan het einde heb je een vrij standaard aflevering van CSI doorgespeeld. Het verhaal is niet slecht, maar zeker niet bijzonder.

Read more…




Pokémon Ultra Sun en Ultra Moon review

Wed, 22 Nov 2017 18:21:00 +0100

(image)

Je zou door het uitblijven van een Pokémon Z bijna geloven dat Game Freak de 'derde' Pokémon-game binnen dezelfde generatie vergeten is. De ontwikkelaar hervat de traditie met Pokémon Ultra Sun en Ultra Moon, de opgepoetste versies van de ijzersterke Pokémon Sun en Moon van vorig jaar. Game Freak tovert enkele nieuwe ideeën uit zijn hoge hoed, knoopt losse eindjes aan elkaar en laat zelfs alle slechteriken uit alle vorige generaties voor een grote finale opdraven. Redenen genoeg voor een retourtje Alola, zo lijkt het.

Als je Pokémon Sun en Moon hebt gespeeld, dan voelt deze tweede trip door de tropische archipel wel heel erg vertrouwd aan. Je reist alweer van eiland naar eiland om verschillende Trials te voltooien, wordt daarbij door bekende gezichten bijgestaan en stoot onderweg weer op de hiphoppers van Team Skull. Hier en daar zijn gebieden uitgebreid of aangepast, maar je avontuur volgt grotendeels hetzelfde stramien als de originele games. Daardoor bekruipt je snel het gevoel dat je dezelfde game aan het spelen bent.

Dat betekent niet dat Pokémon Ultra Sun en Ultra Moon niks nieuws te bieden hebben. Al vroeg in de game krijg je bijvoorbeeld toegang tot Mantine Surf, een nieuwe Poké Ride die je in de vorm van een minigame tussen de verschillende eilanden laat reizen. Als je ooit het geluk hebt gehad om de surfminigame in Pokémon Yellow te spelen, dan zul je aan Mantine Surf vast en zeker plezier beleven. Ook vind je overal in Alola stickers die je kunt inruilen voor Totem Pokémon en is je Rotom Dex met een aantal nieuwe features uitgebreid, zoals een loterij waarin je speciale voorwerpen verdient. Vergeleken met de vernieuwingen die Pokémon Sun en Moon brachten, zijn deze nieuwigheden wat onbeduidend, maar ze maken de totaalervaring wel iets fijner.

Read more…




Star Wars Battlefront 2 review

Wed, 22 Nov 2017 08:01:00 +0100

(image)

Star Wars Battlefront 2 was de uitverkorene. De game zou komaf maken met alle kritiek die de voorganger te verduren kreeg en de balans in de Force herstellen. Een volwaardige singleplayer campaign, ruimtegevechten, diepgang en vooral geen dure season pass. De gesloten alfa smaakte naar meer en de Gamescom-preview maakte ook indruk. De open bèta onthulde echter de duistere zijde van de game. Namelijk een progressiesysteem gekoppeld aan microtransacties met als doel je te verleiden om meer geld uit te geven. Hoewel er na aanhoudende kritiek water bij de wijn gedaan is, heeft het de game nog steeds in een dermate stevige wurggreep dat zelfs Darth Vader onder de indruk is.

De singleplayer campaign heeft daar geen last van en draait om Iden Versio, een vrouwelijke officier van het keizerrijk. Ze is de leider van Inferno Squad, een speciale eenheid die belangrijke missies uitvoert. Het verhaal speelt zich in de dertigjarige periode tussen Return of the Jedi en The Force Awakens af. Dankzij de originele invalshoek is het conflict eindelijk eens van de andere kant te bekijken. Gelijk vanaf het begin zet de game een authentieke Star Wars-ervaring neer. De omgeving is met een ongekend oog voor detail ontworpen en alles ademt die typische Star Wars-sfeer uit. Tel daar het iconische geluid bij op en je waant je al snel de hoofdrolspeler in een nieuwe Star Wars-film.

Vooral de adembenemende cutscenes in Star Wars Battlefront 2 versterken die ervaring. Haarscherpe textures tonen de poriën in de huid, knappe animaties brengen subtiele emoties over en uitstekende voice acting laat de personages op een overtuigende manier tot leven komen. Al dat potentieel gaat echter in de eerste missie al verloren doordat het plot wordt weggeven en het geheel in clichés vervalt. Versio is een interessant personage met een uniek perspectief, maar haar kant wordt zwaar onderbelicht doordat je regelmatig ook met andere Star Wars-personages moet spelen. Daarnaast komt het verhaal na vijf uur abrupt ten einde, waardoor je zonder enige voldoening naar de aftiteling zit te kijken en troost moet vinden in de belofte van gratis toevoegingen.

Read more…




DOOM review

Thu, 16 Nov 2017 09:35:00 +0100

(image)

De aankondiging van DOOM op de Nintendo Switch kwam als een demonische invasie bij een heldere hemel. De gelauwerde en vooral uiterst bloederige first person shooter van id Software maakt voor het eerst sinds tijden de sprong naar een Nintendo-platform. Ontwikkelaar Panic Button heeft bergen verzet om dit voor elkaar te krijgen, maar het is nu toch echt mogelijk om door hordes demonen te scheuren. Dat is te zeggen, als je met een aantal haken en ogen genoegen kunt nemen.

Op het eerste gezicht is DOOM op de Switch een wonderbaarlijk geslaagde port. De game bevat alle DLC, waaronder arcade mode en alle toevoegingen aan de multiplayer. De levels, wapens en ook de classic maps zijn allemaal present, zonder enige aanpassing. Ook audiovisueel zit de sfeer er net zo goed in, dankzij de demonische rode gloed en de loeiharde metal. De bloederige en belonende actie is behouden gebleven, ook al draait de game met 30 frames per seconde. Bovendien zijn de laadtijden niet veel langer dan die van de andere consoles. Panic Button heeft een geweldige prestatie neergezet door deze game naar de hybride console te brengen.

Maar deze prestatie is niet geleverd zonder een aantal opofferingen. Hoewel de game over het algemeen vloeiend draait, dipt de framerate wanneer er meer vijanden ten tonele verschijnen. Daardoor presteert de game vooral op de hogere moeilijkheidsgraden en in hectische multiplayer matches slechter. Een bijkomend effect van de dips is dat de game soms in slow-motion beweegt. De graphics zijn een beetje wazig, wat vooral opvalt als je de game in docked mode speelt. Tot slot is de tekst in docked mode ook slecht te lezen, vanwege een klein lettertype en dezelfde waas die over de 3D modellen zit. Het is nog altijd onmiskenbaar DOOM, maar dat eist zijn tol op de Switch.

Read more…




Football Manager 2018 review

Thu, 16 Nov 2017 09:35:00 +0100

(image)

Hoeft het nog te verbazen dat Sports Interactive elk jaar een iets betere voetbalmanagementsimulator wil maken? Nee, en daarom ligt de focus in Football Manager 2018 op een uitbreiding van de artificiële intelligentie via een element van groepsdynamiek. Daarnaast heeft de ontwikkelaar aparte, maar cruciale onderdelen aan de gebruikersinterface toegevoegd. Die geven je een helder overzicht, maar verhogen niet meteen de efficiëntie waar je op hoopt.

