Subscribe: Eurogamer - Features
http://www.eurogamer.nl/rss/eurogamer_feature_feed.rss
Added By: Feedage Forager Feedage Grade B rated
Language: Dutch
Tags:
als  die  door  game  hellip  meer  met  moet  naar  nog  ontwikkelaar  read hellip  read  review  uit  wat  zich 
Rate this Feed
Rate this feedRate this feedRate this feedRate this feedRate this feed
Rate this feed 1 starRate this feed 2 starRate this feed 3 starRate this feed 4 starRate this feed 5 star

Comments (0)

Feed Details and Statistics Feed Statistics
Preview: Eurogamer - Features

Eurogamer.nl



Eurogamer Benelux is jouw gaming website, met nieuws, reviews, previews, cheats, walkthroughs, releasedatums en veel meer!



Published: Tue, 21 Nov 2017 21:28:08 +0100

Last Build Date: Tue, 21 Nov 2017 21:28:08 +0100

 



DOOM review

Thu, 16 Nov 2017 09:35:00 +0100

(image)

De aankondiging van DOOM op de Nintendo Switch kwam als een demonische invasie bij een heldere hemel. De gelauwerde en vooral uiterst bloederige first person shooter van id Software maakt voor het eerst sinds tijden de sprong naar een Nintendo-platform. Ontwikkelaar Panic Button heeft bergen verzet om dit voor elkaar te krijgen, maar het is nu toch echt mogelijk om door hordes demonen te scheuren. Dat is te zeggen, als je met een aantal haken en ogen genoegen kunt nemen.

Op het eerste gezicht is DOOM op de Switch een wonderbaarlijk geslaagde port. De game bevat alle DLC, waaronder arcade mode en alle toevoegingen aan de multiplayer. De levels, wapens en ook de classic maps zijn allemaal present, zonder enige aanpassing. Ook audiovisueel zit de sfeer er net zo goed in, dankzij de demonische rode gloed en de loeiharde metal. De bloederige en belonende actie is behouden gebleven, ook al draait de game met 30 frames per seconde. Bovendien zijn de laadtijden niet veel langer dan die van de andere consoles. Panic Button heeft een geweldige prestatie neergezet door deze game naar de hybride console te brengen.

Maar deze prestatie is niet geleverd zonder een aantal opofferingen. Hoewel de game over het algemeen vloeiend draait, dipt de framerate wanneer er meer vijanden ten tonele verschijnen. Daardoor presteert de game vooral op de hogere moeilijkheidsgraden en in hectische multiplayer matches slechter. Een bijkomend effect van de dips is dat de game soms in slow-motion beweegt. De graphics zijn een beetje wazig, wat vooral opvalt als je de game in docked mode speelt. Tot slot is de tekst in docked mode ook slecht te lezen, vanwege een klein lettertype en dezelfde waas die over de 3D modellen zit. Het is nog altijd onmiskenbaar DOOM, maar dat eist zijn tol op de Switch.

Read more…




Football Manager 2018 review

Thu, 16 Nov 2017 09:35:00 +0100

(image)

Hoeft het nog te verbazen dat Sports Interactive elk jaar een iets betere voetbalmanagementsimulator wil maken? Nee, en daarom ligt de focus in Football Manager 2018 op een uitbreiding van de artificiële intelligentie via een element van groepsdynamiek. Daarnaast heeft de ontwikkelaar aparte, maar cruciale onderdelen aan de gebruikersinterface toegevoegd. Die geven je een helder overzicht, maar verhogen niet meteen de efficiëntie waar je op hoopt.

Dankzij de nieuwe Dynamics-features Match Cohesion, Dressing Room Atmosphere, Managerial Support en Social Groups komen de spelers in Football Manager zoals nooit tevoren tot leven. Je hebt nu meer inzicht in het maken van je opstelling en in hoe je met bepaalde spelers moet omgaan. Stoot je namelijk een speler van de kerngroep tegen de borst, dan keert de rest zich waarschijnlijk ook tegen je. Het omgekeerde is eveneens waar: houd je de belangrijkste spelers gelukkig, dan presteert het hele team beter. Loyaliteit en steun moet je nu echt verdienen, terwijl je de wedstrijden in het tussenseizoen al kunt gebruiken om de sfeer te optimaliseren. Sports Interactive doet met de toevoeging van sociale dynamiek een gouden zet en maakt dat element meteen onmisbaar.

Dat geldt in grote mate ook voor het Medical Centre. In een overzicht van risicoschattingen zie je wie een verhoogde kans heeft op een blessure, en waarom. De lijst met huidige blessures geeft je een duidelijk overzicht van wie er in de lappenmand ligt, waardoor je beter je toekomstige opstellingen kunt plannen of alsnog een transfer kunt afronden. Ondanks alle informatie heb je geen directe optie om bijvoorbeeld het advies van je sportwetenschapper toe te passen. Een bepaalde speler traint misschien te hard en je kunt zijn regime weliswaar zelf aanpassen, maar je weet nooit helemaal zeker of dat het gewenste effect heeft. Bovendien raken spelers ook gewoonweg willekeurig geblesseerd, wat in de wedstrijden met regelmaat gebeurt. Hoewel je nu meer opties in handen hebt, blijft blessures voorkomen een beetje hit-and-miss.

Read more…




Need for Speed Payback review

Sun, 12 Nov 2017 12:31:00 +0100

(image)

Ontwikkelaar Ghost Games zette in 2015 zijn beste beentje voor met Need For Speed, een back to basics reboot van de 23-jarige serie. Het gas wordt nu voluit ingetrapt voor Need For Speed Payback. De ontwikkelaar pakt de basis van de vorige game en gooit daar een fikse lading Hollywoodflair overheen, met een beter verhaal en actie die niet zou misstaan in de gemiddelde blockbuster. Het wordt alleen al gauw duidelijk dat Ghost Games ergens een afslag heeft gemist en nu hopeloos klem zit in de modder.

Het verhaal van Need For Speed: Payback is allesbehalve blockbustermateriaal. Tyler, Jess en Mac zijn drie vrienden die belazerd worden tijdens een belangrijke race. Nu zijn ze erop uit om het respect van de ondergrondse racing cartels te verdienen, om zo wraak te nemen. Bijna alle dialogen zijn eindeloze stromen aan oneliners en comebacks van basisschoolniveau. Momenten als die van de Heist uit de E3-demo komen slechts zelden voor, terwijl de marketing van de game daar volledig om draaide. De game probeert met man en macht een stoer verhaal neer te zetten, vol coole personages. In plaats daarvan zit je opgescheept met pretentieuze rijkeluiskinderen die ogenschijnlijk alleen maar wraak willen omdat ze zich stierlijk vervelen.

Met het racen is het niet veel beter gesteld. De drie vrienden hebben hun eigen stijl, waardoor de missies variaties zijn op het wegkomen van politie, stunten en pijlsnel racen. De game bestuurt goed en is eenvoudig onder de knie te krijgen, maar de stijlen voelen niet bepaald uniek. Later krijg je toegang tot drag- en drift races, maar zelfs dan is er te weinig variatie te bespeuren. Bovendien moet je elk type race vijf keer doen voordat je verder mag met het verhaal. Er zijn weliswaar side bets die per race een uniek doel bieden, maar al met al heb je na de introductie van alle racetypes alles in de game al gezien.

Read more…




Call of Duty: WW2 review

Wed, 08 Nov 2017 15:15:00 +0100

(image)

Nadat de Call of Duty-serie naar de sterren en daar voorbij ging, werd het tijd om weer met beide benen op de grond te staan. Call of Duty: WW2 keert na negen jaar terug naar de roots van de serie, de stranden van Normandië en de bevredigende 'pling' van de M1 Garand. Met een singleplayer campaign die op een respectvolle manier het verhaal van 'the Bloody First' moet vertellen en diverse vernieuwingen aan de multiplayer, moet de Call of Duty-reeks opnieuw het gesprek van de dag worden. En hoewel Sledgehammer Games een goede poging doet, weet Call of Duty: WW2 niet overal te overtuigen.

De singleplayer campaign van Call of Duty: WW2 zet de 'boots on the ground'-ervaring sfeervol neer. De game opent plichtsgetrouw met de strandlanding bij Normandië, en gaat vanaf daar door naar België en Duitsland. De verschillende oorlogstheaters worden prachtig weergegeven, met dank aan scherpe graphics en sfeervolle belichting. Het geluid maakt de immersie compleet. De Tweede Wereldoorlog is in een videogame nog nooit zo gedetailleerd neergezet.

Het verhaal kan zich echter totaal niet aan die maatstaf houden. De game volgt een lijstje van greatest hits uit games en films, gespeeld door personages die niets nieuws onder de zon bieden. Call of Duty: WW2 richt zich voornamelijk op actie en spektakelstukken. Hoewel de ontwikkelaars aangeven dat ze een eerbetoon willen houden voor degenen die in de oorlog zijn gesneuveld, wacht de campaign tot het einde voor een halfzachte poging om de gruwelen ervan weer te geven. De game presenteert zich als een hoogwaardige productie, maar brengt de toon van het verhaal niet overeen met de sfeer van de graphics.

Read more…




Wolfenstein 2: The New Colossus review

Wed, 01 Nov 2017 12:59:00 +0100

(image)

In Wolfenstein 2: The New Colossus wordt de absurde premisse van The New Order verder omarmd en doet MachineGames er een flinke schep bovenop. In 2014 zette de ontwikkelaar de klassieke shooter-serie geheel onverwacht weer op de kaart. Met de nodige expertise werd een perfecte balans gevonden tussen buitensporig geweld en een diepgaand, emotioneel verhaal inclusief een zeer zelfbewuste knipoog naar de status van de serie. In dit vervolg bouwt ontwikkelaar MachineGames die eigenzinnige combinatie verder uit.

In de onconventionele setting wordt namelijk al direct de toon gezet. De game speelt zich in een alternatieve geschiedenis af waarin de nazi's met hightech robots de wereld overheersen. Voordat B.J. Blazkowicz wederom uit een coma ontwaakt, zie je een stuk uit zijn jeugd waarin zijn racistische vader hem mishandelt. Eenmaal wakker, breekt hij nazischedels open met de wielen van zijn rolstoel. Wolfenstein 2: The New Colossus wisselt regelmatig tussen drama en hilariteit, en gooit daarbij moderne conventies uit het raam.

Het verhaal neemt je mee door de Verenigde Staten waar je een opstand tegen de nazibezetters probeert te organiseren. Onderweg ontmoet je goed uitgewerkte, kleurrijke personages die een sterke persoonlijkheid hebben. Met een cast van ruim honderd acteurs en drie uur aan cinematics ziet MachineGames het groots. De ontwikkelaar maakt die ambitie volledig waar dankzij het uitstekende acteerwerk en goed geschreven dialogen. Iedereen komt echt tot leven, ongeacht de absurde situaties waarin ze terechtkomen. Daarnaast keert Frau Irene Engel in een ijzersterke rol terug als Blazkowicz' aartsvijand. Ze zet een uiterst memorabele tegenstander neer die iedereen het leven zuur maakt.

Read more…




Assassin's Creed Origins review

Tue, 31 Oct 2017 13:22:00 +0100

(image)

Het besluit van Ubisoft om Assassin's Creed een welverdiende pauze te geven heeft de reeks geen windeieren gelegd. De fans krijgen even ademruimte en Ubisoft Montreal grijpt de kans om Assassin's Creed naar een nieuw niveau te tillen. Dat doet de ontwikkelaar dan ook op gepaste wijze door een grote open wereld te introduceren, die bij uitstek geschikt is voor een gewelddadige geschiedenisles. Assassin's Creed Origins gaat dan wel terug in de tijd, tegelijk zet de reeks een flinke stap voorwaarts.

Ditmaal maak je een leap of faith met de charismatische Egyptenaar Bayek of Siwa, die nog een appeltje te schillen heeft met de Order of the Ancients. Gedreven door wraak hakt, beukt en steekt hij zich een weg door het woestijnlandschap van het Oude Egypte. Met zijn trouwe ros bezoek je de mooiste plaatsen, vervallen ruïnen en mysterieuze bezienswaardigheden die de zandbak te bieden heeft. Ontwikkelaar Ubisoft Montreal heeft met Assassin's Creed Origins een gigantische open wereld gecreëerd, waarin je naar hartenlust kunt verdwalen.

Dat komt niet alleen door de goudkleurige locaties, maar ook door de beschikbare activiteiten. De spelwereld in Assassin's Creed Origins is namelijk goed gevuld met sidequests en andere opdrachten die je interesse wekken. In plaats van de welbekende repetitieve klusjes zijn de sidequests nu korte verhalen, waardoor je een daadwerkelijk doel hebt en daarmee de problemen van de regio's blootlegt. Zo kom je vrij snel een familielid tegen dat te maken heeft met politieke onderdrukking, waardoor je als redder in nood daar een stokje voor moet steken. Door de twist op de sidequests voelt de spelwereld een stuk levendiger aan en blijf je bewust wat langer in bepaalde gebieden plakken.

Read more…




Gran Turismo Sport review

Mon, 30 Oct 2017 10:00:00 +0100

(image)

Altijd al een échte coureur willen worden? Gran Turismo Sport geeft je die kans. Ontwikkelaar Polyphony Digital wil namelijk de meest realistische racegame ooit maken, die het officiële reglement van autosportfederatie FIA tot op de letter volgt. Sterker nog, bedenker Kazunori Yamauchi belooft de mogelijkheid om een officieel erkend digitaal rijbewijs te krijgen. Muziek in de oren van de fanatici onder ons, maar is er nog wel ruimte voor wie gewoon een paar rondjes over de Nürburgring wil rijden?

Met een haast fetisjistische toewijding aan alles wat auto's betreft, presenteert Gran Turismo Sport alles wat de reeks te bieden heeft. De menu's zijn strak vormgegeven en vergezeld van een gevarieerde soundtrack die slow jazz, klassiek en clubmuziek biedt. Fabrikanten en auto's worden statig gepresenteerd en zij aan zij gezet met belangrijke historische evenementen die al dan niet iets met autosport te maken hebben. Gran Turismo doet zich groots en ambitieus voor, maar de algemene presentatie is overdreven. De game mankeert grafisch gezien niets en met name de auto's zien er schitterend uit. De presentatie komt echter geforceerd over, terwijl de game prima op eigen wielen kan staan.

De Sport-modus is het klapstuk van deze Gran Turismo-game. In die modus worden alle spelers verwacht om volledig volgens de officiële FIA-regels te racen. Botsen en andersoortig gevaarlijk rijgedrag worden meteen afgestraft, wat je Sportiviteitsbeoordeling naar beneden haalt. Die beoordeling bepaalt je klassement, dus je komt nooit aan de top als je als een wildebras over het parcours scheurt. Om ervoor te zorgen dat je altijd tegen anderen speelt, starten online races op vastgestelde tijden en moet je je inschrijven om mee te kunnen doen. Hoewel dat laatste belemmerend is, blijft het concept geweldig en heeft het potentieel om Gran Turismo Sport als een serieuze eSport neer te zetten.

Read more…




Super Mario Odyssey review

Thu, 26 Oct 2017 15:00:00 +0200

(image)

De reis is belangrijker dan de bestemming. Het is een cliché dat je tenen doet krullen, maar wel eentje dat in Super Mario Odyssey de lading volledig dekt. Dat je Princess Peach voor de zoveelste keer uit de klauwen van eeuwige aartsvijand Bowser moet redden, doet er dan ook niet aan toe. Dat je in een luchtschip alle uithoeken van de wereld afreist, wel. 'Odyssey' neemt je mee op een speels avontuur en doet zo zijn naam eer aan. Op het moment dat je namelijk je Nintendo Switch uitzet, heb je alweer heimwee naar de exotische oorden van Mario's wereldreis.

In tegenstelling tot de Super Mario Galaxy-games blijf je dit keer dichter bij huis. Je reist de hele wereld af langs naar verschillende Kingdoms met de meest uiteenlopende thema's. Zo is Mount Volbono met zijn kleurrijke gebakjes overgoten met een culinair themasausje, herinnert het realistische New Donk City duidelijk aan The Big Apple en heeft het monochrome Bonneton met zijn prominente maan vooral iets mystieks. Elke wereld heeft een eigen identiteit die je niet alleen op plezierige wijze nieuwe indrukken geeft, maar ook je nieuwsgierigheid prikkelt. Je wilt steeds weten wat deze expeditie nog meer voor je in petto heeft.

Elk Kingdom is een levendige sandbox vol prikkelende uitdagingen. In eerste instantie draait het om een aantal opdrachten uitvoeren, items verzamelen en een (mini)boss verslaan, zodat je snel weer verder op pad kan. Inpakken en wegwezen, toch? Maar met al die olijke lokale bewoners, talloze verstopte Moons en uitdagende platformelementen is de verleiding om elk hoekje van zo'n Kingdom te verkennen simpelweg onweerstaanbaar. Het is alsof je als kind na een urenlange busrit bij de ingang van een pretpark staat: je weet van gekkigheid niet waar je moet beginnen. De charme van Super Mario Odyssey is dat Nintendo je daarbij niet bij het handje vasthoudt, maar je volledig je eigen gang laat gaan.

Read more…




Story of Seasons: Trio of Towns review

Thu, 26 Oct 2017 12:48:00 +0200

(image)

Wat de boer niet kent, dat vreet hij niet. De naam Harvest Moon doet vele oren wapperen; de uitermate populaire reeks waarin je je innerlijke hobbyboer oproept, heeft vele harten veroverd. Behoorlijk lastig als je dan ineens na het wisselen van uitgever de rechten op de naam verliest. De allernieuwste Harvest Moon-game gaat tegenwoordig door het leven als Story of Seasons: Trio of Towns. Zoals de subtitel doet vermoeden, focust de game zich op meerdere dorpen. Een keuze die verrassend goed uitpakt.

Traditiegetrouw kruip je in de huid van een jonge snaak die van het boerenleven droomt. Je familie staat enthousiast achter je beslissing, maar je vader heeft nog enige twijfels. Toch pak je je koffers en trek je naar oom Frank in Westown. Hij leert je de basisprincipes van het landbouwersbestaan en gaandeweg werk je je omhoog van hobby- naar meesterboer. Story of Seasons: Trio of Towns heeft nog altijd het prettige ritme waar de Harvest Moon-games bekend om staan.

Je staat voor dag en dauw op om voor je vee en gewassen te zorgen. Niks nieuws onder de zon, maar Story of Seasons: Trio of Towns bevat uiteenlopende verbeteringen die het werk ietwat eenvoudiger maken. Zo hoef je niet meer een voor een de gewassen uit de grond te trekken, maar schep je in een keer een nieuwe voorraad uit de grond. Ook het onderhouden van je kippen en koeien gaat aan een rap tempo, waardoor je meer tijd hebt voor verkennen, kokkerellen, vissen, steenhouwen en je buren bezoeken. Die kleine verbeteringen zijn prettig te noemen, aangezien je geen opgejaagd gevoel meer hebt tijdens het afvinken van je dagelijkse checklist.

Read more…




South Park: The Fractured But Whole review

Wed, 25 Oct 2017 09:11:00 +0200

(image)

Populariteit brengt geld in het laatje. Dat weet Cartman maar al te goed. Met zijn team Coon and Friends trekt hij eropuit om de meest succesvolle superheldenfranchise te bouwen. Ook ontwikkelaar Ubisoft doet daar graag aan mee en wil van South Park: The Fractured But Whole een nóg betere South Park-game maken. Een verbeterd gevechtssysteem en een diepere kijk op het dorpje van de grofgebekte basisscholieren moeten daarvoor zorgen. De toevoegingen zijn echter niet genoeg om de game te dragen. Bovendien ontbreekt het aan origineel materiaal voor het verhaal en de humor.

In South Park: The Fractured But Whole gaan Coon and Friends op zoek naar een vermiste kat, om zo een beloning op te strijken waarmee ze hun superheldenfranchise van de grond kunnen krijgen. Het zou South Park niet zijn als Cartman en kornuiten niet halsoverkop in steeds escalerende situaties terechtkomen. Het is juist die voorspelbaarheid waardoor het twintig uur durende verhaal niet van de grond komt, alle absurde gebeurtenissen ten spijt. Het verhaal leunt te veel op nostalgie en is naar South Park-normen routinematig en platgetreden.

Waar The Stick of Truth met RPG's en videogames in het algemeen de draak stak, ligt de focus van de humor van The Fractured But Whole op de successen van Marvels superheldenfilms. Het helpt dan ook niet dat de tv-serie het materiaal een aantal jaar geleden al uitvoerig heeft behandeld. De game biedt een resem terugkerende personages aan, die allemaal braaf hun routine volgen en bijbehorende grappen maken. Waar The Stick of Truth echter op een frisse manier met videogames lachte, biedt The Fractured But Whole helemaal niets nieuws. Je hebt het namelijk allemaal al een keer gezien.

Read more…




Fire Emblem Warriors review

Fri, 20 Oct 2017 18:06:00 +0200

(image)

Soms hoef je niet lang naar inspiratie te zoeken. Tijdens de ontwikkeling van Hyrule Warriors besefte ontwikkelaar Omega Force dat die formule ook goed zou werken met de Fire Emblem-serie. De strategiegames van Intelligent Systems bevatten namelijk een aantal elementen die de basisprincipes van de Warriors-serie perfect aanvullen. Zo begon een deel van het ontwikkelteam aan een 'geheime missie' om de twee reeksen bij elkaar te brengen. Hoewel de band tussen Fire Emblem en Dynasty Warriors niet bepaald tot een S-rank stijgt, is Fire Emblem Warriors toch een Musou-game die boven het gemiddelde uitkomt.

Fire Emblem Warriors zichzelf onderscheidt zichzelf door de implementatie van de Weapon Triangle. Net als in de hoofdreeks zijn bepaalde wapens sterker of zwakker tegen andere. Het is noodzakelijk dat je goed oplet en, als je het juiste wapen niet hebt, je naar een ander personage schakelt dat beter tegen de situatie opgewassen is. Naast de Weapon Triangle zijn ook de kenmerkende Pegasus Knights, magiërs en boogschutters van de partij, met elk hun eigen dynamieken. Het simplistische button bashen waar de serie om bekend staat, krijgt daardoor een extra laag diepgang die de standaardgameplay een stuk interessanter maakt.

De invloeden van Fire Emblem houden daar niet op. Er ligt meer nadruk op het strategische element tijdens gevechten en het is belangrijk om jouw eenheden te bevelen om forten over te nemen of bepaalde vijanden aan te vallen. Om dat kracht bij te zetten is de AI van jouw kameraden sterk verbeterd. Je kunt er met een gerust hart van uitgaan dat ze jouw bevelen uitvoeren en zich niet zomaar laten uitschakelen. Daarover gesproken: als je de Classic Mode aanzet, bevat Fire Emblem Warriors een permadeath-element. Non-essentiële personages kunnen het loodje leggen, wat een flinke deuk in je toekomstige tactieken slaat. Omega Force heeft de formule uitgebreid met perfect passende gameplay die de kern van de Warriors-games enorm versterkt.

Read more…




The Evil Within 2 review

Wed, 18 Oct 2017 18:24:00 +0200

(image)

Horrorgames associeer je niet snel met een open spelwereld. Vaak is er sprake van een strakke regie, zodat de opbouw naar schrikmomenten helemaal juist is afgesteld. Daar is niets mis mee, want dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Toch pakt ontwikkelaar Tango Gameworks het met The Evil Within 2 anders aan. In dit vervolg staan open gebieden en keuzevrijheid voorop, wat des te opvallender is als je de uiterst lineaire voorganger hebt gespeeld. Je wordt niet tot een bepaalde speelstijl gedwongen, maar kiest je eigen pad. Die visie sijpelt in allerlei onderdelen van de game door. Maar met succes?

In The Evil Within 2 speel je weer als detective Sebastian Castellanos, die door de mysterieuze Mobius-groepering opnieuw aan het STEM-systeem wordt gekoppeld. Via die machine duik je op Inception-achtige wijze in het onderbewustzijn van anderen. Dit keer in dat van je doodgewaande dochter Lily, die schijnbaar nog leeft en alleen te redden is door haar in deze droomwereld te vinden. Die neemt de vorm aan van het idyllische en typisch Amerikaanse stadje Union, dat duidelijk betere tijden heeft gekend.

Door de plotse verdwijning van Lily slaat de simulatie echter op hol, met allerlei psychedelische en angstaanjagende gevolgen. Delen van het dorp zweven ondersteboven door de lucht en de meeste inwoners zijn in bloeddorstige zombies veranderd. De setting leent zich wederom goed voor een hoop variatie in de omgevingen, waardoor je telkens benieuwd blijft wat er op je pad gaat komen. Naarmate de game vordert, kom je in telkens spectaculairdere situaties terecht. Die opbouw is knap gedaan.