Dankzij de nieuwe Dynamics-features Match Cohesion, Dressing Room Atmosphere, Managerial Support en Social Groups komen de spelers in Football Manager zoals nooit tevoren tot leven. Je hebt nu meer inzicht in het maken van je opstelling en in hoe je met bepaalde spelers moet omgaan. Stoot je namelijk een speler van de kerngroep tegen de borst, dan keert de rest zich waarschijnlijk ook tegen je. Het omgekeerde is eveneens waar: houd je de belangrijkste spelers gelukkig, dan presteert het hele team beter. Loyaliteit en steun moet je nu echt verdienen, terwijl je de wedstrijden in het tussenseizoen al kunt gebruiken om de sfeer te optimaliseren. Sports Interactive doet met de toevoeging van sociale dynamiek een gouden zet en maakt dat element meteen onmisbaar.

Dat geldt in grote mate ook voor het Medical Centre. In een overzicht van risicoschattingen zie je wie een verhoogde kans heeft op een blessure, en waarom. De lijst met huidige blessures geeft je een duidelijk overzicht van wie er in de lappenmand ligt, waardoor je beter je toekomstige opstellingen kunt plannen of alsnog een transfer kunt afronden. Ondanks alle informatie heb je geen directe optie om bijvoorbeeld het advies van je sportwetenschapper toe te passen. Een bepaalde speler traint misschien te hard en je kunt zijn regime weliswaar zelf aanpassen, maar je weet nooit helemaal zeker of dat het gewenste effect heeft. Bovendien raken spelers ook gewoonweg willekeurig geblesseerd, wat in de wedstrijden met regelmaat gebeurt. Hoewel je nu meer opties in handen hebt, blijft blessures voorkomen een beetje hit-and-miss.

Read more…




Need for Speed Payback review

Sun, 12 Nov 2017 12:31:00 +0100

(image)

Ontwikkelaar Ghost Games zette in 2015 zijn beste beentje voor met Need For Speed, een back to basics reboot van de 23-jarige serie. Het gas wordt nu voluit ingetrapt voor Need For Speed Payback. De ontwikkelaar pakt de basis van de vorige game en gooit daar een fikse lading Hollywoodflair overheen, met een beter verhaal en actie die niet zou misstaan in de gemiddelde blockbuster. Het wordt alleen al gauw duidelijk dat Ghost Games ergens een afslag heeft gemist en nu hopeloos klem zit in de modder.

Het verhaal van Need For Speed: Payback is allesbehalve blockbustermateriaal. Tyler, Jess en Mac zijn drie vrienden die belazerd worden tijdens een belangrijke race. Nu zijn ze erop uit om het respect van de ondergrondse racing cartels te verdienen, om zo wraak te nemen. Bijna alle dialogen zijn eindeloze stromen aan oneliners en comebacks van basisschoolniveau. Momenten als die van de Heist uit de E3-demo komen slechts zelden voor, terwijl de marketing van de game daar volledig om draaide. De game probeert met man en macht een stoer verhaal neer te zetten, vol coole personages. In plaats daarvan zit je opgescheept met pretentieuze rijkeluiskinderen die ogenschijnlijk alleen maar wraak willen omdat ze zich stierlijk vervelen.

Met het racen is het niet veel beter gesteld. De drie vrienden hebben hun eigen stijl, waardoor de missies variaties zijn op het wegkomen van politie, stunten en pijlsnel racen. De game bestuurt goed en is eenvoudig onder de knie te krijgen, maar de stijlen voelen niet bepaald uniek. Later krijg je toegang tot drag- en drift races, maar zelfs dan is er te weinig variatie te bespeuren. Bovendien moet je elk type race vijf keer doen voordat je verder mag met het verhaal. Er zijn weliswaar side bets die per race een uniek doel bieden, maar al met al heb je na de introductie van alle racetypes alles in de game al gezien.

Read more…




Call of Duty: WW2 review

Wed, 08 Nov 2017 15:15:00 +0100

(image)

Nadat de Call of Duty-serie naar de sterren en daar voorbij ging, werd het tijd om weer met beide benen op de grond te staan. Call of Duty: WW2 keert na negen jaar terug naar de roots van de serie, de stranden van Normandië en de bevredigende 'pling' van de M1 Garand. Met een singleplayer campaign die op een respectvolle manier het verhaal van 'the Bloody First' moet vertellen en diverse vernieuwingen aan de multiplayer, moet de Call of Duty-reeks opnieuw het gesprek van de dag worden. En hoewel Sledgehammer Games een goede poging doet, weet Call of Duty: WW2 niet overal te overtuigen.

De singleplayer campaign van Call of Duty: WW2 zet de 'boots on the ground'-ervaring sfeervol neer. De game opent plichtsgetrouw met de strandlanding bij Normandië, en gaat vanaf daar door naar België en Duitsland. De verschillende oorlogstheaters worden prachtig weergegeven, met dank aan scherpe graphics en sfeervolle belichting. Het geluid maakt de immersie compleet. De Tweede Wereldoorlog is in een videogame nog nooit zo gedetailleerd neergezet.

Het verhaal kan zich echter totaal niet aan die maatstaf houden. De game volgt een lijstje van greatest hits uit games en films, gespeeld door personages die niets nieuws onder de zon bieden. Call of Duty: WW2 richt zich voornamelijk op actie en spektakelstukken. Hoewel de ontwikkelaars aangeven dat ze een eerbetoon willen houden voor degenen die in de oorlog zijn gesneuveld, wacht de campaign tot het einde voor een halfzachte poging om de gruwelen ervan weer te geven. De game presenteert zich als een hoogwaardige productie, maar brengt de toon van het verhaal niet overeen met de sfeer van de graphics.

Read more…




Wolfenstein 2: The New Colossus review

Wed, 01 Nov 2017 12:59:00 +0100

(image)

In Wolfenstein 2: The New Colossus wordt de absurde premisse van The New Order verder omarmd en doet MachineGames er een flinke schep bovenop. In 2014 zette de ontwikkelaar de klassieke shooter-serie geheel onverwacht weer op de kaart. Met de nodige expertise werd een perfecte balans gevonden tussen buitensporig geweld en een diepgaand, emotioneel verhaal inclusief een zeer zelfbewuste knipoog naar de status van de serie. In dit vervolg bouwt ontwikkelaar MachineGames die eigenzinnige combinatie verder uit.

In de onconventionele setting wordt namelijk al direct de toon gezet. De game speelt zich in een alternatieve geschiedenis af waarin de nazi's met hightech robots de wereld overheersen. Voordat B.J. Blazkowicz wederom uit een coma ontwaakt, zie je een stuk uit zijn jeugd waarin zijn racistische vader hem mishandelt. Eenmaal wakker, breekt hij nazischedels open met de wielen van zijn rolstoel. Wolfenstein 2: The New Colossus wisselt regelmatig tussen drama en hilariteit, en gooit daarbij moderne conventies uit het raam.

Het verhaal neemt je mee door de Verenigde Staten waar je een opstand tegen de nazibezetters probeert te organiseren. Onderweg ontmoet je goed uitgewerkte, kleurrijke personages die een sterke persoonlijkheid hebben. Met een cast van ruim honderd acteurs en drie uur aan cinematics ziet MachineGames het groots. De ontwikkelaar maakt die ambitie volledig waar dankzij het uitstekende acteerwerk en goed geschreven dialogen. Iedereen komt echt tot leven, ongeacht de absurde situaties waarin ze terechtkomen. Daarnaast keert Frau Irene Engel in een ijzersterke rol terug als Blazkowicz' aartsvijand. Ze zet een uiterst memorabele tegenstander neer die iedereen het leven zuur maakt.