Read more…




Middle Earth: Shadow of War review

Mon, 16 Oct 2017 12:14:00 +0200

(image)

"Het is tijd voor een nieuwe Ring." De laatste woorden uit Shadow of Mordor gonzen door de nieuwste game van ontwikkelaar Monolith als klappen op een aambeeld. Er is niet alleen een nieuwe Ring gesmeed, maar ook een nieuwe game die viermaal zoveel verhaal en gameplay bevat. Middle Earth: Shadow of War bouwt alle aspecten van zijn voorganger uit. Meer is beter zou je denken.Tenminste, als dat niet ten koste gaat van de algemene kwaliteit. Middle Earth: Shadow of War is een vermakelijke game, maar alleen als je een aantal problemen op de koop toe wilt nemen.

De Orcs stralen opnieuw in de schijnwerpers en zijn verreweg het meest interessante element van de game. Het Nemesis-systeem doet uitstekend zijn werk door je diverse vijanden voor te schotelen. Ditmaal kunnen Orcs je in een hinderlaag leggen en hoewel dat een perfect uitgekiende stealthmissie om zeep kan helpen, is het nooit storend. Het is allemaal onderdeel van een levende wereld en dat soort verstoringen zorgen voor interessante situaties in plaats van irritatie. Het Nemesis-systeem maakt het keer op keer de moeite waard om de grijns van je tegenstander zijn smoel te halen, al dan niet door zijn kop eraf te klieven.

Althans, zo hoeft het niet te eindigen. Je kunt ook Orcs aan jouw leger toevoegen, zodat ze naast je vechten. Je kunt ze de leiding geven over hun eigen leger, als spion in de gelederen van een Warchief laten infiltreren of hen jou laten vergezellen als jouw persoonlijke bodyguard. Dat betekent overigens niet dat gedomineerde Orcs je eeuwig trouw zweren. Ze kunnen je verraden, of zich verraden voelen door jou omdat je al dan niet bewust hun bloedbroeder doodt. Het voegt een nieuwe dimensie aan het Nemesis-systeem toe, dat net zo dynamisch blijft als de bestaande elementen.

Read more…




Mario and Luigi: Superstar Saga + Bowser's Minions review

Wed, 04 Oct 2017 14:00:00 +0200

(image)

"De Nintendo 3DS is dood, leve de Nintendo 3DS!" Je zou bijna geloven dat die spreuk dagelijks bij Nintendo door de gangen galmt. Want hoewel de handheld door de komst van de Nintendo Switch steeds meer en meer naar de achtergrond lijkt te verdwijnen, blijft de Japanse ontwikkelaar zijn beminde toestel met een hele reeks grote games ondersteunen. Na Monster Hunter Stories en Metroid: Samus Returns is het nu de beurt aan Mario and Luigi: Superstar Saga + Bowser's Minions om de zwanenzang verder te zingen.

De game is een remake van de RPG Mario and Luigi: Superstar Saga, dat in 2003 op de Game Boy Advance uitkwam en nog steeds als een van de absolute topgames op de handheld geldt. De game liep over van de charme, had uitstekende humor en zat qua gameplay nog eens steengoed in elkaar. Veertien jaar later heeft de game op geen een van die vlakken aan kwaliteit ingeboet, integendeel.

In de basis is Superstar Saga nog steeds dezelfde actie-RPG. De game kenmerkt zich door een turn-based gevechtssysteem dat je toelaat het einde te zien zonder ooit één keer geraakt te worden. Timing speelt namelijk een cruciale rol. Elke vijandelijke aanval is met een een goed getimede sprong of tik met de hamer te ontwijken. Je kijkt dus niet hulpeloos toe terwijl Mario en Luigi afgerost worden, maar bijt op de counter van je af. Ook als je aanvalt, moet je op het juiste moment afdrukken. Doe je dat niet, dan gaat je aanval de mist in en zetten Mario en Luigi de meest aandoenlijke beteuterde gezichten op. Het dynamische gevechtssysteem staat nog steeds als een huis en houdt je bij de actie betrokken.

Read more…




Rayman Legends Definitive Edition review

Mon, 02 Oct 2017 09:00:00 +0200

(image)

"Een liefdesverhaal tussen Nintendo en Rayman". Zo noemt Michel Ancel het ontstaan van Rayman Legends Definitive Edition voor de Nintendo Switch. Toen de Switch werd aangekondigd, was Ubisoft er al snel bij om zijn steun te betuigen. De ontwikkelaar belooft een aantal verrassingen - met name op het gebied van multiplayer - waardoor dit de ultieme versie moet worden van de game die in 2013 lanceerde. Het wordt alleen al snel duidelijk dat Rayman Legends Definitive Edition definitief niets bevat dat deze versie boven de rest laat uitkomen.

Rayman Legends is nog steeds een geweldige platformer voor maximaal vier spelers. De game is charmant en de 2D-artstijl straalt persoonlijkheid uit. De creatieve werelden zitten boordevol geheimen, en de moeilijkheidsgraad is precies juist. Rayman Legends heeft een hoop te bieden, of je nu alleen of met vrienden speelt. De Switch maakt de multiplayer des te makkelijker om van te genieten. De controls vertalen zich goed naar een halve Joy-Con en de frame rate is grotendeels consistent, ook in handheldmodus. Er valt niets op te merken aan de kern van Rayman Legends Definitive Edition.

De toevoegingen zijn uiteindelijk niet spectaculair. Allereerst bevat de game alle kostuums die voorheen exclusief voor andere consoles waren. Daarnaast heeft Ubisoft Kung Foot Tournament toegevoegd, een variatie op Kung Foot toegevoegd. In deze modus kunnen maximaal acht teams van drie spelers lokaal een gewelddadig potje voetbal spelen. Het verschilt echter amper van de normale Kung Foot, afgezien van een toernooi-opzet die je ook met pen en papier kunt maken. Er is ook geen mogelijkheid om online te spelen, waardoor Kung Foot Tournament een halfbakken toevoeging is aan een anderzijds gebalanceerd en uitgebreid pakket.

Read more…




Dishonored: Death of the Outsider review

Thu, 28 Sep 2017 19:33:00 +0200

(image)

Death of the Outsider heeft een belangrijke plaats in het Dishonored-universum. Na de verhalen over Corvo, Emily en Daud, speel je nu als de allerlaatste persoon die aanwezig was bij de dood van Jessamine Kaldwin: huurmoordenares Billie Lurk. Dit is dan ook het slotstuk van het overkoepelende Dishonored-verhaal, zeker gezien de toekomst van de reeks er door matige verkoopcijfers onzeker uitziet. Hoewel enkele minpunten roet in het eten gooien, is Death of the Outsider een zeer degelijke uitbreiding die alles in schoonheid afsluit.

Billie Lurk is niet zomaar een nevenpersonage dat even in de schijnwerper mag staan, maar een ware sleutelfiguur in het Dishonored-universum. Hier krijgt ze eindelijk de aandacht die ze verdient. Er zijn heel veel verfrommelde, onafgewerkte brieven te vinden die haar personage uitdiepen, en ze levert vaak persoonlijk commentaar waardoor je haar beter leert kennen. Haar droge opmerkingen roepen vaak het cynisme van Daud op, maar tegelijk heeft ze genoeg humor om niet te zwartgallig te zijn.

Ook de levels in Karnaca waarin je je als Billie een weg door baant hebben hun eigen persoonlijkheid. De hoofdgames blonken steeds uit in het neerzetten van gedetailleerde, karaktervolle omgevingen en deze DLC trekt die lijn strak door met een waanzinnig oog voor detail. Wacht maar tot je alcohol tegenkomt met het gefermenteerde lijk van een rat in de fles...

Read more…




Total War: Warhammer 2 review

Wed, 27 Sep 2017 15:50:00 +0200

(image)

Als de Twin-Tailed Comet aan de hemel verschijnt, staat er iets groots te gebeuren. In het geval van Total War: Warhammer 2 betekent het de komst van het spannendste deel uit de hele Total War-serie. Waar de originele Total War: Warhammer enkele sterke DLC-pakketten en patches nodig had om helemaal tot zijn recht te komen, start dit vervolg als een komeet uit de startblokken.

Dat is vooral te danken aan de nieuwe Vortex-campagne. De game draait niet langer louter om het uitmoorden van de andere rassen, maar is een race geworden. Het is namelijk de bedoeling om als eerste vijf rituelen uit te voeren. Dat doe je door de Vortex Currency te verzamelen. Telkens als je over genoeg Vortex-kracht beschikt, kom je een stapje dichter bij de eindoverwinning en word je bovendien op de volgende stap in het verhaal getrakteerd. Brute kracht is niet meer de enige focus; , je moet ook slim de grote map in je voordeel weten te beïnvloeden.

Hoe je dat einddoel bereikt, hangt sterk samen met een van de vier facties waarmee je speelt. En nog nooit waren de verschillen zo groot. Elk ras heeft enkele specifieke mechanismen, zowel op de tactische map als tijdens de gevechten.

Read more…




Marvel vs. Capcom: Infinite review

Fri, 22 Sep 2017 13:32:00 +0200

(image)

Het hyperchaotische Marvel vs. Capcom is inmiddels weer aan zijn vierde deel toe en dankzij de populariteit van het Marvel Cinematic Universe zijn er meer ogen dan ooit tevoren op de game gericht. Capcom wil daarom Marvel vs. Capcom: Infinite vooral toegankelijker maken voor nieuwkomers, zonder de hardcore achterban voor het hoofd te stoten. Met eenvoudige combo's en teams van twee lokt de studio nieuwe fans, die zich vervolgens middels tutorials en oefenmodi bij de experts kunnen voegen. Marvel vs. Capcom: Infinite mag de twee werelden dan wel naadloos samenvoegen, de kloof tussen de twee spelersgroepen blijft echter oneindig groot.

Ultron en Sigma zijn samengesmolten tot één entiteit en veroorzaken de Convergence, waardoor de werelden van Capcom en Marvel bijeenkomen. De Story Mode is ongegeneerd clichématig geschreven en is niet veel meer dan een handige smoes om je favoriete helden in één kamer te zien. De ontmoeting van twee werelden zorgt echter wel voor coole momenten die niet zouden misstaan in een stripboekenserie, en neemt zichzelf totaal niet serieus. Het verhaal is licht verteerbaar en daarom enorm vermakelijk om tot de credits door te spelen.

Nochtans heeft de fusie een negatieve impact op de meeste in-game-modellen van de vele helden. Vooral de menselijke gezichten van Iron Man en Dante vallen uit de toon. Spierbundels Haggar en Captain America zijn grotesk en onnatuurlijk vormgegeven en zien eruit als persiflages van zichzelf. De van oorsprong cartooneske vechters zoals Zero en Jedah komen beter uit de verf en maken duidelijk dat het hier ontbreekt aan een overkoepelende stijl die de graphics wat meer gelijktrekt.

Read more…




Monster Hunter Stories review

Thu, 21 Sep 2017 07:00:00 +0200

(image)

Na Japan heeft de Monster Hunter-serie de afgelopen jaren ook de westerse markt veroverd. De formule is eenvoudig: intense gevechten met gigantische monsters die je nadien verwerkt tot een hoed of een ander stuk pantser, met als enige bedoeling om daarmee nog grotere monsters in de pan te hakken. Vooral de 3DS heeft het concept gepopulariseerd met de releases van Monster Hunter 3, 4 en Generations. Monster Hunter Stories gooit het echter over een andere boeg. De actieve combat maakt plaats voor een turn-based-systeem, en in plaats van monsters af te maken gebruik je ze deze keer als rijdier en als partner tijdens gevechten. Maken die aanpassingen van Monster Hunter Stories een bizar buitenbeentje of een memorabele ervaring?

De vergelijking met Pokémon en Yo-Kai Watch is moeilijk uit de weg te gaan, en op het eerste gezicht brengt Monster Hunter Stories bijzonder weinig vernieuwingen aan. Net als in die games speel je een tiener die de wereld rondtrekt om zoveel mogelijk 'monsties' te verzamelen, met een rivaal die de beestjes niet als vrienden maar als gebruiksvoorwerpen beschouwt. Ook het gekende schaar-steen-papierprincipe is aanwezig, en dat mag je in Monster Hunter Stories wel heel letterlijk nemen. Jij en je vijanden vallen elkaar aan met kracht-, snelheids- en techniekaanvallen die elkaar rechtstreeks verslaan.

Dat eenvoudige concept biedt echter heel wat diepgang die vooral tijdens boss fights tot uiting komt. Daarin probeer je het aanvalspatroon van de vijand te ontwaren en te voorspellen. Persoonlijke sterktes en zwaktes van verschillende monsties geven nog een extra element om rekening mee te houden bij de keuze van je aanval. Bovendien biedt de game een uitgebreid arsenaal aan voorwerpen en vaardigheden die je aanvalspatroon nog onvoorspelbaarder maken, zoals vuurballen en defensieve spreuken. Wanneer je energiemeter vol is, kruip je ten slotte op je monstie om samen vernietigend uit te halen. Het draagt allemaal bij tot intense gevechten die de atmosfeer van de boss fights uit de andere Monster Hunter-games perfect vertalen naar een turn-based-systeem.

Read more…




Pokken Tournament DX review

Mon, 18 Sep 2017 16:30:00 +0200

(image)

Pokémon hoort thuis op een handheld, dat is zo klaar als een klontje. Het team van Bandai Namco vindt het dan ook niet meer dan logisch dat Pokken Tournament DX zijn entree maakt op de Nintendo Switch. Die 'ultieme' versie bevat alle 21 vechtersbazen uit de arcadehallen en een 3-versus-3-modus, en maakt gebruik van de extra kracht die de Switch ten opzichte van de Wii U biedt. Die verbeteringen lossen echter niet de fundamentele problemen van het origineel op, die Bruce twee jaar geleden in zijn Pokken Tournament review al aangaf. Het eindresultaat is de definitieve versie van een matige game.

De gevechten in Pokken Tournament kennen twee fasen. In de Field Phase kun je in alle richtingen bewegen om je tegenstander op het verkeerde been te zetten. Als je bepaalde moves uitvoert, gaat het gevecht over naar de Duel Phase, waarin je vanuit een traditioneel zijaanzicht verder vecht. Het concept is interessant en moet leiden tot gevechten waarin je om elkaar heen danst tot je een opening vindt. Het eindresultaat is echter chaotisch en komt vooral neer op wie het snelst op de knoppen ramt.

Hoewel er een diepere laag gameplay in dat systeem schuilt, kan de game die nauwelijks reproduceren. De tutorial legt alleen moves uit en de AI in de campaign is veel te zwak om de diepere nuances mee te krijgen. Omdat de computergestuurde tegenstanders als een boksbal blijven staan, zijn rondes al voorbij voordat je support-Pokémon of extra sterke Burst Moves kunt inzetten. Pas na de eerste vijftig gevechten van het toernooi begint de AI zijn tanden te tonen, maar zelfs dan volstaan de simpelste combo's en tactieken nog om de overhand te krijgen. Dat probleem bestond al in de originele Wii U-versie en is in deze definitieve versie niet verholpen.

Read more…




Destiny 2 review

Fri, 15 Sep 2017 12:02:00 +0200

(image)

Alles is verloren. Het Licht dat ooit jou en je mede-Guardians van tomeloze kracht voorzag, is door Dominus Ghaul en zijn Red Legion bruut gedoofd. Nu is het aan jou om de scherven op te rapen en een tegenaanval in te zetten, met of zonder de kracht van het Licht. Bungie belooft vele verbeteringen voor Destiny 2. Quality-of-life-toevoegingen, meer verhaal en vooral veel meer loot. Destiny 2 is op al die vlakken absoluut verbeterd ten opzichte van zijn voorganger, al is niet elk punt met evenveel zorg als het ander uitgewerkt.

Opnieuw stap je in de laarzen van een der Guardians, zij die gezegend zijn door het Licht van de Traveller en de mensheid beschermen. Er zijn drie klassen beschikbaar: Titan, Hunter en Warlock. Elk van hen heeft twee subklassen die je kunt ontgrendelen en die kleine nuances aan de gameplay toevoegen. Je kunt te allen tijde omschakelen naar een andere subklasse en/of skilltree, waardoor het eenvoudig is om je snel aan te passen aan een situatie. Het systeem mag dan niet zo diep zijn als dat van de RPG's waaruit het ontleend is, maar de flexibiliteit is des te prettiger.

Dat maakt het ook aangenaam om je een pad te banen door de campaign van Destiny 2, die voorzien is van een duidelijk, maar dun verhaal. Personages en concepten uit deel één worden niet toegelicht, en de game bevat ook geen naslagwerk waarin diepere betekenissen besproken worden. Daardoor blijf je als nieuwkomer in de kou staan. De plotwendingen zorgen echter wel voor een mooi schouwspel in de prachtig weergegeven cutscenes en het imposante leveldesign, al zijn ze nog zo voorspelbaar. Het verhaal fungeert uiteindelijk als excuus om de gameplay, personages en de locaties te ontdekken.

Read more…




Metroid: Samus Returns review

Thu, 14 Sep 2017 08:05:00 +0200

(image)

Op vele vlakken is Metroid: Samus Returns een game van tweede kansen. Ten eerste is het voor ontwikkelaar MercurySteam een kans om zich na het matige Castlevania: Lords of Shadow - Mirror of Fate te herpakken. Ten tweede maakt de game het als remake mogelijk om de pijnpunten van het origineel aan te pakken en de game alsnog aan het Metroid-firmament te doen schitteren. Ten slotte is de game ook een tweede kans voor Samus Aran, die na haar laatste avontuur Metroid: Other M spoorloos van de radar verdween. Zeven jaar later is ze eindelijk helemaal terug, na haar rare uitje in de vorm van Metroid Prime: Federation Force. Of het echter de terugkeer is waar je op hoopte, is een andere zaak.

Metroid: Samus Returns is een remake van Metroid 2: Return of Samus, dat in 1991 op de Game Boy uitkwam. In die game reist Samus naar SR388, de thuisplaneet van de Metroids, om voor eens en voor altijd komaf te maken met de ruimteparasieten. Het klinkt als een epische strijd, maar in de werkelijkheid vertaalt het zich naar afgebakende levels die je pas kunt verlaten eens je genoeg Metroids hebt gedood. De remake wijkt amper van dat stramien af: dood genoeg Metroids tot je naar het volgende gebied kunt, en doe daar dan net hetzelfde tot je aan het einde bent. Wat als een spannend avontuur begint, vervalt dus al snel in het afkruisen van een buitenaards boodschappenlijstje.

Het helpt bovendien niet dat de Metroid-gevechten de plaats van de traditionele baasgevechten innemen. In je genocidale kruistocht neem je het namelijk op tegen de volledige evolutionaire lijn van de parasiet, en elk gevecht met een Metroid wordt als een baasgevecht behandeld. Dat is aanvankelijk heel spannend, maar na de vijfde keer dat je het tegen zo'n monster hebt opgenomen, kruipt de sleur er wel in. Elk gevecht tegen een bepaalde soort Metroid verloopt namelijk op min of meer dezelfde manier, en het aantal Metroid-soorten is beperkt. Je vindt geen iconische vijanden zoals Kraid of Ridley, wat een enorm gemis is.

Read more…




Knack 2 review

Sat, 09 Sep 2017 16:31:00 +0200

(image)

Tijdens de lancering van de PlayStation 4 was daar ineens het kleine mannetje Knack. Het bijzondere wezentje moest iedereen overhalen om Sony's nieuwste console in huis te halen. Alleen wist Knack weinig zieltjes te winnen wegens een gebrek aan diepgang. Met Knack 2 doet ontwikkelaar SIE Japan Studio een nieuwe poging, maar ook in de herkansing slaagt de studio er niet in om de gewenste diepgang te bieden.

Het grootste probleem van Knack is gelijk bij aanvang duidelijk. Afgezien van een korte terugblik neemt de game geen tijd om de hoofdpersonen Lucas en Knack te introduceren. Heb je het eerste deel niet gespeeld? Dan heb je pech gehad, want Knack 2 focust zich enkel op het heden. Lucas is enkel nuttig als gesprekspartner, terwijl Knack alleen maar een stuk gereedschap is om het verhaal voort te zetten. Bijgevolg bouw je op geen enkel moment een band met de personages op.

Daar komt nog bij dat je als een hogesnelheidstrein door de hoofdstukken knalt. Het ene moment zit je in een jungle, dan weer in een tempel en even later in een oude stad met een piramide. Het zijn allemaal typische setpieces die de revue passeren, waardoor je nooit stilstaat bij het décor. Dat komt ook door de richting waarin een level je stuurt. Vrijwel alle hoofdstukken hebben te maken met eenrichtingsverkeer, waardoor je nooit verdwaalt. Wel kom je hier en daar een extra platform tegen met iets verderop een verstopte schat, maar Knack 2 gaat nooit van het veilige pad af.

Read more…




Life is Strange: Before the Storm - Episode 1: Awake review

Tue, 05 Sep 2017 14:50:00 +0200

(image)

Als Chloe in Life is Strange: Before the Storm vastberaden op haar doel af gaat, lijkt het alsof de wereld van jou is. Met haar meedogenloze gespot breng je mensen op andere gedachten. Iedereen die je dwarsboomt, moet eraan geloven. Je trekt je niets aan van wat anderen denken, en doet wat je hartje verlangt. De toon is meteen gezet. Ontwikkelaar Deck Nine wil namelijk alle facetten van de stoere Chloe laten zien en haar personage volledig uitdiepen.

Hoewel Before the Storm zich drie jaar voor de originele game afspeelt, toont Chloe al in het begin herkenbare eigenschappen. Ze heeft lak aan regels, spreekt iedereen tegen en is grofgebekt. Vooral haar woordkunsten mag je zelf in de praktijk zetten. Bij gebrek aan de tijdreisgave van Max heeft Deck Nine dan ook de Backtalk Challenge ontwikkeld. Om iemand te overtuigen of op zijn plaats te zetten, moet je gevatte opmerkingen of beledigingen uiten. Je let op wat je gesprekspartners zeggen en gebruikt hun woorden tegen hen door de meest geschikte dialoogoptie te kiezen. Het is een gameplayelement dat verrassende en grappige resultaten oplevert. En aangezien je de tijd niet kunt terugdraaien, moet je het meteen goed doen en de gevolgen van je uitspraken dragen.

Die gevolgen wegen echter niet zo zwaar door als in de originele game. Dat geeft je de vrijheid om ondeugende en brutale dingen te doen zonder dat je daar achteraf over piekert. Je weet al hoe het met Chloe afloopt, dus je bent geneigd om net dat stapje verder te gaan. Daarnaast maak je vaak heel alledaagse keuzes, zoals meedoen aan een bordspel of niet, de opname van een amateurbandje beluisteren of je inschrijven voor een vereniging tegen bosbranden - al dan niet met gepast sarcastisch commentaar. De dialogen die Chloe voert, leveren daarom schitterende oneliners op. Dat alles geeft Before the Storm een amusante insteek.

Read more…




Yakuza Kiwami review

Tue, 05 Sep 2017 10:51:00 +0200

(image)

Yakuza Kiwami heeft zijn naam niet gestolen. Kiwami betekent namelijk zoveel als 'extreem' in het Japans, en dat is ook exact de aanpak van deze update van de allereerste Yakuza uit 2005. Sega stelt zich namelijk niet tevreden met simpelweg een hogere resolutie en een frame rate van 60 frames per seconde op de PlayStation 2-game te plakken. In plaats daarvan heeft de ontwikkelaar de game helemaal opnieuw opgebouwd en gemoderniseerd. De vechtstijlen en sommige activiteiten uit Yakuza 0 zijn overgenomen en het nieuwe Majima Everywhere-systeem geeft Majima een grotere rol en moet je gefocust houden. Dit alles draait op de nieuwe, krachtige Dragon engine. Extreem is deze remake zeker, maar Yakuza Kiwami worstelt wel met enkele ruwe kantjes.

Het verhaal treft daarbij geen blaam. Yakuza vertelt het diepgaande relaas van yakuza Kazuma Kiryu die tien jaar achter de tralies verdwijnt en bij zijn terugkeer ontdekt dat zijn oude leven een puinhoop is. De Yakuza-reeks heeft ondertussen zes games vol intriges en kronkels, maar daar hoeft Yakuza Kiwami als 'eerste' game geen rekening mee te houden. Als gevolg is het verhaal gestroomlijnd en ook voor nieuwkomers perfect te volgen. De cinematische vertelstijl sleept je moeiteloos mee, en de vele plotwendingen zorgen ervoor dat je naar elke missie uitkijkt. Heb je prequel Yakuza 0 gespeeld, dan loopt het verhaal vlekkeloos door en word je bovendien op heel wat bekende elementen getrakteerd.