Read more…




Assassin's Creed Origins review

Tue, 31 Oct 2017 13:22:00 +0100

(image)

Het besluit van Ubisoft om Assassin's Creed een welverdiende pauze te geven heeft de reeks geen windeieren gelegd. De fans krijgen even ademruimte en Ubisoft Montreal grijpt de kans om Assassin's Creed naar een nieuw niveau te tillen. Dat doet de ontwikkelaar dan ook op gepaste wijze door een grote open wereld te introduceren, die bij uitstek geschikt is voor een gewelddadige geschiedenisles. Assassin's Creed Origins gaat dan wel terug in de tijd, tegelijk zet de reeks een flinke stap voorwaarts.

Ditmaal maak je een leap of faith met de charismatische Egyptenaar Bayek of Siwa, die nog een appeltje te schillen heeft met de Order of the Ancients. Gedreven door wraak hakt, beukt en steekt hij zich een weg door het woestijnlandschap van het Oude Egypte. Met zijn trouwe ros bezoek je de mooiste plaatsen, vervallen ruïnen en mysterieuze bezienswaardigheden die de zandbak te bieden heeft. Ontwikkelaar Ubisoft Montreal heeft met Assassin's Creed Origins een gigantische open wereld gecreëerd, waarin je naar hartenlust kunt verdwalen.

Dat komt niet alleen door de goudkleurige locaties, maar ook door de beschikbare activiteiten. De spelwereld in Assassin's Creed Origins is namelijk goed gevuld met sidequests en andere opdrachten die je interesse wekken. In plaats van de welbekende repetitieve klusjes zijn de sidequests nu korte verhalen, waardoor je een daadwerkelijk doel hebt en daarmee de problemen van de regio's blootlegt. Zo kom je vrij snel een familielid tegen dat te maken heeft met politieke onderdrukking, waardoor je als redder in nood daar een stokje voor moet steken. Door de twist op de sidequests voelt de spelwereld een stuk levendiger aan en blijf je bewust wat langer in bepaalde gebieden plakken.

Read more…




Gran Turismo Sport review

Mon, 30 Oct 2017 10:00:00 +0100

(image)

Altijd al een échte coureur willen worden? Gran Turismo Sport geeft je die kans. Ontwikkelaar Polyphony Digital wil namelijk de meest realistische racegame ooit maken, die het officiële reglement van autosportfederatie FIA tot op de letter volgt. Sterker nog, bedenker Kazunori Yamauchi belooft de mogelijkheid om een officieel erkend digitaal rijbewijs te krijgen. Muziek in de oren van de fanatici onder ons, maar is er nog wel ruimte voor wie gewoon een paar rondjes over de Nürburgring wil rijden?

Met een haast fetisjistische toewijding aan alles wat auto's betreft, presenteert Gran Turismo Sport alles wat de reeks te bieden heeft. De menu's zijn strak vormgegeven en vergezeld van een gevarieerde soundtrack die slow jazz, klassiek en clubmuziek biedt. Fabrikanten en auto's worden statig gepresenteerd en zij aan zij gezet met belangrijke historische evenementen die al dan niet iets met autosport te maken hebben. Gran Turismo doet zich groots en ambitieus voor, maar de algemene presentatie is overdreven. De game mankeert grafisch gezien niets en met name de auto's zien er schitterend uit. De presentatie komt echter geforceerd over, terwijl de game prima op eigen wielen kan staan.

De Sport-modus is het klapstuk van deze Gran Turismo-game. In die modus worden alle spelers verwacht om volledig volgens de officiële FIA-regels te racen. Botsen en andersoortig gevaarlijk rijgedrag worden meteen afgestraft, wat je Sportiviteitsbeoordeling naar beneden haalt. Die beoordeling bepaalt je klassement, dus je komt nooit aan de top als je als een wildebras over het parcours scheurt. Om ervoor te zorgen dat je altijd tegen anderen speelt, starten online races op vastgestelde tijden en moet je je inschrijven om mee te kunnen doen. Hoewel dat laatste belemmerend is, blijft het concept geweldig en heeft het potentieel om Gran Turismo Sport als een serieuze eSport neer te zetten.

Read more…




Super Mario Odyssey review

Thu, 26 Oct 2017 15:00:00 +0200

(image)

De reis is belangrijker dan de bestemming. Het is een cliché dat je tenen doet krullen, maar wel eentje dat in Super Mario Odyssey de lading volledig dekt. Dat je Princess Peach voor de zoveelste keer uit de klauwen van eeuwige aartsvijand Bowser moet redden, doet er dan ook niet aan toe. Dat je in een luchtschip alle uithoeken van de wereld afreist, wel. 'Odyssey' neemt je mee op een speels avontuur en doet zo zijn naam eer aan. Op het moment dat je namelijk je Nintendo Switch uitzet, heb je alweer heimwee naar de exotische oorden van Mario's wereldreis.

In tegenstelling tot de Super Mario Galaxy-games blijf je dit keer dichter bij huis. Je reist de hele wereld af langs naar verschillende Kingdoms met de meest uiteenlopende thema's. Zo is Mount Volbono met zijn kleurrijke gebakjes overgoten met een culinair themasausje, herinnert het realistische New Donk City duidelijk aan The Big Apple en heeft het monochrome Bonneton met zijn prominente maan vooral iets mystieks. Elke wereld heeft een eigen identiteit die je niet alleen op plezierige wijze nieuwe indrukken geeft, maar ook je nieuwsgierigheid prikkelt. Je wilt steeds weten wat deze expeditie nog meer voor je in petto heeft.

Elk Kingdom is een levendige sandbox vol prikkelende uitdagingen. In eerste instantie draait het om een aantal opdrachten uitvoeren, items verzamelen en een (mini)boss verslaan, zodat je snel weer verder op pad kan. Inpakken en wegwezen, toch? Maar met al die olijke lokale bewoners, talloze verstopte Moons en uitdagende platformelementen is de verleiding om elk hoekje van zo'n Kingdom te verkennen simpelweg onweerstaanbaar. Het is alsof je als kind na een urenlange busrit bij de ingang van een pretpark staat: je weet van gekkigheid niet waar je moet beginnen. De charme van Super Mario Odyssey is dat Nintendo je daarbij niet bij het handje vasthoudt, maar je volledig je eigen gang laat gaan.

Read more…




Story of Seasons: Trio of Towns review

Thu, 26 Oct 2017 12:48:00 +0200

(image)

Wat de boer niet kent, dat vreet hij niet. De naam Harvest Moon doet vele oren wapperen; de uitermate populaire reeks waarin je je innerlijke hobbyboer oproept, heeft vele harten veroverd. Behoorlijk lastig als je dan ineens na het wisselen van uitgever de rechten op de naam verliest. De allernieuwste Harvest Moon-game gaat tegenwoordig door het leven als Story of Seasons: Trio of Towns. Zoals de subtitel doet vermoeden, focust de game zich op meerdere dorpen. Een keuze die verrassend goed uitpakt.

Traditiegetrouw kruip je in de huid van een jonge snaak die van het boerenleven droomt. Je familie staat enthousiast achter je beslissing, maar je vader heeft nog enige twijfels. Toch pak je je koffers en trek je naar oom Frank in Westown. Hij leert je de basisprincipes van het landbouwersbestaan en gaandeweg werk je je omhoog van hobby- naar meesterboer. Story of Seasons: Trio of Towns heeft nog altijd het prettige ritme waar de Harvest Moon-games bekend om staan.