De meest ingrijpende daarvan is de aanwezigheid van Goro Majima. Het compleet getikte en uiterst hilarische personage heeft de harten van de fans gestolen en daarom wordt zijn hoofdrol in Yakuza 0 deels naar Kiwami doorgetrokken via de meest in het oog springende toevoeging: het Majima Everywhere-systeem. Die feature zorgt ervoor dat Goro Majima op onverwachte plaatsen opduikt en je een pittig gevecht voorschotelt. Of je nu een stripclub bezoekt of in een drukke winkelstraat bent, hij kan overal opduiken, zelfs in vermomming. Het systeem slaagt perfect in zijn opzet: je moet altijd je aandacht behouden en zorgen dat je voldoende healing items hebt voor die moeilijke confrontaties. Zeker wanneer hij opduikt terwijl je met een bende op de vuist gaat, overleef je vaak maar op het nippertje. Doordat je enkel upgrades voor je Dragon vechtstijl verdient door met hem te vechten, zijn die confrontaties bovendien erg nuttig.

Read more…




Mario + Rabbids Kingdom Battle review

Mon, 28 Aug 2017 15:40:00 +0200

(image)

Als er Rabbids in de buurt zijn, is er niets veilig. Wanneer de Rabbids per ongeluk met het Mushroom Kingdom fuseren, schakelt Mario de hulp in van diezelfde maniakale Rabbids om de invasie te stoppen. Ontwikkelaar Ubisoft wil met Mario + Rabbids Kingdom Battle een game neerzetten die het strategiegenre verfrist en ook trouw blijft aan Nintendo's 'moederuniversum'. Een bizarre combinatie van werelden die wel naadloos tot een topgame samensmelten.

Vanaf het moment dat de Rabbids het Mushroom Kingdom betreden, is het hek van de dam. Goomba's zijn met de voeten aan elkaar gelijmd, Bullet Bills raken verstrengeld in overmaats ondergoed en de iconische groene warp-pijpen zijn verbasterd met pluizige konijnenoren. De ongewone combinatie blijkt op meerdere vlakken een uitstekende keuze van Ubisoft. Vanuit een visueel oogpunt zorgen de bonte kleuren van beide reeksen voor prachtige visuals. De visuele en vooral fysieke humor van de Rabbids werkt op de lachspieren terwijl de inwoners van het Mushroom Kingdom beduusd de manie bewonderen. Het geheel past natuurlijk in elkaar, alsof de reeksen altijd al verwant zijn geweest.

De gevechten in Mario + Rabbids Kingdom Battle zijn het best te vergelijken met de tactische gameplay van XCOM. Beurtelings bepaal je waar Mario en zijn teamgenoten zich verdekt opstellen, op wie ze schieten en welke speciale vaardigheden ze gebruiken. Vooral je mogelijkheden tijdens het bewegen vallen in positieve zin op. Je kunt bijvoorbeeld met een lopende Mario een vijand tackelen, vervolgens je teamgenoot als springplank gebruiken om een andere schurk te pletten en ten slotte achter een muur landen. Die bewegingsvrijheid maakt de gevechten al razendsnel en actievol nog voordat je je wapen trekt of een vaardigheid gebruikt.

Read more…




Agents of Mayhem review

Sun, 20 Aug 2017 20:20:00 +0200

(image)

Wat doe je als je franchise zo gigantisch over-the-top is gegaan dat je jezelf niet meer kunt overtreffen? Dan maak je een spin-off. Aan het einde van Saints Row: Gat out of Hell krijgt Johnny Gat de kans om de wereld terug te draaien naar een tijd vóór de Saints. Daar start Agents of Mayhem. Het is meteen ook een schone lei voor ontwikkelaar Volition om nieuwe ideeën te mixen met vertrouwde elementen en een gezonde dosis onderbroekenlol. Als Overwatch en Crackdown de persoonlijkheid van Saints Row hadden en een kind kregen, dan zou dat Agents of Mayhem zijn. Hoewel dat positief klinkt, bevat de game echter weinig om enthousiast over te blijven.

Agents of Mayhem zet zijn beste beentje voor om de vibe van de tekenfilms uit de jaren 80 over te brengen. De game presenteert de kleurrijke heldengroep MAYHEM en vijanden uit LEGION, die via getekende cutscenes geïntroduceerd worden. De animatie hiervan is echter erg inconsistent en sommige cutscenes zijn niets meer dan stilstaande plaatjes waar de camera overheen beweegt. Het is uiteindelijk een goed idee dat in de praktijk niet overtuigt. Die redenering gaat voor meerdere elementen van de game op.

In de game speel je met een team van drie Agents die je zelf uitkiest. Tijdens het spelen wissel je constant van personages, die door middel van teleportatie van plek wisselen. Dat is een kernonderdeel van de gameplay, want elke Agent heeft een unieke set vaardigheden die je zelf kunt aanpassen. Zo kun je de aanval openen met Oni die de vijand angst aanjaagt, waarna je overschakelt naar Daisy die met haar minigun iedereen omver maait. Er zijn tijdens het spelen nog meer gadgets en wapens te vinden die diverse twists op hun skillset bieden. Er zijn in totaal dertien moeilijkheidsgraden in de game en het is erg belangrijk dat je de tijd neemt om de helden zo uit te rusten dat je overal op voorbereidt bent. Het is een diep, toegankelijk en zeer goed systeem waarmee je de game precies naar je hand kunt zetten.

Read more…




Uncharted: The Lost Legacy review

Thu, 17 Aug 2017 09:01:00 +0200

(image)

Uncharted: The Lost Legacy is meer dan een simpele downloadbare uitbreiding: het is een volwaardige game. Dat is niet zomaar de belofte van Naughty Dog, maar gewoonweg een feit. The Lost Legacy bevat namelijk een singleplayer die een speelduur van acht uur bereikt en tegenover de eerdere delen niks aan spektakel en detail inboet. Bovendien maken de volledig uitgewerkte Multiplayer- en Survival-modi het pakket compleet. Toch zijn er belangrijke kanttekeningen te maken. Vooral voorspelbaarheid en monotonie gooien roet in het eten. Is The Lost Legacy uiteindelijk de erfenis van Uncharted waardig?

Je hebt geen Nathan Drake nodig voor een goede Uncharted. Dat bewijst The Lost Legacy ten overvloede door Chloe Frazer als hoofdpersonage op te voeren. De vorige games in de reeks hintten reeds naar het potentieel van Chloe als personage, maar haar rol bleef altijd oppervlakkig. Hier is ze echter een memorabel hoofdpersonage met minstens evenveel humor en charisma als Nathan. Bovendien heeft ze een overtuigend persoonlijk motief om haar leven te wagen terwijl ze in India zoekt naar de Hoorn van Ganesh.

Haar een duo laten vormen met ex-huurlingenleider Nadine Ross pakt eveneens als een gouden zet uit. Ze beschikt over veel meer diepgang dan haar rol in Uncharted 4: A Thief's End deed vermoeden. Wanneer Chloe en Nadine tegen elkaar spreken, knetteren de gesprekken vanwege hun tegengestelde persoonlijkheden, en de relatie tussen beide personages evolueert overtuigend tijdens de game.

Read more…




That's You! review

Fri, 04 Aug 2017 13:43:00 +0200

(image)

Tijdens de afgelopen E3-beurs is PlayLink geïntroduceerd, een Second Screen-applicatie waarmee een divers aanbod aan games te spelen is. Sony's openingssalvo is That's You!, een partygame waarmee je je vrienden leert kennen. Met gezellige vrienden en wat doorzettingsvermogen is That's You! voor korte duur vermakelijk, maar al gauw hoop je dat de andere Playlink-games snel op de markt komen.

Om de game te spelen moeten twee tot zes spelers de gratis PlayLink-app op hun Android- of iOS-apparaat installeren en verbonden zijn met hetzelfde WiFi-netwerk. Indien je geen WiFi in huis hebt, kun je de PlayStation 4 als hotspot instellen, zodat je alsnog kunt spelen. De app doet zijn werk goed op gangbare toestellen, maar tijdens het testen bleek dat niet elke Android-camera goed aangestuurd wordt. Dat zorgt voor zwaar onderbelichte foto's en een fikse lag op het camerabeeld. That's You! vraagt je regelmatig om foto's te maken en door de slechte aansturing belemmert dat het speelplezier aanzienlijk.

That's You! blinkt uit in zijn productie. De achtergronden die tijdens een sessie verschijnen, zijn enorm gedetailleerd en mooi weergegeven. Zo heb je een kermis op een boulevard met een kraampje vol met prijzen en zeemeeuwen op de achtergrond, maar ook een coupé in een trein die door het platteland rijdt. De achtergronden hebben als thema de specifieke categorie vragen die je over elkaar moet beantwoorden. Ze geven je iets om naar te staren terwijl iedereen zijn opdrachten uitvoert en blijken uiteindelijk het meest interessante aspect van de game.

Read more…




Final Fantasy 12 The Zodiac Age review

Wed, 19 Jul 2017 19:58:00 +0200

(image)

Final Fantasy 12 The Zodiac Age is een remake van de International Zodiac Job System-versie die tien jaar geleden alleen in Japan het daglicht zag. Producent Hiroaki Kato stelt als doel niet enkel de audiovisuele ervaring te verbeteren, maar om de remake zo uit te voeren dat het ook als een moderne game aanvoelt. Dat is Square Enix niet alleen gelukt, maar de ontwikkelaar heeft er tevens voor gezorgd dat de PlayStation 2-parel een decennium later een nóg groter genot om te spelen is.

De opening zet direct de toon van oorlog, verlies en intrige. Het kleine landje Dalmasca bevindt zich te midden van een oorlog tussen grootmachten Archadia en Rozarria. Na een tevergeefse strijd annexeert Archadia het land. Na twee jaar van bezetting voelen inwoners zich nog steeds onderdrukt. De jonge Vaan raakt met enkele vrijheidsstrijders betrokken en er ontvouwt een volwassen verhaal dat de gebruikelijke JRPG-clichés ontwijkt. De sfeer voelt gewichtig en mede daardoor als een frisse wind door het JRPG-genre. Na de eerste scènes ben je direct in de wereld van Final Fantasy 12 gezogen.

Hoewel Square Enix het verhaal intact laat, zet het wel de puntjes op de i wat een aantal andere aspecten betreft. De grootste verandering ten opzichte van het origineel is de toevoeging van de Zodiac Jobs. In 2006 ontwikkelde elk personage zich op dezelfde wijze waardoor elk personage tijdens gevechten identiek aanvoelde. In The Zodiac Age kies je voor elk van je zes personages twee van de twaalf mogelijke klassen zoals Thief, Red Mage of Samurai. Hoewel de rollen andere namen dan gebruikelijk hebben (Shikari, Red Battlemage en Bushi voor de drie eerder genoemde) voelen ze direct vertrouwd aan.

Read more…




Splatoon 2 review

Wed, 19 Jul 2017 11:09:00 +0200

(image)

Never change a winning formula, luidt het gezegde. Maar over de formule lichtjes buigen wordt niets gezegd, moet Nintendo gedacht hebben. Splatoon 2 is dan ook een vervolg dat niet breekt met de conventies van zijn voorganger. Precies het doel van Nintendo, zo blijkt. De ontwikkelaar wil namelijk een vervolg maken waarin nieuwkomers dezelfde ervaring krijgen als in 2015, terwijl fans van het vorige deel hun tanden kunnen zetten in de nieuwe maps en de subtiele veranderingen in de gameplay. Splatoon 2 spettert daarom niet zo hard als voorheen, maar weigert tegelijkertijd over te stappen naar goedkope navulinkt.

Splatoon 2 heeft bij lancering meer content dan zijn voorganger. Turf War en Ranked Matches bevatten acht maps, waarvan er per modus steeds twee speelbaar zijn. Na twee uur roteren die maps en kun je iets anders spelen, in tegenstelling tot de vier uur van de eerste Splatoon. Door de snellere rotatie krijg je eerder nieuwe maps te spelen, maar je hebt nog altijd geen invloed op welke map je kunt spelen, tenzij je een privé-match opzet voor je vrienden. De snellere rotatie en de grotere hoeveelheid maps zorgen voor snellere en gevarieerde afwisseling, waardoor langer spelen prettiger wordt dan in de originele game.

Turf War heeft exact dezelfde regelset als in het eerste deel. In een team van vier moet je binnen drie minuten de arena vol kliederen in de kleur van jouw team. De verschillen zitten in de wapensets. De speciale wapens zijn aangepast en de combinaties hoofd- en subwapens zijn omgegooid. Het zijn kleine verschillen die voor beginners niets uitmaken, maar kenners kunnen aan de slag met de nieuwe tactieken die de combinaties met zich meebrengen. Het is precies wat Nintendo wil bereiken en houdt de spirit van Splatoon intact, maar de keerzijde van de medaille is dat er weinig vernieuwing is.

Read more…




Elite: Dangerous review

Tue, 11 Jul 2017 07:00:00 +0200

(image)

De ruimte. Oneindig groot en daarom bron van oneindig veel beloftes. Je bent immers vrij om te doen en laten wat je wilt, kunt naar hartelust elk hoekje van de procedureel gegenereerde melkweg bezoeken en raakt geheid in intense dogfights verzeild. No Man's Sky maakte die belofte al eerder, met gemengde resultaten. Er is een game die deze beloftes nakomt, maar zijn geheimen alleen prijsgeeft als je bereid bent om er bloed, zweet en tranen voor te laten. Welkom bij Elite: Dangerous, de game die weigert om lief te spelen.

Het hoofdmenu bevat een minimale hoeveelheid interactieve tutorials, die je even snel door de kernprincipes van vliegen, landen en vechten leiden. Daardoor weet je hoe je de game moet besturen, maar daar blijft het ook bij. Je krijgt pas een idee van de mogelijkheden in Elite: Dangerous als je de YouTube-videos bekijkt die ontwikkelaar Frontier geproduceerd heeft. De hoeveelheid studie die nodig is om de game te begrijpen, is aanvankelijk overrompelend en zelfs als je alles hebt gezien, kost het tijd om alles naar de praktijk te brengen.

De leercurve blijft ook lang steil en je grijpt geregeld naar de community terug voor meer informatie over de meeste simpele concepten. Want hoewel de gebruikersinterface van de game erg leesbaar is, schort het aan uitleg om te begrijpen wat je allemaal in de game kunt bereiken. Een nieuw schip bouwen vereist een inzicht waar de gemiddelde automonteur van achter z'n oren krabt, en de uitgestrekte Galaxy Map legt je niet uit dat je een hyperjump niet kunt maken omdat je ruim ditmaal vol zit met zware metalen. "Zoek het zelf maar uit", zegt de game. Elite: Dangerous is dan ook niet een game waar je even een uurtje in duikt na een lange werkdag. Ofwel doe je mee, ofwel blijf je weg.

Read more…




Final Fantasy 14: Stormblood review

Mon, 03 Jul 2017 09:24:00 +0200

(image)

Een MMORPG van de ondergang redden gaat niet zonder slag of stoot, getuige de val en wederopstanding van Final Fantasy 14. Opdat spelers hun personages naar de nieuwe versie mee kunnen nemen, moest oude code noodgedwongen blijven bestaan. De rek is inmiddels uit de zeven jaar oude broncode en daarom besluit ontwikkelaar Square Enix een nieuwe fundering neer te leggen. Met de lancering van Stormblood is de game volgens regisseur Yoshi-P klaar voor de toekomst en heeft zijn team opnieuw de vrijheid om de game naar nieuwe hoogtes te tillen. De veranderingen in Stormblood geven Final Fantasy 14 de ruimte om nog jarenlang verder te groeien.

De meest opvallende veranderingen merk je zodra je inlogt. Grote rode kruizen staan door de iconen op je actiebalk. Ze zijn overbodig verklaard en uit de game verwijderd. Sommige skills promoveren nu automatisch wanneer je het benodigde level bereikt, andere zijn samengevoegd of zelfs verdwenen. Dat betekent dat je balk niet langer vol staat met overbodige acties, wat het overzicht enorm ten goede komt. Waar je voorheen andere jobs moest trainen, krijgen specifieke rollen nu automatisch dezelfde gedeelde skills. Beide veranderingen stroomlijnen het gevechtssysteem en verminderen de tijd die je aan randzaken moet spenderen.

Aanvankelijk klinkt een poule met gedeelde skills alsof de jobs niet langer unieke kwaliteiten bevatten. Elke job krijgt echter zijn eigen Job Gauge, die op een nieuwe manier een unieke flair aan elke job geeft. Sommige van die meters zijn betere grafische representaties van bestaande mechanics, zoals het herladen van de kogels van een Machinist. Andere voegen een nieuw gameplayelement toe, zoals het verlagen van cooldown timers bij de White Mage. Bij de bestaande jobs zijn de meters slechts een kleine verbetering op een bestaand concept. Bij de nieuwe jobs in Stormblood zijn ze echter de kern van hoe je optimaal moet spelen.

Read more…




Diablo 3: Rise of the Necromancer DLC review

Sat, 01 Jul 2017 14:43:00 +0200

(image)

Vijf jaar en ontelbare updates later staat Diablo 3 fier overeind. Blizzard heeft onvermoeid gewerkt om de bakken kritiek die de game oorspronkelijk kreeg aan te pakken, waardoor Diablo 3 van een tegenvaller is uitgegroeid tot een verslavende topper. Dat relaas kon je al volgen in de Diablo 3 console review, alsook de Diablo 3: Reaper of Souls review. Nu brengt Blizzard de finishing touches aan met de Rise of the Necromancer DLC. Van misplaatste nostalgie is hier geen sprake, want de sublieme uitwerking van het geliefde personage tilt Diablo 3 naar een nog hoger niveau.

De Necromancer stond in Diablo 2 bekend om zijn mogelijkheid om grote groepen NPC's te controleren. Dat keert terug in deze DLC, maar daardoor dreigt er wel een overlapping met de vergelijkbare Witch Doctor. Het definiërende en onderscheidende element van de Necromancer is echter de creativiteit van de klasse en de concentratie die ze van je eist. De lijken van verslagen vijanden opblazen is bijvoorbeeld niet enkel een heerlijk sadistische tactiek, maar vergt ook een duidelijke beheersing van het slagveld. Je moet goed in het oog houden waar je reeds slachtoffers hebt gemaakt, waar je vijanden zich nu bevinden en of je genoeg resources hebt.

De Necromancer bezit namelijk zowel Essence als Blood als resource om skills te gebruiken. Essence regenereert enkel als je aanvalt, zodat het belangrijk is om niet enkel passieve buffs en skills te managen, maar je ook actief in het gevecht te mengen. Skills die Blood gebruiken, teren dan weer op je health. Hoewel ze extreem krachtig zijn, brengen ze dus een groot risico met zich mee. Bijgevolg moet je steeds goed nadenken over wat je doet én moet je ook actief bezig zijn met vechten en een goede positie op het slagveld innemen. Daardoor is de Necromancer een van de meest veeleisende klassen, maar ook veruit de meest interessante.

Read more…




Tekken 7 review

Fri, 30 Jun 2017 13:00:00 +0200

(image)

Twee jaar en drie maanden. Zo lang heeft de rest van de wereld moeten wachten sinds de Tekken 7-arcadekasten de eerste Yen-muntjes van Japanse vechtersbazen opslokten. Dat is overigens niet zonder reden. Het is voor een fighter namelijk gebruikelijk in de arcadehallen aan de tand gevoeld te worden voordat de game de overstap naar de huiskamer maakt. Is het uiteindelijk het lange wachten waard geweest? Op het gebied van content laat Tekken 7 weliswaar steken vallen, maar de uitstekend gebalanceerde gameplay maakt heel wat goed.

Mortal Kombat heeft gore en fatalities. Street Fighter heeft flashy supermoves en ultra combo's. Ook Tekken is al jaren uniek in zijn soort. Geen luchtgevechten of rondvliegende projectielen. Het draait in Bandai Namco's 3D-fighter om close combat waarbij elke face button intuïtief een ledemaat vertegenwoordigt. Je loert op een zwakke plek in de verdediging van je tegenstander, om vervolgens hem of haar alle hoeken van de arena te laten zien. Dat is de kern van de gameplay, die ook in Tekken 7 fier overeind staat.

Dat betekent overigens niet dat de ontwikkelaar al die tijd achterover heeft geleund. De meest in het oog springende tweak vind je terug in het gerenoveerde Rage-systeem uit Tekken 6 en Tekken Tag Tournament 2. Is je health bar aan het eind van zijn Latijn? Dan kun je er als laatste strohalm nog een superaanval eruit gooien. De Rage Art is een cinematische verwoestende aanval, terwijl de Rage Drive vooral ideaal is om combo's in te leiden. Voor de puristen die nu direct nee schudden: de keerzijde van de medaille is dat met een verkeerde timing of goede block je dekking volledig open ligt. De meedogenloze Rage-aanvallen zijn dus riskant, wat gevechten net voor de definitieve genadeklap extra spanning meegeeft.

Read more…




Arizona Sunshine review

Tue, 27 Jun 2017 11:48:00 +0200

(image)

Arizona staat synoniem voor de Grand Canyon, slaperige stadjes en recordtemperaturen. Maar in Arizona Sunshine komen daar ook nog eens horden schuifelende en weerzinwekkende zombies bij. Gewapend met een ruim arsenaal aan wapens probeer je in virtual reality te overleven, terwijl je op zoek gaat naar andere overlevenden. De Arizona Sunshine preview van Johnny was veelbelovend, maar de volledige versie van de game lost het potentieel uiteindelijk maar deels in.

Aan de basiselementen ligt het niet. Of je nu lood spuwt met pistolen, rifles of shotguns, het richten en schieten in Arizona Sunshine zijn genuanceerd. Een oog dichtknijpen en door je vizier gluren is een must, zeker wanneer je headshots wilt behalen. Daar komt nog eens bij dat de feedback die vijanden je geven enorm bevredigend is. Elke kogel doet brokjes zombie opspatten, en als je hun benen onder vuur neemt, kruipen ze nog een laatste keer verwoed naar je toe. Het is net niet even strak als Farpoint, maar het komt wel bewonderenswaardig dicht in de buurt.

De levels bieden je bovendien genoeg gevarieerde situaties om je magazijnen te ledigen. Arizona Sunshine kent een enorm aangenaam ritme. Rustig omgevingen verkennen en naar sleutels speuren escaleren uiteindelijk in hectische stukken waarin tientallen zombies op je afrennen en je wanhopig tussen wapens wisselt om zo kogels uit te sparen. Als je die set pieces hebt overleefd, gunt de game je weer even rust voordat de opbouw opnieuw begint. Dat tempo van pieken en dalen resulteert in een game die je heel moeilijk aan de kant legt. "Nog één level," mompel je al gauw tegen jezelf.

Read more…




Fire Emblem Echoes: Shadows of Valentia DLC review

Fri, 23 Jun 2017 20:50:00 +0200

(image)

Net zoals Fire Emblem Awakening en het Fates-drieluik heeft Fire Emblem Echoes: Shadows of Valentia DLC. Die is opgedeeld in verschillende pakketten, die elk meerdere maps, dungeons of andere voorwerpen bevatten. Je kunt alles afzonderlijk kopen, maar het is voordeliger om meteen een heel pakket te kopen. Als je echt alles wilt, dan koop je het best de Season Pass: voor 44,99 euro krijg je dan alle pakketten.

In dit artikel vind je een overzicht van inhoud en kostprijs van de verschillende pakketjes, alsook een korte recensie per pakket. Wil je meer weten over de basisgame? Lees dan zeker Berts Fire Emblem Echoes: Shadows of Valentia review.

Inhoud:

Read more…




Get Even review

Wed, 21 Jun 2017 17:15:00 +0200

(image)

Huurling Cole Black is in de war. Nadat het op het nippertje mislukt om het leven van een ontvoerde vrouw te redden, verliest hij de grip op de realiteit. Terwijl hij gedwongen wordt een VR-headset te dragen die hem zijn herinneringen opnieuw laat beleven, hangt hem één vraag constant boven het hoofd: 'Wat is echt?' Daarop vind je antwoord in Get Even van The Farm 51, de Poolse studio die eerder voor Painkiller: Hell & Damnation verantwoordelijk was. Get Even blijkt een game met zoveel verschillende gezichten dat zelfs de eigen makers moeite hebben om het te classificeren.