Je staat voor dag en dauw op om voor je vee en gewassen te zorgen. Niks nieuws onder de zon, maar Story of Seasons: Trio of Towns bevat uiteenlopende verbeteringen die het werk ietwat eenvoudiger maken. Zo hoef je niet meer een voor een de gewassen uit de grond te trekken, maar schep je in een keer een nieuwe voorraad uit de grond. Ook het onderhouden van je kippen en koeien gaat aan een rap tempo, waardoor je meer tijd hebt voor verkennen, kokkerellen, vissen, steenhouwen en je buren bezoeken. Die kleine verbeteringen zijn prettig te noemen, aangezien je geen opgejaagd gevoel meer hebt tijdens het afvinken van je dagelijkse checklist.

Read more…




South Park: The Fractured But Whole review

Wed, 25 Oct 2017 09:11:00 +0200

(image)

Populariteit brengt geld in het laatje. Dat weet Cartman maar al te goed. Met zijn team Coon and Friends trekt hij eropuit om de meest succesvolle superheldenfranchise te bouwen. Ook ontwikkelaar Ubisoft doet daar graag aan mee en wil van South Park: The Fractured But Whole een nóg betere South Park-game maken. Een verbeterd gevechtssysteem en een diepere kijk op het dorpje van de grofgebekte basisscholieren moeten daarvoor zorgen. De toevoegingen zijn echter niet genoeg om de game te dragen. Bovendien ontbreekt het aan origineel materiaal voor het verhaal en de humor.

In South Park: The Fractured But Whole gaan Coon and Friends op zoek naar een vermiste kat, om zo een beloning op te strijken waarmee ze hun superheldenfranchise van de grond kunnen krijgen. Het zou South Park niet zijn als Cartman en kornuiten niet halsoverkop in steeds escalerende situaties terechtkomen. Het is juist die voorspelbaarheid waardoor het twintig uur durende verhaal niet van de grond komt, alle absurde gebeurtenissen ten spijt. Het verhaal leunt te veel op nostalgie en is naar South Park-normen routinematig en platgetreden.

Waar The Stick of Truth met RPG's en videogames in het algemeen de draak stak, ligt de focus van de humor van The Fractured But Whole op de successen van Marvels superheldenfilms. Het helpt dan ook niet dat de tv-serie het materiaal een aantal jaar geleden al uitvoerig heeft behandeld. De game biedt een resem terugkerende personages aan, die allemaal braaf hun routine volgen en bijbehorende grappen maken. Waar The Stick of Truth echter op een frisse manier met videogames lachte, biedt The Fractured But Whole helemaal niets nieuws. Je hebt het namelijk allemaal al een keer gezien.

Read more…




Fire Emblem Warriors review

Fri, 20 Oct 2017 18:06:00 +0200

(image)

Soms hoef je niet lang naar inspiratie te zoeken. Tijdens de ontwikkeling van Hyrule Warriors besefte ontwikkelaar Omega Force dat die formule ook goed zou werken met de Fire Emblem-serie. De strategiegames van Intelligent Systems bevatten namelijk een aantal elementen die de basisprincipes van de Warriors-serie perfect aanvullen. Zo begon een deel van het ontwikkelteam aan een 'geheime missie' om de twee reeksen bij elkaar te brengen. Hoewel de band tussen Fire Emblem en Dynasty Warriors niet bepaald tot een S-rank stijgt, is Fire Emblem Warriors toch een Musou-game die boven het gemiddelde uitkomt.

Fire Emblem Warriors zichzelf onderscheidt zichzelf door de implementatie van de Weapon Triangle. Net als in de hoofdreeks zijn bepaalde wapens sterker of zwakker tegen andere. Het is noodzakelijk dat je goed oplet en, als je het juiste wapen niet hebt, je naar een ander personage schakelt dat beter tegen de situatie opgewassen is. Naast de Weapon Triangle zijn ook de kenmerkende Pegasus Knights, magiërs en boogschutters van de partij, met elk hun eigen dynamieken. Het simplistische button bashen waar de serie om bekend staat, krijgt daardoor een extra laag diepgang die de standaardgameplay een stuk interessanter maakt.

De invloeden van Fire Emblem houden daar niet op. Er ligt meer nadruk op het strategische element tijdens gevechten en het is belangrijk om jouw eenheden te bevelen om forten over te nemen of bepaalde vijanden aan te vallen. Om dat kracht bij te zetten is de AI van jouw kameraden sterk verbeterd. Je kunt er met een gerust hart van uitgaan dat ze jouw bevelen uitvoeren en zich niet zomaar laten uitschakelen. Daarover gesproken: als je de Classic Mode aanzet, bevat Fire Emblem Warriors een permadeath-element. Non-essentiële personages kunnen het loodje leggen, wat een flinke deuk in je toekomstige tactieken slaat. Omega Force heeft de formule uitgebreid met perfect passende gameplay die de kern van de Warriors-games enorm versterkt.

Read more…




The Evil Within 2 review

Wed, 18 Oct 2017 18:24:00 +0200

(image)

Horrorgames associeer je niet snel met een open spelwereld. Vaak is er sprake van een strakke regie, zodat de opbouw naar schrikmomenten helemaal juist is afgesteld. Daar is niets mis mee, want dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Toch pakt ontwikkelaar Tango Gameworks het met The Evil Within 2 anders aan. In dit vervolg staan open gebieden en keuzevrijheid voorop, wat des te opvallender is als je de uiterst lineaire voorganger hebt gespeeld. Je wordt niet tot een bepaalde speelstijl gedwongen, maar kiest je eigen pad. Die visie sijpelt in allerlei onderdelen van de game door. Maar met succes?

In The Evil Within 2 speel je weer als detective Sebastian Castellanos, die door de mysterieuze Mobius-groepering opnieuw aan het STEM-systeem wordt gekoppeld. Via die machine duik je op Inception-achtige wijze in het onderbewustzijn van anderen. Dit keer in dat van je doodgewaande dochter Lily, die schijnbaar nog leeft en alleen te redden is door haar in deze droomwereld te vinden. Die neemt de vorm aan van het idyllische en typisch Amerikaanse stadje Union, dat duidelijk betere tijden heeft gekend.

Door de plotse verdwijning van Lily slaat de simulatie echter op hol, met allerlei psychedelische en angstaanjagende gevolgen. Delen van het dorp zweven ondersteboven door de lucht en de meeste inwoners zijn in bloeddorstige zombies veranderd. De setting leent zich wederom goed voor een hoop variatie in de omgevingen, waardoor je telkens benieuwd blijft wat er op je pad gaat komen. Naarmate de game vordert, kom je in telkens spectaculairdere situaties terecht. Die opbouw is knap gedaan.

Read more…




Middle Earth: Shadow of War review

Mon, 16 Oct 2017 12:14:00 +0200

(image)

"Het is tijd voor een nieuwe Ring." De laatste woorden uit Shadow of Mordor gonzen door de nieuwste game van ontwikkelaar Monolith als klappen op een aambeeld. Er is niet alleen een nieuwe Ring gesmeed, maar ook een nieuwe game die viermaal zoveel verhaal en gameplay bevat. Middle Earth: Shadow of War bouwt alle aspecten van zijn voorganger uit. Meer is beter zou je denken.Tenminste, als dat niet ten koste gaat van de algemene kwaliteit. Middle Earth: Shadow of War is een vermakelijke game, maar alleen als je een aantal problemen op de koop toe wilt nemen.