In de eerste plaats is het een first-person stealthgame met shooter- en horrorelementen en een belangrijke focus op een verhaal waarbij je acties op het verdere verloop invloed hebben. Maar het is ook een detectivegame waarbij je de camera in je smartphone gebruikt om aanwijzingen te vinden of om puzzels in de omgeving op te lossen. En dan is er nog de Corner Gun, een wapen waarmee je om hoekjes kunt schieten. De ontwikkelaars verweven al die ingrediënten tot een game die zich niet zomaar in een hokje laat stoppen en daardoor juist een heel eigen gezicht heeft.

De Corner Gun is de grootste verdienste van The Farm 51. Het wapen vraagt een nieuwe benadering en gooit daarmee je vertrouwde speelstijl overhoop, net zoals de Gravity Gun dat in Half-Life 2 deed. Een vergelijking met de third-person shooter Wanted (2009) is dan ook op zijn plaats. In die filmgame had je curve shots ter beschikking, kogels die met een grote boog alsnog in het voorhoofd van de vijanden eindigden. Het experimenteren daarmee tilde de verder vrij simpele shooter-gameplay naar een hoger niveau. Hetzelfde geldt voor Get Even.

Read more…




Everspace review

Tue, 20 Jun 2017 18:50:00 +0200

(image)

Wat krijg je als je een half pond FTL: Faster Than Light mengt met een liter Rogue Legacy en een flinke snuif Ace Combat? Het antwoord is Everspace. De uiteindelijke versie van de roguelike-ruimteshooter annex sterfsimulator van ontwikkelaar Rockfish Games is beschikbaar op Steam. In mijn Everspace preview van de Early Access-versie was ik voorzichtig optimistisch, maar de vraag is nu of Rockfish Games de plooien heeft gladgestreken en een verslavende roguelike heeft afgeleverd.

Op het eerste gezicht is de ontwikkelaar in zijn opzet geslaagd. De brakke controls die de Early Access-versie plaagden, hebben plaatsgemaakt voor een vloeiende besturing. Waar je je eerder een dronken ruimtepiloot voelde, glijd je nu als een warm mes door intergalactische boter. Als je met muis en toetsenbord vanuit het cockpitaanzicht speelt, waan je je af en toe zelfs even echt Wash, Starbuck of Han Solo als je met loopings en andere gewaagde manoeuvres je tegenstanders overmeestert. Een dikke pluim dus voor Rockfish Games.

De ontwikkelaar heeft Everspace ook van een campaign voorzien. De game vertelt aan de hand van tekeningen het verhaal van je - aanvankelijk - naamloze piloot en de reden waarom hij na elke dood toch weer achter het ruimtestuur kruipt. Het verhaal breekt zeker geen potten, maar biedt je mondjesmaat elementen die je interesse blijven prikkelen. De echte ster van de show zijn echter de gesprekken tussen je piloot en de A.I. van zijn ruimteschip. Het duo vervalt namelijk vaak in verbale duels waarin wijsneuzerigheid gepareerd wordt met steken onder de gordel. Als je ooit een Iron Man-film hebt gezien, kun je het ongeveer vergelijken met de dialogen tussen Tony Stark en Jarvis. Heerlijk gekibbel dat een plezier is om naar te luisteren.

Read more…




Arms review

Fri, 16 Jun 2017 16:29:00 +0200

(image)

Met zwierende, uittrekbare armen en een kleurrijke artstijl verschijnt Arms ten tonele, de nieuwste originele reeks voor de Nintendo Switch. Deze unieke boksgame is volgens Nintendo niet alleen ideaal voor fans van strategische fighting games, maar moet bovendien zeer goed te spelen zijn met motion controls. Haalt Arms het kampioenschap binnen of bokst het boven zijn gewichtsklasse?

De allergrootste prestatie van Arms is dat de motion controls zeer responsief zijn. Je houdt de Joy-Cons als stuurknuppels beet en beweegt je personage door ze te kantelen. Je slaat door een controller naar voren te stoten, en met met de schoudertoetsen onder je duimen kun je springen en ontwijken. Wild rondzwaaien met de Joy-Con zit er niet in. Het gevechtssysteem is namelijk ontworpen op zo een manier dat een kalme, gecontroleerde speler de overhand krijgt. Bovendien bepaal je de hoek van je stoten, waardoor je je tegenstander regelrecht je bokshandschoen in lokt. De gameplay en de besturing vullen elkaar perfect aan en zijn een schoolvoorbeeld van goed uitgevoerde motion controls.

Arms is ook zeer speelbaar met alle andere besturingsmogelijkheden die de Switch biedt. Daarmee verlies je wel de mogelijkheid om je armen in verschillende richtingen te stoten. De curve voor beide handschoenen wordt namelijk met de linker stick gemaakt. In ruil voor het gebrek aan precisie is het wel eenvoudiger om je vechter door de arena te sturen. Je reactievermogen is hoger dankzij de traditionele besturing via de Joy-Con in de Grip, of de Pro Controller. Uiteindelijk komt het neer op persoonlijke voorkeur en zijn alle besturingsmethoden prima geschikt om Arms te spelen.

Read more…




WipEout Omega Collection review

Fri, 16 Jun 2017 09:42:00 +0200

(image)

In 1995 druk ik de disc van de eerste WipEout in mijn PlayStation. Ik bevind mij op het zolderkamertje van mijn beste vriend, een gepassioneerd audiofiel met een installatie waar je u tegen zegt. Al snel knalt er opzwepende dance en techno uit de speakers die de razendsnelle gameplay met antizwaartekrachtschepen begeleidt. WipEout was vitaal voor het hippe imago van de PlayStation. Na jarenlange afwezigheid is het echter de vraag of de WipEout-formule nog steeds zo hip is en dezelfde impact kan maken.

De WipEout Omega Collection verzamelt alle content van WipEout HD (een bundel bestaande uit WipEout Pure en WipEout Pulse), de WipEout HD Fury-uitbreiding en de PlayStation Vita-game WipEout 2048. De collectie bevat in totaal 26 parcoursen, 46 schepen en 9 gamemodi. Iedere game heeft zijn eigen campaign, maar je kunt ook de Racebox gebruiken om zelf een match samen te stellen. Daarnaast is er ondersteuning voor lokale splitscreen en online multiplayer. Oftewel: je krijgt een totaalpakket bestaande uit twaalf jaar WipEout, met heel diverse content.

Het geheel is volledig vanaf de grond opgebouwd en ondersteunt op de PlayStation 4 een 1080p- en op de PlayStation 4 Pro een 4K-resolutie. Ongeacht je console draait de game constant aan 60 frames per seconde. Zodra je de eerste match opstart, valt je mond open van verbazing. Op geen enkel moment krijg je de indruk dat dit een oude game is die opnieuw is opgepoetst. WipEout heeft er nog nooit zo strak uitgezien. Ook al schiet je met hoge snelheid over de baan, er is geen hoekje overgeslagen en de afwerking is fenomenaal. Je racet over prachtige parcoursen in levendige kleuren terwijl adembenemende vergezichten je uitzicht sieren.

Read more…




Dirt 4 review

Thu, 08 Jun 2017 14:13:00 +0200

(image)

Het allereerste scherm dat je ziet wanneer je Dirt 4 opstart, geeft je de keuze tussen twee benaderingen: 'Simulation' of 'Gamer'. De eerste schotelt je hetzelfde veeleisende rijgedrag van Dirt Rally voor, terwijl de tweede meer aansluit bij de oude Dirt-games en hun semi-arcadegevoel. Het illustreert perfect de aanpak van Codemasters in hoe het deze terugkeer naar een genummerde Dirt wil benaderen: een combinatie van de toegankelijkheid van weleer en de innovaties van Dirt Rally. De studio verwezenlijkt grotendeels zijn doel, maar uiteindelijk is Dirt 4 slechts een kleine stap vooruit voor de reeks.

De geest van Dirt Rally waart namelijk overal rond. Het zeer gewichtige weggedrag en de scherpe effecten van de omgeving op je wagen leveren nog altijd een adrenalinestoot van jewelste op. Elke fout kan leiden tot een enorme crash en luisteren naar je copiloot is essentieel. In de nachtetappes transformeert Dirt zelfs bijna in een survivalhorrorgame. Dat alles behoort tot de meest intense raceactie die je in gaming kunt vinden. Net zoals Dirt Rally dus.

Het grootste onderscheid met zijn illustere voorganger is echter in de toegankelijkheid te vinden. Waar Dirt Rally amper moeite deed om nieuwe spelers welkom te heten, heeft Dirt 4 een betere aanpak. Dat is niet enkel het gevolg van de beschikbaarheid van een 'Gamer'-rijgedrag, maar ook door de aanwezigheid van uitgebreide tutorials. Filmpjes geven je een duidelijke, simpele uitleg gekoppeld aan een interface die toont wanneer je best remt en accelereert. Zodra de uitleg is afgelopen, word je achter het stuur geplaatst om de theorie in de praktijk om te zetten. Het is de perfecte benadering voor nieuwkomers, en tegelijk zijn veteranen die verdere uitleg en verdieping zoeken welkom.

Read more…




The Elder Scrolls Online: Morrowind review

Tue, 06 Jun 2017 06:00:00 +0200

(image)

In 2002 maakte de wereld voor het eerst kennis met het sprookjesachtige eiland Vvardenfell. Vijftien jaar later is het dan ook moeilijk om een glimlach te onderdrukken wanneer je opnieuw in de pittoreske haven van Seyda Neen aanmeert. De immense Silt Striders zien er nog indrukwekkender uit dan destijds. Metropool Vivec is in deze game nog in volle opbouw, maar nodigt nog steeds uit om elke uithoek van de stad te verkennen. Zelfs met die verdomde Cliff Racer-vijanden is het een aangenaam weerzien. Maar de Morrowind-uitbreiding voor The Elder Scrolls: Online slaagt er niet volledig in om dat gevoel van nostalgie over de hele lijn door te trekken.

De grootste verdienste van de uitbreiding is ongetwijfeld de manier waarop het eiland Vvardenfell zelf in beeld is gebracht. Het eiland was destijds al een van de meest unieke spelwerelden ooit met zijn gigantische paddenstoelen, unieke architectuur en intrigerende Dunmer-populatie. ZeniMax heeft dan ook geprobeerd om de spelwereld van destijds zo accuraat mogelijk in The Elder Scrolls Online te implementeren, maar dan 700 jaar eerder. Alle steden, alsook de meeste grotten, zijn precies zoals je je ze herinnert.

De hoofdquest gidst je elegant naar alle uithoeken van het eiland, op zoek naar de oorzaak van een mysterieuze ziekte die de godheid Vivec kwelt. De keuze voor een een-op-eenkopie van de originele Morrowind-map brengt echter enkele grote gebreken met zich mee. Vijftien jaar na datum is de spelwereld van Morrowind vrij klein in vergelijking met meer recente openwereldgames. Je bent op het eiland dan ook vrij snel rond. Bovendien zijn vele grotten en ruïnes (voorlopig) ontoegankelijk, waardoor een pak locaties weinig meer dan een mooi uitzicht te bieden hebben.

Read more…




Conarium review

Mon, 05 Jun 2017 09:00:00 +0200

(image)

Conarium is een andere naam voor de pijnappelklier, een klier in je hersenen waarin volgens de Franse filosoof René Descartes je ziel huist. Het is ook de naam van de nieuwe game van Zoetrope Interactive. De game van de driekoppige Turkse ontwikkelaar is echter geen digitale variant van hersendoktertje spelen, maar wil een vervolg zijn op de novelle 'At the Mountains of Madness' van de Amerikaanse horror- en sciencefictionauteur H. P. Lovecraft. In een notendop: de game belooft onwerkelijke mysteries in oeroude ruïnes terwijl je met waanzin flirt.

Conarium begint veelbelovend: na een bevreemdende intro word je zonder houvast wakker in een kamer die door een vreemd, stroboscoopachtig toestel verlicht wordt. Na wat rond te snuffelen ontdek je dat je in een onderzoeksbasis op Antarctica bent. Gaandeweg lees je log- en dagboeken, beluister je audiofragmenten en vis je weggegooide propjes papier uit vuilnisbakken, en achterhaal je dat je zelf een onderzoeker bent - en de enige levende ziel op de Zuidpool. Aan jou om te ontdekken wat er zich in de basis heeft afgespeeld. Het mysterie is bijzonder prikkelend en zet je ertoe aan om elk hoekje en gaatje van de basis te verkennen.