De Orcs stralen opnieuw in de schijnwerpers en zijn verreweg het meest interessante element van de game. Het Nemesis-systeem doet uitstekend zijn werk door je diverse vijanden voor te schotelen. Ditmaal kunnen Orcs je in een hinderlaag leggen en hoewel dat een perfect uitgekiende stealthmissie om zeep kan helpen, is het nooit storend. Het is allemaal onderdeel van een levende wereld en dat soort verstoringen zorgen voor interessante situaties in plaats van irritatie. Het Nemesis-systeem maakt het keer op keer de moeite waard om de grijns van je tegenstander zijn smoel te halen, al dan niet door zijn kop eraf te klieven.

Althans, zo hoeft het niet te eindigen. Je kunt ook Orcs aan jouw leger toevoegen, zodat ze naast je vechten. Je kunt ze de leiding geven over hun eigen leger, als spion in de gelederen van een Warchief laten infiltreren of hen jou laten vergezellen als jouw persoonlijke bodyguard. Dat betekent overigens niet dat gedomineerde Orcs je eeuwig trouw zweren. Ze kunnen je verraden, of zich verraden voelen door jou omdat je al dan niet bewust hun bloedbroeder doodt. Het voegt een nieuwe dimensie aan het Nemesis-systeem toe, dat net zo dynamisch blijft als de bestaande elementen.

Read more…




Mario and Luigi: Superstar Saga + Bowser's Minions review

Wed, 04 Oct 2017 14:00:00 +0200

(image)

"De Nintendo 3DS is dood, leve de Nintendo 3DS!" Je zou bijna geloven dat die spreuk dagelijks bij Nintendo door de gangen galmt. Want hoewel de handheld door de komst van de Nintendo Switch steeds meer en meer naar de achtergrond lijkt te verdwijnen, blijft de Japanse ontwikkelaar zijn beminde toestel met een hele reeks grote games ondersteunen. Na Monster Hunter Stories en Metroid: Samus Returns is het nu de beurt aan Mario and Luigi: Superstar Saga + Bowser's Minions om de zwanenzang verder te zingen.

De game is een remake van de RPG Mario and Luigi: Superstar Saga, dat in 2003 op de Game Boy Advance uitkwam en nog steeds als een van de absolute topgames op de handheld geldt. De game liep over van de charme, had uitstekende humor en zat qua gameplay nog eens steengoed in elkaar. Veertien jaar later heeft de game op geen een van die vlakken aan kwaliteit ingeboet, integendeel.

In de basis is Superstar Saga nog steeds dezelfde actie-RPG. De game kenmerkt zich door een turn-based gevechtssysteem dat je toelaat het einde te zien zonder ooit één keer geraakt te worden. Timing speelt namelijk een cruciale rol. Elke vijandelijke aanval is met een een goed getimede sprong of tik met de hamer te ontwijken. Je kijkt dus niet hulpeloos toe terwijl Mario en Luigi afgerost worden, maar bijt op de counter van je af. Ook als je aanvalt, moet je op het juiste moment afdrukken. Doe je dat niet, dan gaat je aanval de mist in en zetten Mario en Luigi de meest aandoenlijke beteuterde gezichten op. Het dynamische gevechtssysteem staat nog steeds als een huis en houdt je bij de actie betrokken.

Read more…




Rayman Legends Definitive Edition review

Mon, 02 Oct 2017 09:00:00 +0200

(image)

"Een liefdesverhaal tussen Nintendo en Rayman". Zo noemt Michel Ancel het ontstaan van Rayman Legends Definitive Edition voor de Nintendo Switch. Toen de Switch werd aangekondigd, was Ubisoft er al snel bij om zijn steun te betuigen. De ontwikkelaar belooft een aantal verrassingen - met name op het gebied van multiplayer - waardoor dit de ultieme versie moet worden van de game die in 2013 lanceerde. Het wordt alleen al snel duidelijk dat Rayman Legends Definitive Edition definitief niets bevat dat deze versie boven de rest laat uitkomen.

Rayman Legends is nog steeds een geweldige platformer voor maximaal vier spelers. De game is charmant en de 2D-artstijl straalt persoonlijkheid uit. De creatieve werelden zitten boordevol geheimen, en de moeilijkheidsgraad is precies juist. Rayman Legends heeft een hoop te bieden, of je nu alleen of met vrienden speelt. De Switch maakt de multiplayer des te makkelijker om van te genieten. De controls vertalen zich goed naar een halve Joy-Con en de frame rate is grotendeels consistent, ook in handheldmodus. Er valt niets op te merken aan de kern van Rayman Legends Definitive Edition.

De toevoegingen zijn uiteindelijk niet spectaculair. Allereerst bevat de game alle kostuums die voorheen exclusief voor andere consoles waren. Daarnaast heeft Ubisoft Kung Foot Tournament toegevoegd, een variatie op Kung Foot toegevoegd. In deze modus kunnen maximaal acht teams van drie spelers lokaal een gewelddadig potje voetbal spelen. Het verschilt echter amper van de normale Kung Foot, afgezien van een toernooi-opzet die je ook met pen en papier kunt maken. Er is ook geen mogelijkheid om online te spelen, waardoor Kung Foot Tournament een halfbakken toevoeging is aan een anderzijds gebalanceerd en uitgebreid pakket.

Read more…




Dishonored: Death of the Outsider review

Thu, 28 Sep 2017 19:33:00 +0200

(image)

Death of the Outsider heeft een belangrijke plaats in het Dishonored-universum. Na de verhalen over Corvo, Emily en Daud, speel je nu als de allerlaatste persoon die aanwezig was bij de dood van Jessamine Kaldwin: huurmoordenares Billie Lurk. Dit is dan ook het slotstuk van het overkoepelende Dishonored-verhaal, zeker gezien de toekomst van de reeks er door matige verkoopcijfers onzeker uitziet. Hoewel enkele minpunten roet in het eten gooien, is Death of the Outsider een zeer degelijke uitbreiding die alles in schoonheid afsluit.

Billie Lurk is niet zomaar een nevenpersonage dat even in de schijnwerper mag staan, maar een ware sleutelfiguur in het Dishonored-universum. Hier krijgt ze eindelijk de aandacht die ze verdient. Er zijn heel veel verfrommelde, onafgewerkte brieven te vinden die haar personage uitdiepen, en ze levert vaak persoonlijk commentaar waardoor je haar beter leert kennen. Haar droge opmerkingen roepen vaak het cynisme van Daud op, maar tegelijk heeft ze genoeg humor om niet te zwartgallig te zijn.

Ook de levels in Karnaca waarin je je als Billie een weg door baant hebben hun eigen persoonlijkheid. De hoofdgames blonken steeds uit in het neerzetten van gedetailleerde, karaktervolle omgevingen en deze DLC trekt die lijn strak door met een waanzinnig oog voor detail. Wacht maar tot je alcohol tegenkomt met het gefermenteerde lijk van een rat in de fles...

Read more…




Total War: Warhammer 2 review

Wed, 27 Sep 2017 15:50:00 +0200

(image)

Als de Twin-Tailed Comet aan de hemel verschijnt, staat er iets groots te gebeuren. In het geval van Total War: Warhammer 2 betekent het de komst van het spannendste deel uit de hele Total War-serie. Waar de originele Total War: Warhammer enkele sterke DLC-pakketten en patches nodig had om helemaal tot zijn recht te komen, start dit vervolg als een komeet uit de startblokken.