Dat is ook nodig, want om het verhaal van Conarium helemaal te begrijpen, moet je verborgen documenten zoeken en gebeurtenissen zelf met elkaar verbinden. Die aanwijzingen liggen echter niet voor het grijpen, dus je moet je ogen goed open houden. Ook zijn er veel verwijzingen naar andere Lovecraft-verhalen in de game verstopt, zoals een miniatuur van Cthulhu of de beruchte Necronomicon. Als je met Lovecrafts werk vertrouwd bent, is Conarium een feest van herkenning. Elk gevonden geheim geeft dan ook een bevredigend gevoel.

Read more…




RiME review

Sun, 04 Jun 2017 13:16:00 +0200

(image)

Je spoelt als een achtjarig jochie op een godverlaten strand aan. Terwijl je een slok zeewater uitspuwt, bekijken enkele meeuwen je nieuwsgierig. Een massieve, verticale klif overweldigt je wanneer je rechtstaat. Je hebt geen idee waar je heen moet, maar begint op goed geluk een ontdekkingstocht. Al in de eerste minuten van RiME lijkt het dat ontwikkelaar Tequila Works zijn belofte waarmaakt. Je moet op ontdekking gaan, het verhaal langzaam beleven en tussendoor puzzels oplossen die die elementen ondersteunen.

Tequila Works wil dat je je eerst even verloren als het jongetje waant, en daar slaagt de ontwikkelaar volledig in. In het begin krijg je geen enkele aanwijzing, behalve een subtiele camerawending. Intuïtief beweeg je door de omgeving en zoek je uit wat je doelen zijn. Na de eerste geslaagde puzzel wordt een vosje jouw reisgezel. Dat dier loopt altijd enkele meters voorop en blaft om je de weg te tonen. Verder sta je er helemaal alleen voor. Je honger naar avontuur en je zin voor ontdekken wordt meteen aangewakkerd.

De puzzels in RiME zijn klein en simpel van aard. Je kijkt bijvoorbeeld door een vizier om vanuit je eigen perspectief twee afzonderlijke delen van een poort aan te vullen, waardoor hij opengaat. Toch geeft de game ook blijk van creativiteit. De mooiste puzzel die je wellicht tegenkomt, is een gouden bol in een cirkel. Die rol je vooruit om de tijd aan te passen en gepaste schaduwen te werpen. In het vervolg van de game krijg je op al die puzzels variaties, maar ze worden nooit moeilijk genoeg om je echt uit te dagen. Originaliteit is evenmin een voorwaarde voor spanning. Alles gaat vrij traag in RiME: objecten vastnemen of oppikken, het verloop van de puzzels en de snelheid van het hoofdpersonage. De besturing reageert daarnaast niet snel genoeg. Het resulteert in klungelig bewegen, waardoor irritatie en zelfs verveling af en toe om de hoek loeren.

Read more…




The Walking Dead: A New Frontier review

Sat, 03 Jun 2017 11:10:00 +0200

(image)

Na het zinderende tweede seizoen van The Walking Dead blijft Clementine met baby A.J. vrijwel als enige overlevende over. Daarmee zet Telltale Games de toon voor een verdere persoonlijke ontwikkeling van die opgroeiende meid. In A New Frontier neemt de ontwikkelaar zich wel voor om het naar de zin te maken van zowel oudgedienden van de reeks als nieuwkomers. De gekende elementen van de formule blijven behouden, maar dat brengt zowel plus- als minpunten met zich mee.

Om de serie zo levendig mogelijk te houden, kiest Telltale voor een nieuw hoofdpersonage. De dertigjarige Javier is een ex-honkbalspeler die door een gokschandaal zijn professionele carrière moest beëindigen. Voorlopig is hij nog een onbeschreven blad, dus het is volledig aan jou om zijn persoonlijkheid vorm te geven. Dat maakt voor oude en nieuwe spelers het begin van dit seizoen verfrissend.

Met zijn familie heeft Javier een getroebleerde relatie, vooral dan met zijn oudere broer David. Die bonkige militair kijkt neer op onverantwoord gedrag en nonchalance, terwijl Javiers schoonzus Kate het wel voor hem durft op te nemen. In een enorm korte tijd heb je sympathie voor haar en voel je wat vijandigheid tegenover je broer. Met zo'n basis voor het nieuwe seizoen leef je direct met de nieuwe personages mee. Het immer geloofwaardige en sterke stemmenwerk en de levendige cel-shadedstijl doen daar nog een schepje bovenop.

Read more…




Star Trek Bridge Crew review

Mon, 29 May 2017 16:00:00 +0200

(image)

In het echte leven mag de ruimte wel de final frontier zijn, maar in de wereld van games is dat virtual reality. In deze nieuwe realiteit is alles mogelijk is en dromen die ooit onbereikbaar waren, komen nu in de handen van ontwikkelaars terecht. Een van die dromen leeft bij CBS, de licentiehouders van het Star Trek-universum. Door de komst van VR is de kans er eindelijk om de sociale dynamiek in een brug van een sterrenschip te simuleren. Ontwikkelaar Red Storm haakt hierop in met Star Trek Bridge Crew, waarin jij en je vrienden de U.S.S. Aegis aanvoeren. De droom is verwezenlijkt, maar is alleen op z'n best als alle planeten op één lijn komen.

Virtual reality is een perfect medium om de brug van een sterrenschip tot leven te brengen. Hoewel soortgelijke games zoals Artemis en Spaceteam het concept al eerder uitwerkten, zorgt de immersie van VR voor een extra laag betrokkenheid. Je zit letterlijk achter je besturingspaneel terwijl de sfeervolle bliepjes over de brug klinken. Achterin zijn twee technici met een analyse van de systemen bezig, terwijl de oneindigheid van de ruimte voor je uitstrekt. Je kijkt de bemanning aan terwijl je tactieken doorgeeft, om vervolgens met een bulderende "Engage!" de U.S.S. Aegis stoutmoedig te laten gaan waar nog nooit iemand is geweest. Er is simpelweg niets aan te merken op de immersie van Star Trek Bridge Crew.

Op de brug van de Aegis is er plaats voor vier kernrollen. De Engineer is verantwoordelijk voor het verzorgen van de energietoevoer tot alle functies van het schip en voor eventuele reparaties. De Tactical heeft de taak om voorwerpen in de ruimte te scannen en vijanden aan te vallen. De Helmsman bestuurt het schip en de Captain heeft zicht op de doelen die behaald moeten worden. Alle rollen worden goed benut en moeten constant samenwerken. Dat versterkt de communicatie tussen spelers en houdt iedereen bij de les. Met vier spelers is deze set-up op z'n best: dan is de game volledig immersief en immens belonend wanneer je samen een moeilijke missie succesvol afrondt. De game ondersteunt bovendien cross-platform, waardoor PlayStation 4-spelers ook met Oculus Rift- en HTC Vive-eigenaren kunnen spelen.

Read more…




Farpoint review

Sun, 28 May 2017 19:34:00 +0200

(image)

Farpoint is zowat de eerste grote exclusive voor de PlayStation VR sinds diens launch in oktober 2016. Ontwikkelaar Impulse Gear is alvast ambitieus en belooft met Farpoint een volwaardige game af te leveren, in tegenstelling tot vooral de vele kleine projecten die de PlayStation VR tot nu toe rijk is. Dat wordt ondersteund door een wel zeer bijzonder gadget: de PlayStation VR Aim-controller, waarmee je helemaal in de actie van Farpoint ondergedompeld moet worden. Hoewel de controller absoluut een meerwaarde heeft en Farpoint een zeer degelijke ervaring neerzet, zijn er enkele belangrijke kanttekeningen.

De eerste minuten die je in Farpoint op de grond doorbrengt, zijn nochtans adembenemend. Terwijl dikke stofwolken rond je heen blazen, bekijk je vol verbazing hoe het plastieken geweer in je handen is omgetoverd tot een heus, glimmend vuurwapen. Elke beweging die je maakt, wordt nauwkeurig geregistreerd, en elke keer dat je de trekker overhaalt, voel je een bevredigende trilling door de controller heen razen. Farpoint weet op verbluffende wijze het gevoel af te leveren dat je een wapen in je handen hebt. Als je hierna een gewone shooter speelt, verlang je meteen weer naar de fysieke aanwezigheid van de Aim-controller in je handen.

De Aim-controller is namelijk een fantastisch apparaat. Het gewicht is perfect solide, maar belast tegelijk je armen niet te veel. Bovendien trekt Sony het moderne en strakke design van de VR-headset door met ook hier eenvoudige vormen en rechte lijnen. Over de knoppenplaatsing is eveneens goed nagedacht. De twee joysticks zijn perfect geplaatst, en ook de gemakkelijke bereikbaarheid van de facebuttons voor je duim is een gouden zet. Enkel de bizarre plaatsing van de R1-knop wekt een frons op.

Read more…




Ultra Street Fighter 2: The Final Challengers review

Wed, 24 May 2017 15:00:00 +0200

(image)

Street Fighter 2 zette begin jaren '90 het genre behoorlijk op zijn kop. Met Super, Turbo en/of Hyper in de naam heeft de klassieker sindsdien talloze ports op zo'n beetje elk denkbaar platform gekregen. De Street Fighter-serie viert dit jaar zijn dertigjarige jubileum, dus ook een Nintendo Switch-versie mag niet ontbreken. De naam Ultra Street Fighter 2: The Final Challengers pretendeert dat Capcom de ultieme versie van de iconische 2D fighter heeft uitgebracht, maar gezien het stevige prijskaartje moeten die verwachtingen toch enigszins getemperd worden.

Zo heeft de Japanse ontwikkelaar speciaal voor de Switch-versie de first-person-modus Way of the Hado toegevoegd. Daarin trek je Ryu's karatepak aan en trakteer je tegenstanders op Hadoukens, Shoryukens en Hurricane Kicks. De natte droom van iedereen die in de digitale dojo zijn vechtkunsten wil demonstreren. Of dat zou je toch denken. Way of the Hado mondt echter al snel in een nachtmerrie uit. Gewapend met een Joy-Con in beide handen is in het luchtledige slaan niet alleen eentonig en gênant, maar door de brakke controls vooral frustrerend.

Een andere nieuwe modus in Ultra Street Fighter 2 is Buddy Battle, maar ook die is verre van spectaculair te noemen. Net zoals de Dramatic Battle Mode in de Street Fighter Alpha-games tuig je samen met een maatje een computergestuurde tegenstander af. Of als je geen vrienden hebt, doe je dat samen met een andere CPU. De co-op-modus Buddy Battle zorgt weliswaar voor meer hectiek en is vooral op het hoogste niveau behoorlijk pittig, maar met slechts vier rondes is het hooguit een tussendoortje voordat je aan het echte werk begint.

Read more…




Locoroco Remastered review

Thu, 18 May 2017 20:16:00 +0200

(image)

Een fel kleurenpalet, schattige autonome blobs en een soundtrack die dagenlang in je hoofd blijft steken: dat is Locoroco in een notendop. De PSP-game gooide in 2006 hoge ogen en nu heeft Sony ervoor gekozen om de game te remasteren. Ontwikkelaar Japan Studio ziet de kans schoon om zijn creatie met een hele nieuwe groep fans te delen. Aan de opgepoetste artstijl zal het niet liggen, want die trekt nog altijd volle zalen. Maar de gameplay verraadt toch de leeftijd.

De eerste twee werelden van Locoroco charmeren enorm. De levels zijn gevarieerd en allemaal voorzien van een uniek en opzwepend liedje. De Locoroco die je bestuurt zingen met volle borst mee, waardoor het praktisch onmogelijk is om stil in je stoel te blijven zitten. Elk level brengt nieuwe gameplayconcepten of vijanden met zich mee en de presentatie spat van het scherm af in een resolutie van 1080p en aan 60 frames per seconde. De game is hier op zijn sterkst en zet steeds weer aan om dat volgende level ook nog even te spelen.

Maar niet alles van Locoroco Remastered is even netjes opgepoetst. Aan het einde van elk level krijg je een scorescherm, dat met krakende audio en stotterende graphics geladen wordt. De filmpjes zijn bovendien niet geremastered, en het team is ook vergeten om sommige tekst naar hogere resoluties op te schalen. Het zijn geen problemen die het spel breken, maar juist omdat de rest met zo veel liefde is behandeld vallen deze imperfecties des te meer op.

Read more…