Dat is vooral te danken aan de nieuwe Vortex-campagne. De game draait niet langer louter om het uitmoorden van de andere rassen, maar is een race geworden. Het is namelijk de bedoeling om als eerste vijf rituelen uit te voeren. Dat doe je door de Vortex Currency te verzamelen. Telkens als je over genoeg Vortex-kracht beschikt, kom je een stapje dichter bij de eindoverwinning en word je bovendien op de volgende stap in het verhaal getrakteerd. Brute kracht is niet meer de enige focus; , je moet ook slim de grote map in je voordeel weten te beïnvloeden.

Hoe je dat einddoel bereikt, hangt sterk samen met een van de vier facties waarmee je speelt. En nog nooit waren de verschillen zo groot. Elk ras heeft enkele specifieke mechanismen, zowel op de tactische map als tijdens de gevechten.

Read more…




Marvel vs. Capcom: Infinite review

Fri, 22 Sep 2017 13:32:00 +0200

(image)

Het hyperchaotische Marvel vs. Capcom is inmiddels weer aan zijn vierde deel toe en dankzij de populariteit van het Marvel Cinematic Universe zijn er meer ogen dan ooit tevoren op de game gericht. Capcom wil daarom Marvel vs. Capcom: Infinite vooral toegankelijker maken voor nieuwkomers, zonder de hardcore achterban voor het hoofd te stoten. Met eenvoudige combo's en teams van twee lokt de studio nieuwe fans, die zich vervolgens middels tutorials en oefenmodi bij de experts kunnen voegen. Marvel vs. Capcom: Infinite mag de twee werelden dan wel naadloos samenvoegen, de kloof tussen de twee spelersgroepen blijft echter oneindig groot.

Ultron en Sigma zijn samengesmolten tot één entiteit en veroorzaken de Convergence, waardoor de werelden van Capcom en Marvel bijeenkomen. De Story Mode is ongegeneerd clichématig geschreven en is niet veel meer dan een handige smoes om je favoriete helden in één kamer te zien. De ontmoeting van twee werelden zorgt echter wel voor coole momenten die niet zouden misstaan in een stripboekenserie, en neemt zichzelf totaal niet serieus. Het verhaal is licht verteerbaar en daarom enorm vermakelijk om tot de credits door te spelen.

Nochtans heeft de fusie een negatieve impact op de meeste in-game-modellen van de vele helden. Vooral de menselijke gezichten van Iron Man en Dante vallen uit de toon. Spierbundels Haggar en Captain America zijn grotesk en onnatuurlijk vormgegeven en zien eruit als persiflages van zichzelf. De van oorsprong cartooneske vechters zoals Zero en Jedah komen beter uit de verf en maken duidelijk dat het hier ontbreekt aan een overkoepelende stijl die de graphics wat meer gelijktrekt.

Read more…




Monster Hunter Stories review

Thu, 21 Sep 2017 07:00:00 +0200

(image)

Na Japan heeft de Monster Hunter-serie de afgelopen jaren ook de westerse markt veroverd. De formule is eenvoudig: intense gevechten met gigantische monsters die je nadien verwerkt tot een hoed of een ander stuk pantser, met als enige bedoeling om daarmee nog grotere monsters in de pan te hakken. Vooral de 3DS heeft het concept gepopulariseerd met de releases van Monster Hunter 3, 4 en Generations. Monster Hunter Stories gooit het echter over een andere boeg. De actieve combat maakt plaats voor een turn-based-systeem, en in plaats van monsters af te maken gebruik je ze deze keer als rijdier en als partner tijdens gevechten. Maken die aanpassingen van Monster Hunter Stories een bizar buitenbeentje of een memorabele ervaring?

De vergelijking met Pokémon en Yo-Kai Watch is moeilijk uit de weg te gaan, en op het eerste gezicht brengt Monster Hunter Stories bijzonder weinig vernieuwingen aan. Net als in die games speel je een tiener die de wereld rondtrekt om zoveel mogelijk 'monsties' te verzamelen, met een rivaal die de beestjes niet als vrienden maar als gebruiksvoorwerpen beschouwt. Ook het gekende schaar-steen-papierprincipe is aanwezig, en dat mag je in Monster Hunter Stories wel heel letterlijk nemen. Jij en je vijanden vallen elkaar aan met kracht-, snelheids- en techniekaanvallen die elkaar rechtstreeks verslaan.

Dat eenvoudige concept biedt echter heel wat diepgang die vooral tijdens boss fights tot uiting komt. Daarin probeer je het aanvalspatroon van de vijand te ontwaren en te voorspellen. Persoonlijke sterktes en zwaktes van verschillende monsties geven nog een extra element om rekening mee te houden bij de keuze van je aanval. Bovendien biedt de game een uitgebreid arsenaal aan voorwerpen en vaardigheden die je aanvalspatroon nog onvoorspelbaarder maken, zoals vuurballen en defensieve spreuken. Wanneer je energiemeter vol is, kruip je ten slotte op je monstie om samen vernietigend uit te halen. Het draagt allemaal bij tot intense gevechten die de atmosfeer van de boss fights uit de andere Monster Hunter-games perfect vertalen naar een turn-based-systeem.

Read more…




Pokken Tournament DX review

Mon, 18 Sep 2017 16:30:00 +0200

(image)

Pokémon hoort thuis op een handheld, dat is zo klaar als een klontje. Het team van Bandai Namco vindt het dan ook niet meer dan logisch dat Pokken Tournament DX zijn entree maakt op de Nintendo Switch. Die 'ultieme' versie bevat alle 21 vechtersbazen uit de arcadehallen en een 3-versus-3-modus, en maakt gebruik van de extra kracht die de Switch ten opzichte van de Wii U biedt. Die verbeteringen lossen echter niet de fundamentele problemen van het origineel op, die Bruce twee jaar geleden in zijn Pokken Tournament review al aangaf. Het eindresultaat is de definitieve versie van een matige game.

De gevechten in Pokken Tournament kennen twee fasen. In de Field Phase kun je in alle richtingen bewegen om je tegenstander op het verkeerde been te zetten. Als je bepaalde moves uitvoert, gaat het gevecht over naar de Duel Phase, waarin je vanuit een traditioneel zijaanzicht verder vecht. Het concept is interessant en moet leiden tot gevechten waarin je om elkaar heen danst tot je een opening vindt. Het eindresultaat is echter chaotisch en komt vooral neer op wie het snelst op de knoppen ramt.

Hoewel er een diepere laag gameplay in dat systeem schuilt, kan de game die nauwelijks reproduceren. De tutorial legt alleen moves uit en de AI in de campaign is veel te zwak om de diepere nuances mee te krijgen. Omdat de computergestuurde tegenstanders als een boksbal blijven staan, zijn rondes al voorbij voordat je support-Pokémon of extra sterke Burst Moves kunt inzetten. Pas na de eerste vijftig gevechten van het toernooi begint de AI zijn tanden te tonen, maar zelfs dan volstaan de simpelste combo's en tactieken nog om de overhand te krijgen. Dat probleem bestond al in de originele Wii U-versie en is in deze definitieve versie niet verholpen.

Read more…




Destiny 2 review

Fri, 15 Sep 2017 12:02:00 +0200

(image)

Alles is verloren. Het Licht dat ooit jou en je mede-Guardians van tomeloze kracht voorzag, is door Dominus Ghaul en zijn Red Legion bruut gedoofd. Nu is het aan jou om de scherven op te rapen en een tegenaanval in te zetten, met of zonder de kracht van het Licht. Bungie belooft vele verbeteringen voor Destiny 2. Quality-of-life-toevoegingen, meer verhaal en vooral veel meer loot. Destiny 2 is op al die vlakken absoluut verbeterd ten opzichte van zijn voorganger, al is niet elk punt met evenveel zorg als het ander uitgewerkt.

Opnieuw stap je in de laarzen van een der Guardians, zij die gezegend zijn door het Licht van de Traveller en de mensheid beschermen. Er zijn drie klassen beschikbaar: Titan, Hunter en Warlock. Elk van hen heeft twee subklassen die je kunt ontgrendelen en die kleine nuances aan de gameplay toevoegen. Je kunt te allen tijde omschakelen naar een andere subklasse en/of skilltree, waardoor het eenvoudig is om je snel aan te passen aan een situatie. Het systeem mag dan niet zo diep zijn als dat van de RPG's waaruit het ontleend is, maar de flexibiliteit is des te prettiger.

Dat maakt het ook aangenaam om je een pad te banen door de campaign van Destiny 2, die voorzien is van een duidelijk, maar dun verhaal. Personages en concepten uit deel één worden niet toegelicht, en de game bevat ook geen naslagwerk waarin diepere betekenissen besproken worden. Daardoor blijf je als nieuwkomer in de kou staan. De plotwendingen zorgen echter wel voor een mooi schouwspel in de prachtig weergegeven cutscenes en het imposante leveldesign, al zijn ze nog zo voorspelbaar. Het verhaal fungeert uiteindelijk als excuus om de gameplay, personages en de locaties te ontdekken.

Read more…




Metroid: Samus Returns review

Thu, 14 Sep 2017 08:05:00 +0200

(image)

Op vele vlakken is Metroid: Samus Returns een game van tweede kansen. Ten eerste is het voor ontwikkelaar MercurySteam een kans om zich na het matige Castlevania: Lords of Shadow - Mirror of Fate te herpakken. Ten tweede maakt de game het als remake mogelijk om de pijnpunten van het origineel aan te pakken en de game alsnog aan het Metroid-firmament te doen schitteren. Ten slotte is de game ook een tweede kans voor Samus Aran, die na haar laatste avontuur Metroid: Other M spoorloos van de radar verdween. Zeven jaar later is ze eindelijk helemaal terug, na haar rare uitje in de vorm van Metroid Prime: Federation Force. Of het echter de terugkeer is waar je op hoopte, is een andere zaak.

Metroid: Samus Returns is een remake van Metroid 2: Return of Samus, dat in 1991 op de Game Boy uitkwam. In die game reist Samus naar SR388, de thuisplaneet van de Metroids, om voor eens en voor altijd komaf te maken met de ruimteparasieten. Het klinkt als een epische strijd, maar in de werkelijkheid vertaalt het zich naar afgebakende levels die je pas kunt verlaten eens je genoeg Metroids hebt gedood. De remake wijkt amper van dat stramien af: dood genoeg Metroids tot je naar het volgende gebied kunt, en doe daar dan net hetzelfde tot je aan het einde bent. Wat als een spannend avontuur begint, vervalt dus al snel in het afkruisen van een buitenaards boodschappenlijstje.

Het helpt bovendien niet dat de Metroid-gevechten de plaats van de traditionele baasgevechten innemen. In je genocidale kruistocht neem je het namelijk op tegen de volledige evolutionaire lijn van de parasiet, en elk gevecht met een Metroid wordt als een baasgevecht behandeld. Dat is aanvankelijk heel spannend, maar na de vijfde keer dat je het tegen zo'n monster hebt opgenomen, kruipt de sleur er wel in. Elk gevecht tegen een bepaalde soort Metroid verloopt namelijk op min of meer dezelfde manier, en het aantal Metroid-soorten is beperkt. Je vindt geen iconische vijanden zoals Kraid of Ridley, wat een enorm gemis is.

Read more…




Knack 2 review

Sat, 09 Sep 2017 16:31:00 +0200

(image)

Tijdens de lancering van de PlayStation 4 was daar ineens het kleine mannetje Knack. Het bijzondere wezentje moest iedereen overhalen om Sony's nieuwste console in huis te halen. Alleen wist Knack weinig zieltjes te winnen wegens een gebrek aan diepgang. Met Knack 2 doet ontwikkelaar SIE Japan Studio een nieuwe poging, maar ook in de herkansing slaagt de studio er niet in om de gewenste diepgang te bieden.

Het grootste probleem van Knack is gelijk bij aanvang duidelijk. Afgezien van een korte terugblik neemt de game geen tijd om de hoofdpersonen Lucas en Knack te introduceren. Heb je het eerste deel niet gespeeld? Dan heb je pech gehad, want Knack 2 focust zich enkel op het heden. Lucas is enkel nuttig als gesprekspartner, terwijl Knack alleen maar een stuk gereedschap is om het verhaal voort te zetten. Bijgevolg bouw je op geen enkel moment een band met de personages op.

Daar komt nog bij dat je als een hogesnelheidstrein door de hoofdstukken knalt. Het ene moment zit je in een jungle, dan weer in een tempel en even later in een oude stad met een piramide. Het zijn allemaal typische setpieces die de revue passeren, waardoor je nooit stilstaat bij het décor. Dat komt ook door de richting waarin een level je stuurt. Vrijwel alle hoofdstukken hebben te maken met eenrichtingsverkeer, waardoor je nooit verdwaalt. Wel kom je hier en daar een extra platform tegen met iets verderop een verstopte schat, maar Knack 2 gaat nooit van het veilige pad af.

Read more…




Life is Strange: Before the Storm - Episode 1: Awake review

Tue, 05 Sep 2017 14:50:00 +0200

(image)

Als Chloe in Life is Strange: Before the Storm vastberaden op haar doel af gaat, lijkt het alsof de wereld van jou is. Met haar meedogenloze gespot breng je mensen op andere gedachten. Iedereen die je dwarsboomt, moet eraan geloven. Je trekt je niets aan van wat anderen denken, en doet wat je hartje verlangt. De toon is meteen gezet. Ontwikkelaar Deck Nine wil namelijk alle facetten van de stoere Chloe laten zien en haar personage volledig uitdiepen.

Hoewel Before the Storm zich drie jaar voor de originele game afspeelt, toont Chloe al in het begin herkenbare eigenschappen. Ze heeft lak aan regels, spreekt iedereen tegen en is grofgebekt. Vooral haar woordkunsten mag je zelf in de praktijk zetten. Bij gebrek aan de tijdreisgave van Max heeft Deck Nine dan ook de Backtalk Challenge ontwikkeld. Om iemand te overtuigen of op zijn plaats te zetten, moet je gevatte opmerkingen of beledigingen uiten. Je let op wat je gesprekspartners zeggen en gebruikt hun woorden tegen hen door de meest geschikte dialoogoptie te kiezen. Het is een gameplayelement dat verrassende en grappige resultaten oplevert. En aangezien je de tijd niet kunt terugdraaien, moet je het meteen goed doen en de gevolgen van je uitspraken dragen.

Die gevolgen wegen echter niet zo zwaar door als in de originele game. Dat geeft je de vrijheid om ondeugende en brutale dingen te doen zonder dat je daar achteraf over piekert. Je weet al hoe het met Chloe afloopt, dus je bent geneigd om net dat stapje verder te gaan. Daarnaast maak je vaak heel alledaagse keuzes, zoals meedoen aan een bordspel of niet, de opname van een amateurbandje beluisteren of je inschrijven voor een vereniging tegen bosbranden - al dan niet met gepast sarcastisch commentaar. De dialogen die Chloe voert, leveren daarom schitterende oneliners op. Dat alles geeft Before the Storm een amusante insteek.

Read more…




Yakuza Kiwami review

Tue, 05 Sep 2017 10:51:00 +0200

(image)

Yakuza Kiwami heeft zijn naam niet gestolen. Kiwami betekent namelijk zoveel als 'extreem' in het Japans, en dat is ook exact de aanpak van deze update van de allereerste Yakuza uit 2005. Sega stelt zich namelijk niet tevreden met simpelweg een hogere resolutie en een frame rate van 60 frames per seconde op de PlayStation 2-game te plakken. In plaats daarvan heeft de ontwikkelaar de game helemaal opnieuw opgebouwd en gemoderniseerd. De vechtstijlen en sommige activiteiten uit Yakuza 0 zijn overgenomen en het nieuwe Majima Everywhere-systeem geeft Majima een grotere rol en moet je gefocust houden. Dit alles draait op de nieuwe, krachtige Dragon engine. Extreem is deze remake zeker, maar Yakuza Kiwami worstelt wel met enkele ruwe kantjes.

Het verhaal treft daarbij geen blaam. Yakuza vertelt het diepgaande relaas van yakuza Kazuma Kiryu die tien jaar achter de tralies verdwijnt en bij zijn terugkeer ontdekt dat zijn oude leven een puinhoop is. De Yakuza-reeks heeft ondertussen zes games vol intriges en kronkels, maar daar hoeft Yakuza Kiwami als 'eerste' game geen rekening mee te houden. Als gevolg is het verhaal gestroomlijnd en ook voor nieuwkomers perfect te volgen. De cinematische vertelstijl sleept je moeiteloos mee, en de vele plotwendingen zorgen ervoor dat je naar elke missie uitkijkt. Heb je prequel Yakuza 0 gespeeld, dan loopt het verhaal vlekkeloos door en word je bovendien op heel wat bekende elementen getrakteerd.

De meest ingrijpende daarvan is de aanwezigheid van Goro Majima. Het compleet getikte en uiterst hilarische personage heeft de harten van de fans gestolen en daarom wordt zijn hoofdrol in Yakuza 0 deels naar Kiwami doorgetrokken via de meest in het oog springende toevoeging: het Majima Everywhere-systeem. Die feature zorgt ervoor dat Goro Majima op onverwachte plaatsen opduikt en je een pittig gevecht voorschotelt. Of je nu een stripclub bezoekt of in een drukke winkelstraat bent, hij kan overal opduiken, zelfs in vermomming. Het systeem slaagt perfect in zijn opzet: je moet altijd je aandacht behouden en zorgen dat je voldoende healing items hebt voor die moeilijke confrontaties. Zeker wanneer hij opduikt terwijl je met een bende op de vuist gaat, overleef je vaak maar op het nippertje. Doordat je enkel upgrades voor je Dragon vechtstijl verdient door met hem te vechten, zijn die confrontaties bovendien erg nuttig.

Read more…




Mario + Rabbids Kingdom Battle review

Mon, 28 Aug 2017 15:40:00 +0200

(image)

Als er Rabbids in de buurt zijn, is er niets veilig. Wanneer de Rabbids per ongeluk met het Mushroom Kingdom fuseren, schakelt Mario de hulp in van diezelfde maniakale Rabbids om de invasie te stoppen. Ontwikkelaar Ubisoft wil met Mario + Rabbids Kingdom Battle een game neerzetten die het strategiegenre verfrist en ook trouw blijft aan Nintendo's 'moederuniversum'. Een bizarre combinatie van werelden die wel naadloos tot een topgame samensmelten.

Vanaf het moment dat de Rabbids het Mushroom Kingdom betreden, is het hek van de dam. Goomba's zijn met de voeten aan elkaar gelijmd, Bullet Bills raken verstrengeld in overmaats ondergoed en de iconische groene warp-pijpen zijn verbasterd met pluizige konijnenoren. De ongewone combinatie blijkt op meerdere vlakken een uitstekende keuze van Ubisoft. Vanuit een visueel oogpunt zorgen de bonte kleuren van beide reeksen voor prachtige visuals. De visuele en vooral fysieke humor van de Rabbids werkt op de lachspieren terwijl de inwoners van het Mushroom Kingdom beduusd de manie bewonderen. Het geheel past natuurlijk in elkaar, alsof de reeksen altijd al verwant zijn geweest.

De gevechten in Mario + Rabbids Kingdom Battle zijn het best te vergelijken met de tactische gameplay van XCOM. Beurtelings bepaal je waar Mario en zijn teamgenoten zich verdekt opstellen, op wie ze schieten en welke speciale vaardigheden ze gebruiken. Vooral je mogelijkheden tijdens het bewegen vallen in positieve zin op. Je kunt bijvoorbeeld met een lopende Mario een vijand tackelen, vervolgens je teamgenoot als springplank gebruiken om een andere schurk te pletten en ten slotte achter een muur landen. Die bewegingsvrijheid maakt de gevechten al razendsnel en actievol nog voordat je je wapen trekt of een vaardigheid gebruikt.

Read more…




Agents of Mayhem review

Sun, 20 Aug 2017 20:20:00 +0200

(image)

Wat doe je als je franchise zo gigantisch over-the-top is gegaan dat je jezelf niet meer kunt overtreffen? Dan maak je een spin-off. Aan het einde van Saints Row: Gat out of Hell krijgt Johnny Gat de kans om de wereld terug te draaien naar een tijd vóór de Saints. Daar start Agents of Mayhem. Het is meteen ook een schone lei voor ontwikkelaar Volition om nieuwe ideeën te mixen met vertrouwde elementen en een gezonde dosis onderbroekenlol. Als Overwatch en Crackdown de persoonlijkheid van Saints Row hadden en een kind kregen, dan zou dat Agents of Mayhem zijn. Hoewel dat positief klinkt, bevat de game echter weinig om enthousiast over te blijven.

Agents of Mayhem zet zijn beste beentje voor om de vibe van de tekenfilms uit de jaren 80 over te brengen. De game presenteert de kleurrijke heldengroep MAYHEM en vijanden uit LEGION, die via getekende cutscenes geïntroduceerd worden. De animatie hiervan is echter erg inconsistent en sommige cutscenes zijn niets meer dan stilstaande plaatjes waar de camera overheen beweegt. Het is uiteindelijk een goed idee dat in de praktijk niet overtuigt. Die redenering gaat voor meerdere elementen van de game op.

In de game speel je met een team van drie Agents die je zelf uitkiest. Tijdens het spelen wissel je constant van personages, die door middel van teleportatie van plek wisselen. Dat is een kernonderdeel van de gameplay, want elke Agent heeft een unieke set vaardigheden die je zelf kunt aanpassen. Zo kun je de aanval openen met Oni die de vijand angst aanjaagt, waarna je overschakelt naar Daisy die met haar minigun iedereen omver maait. Er zijn tijdens het spelen nog meer gadgets en wapens te vinden die diverse twists op hun skillset bieden. Er zijn in totaal dertien moeilijkheidsgraden in de game en het is erg belangrijk dat je de tijd neemt om de helden zo uit te rusten dat je overal op voorbereidt bent. Het is een diep, toegankelijk en zeer goed systeem waarmee je de game precies naar je hand kunt zetten.

Read more…